Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.116.2026.1.MF

 Interpretacja indywidualna

- stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

5 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

 

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”) jest rezydentem podatkowym w Polsce, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku CIT. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w sektorze deweloperskim, realizując inwestycje polegające na budowie i sprzedaży budynków i lokali mieszkalnych.

 

W ramach prowadzonej działalności Spółka rozpoznaje koszty uzyskania przychodów z podziałem na:

1. koszty bezpośrednio związane z przychodami (np. koszty nabycia gruntów, materiałów budowlanych, usług wykonawczych przypisanych do konkretnej inwestycji),

2. koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (pośrednie), które rozpoznawane są w dacie ich poniesienia.

Inwestycje realizowane przez Spółkę są zbywane w różnych okresach podatkowych. Zgodnie z przyjętą polityką oraz art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, Spółka rozpoznaje koszty bezpośrednie w momencie uzyskania przychodu z danej inwestycji (sprzedaży).

W 2024 roku Spółka dokonała sprzedaży inwestycji, wykazując z tego tytułu przychody podatkowe oraz przyporządkowane do nich koszty bezpośrednie. W 2025 roku, w toku wewnętrznej weryfikacji rozliczeń i audytu dokumentacji, Spółka zidentyfikowała koszty o charakterze bezpośrednim (faktury dokumentujące wydatki budowlane i projektowe ściśle związane ze sprzedanymi wcześniej lokalami), które omyłkowo nie zostały ujęte w rachunku podatkowym za 2024 rok.

Wydatki te zostały faktycznie poniesione i są udokumentowane, jednak ich pominięcie w kosztach okresu ubiegłego wynikało z błędu lub niedopatrzenia o charakterze technicznym (tzw. „oczywista omyłka”). Spółka zamierza obecnie dokonać korekty rozliczeń w celu uwzględnienia tych kosztów w rachunku podatkowym.

Pytanie

Czy w świetle art. 15 ust. 4i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka powinna dokonać korekty kosztów uzyskania przychodów (poprzez ich zwiększenie) w roku podatkowym 2025, tj. w okresie, w którym zidentyfikowano błąd, czy też zobowiązana jest do dokonania korekty wstecznej w roku 2024 (tj. w okresie, w którym rozpoznano przychód, z którym te koszty są związane)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, korekta kosztów uzyskania przychodów wynikająca z ich uprzedniego niezaliczenia do kosztów podatkowych w 2024 roku (pomimo istnienia związku bezpośredniego z przychodem), powinna zostać dokonana na bieżąco, tj. w roku podatkowym 2025, w którym Spółka zidentyfikowała przedmiotowe koszty.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 15 ust. 4 UPDOP, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Kwestię korekty kosztów reguluje natomiast art. 15 ust. 4i UPDOP. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, czy pominięcie kosztu w roku 2024 stanowi „błąd rachunkowy lub inną oczywistą omyłkę”. W doktrynie prawa podatkowego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że:

- błąd rachunkowy to błąd w działaniach matematycznych (dodawanie, mnożenie),

- oczywista omyłka to błąd o charakterze ewidentnym, niewymagający pogłębionej analizy, np. literówka w kwocie czy błędne przepisanie danych z faktury do systemu.

W sytuacji Spółki, późniejsze zidentyfikowanie braku ujęcia kosztu w systemie księgowym nie wynika z błędnego działania matematycznego, lecz z procesu obiegu dokumentów lub weryfikacji kwalifikacji wydatków.

Wprowadzona w 2016 roku nowelizacja przepisów UPDOP miała na celu uproszczenie rozliczeń i odejście od konieczności wielokrotnego korygowania zeznań podatkowych wstecz (retroaktywnie). Jeżeli przyczyna korekty jest „pierwotna” (istniała w momencie wystawienia pierwotnego dokumentu, ale nie została uwzględniona), orzecznictwo organów podatkowych często sugeruje korektę wsteczną.

Niemniej jednak, w przypadku zwiększenia kosztów (czyli sytuacji korzystnej dla fiskusa, bo skutkującej nadpłatą, a nie zaległością), restrykcyjne podejście do błędu może być łagodzone. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ujęcie kosztu, który w ogóle nie figurował w rozliczeniu, nie jest poprawą błędu w istniejącej kalkulacji, lecz ujęciem nowego elementu kosztowego na podstawie dokumentów zidentyfikowanych w 2025 r.

