Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.175.2026.2.KM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 6 maja 2026 r. (data wpływu: 12 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca – X Sp. z o.o. (dalej również: „Spółka”) – prowadzi działalność w zakresie produkcji (…).

Główny zakład produkcyjny Spółki w Polsce znajduje się w A.

Spółka zawarła w 2022 r. umowę najmu (dalej: „Umowa”). Na podstawie Umowy wynajmujący oddał Spółce – najemcy do korzystania:

- pomieszczenia magazynowe o łącznej powierzchni (…) m² oraz pomieszczenia biurowe o łącznej powierzchni (…) m² znajdujące się w budynku B wchodzącym w skład obiektu o nazwie Y, położonym w C,

- (…) miejsca parkingowe dla samochodów osobowych i plac załadunkowy przy ww. budynku. Pomieszczenia magazynowe zostały oddane Spółce w najem na cele ogólno-magazynowe gotowych produktów lub ich części, w tym (…), z wyłączeniem ich produkcji, tzn. Spółka prowadziła w nich działalność w zakresie (…).

Pomieszczenia biurowe zostały oddane Spółce w najem na cele prowadzenia biura w związku z działalnością prowadzoną w pomieszczeniach magazynowych.

Zgodnie z Umową, Spółka przeprowadziła w pomieszczeniach magazynowych prace adaptacyjne służące dostosowaniu ich do jej potrzeb gospodarczych. Prace te obejmowały:

- doprowadzenie do zwiększenia temperatury w pomieszczeniach z zapewnieniem odpowiedniej wentylacji mechanicznej z rekuperacją,

- zwiększenie mocy transformatora wraz z (…),

- zwiększenie natężenia światła naturalnego w strefie produkcji,

- zwiększenie oświetlenia podstawowego w strefie produkcji,

- wzmocnienie dachu pod montaż urządzeń (…),

- wykonanie zespołu sanitarnego o pow. (…) m²,

- wykonanie (…) sztuk gniazda (…)V,

- wykonanie pomieszczenia biurowego na hali o pow. (…) m²,

- wykonanie miejsca ładowania (…) wózków z (…).

Koszt wykonania powyższych prac Spółka zakwalifikowała jako inwestycję w obcym środku trwałym i dokonywała od jej wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych, które zaliczała do kosztów uzyskania przychodów. Roczna stawka amortyzacji wynosiła 10%. Opisane prace adaptacyjne zostały wykonane przez Wynajmującego na zlecenie Spółki przed rozpoczęciem korzystania z przedmiotu najmu. Udostępnienie Spółce pomieszczeń magazynowych na przeprowadzenie prac adaptacyjnych nastąpiło w dniu (…) grudnia 2022 r., a rozpoczęcie korzystania z przedmiotu najmu nastąpiło z dniem (…) lutego 2023 r. Począwszy od tego dnia Spółka amortyzowała podatkowo opisaną inwestycję w obcym środku trwałym. Umowa najmu została zawarta na okres 5 lat, licząc od dnia (…) lutego 2023 r.

Zawarcie Umowy i poniesienie nakładów adaptacyjnych w przedmiocie najmu było związane z zawarciem przez Spółkę umowy na dostawę (…) z jednym, kluczowym klientem (dalej: „Kluczowy Klient”), prowadzącym działalność na rynku międzynarodowym. Pomieszczenia zostały wynajęte na podstawie Umowy, miały służyć wyłącznie na cele obsługi Kluczowego Klienta (produkcji (…) dla Kluczowego Klienta). Umiejscowienie produkcji na potrzeby tego Kluczowego Klienta w C, związane jest ze specyfiką rynku (…). W szczególności korzystne jest umiejscowienie produkcji jak najbliżej klienta. Wynika to z faktu, że (…) zajmuje mało miejsca, co pozwala na transport dużych ilości na ciężarówce. Z kolei po złożeniu, produkt gabarytowo zajmuje o wiele więcej miejsca, co zmniejsza wydajność logistyczną, zwiększa koszty transportu i wpływa na zanieczyszczenie środowiska.

Umowa z Kluczowym Klientem została zawarta w marcu 2022 r.

Jednakże w trakcie realizacji współpracy umowy z Kluczowym Klientem okazało się, że poziom zamówień składanych przez niego jest kilkakrotnie niższy (od – przypis organu) przewidzianego w zawartej z nim umowie minimalnego pułapu zamówień. W celu realizacji zamówień Spółka wykorzystywała zaledwie ok. (…)% mocy produkcyjnej urządzeń umiejscowionych w wynajętych pomieszczeniach. Klient Kluczowy nie wyraził także zgody na zwiększenie wielkości własnych zamówień, a po zamknięciu okazało się, że Klient Kluczowy pomijał Spółkę pomimo ustaleń umownych i przekierowywał część zamówień do innych dostawców, zamiast zlecać je Spółce.

