Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.121.2026.2.BS

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie pismem z 20 kwietnia 2026 r. (data wpływu 21 kwietnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji, sprzedaży oraz wynajmu (…) (dalej: „X”).

Nabywcami X są kontrahenci m.in. z następujących branż: budowlanej, motoryzacyjnej, rolniczej, spożywczej, medycznej, logistycznej oraz sieci supermarketów. W praktyce większość kontrahentów – ze względu na sezonowość działalności – preferuje najem X w celu ograniczenia kosztów zakupu i przechowywania.

Spółka do stycznia 2025 r. ujmowała X (zarówno te przeznaczone do sprzedaży, jak i te przeznaczone na wynajem) w księgach rachunkowych jako zapasy w pozycji „Zapasy” – wg wartości odpowiadającej cenie ewidencyjnej ustalanej na potrzeby rachunkowe. W odniesieniu do tych zapasów Spółka kwartalnie dokonywała, z perspektywy bilansowej, odpisów aktualizujących z tytułu trwałej utraty wartości, które nie były rozpoznawane przez Spółkę w kosztach podatkowych.

Od stycznia 2025 r. w Spółce została wprowadzona zmiana polityki rachunkowości, zgodnie z którą X przeznaczone do wynajmu są ujmowane bilansowo jako środki trwałe. Zmiana ta została zastosowana retrospektywnie, tj. od początku okresu porównawczego dla roku, w którym została wprowadzona zmiana, zgodnie z zasadami ujmowania zmian polityki rachunkowości wynikającymi z obowiązujących standardów rachunkowości.

Przewidywana użyteczność każdego z X to okres do 10 lat. Jednostkowa cena nabycia każdego pojedynczego X oscyluje w przedziale od ok. (…) do (…) zł, w zależności od rodzaju X (…).

Poszczególne grupy rodzajowe X (odpowiednio: …) obejmują X jednego rodzaju.

Proces przekazania X do wynajmu rozpoczyna się w momencie zgłoszenia zapotrzebowania przez kontrahenta. Następnie ustalana jest ilość i rodzaj X, termin najmu oraz cena po jakiej strony gotowe są dokonać transakcji. Zwyczajowo przy każdorazowej transakcji, do najmu przekazywanych jest hurtowa ilość X, natomiast koszty transportu ponosi Spółka. Dostawa dokonywana jest natychmiastowo do klienta. W obowiązującym strony terminie najmu lub po jego zakończeniu, kontrahent może przedłużyć okres wynajmu jak również dokonać zakupu wynajętych X.

Z uwagi na fakt, że koszty nabycia X przeznaczonych na wynajem dotychczas nie były przez Spółkę rozpoznawane w kosztach podatkowych, Spółka planuje rozliczyć podatkowo koszty nabycia X — zarówno w odniesieniu do nabyć dokonanych w przeszłości, jak i nabyć przyszłych — zgodnie z zasadami opisanymi poniżej.

W kontekście nabyć historycznych dokonywanych do 31 grudnia 2024 r., Spółka zamierza zastosować następującą metodologię:

1) utworzyć zbiorcze środki trwałe dla poszczególnych (nabytych w poszczególnych partiach) grup X oraz przypisać każdemu zbiorczemu środkowi trwałemu indywidualny numer ewidencyjny wg kryteriów: typ, rok produkcji, nr partii (grupowane w ten sposób X będą tożsame rodzajowo w każdej grupie);

2) rozpoznać wydatki na nabycie poszczególnych X w kosztach podatkowych odrębnie – tj. wartość każdego X rozpoznawana byłaby indywidualnie w kosztach podatkowych, a nie jako jedna suma zbiorcza. Oznacza to, że chociaż X zostaną ujęte w ewidencji pod wspólnym numerem ewidencyjnym, w rozliczeniach podatkowych każdy z nich będzie traktowany jako odrębny składnik majątku w zakresie rozpoznania kosztu podatkowego.

W stosunku do X nabywanych od stycznia 2025 r., Spółka rozważa każdorazowe rozpoznanie wydatku na dany X w miesiącu jego nabycia bez konieczności wprowadzenia X do ewidencji środków trwałych (jako nabycie niskocennych składników majątku).

Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie X przeznaczonych do najmu, nie obejmuje X przeznaczonych do sprzedaży.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 20 kwietnia 2026 r. wskazali Państwo, że:

1) X, o których mowa we wniosku, stanowią własność Spółki.

2) X były/są/będą kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia ich do użytkowania.

3) Przewidywany okres używania X obejmuje oraz będzie obejmował okres dłuższy niż jeden rok.

Pytania

1.  Czy Spółka może, w odniesieniu do X przeznaczonych do najmu, nabytych w przeszłości (tj. do 31 grudnia 2024 r.) i dotychczas ujmowanych jako zapasy, ujawnić te składniki majątku jako środki trwałe poprzez wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych jako zbiorcze środki trwałe (z przypisaniem każdemu zbiorczemu obiektowi indywidualnego numeru ewidencyjnego), a następnie zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie poszczególnych X zgodnie z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT, tj. w wartości historycznego kosztu nabycia każdego X, w miesiącu następującym po miesiącu ich ujawnienia (tj. wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych)?

2.  Czy Spółka może zaliczyć (oraz zaliczać w przyszłości) do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie X przeznaczonych do najmu, nabywanych od stycznia 2025 r., zgodnie z art. 16d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT”) – tj. w miesiącu oddania ich do używania, bez obowiązku wprowadzania ich do ewidencji środków trwałych?

(pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 20 kwietnia 2026 r.)

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.    Spółka może, w odniesieniu do X przeznaczonych do najmu, nabytych w przeszłości (tj. do 31 grudnia 2024 r.) i dotychczas ujmowanych jako zapasy, ujawnić te składniki majątku jako środki trwałe poprzez wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych jako zbiorcze środki trwałe (z przypisaniem każdemu z takich zbiorczych środków trwałych indywidualnego numeru ewidencyjnego), a następnie zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie X zgodnie z art. 16d ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”) – tj. w wartości historycznego kosztu nabycia każdego X, w miesiącu następującym po miesiącu ich ujawnienia (tj. wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych).

2.  Spółka może zaliczyć (oraz zaliczać w przyszłości) do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie X, nabywanych od stycznia 2025 r., zgodnie z art. 16d ust. 1 ustawy o CIT – tj. w miesiącu oddania ich do używania, bez obowiązku wprowadzania ich do ewidencji środków trwałych (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 20 kwietnia 2026 r.).

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

1.  Uwagi ogólne

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty,

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

X nabywane przez Spółkę spełniają wszystkie przesłanki określone w powołanym przepisie, tj.:

·       stanowią własność Spółki,

·       są kompletne i zdatne do używania w dniu nabycia,

·       mają przewidywany okres używania przekraczający jeden rok,

·       są wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki, w tym oddawane w najem kontrahentom.

W konsekwencji X stanowią środki trwałe w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.

2.  Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1

Zasadniczo, dla celów podatkowej amortyzacji środka trwałego konieczne jest jego ujęcie w ewidencji środków trwałych, co wiąże się z przypisaniem mu indywidualnego numeru ewidencyjnego. Wymóg ewidencyjny wynika wprost z ustawy o CIT, która w art. 16d ust. 2 stanowi, że składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy najpóźniej w miesiącu ich przekazania do używania, późniejszy termin wprowadzenia do takiej ewidencji uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Zgodnie z ww. przepisem możliwe jest wprowadzenie składnika majątku do podatkowej ewidencji środków trwałych po terminie jego rzeczywistego przekazania do używania poprzez zastosowanie instytucji ujawnienia środka trwałego.

Oznacza to, że możliwe jest ujęcie X jako środków trwałych nawet po upływie stosunkowo długiego czasu od przekazania do używania, o ile spełnione są przesłanki określone w art. 16a ustawy o CIT.

W celu amortyzacji środka trwałego konieczne jest wprowadzenie go do ewidencji środków trwałych. Z kolei by wprowadzić środek trwały do ewidencji należy przypisać mu indywidualny numer ewidencyjny (inwentarzowy). Obowiązek przypisania indywidualnego numeru ewidencyjnego nie wynika bezpośrednio z przepisów podatkowych tylko standardów rachunkowości.

