Interpretacja 0110-KSI2-2.441.61.2025.3.BKD

DECYZJA

Na podstawie art. 221 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, oraz art. 42a i art. 42g ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r., poz. 755, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”,

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

po rozpatrzeniu odwołania z dnia 2 października 2025 r. (data wpływu 2 października 2025 r.) od decyzji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 września 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.6.JJ określającej dla usługi – budowa budynku mieszkalno-usługowego (…) klasyfikację do działu 41 PKWiU 2015 oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy,

uchyla decyzję Organu pierwszej instancji w całości i określa:

Przedmiot wniosku: usługa – budowa budynku mieszkalno-usługowego (…);

Opis usługi:

Usługa polega na wykonaniu stanu surowego otwartego budynku mieszkalno-usługowego (…).

Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 41;

Stawka podatku od towarów i usług: 8%;

Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 pkt 1 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy;

Cel wydania: określenie stawki podatku od towarów i usług.

UZASADNIENIE

W dniu 30 kwietnia 2025 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Strony z dnia 30 kwietnia 2025 r. o wydanie wiążącej informacji stawkowej, dotyczącej klasyfikacji usługi – budowa budynku mieszkalno-usługowego (…) – na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W „formularzu do wniosku WIS” przedstawiony został poniższy opis:

„Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka zajmuje się zgodnie z głównym PKD 41.10.Z realizacją projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków.

W ramach przedmiotowego wniosku Spółka jako Generalny wykonawca świadczy usługi budowlane na rzecz Inwestora, tj. Spółki (…) będącej również zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.

Przedmiotem świadczonych usług jest wybudowanie (…) budynków (…).

Przedmiotem umowy jest wykonanie robót budowlanych dotyczących budynku jako całości, a nie wykonanie odrębnych robót poszczególnych lokali, czy też części budynku. Wnioskodawca (Spółka) pełni rolę Generalnego Wykonawcy, przy czym inwestycja jest realizowana przy pomocy podwykonawców.

Powierzchnia użytkowa budynku mieszkalno-usługowego wraz z garażami ma wynosić łącznie (…) w rozbiciu na:

–    powierzchnia użytkowa mieszkań (…),

–    powierzchnia użytkowa usługowa (…),

–    powierzchnia użytkowa garaży pod budynkiem mieszkalno-usługowym (…).

W przedmiotowej sprawie, zgodnie z powyższym, mieszkania stanowią więcej niż 50% powierzchni użytkowej całości budynku.

W związku z tym w przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako mieszkalny.

Powierzchnia użytkowa żadnego z lokali mieszkalnych nie przekroczy 150 m².

Wnioskodawca wnosi o wydanie wiążącej informacji stawkowej odnośnie zastosowania prawidłowej stawki VAT w związku z wykonywaną usługą budowlaną dotyczącą budynku mieszkalno-usługowego”.

Pismem z dnia 9 czerwca 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.1.JJ Organ pierwszej instancji wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 10 czerwca 2025 r., co potwierdza data wskazana w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia.

W odpowiedzi na wezwanie Strona, pismem z dnia 17 czerwca 2025 r. (data wpływu 17 czerwca 2025 r.), Strona wskazała m.in.:

1.  „Wnioskodawca w ramach złożonego wniosku oczekuje sklasyfikowania wyłącznie usługi budowy budynku wskazanego we wniosku, tj. budynku mieszkalno-usługowego.

2.  Powierzchnia garażu wielopoziomowego przynależącego do przedmiotowego budynku to (…).

3.  Czynności wykonywane w związku ze świadczoną usługą przez Wnioskodawcę to: zatrudnienie podwykonawców, koordynacja/nadzór nad podwykonawcami. Jak zostało wspomniane we wniosku inwestycja będzie wykonywane przez Wnioskodawcę za pośrednictwem podwykonawców.

4.  Realizowane prace dotyczące usługi mającej być przedmiotu wniosku obejmują wyłącznie czynności wykonywane w bryle budynku.