Wspiera to argumentacja celowościowa: podatnik nie powinien być zmuszany do otwierania zamkniętych lat podatkowych w sytuacji, gdy błąd nie doprowadził do uszczuplenia należności podatkowych (zaniżenia podatku), a jedynie do okresowego zawyżenia podstawy opodatkowania w latach ubiegłych.

W działalności deweloperskiej proces rozliczania kosztów bezpośrednich jest rozciągnięty w czasie. Art. 15 ust. 4 UPDOP wyznacza moment potrącalności, ale nie wyłącza stosowania art. 15 ust. 4i w zakresie technicznego sposobu dokonania korekty tego kosztu. Zatem, jeśli Spółka w 2025 r. stwierdziła, że koszt bezpośredni przypisany do przychodu z 2024 r. nie został ujęty, „momentem otrzymania dokumentu potwierdzającego przyczynę korekty” (w rozumieniu art. 15 ust. 4i UPDOP) jest moment ujawnienia tego wydatku w toku audytu wewnętrznego w 2025 r.

 

Podsumowując, Spółka uważa, że:

 1. pominięcie kosztów bezpośrednich w 2024 roku nie spełnia definicji błędu rachunkowego sensu stricto,

 2. zgodnie z mechanizmem uproszczonej korekty kosztów (art. 15 ust. 4i UPDOP), zwiększenie kosztów uzyskania przychodów powinno nastąpić w dacie bieżącej (2025 r.),

 3. takie podejście realizuje zasadę pewności obrotu i cel ustawodawcy polegający na ograniczeniu konieczności składania korekt deklaracji za lata ubiegłe w sytuacjach niezwiązanych z celowym zaniżaniem zobowiązań.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554; dalej: „ustawa o CIT”).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

W świetle powyższego przepisu, ocena prawna konkretnego wydatku poniesionego przez podatnika wymaga odniesienia się do kryterium celowości jego poniesienia oraz uwzględnienia wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Odnosząc się do przesłanki celowości wydatku należy podkreślić, że kosztem uzyskania przychodów są zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. W każdym przypadku konieczne jest jednak zaistnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem, a uzyskiwaniem, bądź też szansą uzyskiwania przychodów przez podmiot ponoszący ten koszt.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.

Jednocześnie, wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów:

   - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

   - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Moment potrącalności kosztów został przez ustawodawcę uregulowany w art. 15 ust. 4-4e ustawy o CIT.

W przepisie art. 15 ust. 4 ustawy o CIT określono, że:

Zasada potrącalności kosztów uzyskania przychodów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami zawarta została w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, który stanowi, że:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, w myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Kwestie dotyczące korygowania kosztów zostały z kolei zawarte w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Na mocy art. 15 ust. 4j ustawy o CIT:

Korekta przychodów polega na zmniejszeniu lub zwiększeniu przychodów; korekta kosztów podatkowych polega natomiast na zmniejszeniu lub zwiększeniu kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 4k pkt 1 ustawy o CIT:

Jak wskazali Państwo we wniosku, Inwestycje realizowane przez Państwa Spółkę są zbywane w różnych okresach podatkowych. Zgodnie z przyjętą polityką oraz art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, Spółka rozpoznaje koszty bezpośrednie w momencie uzyskania przychodu z danej inwestycji (sprzedaży).

W 2024 roku Państwa Spółka dokonała sprzedaży inwestycji, wykazując z tego tytułu przychody podatkowe oraz przyporządkowane do nich koszty bezpośrednie. W 2025 roku, w toku wewnętrznej weryfikacji rozliczeń i audytu dokumentacji, Państwa Spółka zidentyfikowała koszty o charakterze bezpośrednim (faktury dokumentujące wydatki budowlane i projektowe ściśle związane ze sprzedanymi wcześniej lokalami), które omyłkowo nie zostały ujęte w rachunku podatkowym za 2024 rok. Wydatki te zostały faktycznie poniesione i są udokumentowane, jednak ich pominięcie w kosztach okresu ubiegłego wynikało z błędu lub niedopatrzenia o charakterze technicznym (tzw. „oczywista omyłka”). Państwa Spółka zamierza obecnie dokonać korekty rozliczeń w celu uwzględnienia tych kosztów w rachunku podatkowym.

Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 4i ustawy o CIT, Państwa Spółka powinna dokonać korekty kosztów uzyskania przychodów (poprzez ich zwiększenie) w roku podatkowym 2025, tj. w okresie, w którym zidentyfikowano błąd, czy też zobowiązana jest do dokonania korekty wstecznej w roku 2024 (tj. w okresie, w którym rozpoznano przychód, z którym te koszty są związane).

Mając na uwadze powyższe, należy zatem wskazać, iż zasadniczo przyczyny korekty można podzielić na dwie grupy:

- istniejące w dacie poniesienia kosztu wynikające z błędu rachunkowego lub innej omyłki,

- powstające z innej przyczyny, ale zasadniczo w okresie późniejszym niż poniesienie kosztu.

W przypadku korekty kosztu, która jest spowodowana błędem rachunkowym lub oczywistą omyłką, korekta kosztu powinna być dokonywana ze skutkiem wstecznym.

Pojęcia „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki” nie zostały zdefiniowane na gruncie ustawy o CIT. Z tego względu pojęcia te należy zatem rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym.

W odniesieniu do „błędu rachunkowego”, należy wskazać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty w księgach ze względu na błąd w toku wykonywania operacji (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowych kwot, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote, błędna klasyfikacja danego zdarzenia).

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. zastosowanie błędnych cen (np. cen innych towarów oferowanych przez podatnika, nie zaś cen towarów faktycznie dostarczonych). Okoliczność taka musi mieć charakter pierwotny, tj. istnieć już w momencie wystawiania pierwotnego dokumentu.

W przypadku gdy nieprawidłowe ujęcie kosztu było wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu podatkowego powinna być dokonana „wstecznie”, tj. w okresie, w którym powstał pierwotnie koszt. Natomiast, gdy korekta wynika z okoliczności następujących już po zaistnieniu pierwotnego zdarzenia, jak np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, zwrotu towaru czy gwarancja lub rękojmia, powinna być dokonana na bieżąco.

Z przedstawionego opisu sprawy, wynika że w 2025 roku, w toku wewnętrznej weryfikacji rozliczeń i audytu dokumentacji, Spółka zidentyfikowała koszty o charakterze bezpośrednim (faktury dokumentujące wydatki budowlane i projektowe ściśle związane ze sprzedanymi wcześniej lokalami), które omyłkowo nie zostały ujęte w rachunku podatkowym za 2024 rok.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz Państwa wątpliwości wskazać należy, iż w przypadku kosztów bezpośrednich, jakimi są w tym przypadku, wydatki budowlane i projektowe ściśle związane ze sprzedanymi wcześniej lokalami, które nie zostały jeszcze zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, nie można mówić o korekcie kosztów uzyskania przychodów w rozliczeniu podatkowym - i tym samym analizować momentu jej podatkowego ujęcia określonego w art. 15 ust. 4i ustawy o CIT. Mamy wówczas do czynienia z „korektą” kwoty wydatku, który jako koszt bezpośredni powinien we właściwej wysokości zostać „pierwotnie” zaliczony do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj. co do zasady w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostaną odpowiadające mu przychody.

Zatem należy wskazać, że zidentyfikowane przez Państwa w 2025 r. koszty o charakterze bezpośrednim (faktury dokumentujące wydatki budowlane i projektowe ściśle związane ze sprzedanymi wcześniej lokalami), które omyłkowo nie zostały ujęte w rachunku podatkowym Państwa Spółki za 2024 rok - powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, tj. w 2024 r., a więc w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody ze sprzedaży danej inwestycji.

W związku z powyższym nie sposób zgodzić się z Państwa stanowiskiem, w myśl którego korekta kosztów uzyskania przychodów wynikająca z ich uprzedniego niezaliczenia do kosztów podatkowych w 2024 roku (pomimo istnienia związku bezpośredniego z przychodem), powinna zostać dokonana na bieżąco, tj. w roku podatkowym 2025, w którym Spółka zidentyfikowała przedmiotowe koszty.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

 

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

 

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

       - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

       - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.