Zgodnie z pkt V. 5.1. Krajowego Standardu Rachunkowości Nr 11 „Środki Trwałe” (załącznik do Uchwały nr 4/2017 Komitetu Standardów Rachunkowości z 3 kwietnia 2017 r.; dalej: Krajowy Standard Rachunkowości): „obiekt inwentarzowy (obiekt środków trwałych) jest podstawową jednostką ewidencji środków trwałych. Po stwierdzeniu, że składnik aktywów spełnia warunki uznania za środek trwały (omówione w rozdziale IV) następuje jego przyporządkowanie do właściwej grupy, podgrupy i rodzaju klasyfikacji środków trwałych (KŚT) oraz określenie zakresu obiektu(ów) inwentarzowego(ych), dla którego(ch) ustalona zostanie wartość początkowa oraz okres i metoda amortyzacji.”

Z kolei jak stanowi pkt 5.3. ww. wytycznych: „każdemu obiektowi inwentarzowemu nadaje się unikalny (niepowtarzalny), kolejny numer inwentarzowy, zamieszczany – w miarę możliwości – w sposób trwały na obiekcie. Numer ten, wraz z opisem obiektu środka trwałego, ujmuje się we wchodzącej w skład ewidencji środków trwałych (przyjmującej formę np. kart inwentarzowych) – księdze obiektów (księdze inwentarzowej), prowadzonej na bieżąco oraz odpowiednio przechowywanej i zabezpieczonej, zgodnie z wymogami ustawy.”

Natomiast zgodnie pkt V.5.8. lit. b Krajowego Standardu Rachunkowości „zbiorczy obiekt inwentarzowy mogą tworzyć m.in. obiekty zespolone rodzajowo, w skład których wchodzą środki trwałe identyczne lub podobne co do rodzaju (np. liczniki energii elektrycznej, meble, latarnie, wiaty komunikacyjne, pojemniki na śmieci)”.

Z powyższych zasad Krajowego Standardu Rachunkowości wynika, że w celu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji konieczne jest przypisanie mu unikalnego numeru ewidencyjnego, przy czym – w stosunku do obiektów zespolonych rodzajowo, np. obiektów identycznych lub podobnych – możliwe jest przypisanie zbiorczego numeru inwentarzowego.

Oznacza to, że zasadniczo w stosunku do X jako obiektów zespolonych rodzajowo możliwe jest przypisanie zbiorczego numeru ewidencyjnego do odpowiedniej grupy X, zgodnie ze sposobem grupowania X zaprezentowanym przez Wnioskodawcę w stanie faktycznym wniosku.

Zdaniem Wnioskodawcy, po przypisaniu zbiorczego numeru ewidencyjnego do danej grupy X możliwe będzie odpowiednie rozpoznanie X wchodzących w skład konkretnej grupy w kosztach podatkowych. Przy czym, każdy składnik (X) powinien zostać rozpatrzony z perspektywy podatkowej jako osobny składnik majątkowy. Oznacza to, że – z uwagi na to, że wartość jednostkowa każdego poszczególnego X nie przekracza 10.000 PLN – możliwe jest by każdy X został rozpoznany w kosztach podatkowych zgodnie z art. 16d ust. 2 w zw. z art. 16h ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, czyli w miesiącu następującym po miesiącu, w którym X został wprowadzony do ewidencji środków trwałych.

Organ podatkowy w interpretacji indywidualnej z dnia 7 listopada 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.489.2023.1.AP, potwierdził, że możliwe jest ujęcie w ewidencji środków trwałych składników majątku o niskiej wartości jako środków trwałych ujętych zbiorczo zgodnie z zasadami rachunkowości przy czym nie ma to wpływu na podatkowe zasady odpisów amortyzacyjnych.

Zdaniem organu pomimo ujęcia grupy składników majątkowych w ewidencji pod jednym numerem ewidencyjnym, z punktu widzenia podatkowego każdy składnik funkcjonuje jako odrębny środek trwały - kompletny i zdatny do używania samodzielnie przedmiot o wartości jednostkowej, którą należy traktować indywidualnie dla celów podatkowych.

Z perspektywy podatkowych zasad amortyzacji, kluczowe są przesłanki określone w art. 16a ustawy o CIT, który to przepis wskazuje, że amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: maszyny, urządzenia, środki transportu oraz inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok; składniki te są traktowane jako środki trwałe. Wszystkie te warunki są spełnione w przypadku każdego z X, niewątpliwie więc każdy z nich stanowi odrębny środek trwały.