5.   

a)  Usługa będzie wykonywana na działkach (…),

b)  Klasyfikacja budynku to PKOB 1122 oraz PKOB 1230,

c)  Zgodnie z umową sposób wykończenia to stan surowy otwarty. Jednak nieruchomość będzie wykańczana docelowo do stanu deweloperskiego (mieszkania gotowe do rozpoczęcia prac wykończeniowych, ale nie gotowe do zamieszkania. Tylko części wspólne będą wykończone, np. płytki na klatce schodowej itd.)”

Do uzupełnienia wniosku Strona dołączyła:

(…)

Pismem z dnia 18 lipca 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.2.JJ Organ pierwszej instancji ponownie wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 22 lipca 2025 r., co potwierdza data wskazana w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia.

W odpowiedzi na wezwanie Strona, pismem z dnia 22 lipca 2025 r. (data wpływu 22 lipca 2025 r.), uzupełniła wniosek we wskazanym zakresie.

Pismem z dnia 6 sierpnia 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.3.JJ Organ pierwszej instancji kolejny raz wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 12 sierpnia 2025 r., co potwierdza data wskazana w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia.

W odpowiedzi na wezwanie Strona, pismami z dnia 19 sierpnia 2025 r. (data wpływu 19 sierpnia 2025 r.), uzupełniła wniosek we wskazanym zakresie.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.4.JJ Organ pierwszej instancji zawiadomił Stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczył nowy termin jej załatwienia. Postanowienie zostało doręczone w dniu 21 sierpnia 2025 r., co potwierdza data wskazana w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia.

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.5.JJ Organ pierwszej instancji wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone w dniu 9 września 2025 r., co potwierdza data wskazana w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia. Strona nie skorzystała z przysługującego Jej prawa do wypowiedzenia się.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał wiążącą informację stawkową z dnia 17 września 2025 r. nr 0111-KDSB1-2.440.185.2025.6.JJ, w której określił dla usługi budowa budynku mieszkalno-usługowego (…) klasyfikację do działu 41 PKWiU 2015 oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy. Decyzja została doręczona, zgodnie z Urzędowym Poświadczeniem Doręczenia, w dniu 18 września 2025 r.

Strona, nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, przy zachowaniu ustawowego terminu, pismem z dnia 2 października 2025 r. (data przedłożenia do Organu, wynikająca z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia – 2 października 2025 r.), złożyła odwołanie od ww. decyzji.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła:

1.  „obrazę przepisów prawa procesowego, przez błędną wykładnię art. 120 i 121 § 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2025.111 t.j. z dnia 2025.01.28), dalej: Ordynacja Podatkowa, poprzez błąd w ustaleniu stanu faktycznego, tj. całkowitej powierzchni użytkowej budynku mieszkalno-usługowego oraz powierzchni użytkowej mieszkań, co skutkowało nieprawidłowym sklasyfikowaniem obiektu i zastosowaniem stawki VAT 23% zamiast 8%;

2.  obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez błędna wykładnię art. 41 ust. 12 i 12a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361), dalej: ustawa VAT, poprzez błędne przyjęcie, że budynek nie spełnia warunków budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, w następstwie nieuwzględnienia powierzchni komórek lokatorskich oraz powierzchni komunikacji w garażach, co istotnie wpłynęło na ustalenie powierzchni i w konsekwencji na zastosowanie nieprawidłowej stawki VAT”.

Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o:

1.  „uchylenie decyzji w całości i uznanie, że usługa budowy budynku mieszkalno-usługowego (…) podlega opodatkowaniu stawką 8% VAT jako obiekt budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym;

2.  przeprowadzenie dowodu z rzutów garaży, uwzględniających powierzchnię komunikacji, na fakt prawidłowego ustalenia całkowitej powierzchni użytkowej budynku”.

Pismem z dnia 4 listopada 2025 r. nr 0110-KSI2-2.441.61.2025.1.BKD Organ odwoławczy wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 18 listopada 2025 r., co potwierdza data wskazana w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia.

W odpowiedzi na wezwanie Strona, pismem z dnia 20 i 25 listopada 2025 r. (data wpływu kolejno 20 i 25 listopada 2025 r.), uzupełniła wniosek we wskazanym zakresie.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2025 r. nr 0110-KSI2-2.441.61.2025.2.BKD Organ odwoławczy wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone w dniu 12 grudnia 2025 r., co potwierdza data wskazana w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia. Strona nie skorzystała z przysługującego prawa, nie wniosła dodatkowych wyjaśnień i uwag.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania, po rozpatrzeniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdza co następuje.

Biorąc pod uwagę treść odwołania, w rozpatrywanej sprawie istotą sporu jest to, czy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w decyzji z dnia 17 września 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.6.JJ dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia wskazując, że budynek mieszkalno-usługowy (…) nie stanowi obiektu zaliczanego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, a w konsekwencji określając dla usługi – budowa budynku mieszkalno-usługowego (…) klasyfikację do działu 41 PKWiU 2015 oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zdaniem Strony Organ dokonał nieprawidłowych ustaleń dotyczących powierzchni użytkowej całego budynku i mieszkań, i tym samym statusu obiektu budowalnego, w którym ma być realizowana usługa. W konsekwencji Strona nie zgadza się ze stanowiskiem Organu zgodnie, z którym obiekt budowlany nie może zostać zaliczony do społecznego programu mieszkaniowego.

Odnosząc się do powyższego, w pierwszej kolejności należy przybliżyć przepisy prawa podatkowego, bez których rozważania w płaszczyźnie materialnoprawnej mogłyby okazać się utrudnione.

W myśl art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.

Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:

1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:

a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,

b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie - w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;

3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.

Na mocy art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.

W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że wiążąca informacja stawkowa z dnia 17 września 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.6.JJ jest nieprawidłowa w zakresie określenia, że „Przedstawiona przez Wnioskodawcę klasyfikacja budynku według kodu PKOB jest nieprawidłowa. Budynek nie może być sklasyfikowany do PKOB 11, jako budynek mieszkalny, ponieważ powierzchnia mieszkalna nie stanowi nawet 50% całkowitej powierzchni użytkowej budynku. Nie stanowi również budynku w klasie ex 1264 - jako budynek instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych. Nie spełnia więc warunku, aby mógł być obiektem objętym społecznym programem mieszkaniowym na podstawie art. 41 ust. 12a ustawy” oraz określenia stawki podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie postanowił uchylić zaskarżoną wiążącą informację stawkową w całości i orzec co do istoty sprawy wskazując jako właściwą klasyfikację usługi grupowanie 41 PKWiU 2015 „Budynki i roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków” oraz stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8%, w oparciu o art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 pkt 1 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy.

1. Uzasadnienie klasyfikacji usługi

Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).

Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.

Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).

Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z:

–    niniejszych zasad metodycznych,

–    uwag do poszczególnych sekcji,

–    schematu klasyfikacji.

Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje:

–    symbole grupowań,

–    nazwy grupowań.

Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.

W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego:

–    grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny,

–    usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter,

–    usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.

Zgodnie z tytułem, Sekcja F Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „Obiekty budowlane i roboty budowlane”.

Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) sekcja F obejmuje:

–    budynki i pozostałe obiekty inżynierii lądowej oraz wodnej,

–    roboty ogólnobudowlane i specjalistyczne w zakresie budownictwa i prac inżynierii lądowej i wodnej, takie jak: prace związane z budową nowych budynków, przebudową lub remontem istniejących budynków, włączając montaż budowli z elementów prefabrykowanych oraz konstrukcji o charakterze stałym lub tymczasowym,

–    opracowywanie kosztorysów stanowiących integralną część robót budowlanych,

–    realizację projektów budowlanych do sprzedaży.

Sekcja ta nie obejmuje:

–    zarządzania projektami budowlanymi w zakresie obiektów inżynierii lądowej i wodnej, sklasyfikowanego w 71.1,

–    wynajmu maszyn i urządzeń budowlanych bez operatora, sklasyfikowanego w 77.32,

–    usług instalowania mechanicznych lub elektrycznych urządzeń do zamykania sejfów i skarbców, powiązane z późniejszym ich monitorowaniem, sklasyfikowanych w 80.20.10.0.

W sekcji F zawarty jest m.in. dział 41 „Budynki i roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków”, który obejmuje:

–    budynki mieszkalne i niemieszkalne,

–    roboty ogólnobudowlane związane ze wznoszeniem kompletnych budynków mieszkalnych, budynków biurowych, budynków handlowych oraz innych budynków użyteczności publicznej, budynków gospodarstw rolnych itp., na własny rachunek lub na zlecenie.