Interpretacja organu potwierdza, że zbiorcze ujęcie w ewidencji wielu środków trwałych (praktyka dopuszczalna bilansowo) nie powoduje podatkowego scalenia tych składników w jeden środek trwały – z perspektywy podatkowej każdy przedmiot jest odrębnym, samodzielnym środkiem trwałym, który może być eksploatowany niezależnie od pozostałych. Każdy element (X) ma bowiem swoją indywidualną wartość początkową, którą należy rozpatrywać odrębnie przy ustalaniu zasad dokonywania odpisów amortyzacyjnych albo podjęciu decyzji o jednorazowym ujęciu wartości takiego środka trwałego w kosztach uzyskania przychodów.

W świetle przywołanych regulacji, dokonanie ujawnienia historycznych X w ewidencji jako środków trwałych ujętych zbiorczo, z przypisaniem każdej grupie X stosownego numeru inwentarzowego, zgodnie ze standardami rachunkowości, nie powoduje podatkowego traktowania tych zbiorczych środków trwałych jako jednego środka trwałego. Wręcz przeciwnie – dla celów podatkowych każdy X, stanowiący kompletne i zdatne do użytku samodzielnie urządzenie, ma określoną indywidualną wartość początkową, którą należy rozpatrywać odrębnie.

Zgodnie z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT, po ujawnieniu X w ewidencji środków trwałych możliwe jest rozpoznanie wydatków związanych z nabyciem każdego X w kosztach uzyskania przychodów poprzez zastosowanie jednej z dopuszczalnych form ich rozliczenia, przy uwzględnieniu warunku, że każdy z X ma wartość początkową nieprzekraczającą 10.000 zł. Oznacza to, że łączna wartość X wchodzących w skład danego zbiorczego obiektu ewidencyjnego nie ma znaczenia dla celów podatkowych, ponieważ art. 16d ustawy o CIT odnosi się do kwestii wartości początkowej każdego środka trwałego, a nie wartości zbioru środków trwałych jako całości.

W konsekwencji Spółka może rozpoznać w kosztach uzyskania przychodów historyczne wydatki na nabycie poszczególnych X w miesiącu następującym po miesiącu ich ujawnienia (tj. wprowadzenia do ewidencji środków trwałych), na zasadach przewidzianych w art. 16d ust. 2 ustawy o CIT. Wartość każdego X byłaby ujęta w kosztach podatkowych odrębnie, w miesiącu następującym po miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 4 tej ustawy.

3. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 2 (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 20 kwietnia 2026 r.)

W przypadku X nabywanych przez Spółkę od stycznia 2025 r. (oraz w przyszłości), zdaniem Wnioskodawcy, możliwe jest rozliczenie wydatków na ich nabycie w kosztach uzyskania przychodów na podstawie art. 16d ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie z treścią tego przepisu, podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, których wartość początkowa (w przypadku Spółki – cena nabycia) nie przekracza 10.000 zł. W takiej sytuacji wydatki poniesione na nabycie tych składników majątku stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

W świetle przedstawionego powyżej przepisu, Spółka uprawniona będzie do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z nabyciem poszczególnych X bez konieczności ich ujmowania w ewidencji środków trwałych. Taki sposób rozliczenia jest przewidziany przez ustawodawcę w celu uproszczenia ewidencji i rozliczeń podatkowych dla składników majątku o niskiej wartości jednostkowej.

Powyższe podejście potwierdza interpretacja indywidualna z dnia 24 sierpnia 2023 r. Znak: 0114-KDIP2-1.4010.352.2023.2.MR1, w której organ stwierdził, że w odniesieniu do niskocennych składników majątkowych o wartości początkowej nieprzekraczającej 10.000 zł podatnik może rozpoznawać wydatki na ich nabycie jako koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania na podstawie art. 16d ust. 1, bez obowiązku wprowadzania tych składników do ewidencji środków trwałych, o ile podatnik nie decyduje się na amortyzację.