Dział ten nie obejmuje:

–    robót budowlanych związanych ze wznoszeniem obiektów przemysłowych (z wyłączeniem budynków), sklasyfikowanych w 42.99.1, 42.99.2,

–    wyspecjalizowanych robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych sklasyfikowanych w odpowiednich grupowaniach działu 43.

W dziale PKWiU 41 mieści się klasa 41.00 „Budynki i roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków”.

Uwzględniając powyższe, usługa będąca przedmiotem analizy spełnia kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 41 „Budynki i roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków”.

Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.

2. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług

Poszczególne regulacje, normujące wysokość stawek podatku od towarów i usług oraz ich zakres, zawarte w ustawie, wskazują następująco:

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.

Zgodnie z art. 146ef ust. 1 ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych wart. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r. poz. 248, z późn. zm.) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy:

1)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; (…).

Stosownie do art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W myśl art. 41 ust. 12a ustawy, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361, 1847 i 1881 oraz z 2025 r. poz. 303) funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Stosownie do art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Przytoczone normy prawa materialnego wskazują, że stawka preferencyjna podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy ma zastosowanie po spełnieniu dwóch kryteriów, które nawiązują do rodzaju wykonywanego świadczenia (dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja, przebudowa lub roboty konserwacyjne) oraz typu obiektu, w którym to świadczenie jest realizowane (obiekt budowlany lub jego część zaliczona do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym).

Ustawa nie rozwija takich pojęć jak budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja czy przebudowa. Dlatego wymienione terminy należy postrzegać, poprzez ich znaczenie przyjęte w języku potocznym, powszechnym. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „budować” to m.in. wznosić jakiś obiekt. Na zbliżone rozumienie wskazuje Wielki Słownik Języka Polskiego PAN, budować, w znaczeniu dom, to łącząc ze sobą różne elementy, tworzyć obiekty, a zwłaszcza budowle.

Dodatkowo orzecznictwo sądowe w zakresie budowy wskazuje:

•     wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 96/10:

„Pojęcie: „budować” w języku polskim ogólnym i prawnym nie różnią się istotnie. W Słowniku Języka Polskiego PWN pod redakcją Mieczysława Szymczaka (3-tomowym) wskazano, że wyraz: „budowa” oznacza m.in. wznoszenie obiektu budowlanego, budowanie, a wyraz: „budować” oznacza wznosić budowlę, jej części lub zespoły. Także w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego PWN (wydanie standardowe 4-tomowe) wskazano, że wyraz: „budowa” oznacza m.in. budowanie domu, mostu, drogi, a wyraz: „budować” oznacza m.in. wznoszenie jakiegoś obiektu”.

•     wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 września 2024 r. sygn. akt I SA/Op 427/24:

„Mając na uwadze legalne definicje sformułowane na gruncie prawa budowlanego dostrzec należy, że zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę rozumie się m.in. wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu”.

Z opisu sprawy wynika, że „przedmiotem świadczonych usług jest wybudowanie (…) budynków (…). Wniosek dotyczy tylko usługi budowlanej części mieszkalno-usługowej wraz z garażem wielopoziomowym. Przedmiotem umowy jest wykonanie robót budowlanych dotyczących budynku jako całości, a nie wykonanie odrębnych robót poszczególnych lokali, czy też części budynku”.

W materiale dowodowym znajdują się ponadto m.in. takie dokumenty jak:

(…)

które potwierdzają, że przedmiotowa usługa dotyczy wykonania robót budowlanych związanych z wybudowaniem budynku mieszkalno-usługowego.

Uwzględniając przedstawione okoliczności sprawy oraz dokumenty zgromadzone w toku prowadzonego postępowania należy zatem stwierdzić, że usługa będąca przedmiotem wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej, stanowi budowę budynku, o której mowa w art. 41 ust. 12 pkt 1 ustawy. Tym samym pierwsze z kryteriów zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT jest spełnione.

Dla stosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług kluczowe jest ponadto, aby budowany obiekt budowlany zaliczał się do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Definicja budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym została skonstruowana przy użyciu pojęcia „obiektów budownictwa mieszkaniowego”. Obiekty budownictwa mieszkaniowego to budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Przyznanie statusu obiektu budownictwa mieszkaniowego danemu budynkowi jest zatem determinowane dwoma kryteriami jakimi są klasyfikacja budynku do działu 11 „Budynki mieszkalne” Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych – wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.) – a następnie rodzaj budynku jako obiektu stałego zamieszkania.

Pojęcia podstawowe Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, definiują najważniejsze terminy użyte w tej klasyfikacji statystycznej, ale również określają sposób ustalenia klasyfikacji dla obiektu budowlanego. Zgodnie z punktem 5 „Wskazówki dotyczące klasyfikowania obiektów budowlanych” Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, za jednostkę klasyfikacyjną przyjmuje się zwykle pojedynczy obiekt budowlany (np. budynek, drogę, linie przesyłowe itp.).

„Pojęcia podstawowe” różnicują budynki na mieszkalne i niemieszkalne. Budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem.

Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.

Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem:

–    powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów;

–    powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych;

–    powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki.

Część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).

Zasady klasyfikowania obiektów budowlanych zawarte w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wskazują, że kryterium pozwalającym na właściwą klasyfikację budynku jest jego charakter – mieszkalny bądź niemieszkalny.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z usługą, która polega na budowie budynku mieszkalno-usługowego (…). Strona w toku postępowania pierwszoinstancyjnego przesłała wszelką dokumentację dotyczącą przedmiotowego budynku, (…):

(…)

Z dokumentacji tej wynika szereg istotnych informacji dotyczących przedmiotowego budynku. Informacje te są kluczowe w niniejszej sprawie, pozwalają bowiem stwierdzić, czy przedmiotowy budynek w istocie jest budynkiem mieszkalnym czy niemieszkalnym.

Z opisowej części projektu architektoniczno-budowlanego (projektu wykonawczego), możemy wyczytać m.in.:

„Budynek mieszkalny.

(…)

(…)

Garaże:

(…)”

Z powyższego wynika zatem, że przedmiotowy budynek będzie budynkiem mieszkalno-usługowym, składającym się z (…) kondygnacji naziemnych i jednej kondygnacji podziemnej, w której będzie zlokalizowany garaż podziemny. (…).

W dołączonej do materiału dowodowego decyzji Prezydenta Miasta (…) z dnia (…) o warunkach zabudowy (…) ustalającej warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą (…) wskazano natomiast:

„Warunki zabudowy”:

–    „I. Rodzaj zabudowy: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i zabudowa usługowa”;

–    „II. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (…)

(…)

W uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy wskazano zaś m.in.:

„Planowana inwestycja lokalizowana jest w obszarze określonym w studium jako „strefa mieszkaniowo-usługowa”.

Z powyższej decyzji oraz projektu architektoniczno-budowlanego wynika zatem, że budynek, który powstanie w ramach przedmiotowej usługi budowlanej będzie w głównej mierze budynkiem o charakterze mieszkalnym.

Potwierdza to również wydana (…) przez Prezydenta Miasta (…) decyzja (…) zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla (…).

Mając zatem na uwadze informacje zawarte w dokumentacji dotyczącej przedmiotowej nieruchomości należy zgodzić się ze Stroną, iż mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym.

Zarówno bowiem decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, jak również decyzja o warunkach zabudowy oraz sam projekt architektoniczno-budowlany stanowią, iż budynek ten w głównej mierze będzie pełnił funkcje mieszkalne.

Organ odwoławczy zauważa, że powierzchnia strefy usługowej oraz powierzchnia garaży (razem powierzchnia uznawana za niemieszkalną) jest zbliżona do powierzchni mieszkalnej budynku – Organ pierwszej instancji stwierdził, że stosunek powierzchni mieszkalnej do całkowitej powierzchni budynku wynosi 48,91%, należy jednak mieć na uwadze, iż w tym wypadku stosunkowo „niewielka” przewaga powierzchni niemieszkalnej nad mieszkalną wynika w głównej mierze od tego, iż Organ pierwszej instancji nie zaliczył do powierzchni mieszkalnej budynku powierzchni komórek lokatorskich.