Istotną kwestią w tym przypadku jest ustalenie momentu oddania poszczególnych X do używania - określa on bowiem moment rozpoznania kosztu podatkowego. W ocenie Wnioskodawcy momentem tym w sytuacji Spółki powinien być dzień nabycia konkretnego X. Przyjęcie dnia nabycia jako daty oddania do używania jest uzasadnione tym, że X jest kompletnym, zdatnym do używania składnikiem majątku w momencie jego nabycia i może być (oraz jest i będzie) od razu wykorzystywany w działalności operacyjnej Spółki poprzez przygotowanie go do oddania kontrahentowi w najem.

W konsekwencji, Spółka może zaliczyć (oraz zaliczać w przyszłości) do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie X, nabywanych od stycznia 2025 r. zgodnie z art. 16d ust. 1 ustawy o CIT – tj. w miesiącu oddania ich do używania, bez obowiązku wprowadzania ich do ewidencji środków trwałych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 1 jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe, natomiast w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny w zakresie pytania nr 2.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania nr 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

-        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-        został właściwie udokumentowany,

-        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości i które nie zostały wyłączone z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W świetle cytowanych przepisów, składniki majątku trwałego mogą zostać zaliczone do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

-        stanowią własność lub współwłasność podatnika,

-        zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

-        są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, iż warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,

-        przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

-        składniki te są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.

Zgodnie z art. 16d ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 16a i 16b , których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Stosownie do art. 16d ust. 2 ustawy o CIT:

Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.

Z powołanych przepisów wynika, że środki trwałe wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w momencie przekazania ich do używania, zgodnie z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT. Ponadto, art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wskazuje, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych poszczególnych środków trwałych rozpoczyna się od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia tych środków do ewidencji.

W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Z powyższych unormowań wynika, że podatnik nabywając lub wytwarzając składnik majątku o cechach środka trwałego, którego wartość początkowa nie przekracza 10 000 zł (jest równa lub niższa), dla celów podatkowych może:

-        nie zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, odnosząc w miesiącu oddania ich do używania jego wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów,

-        zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, ujmując go w stosownej ewidencji środków trwałych po czym:

-        dokonać jego jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w miesiącu następnym, lub

-        dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej zgodnie z zasadami określonymi w art. 16h-16m.

Jak wskazuje art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k , począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:

Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca tego roku podatkowego.

Stosownie do treści art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 .

W myśl art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

Zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT:

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub współwłasność podatnika.

Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi Załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stawki amortyzacyjne przyporządkowane są do środków trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie znajduje się w Klasyfikacji Środków Trwałych, którą określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864), będące rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1799 ze zm.).

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy wskazać, że podstawowym kryterium stanowiącym o klasyfikacji danego urządzenia (nabytego lub wytworzonego przez podatnika) jako odrębnego środka trwałego jest kwestia jego kompletności i zdatności do używania.

Przepisy prawa podatkowego nie wyjaśniają co należy rozumieć pod pojęciem „kompletny i zdatny do użytkowania”. Zgodnie z regułą wykładni językowej, w myśl której w sytuacji, gdy ustawodawca nie nadał danemu terminowi szczególnego znaczenia, stosując definicję ustawową, należy przyjąć takie jego znaczenie, jakie funkcjonuje w języku powszechnym.

W języku powszechnym – jak wynika z definicji zawartej w Słowniku języka polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (www.sjp.pwn.pl) – pojęcie „używać” jest synonimem pojęcia „użyć” i oznacza, m.in. „zastosować coś jako środek, narzędzie” oraz „zrobić z czegoś użytek”. Z powyższego należy wywieść, że oddanie środka trwałego „do używania” jest ściśle związane z włączeniem go do wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej, po uprzednim stwierdzeniu, że jest on kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania – po uzyskaniu stosownych pozwoleń i koncesji. Oznacza to, że w dniu przyjęcia do używania środki trwałe powinny być obiektywnie gotowe do wykorzystywania ich przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Takie rozumienie kryteriów „kompletności” i „zdatności do użytku” prezentowane jest szeroko w doktrynie prawa podatkowego:

-        „kompletne i zdatne do użytku są takie składniki majątku trwałego, które zawierają wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zgodnie z ich przeznaczeniem, bez narażenia życia lub zdrowia osób z nich korzystających, które ponadto posiadają stosowne atesty i homologacje oraz dopuszczone są do używania przez właściwe organy administracji państwowej” (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 518-519);

-        „składnik majątku spełnia przesłanki kompletności i zdatności do użytku, jeżeli jest on wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto są sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie” (E. Mazur, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2009, LEX);

-        „zdatność do użytku w wielu sytuacjach faktycznych oznaczać będzie konieczność spełnienia szeregu wymogów formalnoprawnych nakładanych na przedsiębiorcę przez odrębne przepisy” (M. Wilk, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2014, LEX);

-        „kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza też, że środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, jest sprawny technicznie, a jeśli istnieją wymogi formalne, to także one są spełnione” (M. Ślifirczyk, F. Świtała, R. Krasnodębski, G. Dźwigała, P. Karwat, Z. Huszcz, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2009).

W świetle powyższego należy podkreślić, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast, sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako „możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania”.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy mogą Państwo w odniesieniu do X przeznaczonych do najmu, nabytych w przeszłości (tj. do 31 grudnia 2024 r.) i dotychczas ujmowanych jako zapasy, ujawnić te składniki majątku jako środki trwałe poprzez wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych jako zbiorcze środki trwałe (z przypisaniem każdemu zbiorczemu obiektowi indywidualnego numeru ewidencyjnego), a następnie zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie poszczególnych X zgodnie z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT, tj. w wartości historycznego kosztu nabycia każdego X, w miesiącu następującym po miesiącu ich ujawnienia (tj. wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych).

Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w zakresie produkcji, sprzedaży oraz wynajmu (…) (dalej: „X”).

Od stycznia 2025 r. w Spółce została wprowadzona zmiana polityki rachunkowości, zgodnie z którą X przeznaczone do wynajmu są ujmowane bilansowo jako środki trwałe.

Przewidywana użyteczność każdego z X to okres do 10 lat. Jednostkowa cena nabycia każdego pojedynczego X oscyluje w przedziale od ok. (…) do (…) zł, w zależności od rodzaju X oraz materiału z jakiego został wytworzony.

X, o których mowa we wniosku, stanowią własność Spółki.

X były/są/będą kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia ich do użytkowania.

Przewidywany okres używania X obejmuje oraz będzie obejmował okres dłuższy niż jeden rok.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie każdy X spełnia warunki do uznania go za środek trwały w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wskazać jednak należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji „zbiorczy środek trwały”, ani ustawa nie dopuszcza możliwości dokonywania od „zbiorczego środka trwałego” odpisów amortyzacyjnych. Okoliczność, że ustawa o rachunkowości daje możliwość ujęcia w ewidencji niskocennych środków trwałych w sposób zbiorczy nie ma wpływu na podatkowe regulacje odnośnie amortyzacji środków trwałych i ujęcia ich w ewidencji środków trwałych na cele podatkowe.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie, każdy X spełnia definicję środka trwałego, a zatem nieuprawnione jest na gruncie podatkowym stworzenie jednego zbiorczego środka trwałego i przypisanie mu jednego numeru ewidencyjnego. Takie specyficzne ujęcie środków trwałych powodowałoby np. trudności w chwili likwidacji elementu składowego (np. pojedynczego indywidualnego egzemplarza).

Zatem na gruncie podatkowym, ujęcie środka trwałego w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych warunkuje dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego, a nie od wartości jednorodnego zbioru środków trwałych.

Zbiorczy, zespolony funkcjonalnie środek trwały tworzy się w przypadku gdy kilka elementów jest ze sobą powiązanych w celu spełnienia przez nie określonych funkcji.

Aby kilka składników majątku mogło tworzyć jeden nowy środek trwały, wszystkie elementy składowe muszą być połączone ze sobą fizycznie, funkcjonalnie oraz to połączenie musi być odzwierciedlone w ogólnych założeniach przyjętego sposobu funkcjonowania tego środka trwałego, aby umożliwić wzajemną komunikację i wymianę danych między tymi elementami środka trwałego. Wszystkie części składowe muszą pracować na rzecz jednego procesu. (Np. zestaw komputerowy, zestaw monitoringu itp.)

Składniki majątku tworzące jeden środek trwały mogą funkcjonować wówczas tylko w nowym środku trwałym. Odłączenie poszczególnych składników skutkuje pozbawieniem ich przydatności do wykorzystania w działalności gospodarczej podmiotu, co nie wyklucza odłączenia w celu zastąpienia nowocześniejszym składnikiem posiadającym te same albo szersze funkcjonalności.