Warte zauważenia jest, że w nowym budownictwie komórki lokatorskie, pomimo swojej nazwy pełnią różne funkcje m.in. mogą np. zastępować piwnice. Powyższe wynika chociażby z faktu usytuowania w częściach podziemnych budynku garaży. Zatem komórki lokatorskie mogą pełnić funkcję pomieszczenia pomocniczego względem mieszkania.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z komórkami lokatorskimi usytuowanymi na każdej kondygnacji, na której zlokalizowane są mieszkania. Jak wskazano w opisowej części projektu architektoniczno-budowlanego „(…)”. Ponadto jak wskazano w niniejszym odwołaniu „Każde mieszkanie ma swoją komórkę lokatorską, która znajduje się na tym samym piętrze co mieszkanie (…) i dostęp do niej ma tylko właściciel/lokator”.

Tym samym w niniejszej sprawie komórki lokatorskie w istocie mogą pełnić funkcje zbliżone do pomieszczeń pomocniczych bądź piwnic, jak wskazuje Strona, które są wliczane do powierzchni mieszkaniowej.

Organ odwoławczy podziela stanowisko Strony, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym. Dokumenty źródłowe dotyczące nieruchomości – (…) stanowią, iż mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym.

W ocenie Organu odwoławczego przedmiotowy budynek powinien być identyfikowany zgodnie z PKOB jako mieszkalny.

W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w sekcji 1 Budynki w dziale 11 sklasyfikowane są Budynki mieszkalne z podziałem na trzy grupy: budynki mieszkalne jednorodzinne (grupa 111), budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe (grupa 112) oraz budynki zbiorowego zamieszkania (grupa 113).

Cześć IV Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych ukazuje, że w dziale 11 „Budynki mieszkalne” mieści się m.in. klasa:

1122 „Budynki o trzech i więcej mieszkaniach”;

Klasa obejmuje:

–    Budynki mieszkalne pozostałe, takie jak : budynki mieszkalne, o trzech i więcej mieszkaniach.

Klasa nie obejmuje:

–    Budynków zbiorowego zamieszkania (1130),

–    Hoteli (1211),

–    Schronisk młodzieżowych, domków kempingowych, domów wypoczynkowych (1212).

Jak wskazano na wcześniejszym etapie niniejszej decyzji, warunkiem zastosowania 8% stawki podatku, na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy, jest spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze - zakres wykonywanych czynności musi dotyczyć dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części. Po drugie - obiekty budowlane lub ich części, których dotyczą ww. czynności, muszą być zaliczane do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że transakcja nie może korzystać z preferencyjnej, 8% stawki podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy.

Uwzględniając powyższe oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy Organ odwoławczy potwierdza, że budynek mieszkalno-usługowy (…) klasyfikowany jest w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) w dziale 11, do klasy 1122 „Budynki o trzech i więcej mieszkaniach”.

Przedmiotowy budynek jest więc obiektem budownictwa mieszkaniowego zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Zważywszy, że usługa – budowa budynku mieszkalno-usługowego (…) stanowi usługę budowy obiektu budowlanego zaliczonego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, to w rezultacie do ww. usługi ma zastosowanie preferencyjna stawka podatku w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12 pkt 1 oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła Organ odwoławczy do wniosku, że w wiążącej informacji stawkowej z dnia 17 września 2025 r. nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.6.JJ dokonano nieprawidłowej identyfikacji przedmiotowego budynku jako obiektu budowlanego niemieszkalnego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia wysokości stawki podatku.

W rezultacie, konieczne stało się uwzględnienie odwołania Strony z dnia 2 października 2025 r., uchylenia w całości zaskarżonej wiążącej informacji stawkowej oraz orzeczenia co do istoty sprawy.

Odniesienie się do zarzutów

Mając na uwadze przeprowadzoną powyżej ponowną analizę sprawy Organ odwoławczy uznaje za zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 41 ust. 12 i 12a ustawy poprzez nieprawidłowe zidentyfikowanie przez Organ pierwszej instancji przedmiotowego budynku i ustaleniu stawki podatku VAT dla usługi jego budowy w wysokości 23%.