Nowy środek trwały tylko wtedy będzie kompletny i zdatny do użytku, gdy będzie funkcjonował w oparciu o poszczególne tworzące go elementy. Odłączenie któregokolwiek z elementów ogranicza lub pozbawia środek trwały określonej, wykorzystywanej dotychczas funkcjonalności albo może uniemożliwić dalsze wykorzystanie tego środka w działalności gospodarczej - w zależności od rodzaju i konkretnych cech użytkowych „odłączonego” elementu (dotychczasowego środka trwałego).

W Państwa przypadku każdy X przeznaczony do wynajmu stanowi odrębny składnik majątku od pozostałych X i może być wykorzystywany indywidualnie i do jego funkcjonowania i wykorzystywania zgodnie z jego przeznaczeniem nie jest niezbędne jego współdziałanie czy też połączenie z innymi X, tym bardziej, gdy jak Państwo wskazaliście w opisie sprawy, że to kontrahent będzie wybierał rodzaj X jaki będzie chciał wynająć oraz ich ilość.

Jednostkowe egzemplarze X stanowią zatem odrębne środki trwałe spełniające ww. warunki kompletności i zdatności do użytku.

Tym samym nabyte przez Państwa składniki majątku (X), powinny zostać potraktowane jako odrębne, podlegające amortyzacji środki trwałe.

Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie mogą Państwo wprowadzić X do ewidencji środków trwałych jako zbiorczego środka trwałego (z przypisaniem każdemu zbiorczemu obiektowi indywidualnego numeru ewidencyjnego). Natomiast z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie, każdy X indywidualnie spełnia warunki do uznania go za środek trwały w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to w odniesieniu do X przeznaczonych do wynajmu, nabytych w przeszłości (tj. do 31 grudnia 2024 r.) i ujmowanych dotychczas jako zapasy, mogą Państwo ujawnić te składniki majątku jako środki trwałe, gdzie każdy X będzie ujęty jako odrębny składnik majątku.

Zatem nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem sprowadzającym się do twierdzenia, że Spółka może, w odniesieniu do X przeznaczonych do najmu, nabytych w przeszłości (tj. do 31 grudnia 2024 r.) i dotychczas ujmowanych jako zapasy, ujawnić te składniki majątku jako środki trwałe poprzez wprowadzenie ich do ewidencji środków trwałych jako zbiorcze środki trwałe (z przypisaniem każdemu z takich zbiorczych środków trwałych indywidualnego numeru ewidencyjnego).

W związku z powyższym Państwa stanowisko do pytania nr 1 w ww. części jest nieprawidłowe.

Natomiast odnosząc się do oceny pozostałej części Państwa stanowiska do pytania nr 1 dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie X zgodnie z art. 16d ust. 2 ustawy o CIT – tj. w wartości historycznego kosztu nabycia każdego X, w miesiącu następującym po miesiącu ich ujawnienia (tj. wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych) wskazać należy, że jak wyjaśniono wyżej, każdy indywidualny X spełnia definicję środka trwałego. W przypadku nabycia lub wytworzenia składników majątku spełniających definicję środków trwałych, których jednostkowa cena nabycia jest niższa lub równa 10.000 zł, podatnik ma możliwość wyboru jednego ze sposobów rozpoznania kosztów uznania przychodów, tj.:

-        może nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych i wydatki poniesione na ich nabycie uznać za koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania, lub

-        może dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania środka trwałego albo w miesiącu następnym i wówczas nie wliczać wydatków poniesionych na ich nabycie do kosztów uzyskania przychodu.

Zatem w przypadku wyboru sposobu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu nabytego środka trwałego poprzez odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 16h-16m ustawy o CIT wskazać należy, że rozpoczęcie amortyzacji środków trwałych dla celów podatkowych następuje począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do tej ewidencji, zgodnie z regulacjami wskazanymi w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że będą Państwo mogli zaliczyć do kosztów podatkowych wydatki na nabycie poszczególnych X poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej ustalonej w wartości historycznej wydatku na nabycie danego X, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia danego X do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z przepisami wskazanymi w art. 16d ust. 2 ustawy o CIT.

Zatem w tej części Państwa stanowisko do pytania nr 1 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 2 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym:

Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.