Jak wykazano powyżej, Organ odwoławczy podziela stanowisko Strony, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym zaliczanym do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, dla którego budowy znajdzie zastosowanie preferencyjna stawka podatku VAT. Tym samym podniesiony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia prawa proceduralnego, w tym art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej, należy wskazać, że zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Przepis ten odzwierciedla zasadę legalizmu i praworządności, zgodnie z którą organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności.

Art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W kontekście powyższych przepisów podkreślić należy, że decyzja będąca przedmiotem odwołania zawiera rozstrzygnięcie dokonane w oparciu o niniejsze przepisy prawa.

Nałożony na organy obowiązek działania w granicach prawa nie oznacza, że są one obowiązane interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z jego stanowiskiem. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt I FSK 178/15).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 113/19 wskazał, że „Wynikający z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej nakaz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyznacza określone standardy. Organy są w świetle tej zasady zobowiązane do zachowania, które nie powoduje ujemnych skutków dla strony postępowania, działającej w dobrej wierze, która ma zaufanie do działania danego organu i je wykonuje”.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 845/20 wskazał zaś, że „nałożony na organy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa (art. 120 Ordynacji podatkowej) nie oznacza, iż organy podatkowe obowiązane są interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z jego stanowiskiem. Naruszeniem treści tej normy nie jest także sytuacja, w której strona pozostaje w przekonaniu, że zebrany materiał dowodowy ma charakter niezupełny, czy też że został on jednostronnie oceniony przez organ podatkowy. Strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r., I FSK 178/15)”.

Nawiązując do powołanych powyżej wyroków należy stwierdzić, że pomimo, iż Organ pierwszej instancji odmiennie ocenił i zinterpretował świadczenie będące przedmiotem niniejszej sprawy, nie powoduje naruszeniu zasady według, której organ prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie. Z powyższych orzeczeń sądów wynika, że ma on prawo do samodzielnej oceny zdarzeń, co w niniejszej sprawie Organ uczynił.

Mając na uwadze powyższe zarzut naruszenia przepisów prawa proceduralnego należy zatem uznać za bezpodstawny.

Końcowo Organ odwoławczy pragnie odnieść się do twierdzenia Strony, iż Organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że budynek nie spełnia warunków budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, w następstwie nieuwzględnienia powierzchni komórek lokatorskich oraz powierzchni komunikacji w garażach.

O ile w kwestii powierzchni komórek lokatorskich Organ odwoławczy w niniejszej sprawie zgodził się ze Stroną – uzasadnienie zostało przedstawione we wcześniejszej części niniejszej decyzji, o tyle co do powierzchni komunikacji w garażach, które zdaniem Strony nie powinny być zaliczone do całkowitej powierzchni użytkowej budynku Organ nie może podzielić stanowiska Strony.

W niniejszym odwołaniu Strona wskazuje, że „Zgodnie z metodyką PKOB (Dz.U. 1999 nr 112 poz. 1316) do całkowitej powierzchni użytkowej nie należy zaliczać komunikacji i pomieszczeń technicznych”. Strona twierdzi, że zasada ta dotyczy również pomieszczeń garaży, w związku z tym „w garażu należy wyłączyć z obliczeń powierzchnie dojazdów i ciągów pieszych (ciągów komunikacyjnych)”.

Organ odwoławczy pragnie zauważyć, że w świetle aktualnych przepisów garaż zalicza się do powierzchni użytkowej budynku. Ważne jest, aby stanowił integralną jego część. W przypadku garaży znajdujących się wewnątrz bryły budynku stanowi on pomieszczenie przeznaczone przede wszystkim do parkowania samochodów lub innych pojazdów, zaś jego powierzchnię traktuje się jako powierzchnię całego pomieszczenia bez wydzielania z niej ciągów komunikacyjnych, jak twierdzi Strona. Gdyby istniała możliwość wyłączania z całkowitej powierzchni garażu „ciągów komunikacyjnych” prowadziłoby to do sytuacji, w których powierzchnia garażu byłaby zmienna, np. w zależności od przyjęcia, w którym miejscu takie ciągi komunikacyjne zostałyby wyznaczone, a sytuacja taka jest niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe Organ nie podziela stanowiska Strony w zakresie niewliczania do powierzchni garażu ciągów komunikacyjnych.

Podsumowując, w ocenie Organu odwoławczego zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 120 oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając natomiast na uwadze nieprawidłową identyfikację przez Organ pierwszej instancji przedmiotowego budynku jako budynku niemieszkalnego i ustaleniu w konsekwencji stawki podatku VAT dla usługi jego budowy w wysokości 23% Organ odwoławczy postanowił uchylić zaskarżoną decyzję WIS.

Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.

Informacje dodatkowe:

Niniejsza decyzja nr 0110-KSI2-2.441.61.2025.3.BKD z dnia 7 stycznia 2026 r. jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Strona może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.

Podmiot, na rzecz którego wydano niniejszą decyzję, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem tej decyzji.

Niniejsza decyzja nr 0110-KSI2-2.441.61.2025.3.BKD z dnia 7 stycznia 2026 r. wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d, organy podatkowe wobec podmiotu, o którym mowa w art. 42b ust. 1 pkt 1 ustawy, dla którego została wydana, oraz ten podmiot w odniesieniu do usługi wykonanej w okresie ważności decyzji (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:

–    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy),

–    usługa (świadczenie kompleksowe), będąca przedmiotem niniejszej decyzji, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).

W przypadku zastosowania się przez podatnika do wydanej na jego rzecz WIS nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.6.JJ z dnia 17 września 2025 r. przed jej zmianą albo uchyleniem, przepisy art. 14k-14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio (art. 42c ust. 2 ustawy).

Jak stanowi art. 42c ust. 2d ustawy, w przypadku uchylenia WIS oraz wydania WIS w postępowaniu odwoławczym albo na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu przepisy ust. 2b i 2c stosuje się odpowiednio.

W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 42c ust. 2b ustawy, który stanowi, że w przypadku zmiany WIS z powodu wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 42h ust. 3 pkt 4, i zastosowania się przez podmiot, na rzecz którego została ona wydana, do zmienionej WIS od dnia następującego po dniu, w którym WIS została doręczona, do dnia doręczenia decyzji o zmianie WIS, przepisy art. 14k-14m Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.

Powołane przepisy stanowią, że Strona może stosować WIS nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.6.JJ z dnia 17 września 2025 r. od dnia następującego po jej doręczeniu do końca stosowanego przez Nią okresu rozliczeniowego w podatku od towarów i usług następującego po okresie rozliczeniowym, w którym doręczono niniejszą decyzję.

Fakt zastosowania się przez Stronę do WIS nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.6.JJ z dnia 17 września 2025 r. w ww. okresach rozliczeniowych nie może wywoływać niekorzystnych skutków prawnopodatkowych dla Strony.

Tym samym, Strona w ww. okresach rozliczeniowych ma prawo wyboru, czy zastosuje niniejszą decyzję czy też WIS nr 0111-KDSB1-1.440.185.2025.6.JJ z dnia 17 września 2025 r.

Jeżeli zatem wolą Strony będzie zastosowanie WIS przed jej uchyleniem niniejszą decyzją, wówczas dla usługi w ww. okresach rozliczeniowych w podatku od towarów i usług stosować należy stawkę podatku w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy (Dz. U. z 2025 r., poz. 755, z późn. zm.).

Niniejsza decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI2-2.441.61.2025.3.BKD z dnia 7 stycznia 2026 r. jest wydawana na okres 5 lat i jest ważna od dnia następującego po dniu jej doręczenia. WIS traci ważność przed upływem tego okresu, z dniem:

1)  następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo

2)  wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1

–    w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 1 i 2 ustawy).

Decyzja o zmianie WIS nr 0110-KSI2-2.441.61.2025.3.BKD z dnia 7 stycznia 2026 r., wygasa z mocy prawa w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem niniejszej decyzji, w wyniku której wskazana w decyzji zmieniającej:

1)  klasyfikacja usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, lub

2)  stawka podatku właściwa dla usługi, lub

3)  podstawa prawna wskazanej stawki podatku

–    staje się niezgodna z tymi przepisami.

Wygaśnięcie niniejszej decyzji WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).

Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.

POUCZENIE

Niniejsza decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Przysługuje na nią prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną w jednym egzemplarzu (bez odpisu) na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia, w trybie art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 oraz art. 57 § 1 ww. ustawy.

W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).