W efekcie niskiego zapotrzebowania ze strony Kluczowego Klienta okazało się, że stałe koszty utrzymania zakładu produkcyjnego, w tym koszty wynajmowania pomieszczeń, są wyższe od wartości sprzedaży na rzecz tego klienta. Działalność ta w tych warunkach stała się trwale niedochodowa dla Spółki Kluczowy Klient rozwiązał umowę ze Spółką, ze skutkiem od początku 2025 r. Spółka wniosła przeciwko Klientowi pozew o utracone zyski, obliczone na podstawie zysku, jaki mogłaby osiągnąć przy spodziewanym i oczekiwanym na podstawie uzgodnień poziomie zamówień i sprzedaży. Postępowanie sądowe w tej sprawie nie zostało do tej pory zakończone.

Z uwagi na to, że Spółce nie udało się znaleźć innego odbiorcy lub odbiorców, od których byłoby możliwe pozyskiwanie zamówień na poziomie umożliwiającym przynajmniej pokrycie kosztów utrzymania zakładu produkcyjnego (kosztów czynszu najmu, kosztów operacyjnych, eksploatacyjnych oraz kosztów zatrudnienia), lub podnajmu nieruchomości innemu najemcy w celu ograniczenia dalszych strat (które były na tyle duże, że dalsza kontynuacja najmu stwarzałaby nawet zagrożenie niewypłacalności Spółki) podjęto decyzję o rozwiązaniu Umowy z wynajmującym. Nastąpiło to w dniu (…) stycznia 2025 r.

Klient Kluczowy musiał zapłacić karę, która do tej pory nie została zapłacona a która miała pokryć wszystkie koszty poniesione przez Spółkę wobec Wynajmującego. Jednak przeprowadzone analizy wykazały, że rozwiązanie umowy jest mimo wszystko korzystniejsze ekonomicznie niż kontynuowanie najmu i ponoszenie jeszcze wyższych kosztów.

Poniesione przez Spółkę nakłady na adaptację wynajmowanych pomieszczeń (inwestycja w obcym środku trwałym) zostały przez nią pozostawione w wynajmowanych pomieszczeniach. Analizy wskazały bowiem, że koszt demontażu byłby wyższy od hipotetycznych korzyści z tytułu zbycia zdemontowanych elementów lub wykorzystania ich w inny sposób.

W związku z powyższym Spółka dokonała wycofania (wykreślenia) powyższej inwestycji w obcym środku trwałym z ewidencji księgowej.

Należy dodać, że po rozwiązaniu Umowy Spółka nie zmieniła profilu działalności – nadal prowadzi działalność w zakresie produkcji (…). (…) produkowane w zakładzie produkcyjnym w A, w którym Spółka prowadziła działalność jeszcze przed rozpoczęciem produkcji w C.

Pytanie

Czy Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym – wartości nakładów na adaptację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku z 6 maja 2026 r.)

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym – wartości nakładów na adaptację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu.

Uzasadnienie

Inwestycja w obcym środku trwałym stanowi środek trwały, zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 uCIT. Oznacza to, że mają do niej zastosowanie regulacje art. 16 ust. 1 pkt 5 i 6 uCIT, zgodnie z którymi, do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się:

„5) strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1;

6) strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności”.

A contrario, z przepisów tych wynika, że nie ma przeszkód do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych (w części niepokrytej dokonanymi odpisami amortyzacyjnymi) w przypadkach innych niż utrata przydatności gospodarczej wskutek zmiany rodzaju działalności - pod warunkiem, że straty te spełniają ogólne przesłanki zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 uCIT, tzn. stanowię koszt poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów.

Dotyczy to również strat w wyniku likwidacji inwestycji w obcych środkach trwałych. Potwierdza to uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12: „Strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, niespełniająca przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli jej powstanie wynika z działań podatnika podjętych dla realizacji celu określonego w art. 15 ust. 1 tej ustawy.”

W analizowanym przypadku mamy do czynienia ze stratą powstałą w wyniku „likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego”. Zgodnie z utrwalonym poglądem, „likwidacją” środka trwałego w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 6 uCIT jest nie tylko jego fizyczne unicestwienie, ale każde definitywne wyzbycie się środka trwałego – w tym także wycofanie (wykreślenie) środka trwałego z ewidencji np. w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym czy utratą przydatności gospodarczej. Zawężenie pojęcia „likwidacja” wyłącznie do fizycznego unicestwienia środka trwałego pozbawiałoby bowiem sensu przepis art. 16 ust. 1 pkt 6 uCIT w części, w jakiej wprowadza on warunek utraty przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności – warunek ten stawałby się bowiem zbędny w razie fizycznego zniszczenia środka trwałego.

W szczególności „likwidacją” jest w przypadku inwestycji w obcym środku trwałym wykreślenie z ewidencji w następstwie pozostawienia poniesionych nakładów u wynajmującego - właściciela budynku (środka trwałego). Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w przywołanej uchwale z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12 oraz wyroku z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt II FSK 3139/19, a także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 26 kwietnia 2019 r., Znak: 0113-KDIPT2-1.4011.211.2019.2.RK.

Oznacza to, że w przedstawionym stanie faktycznym miała miejsce likwidacja środka trwałego (inwestycji w obcym środku trwałym) skutkująca powstaniem straty w postaci jego wartości początkowej w części niepokrytej dokonanymi odpisami amortyzacyjnymi. Likwidacja ta nastąpiła przy tym w wyniku utraty przydatności gospodarczej środka trwałego. Jak wskazano w przywołanej uchwale z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12, „Przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych (inwestycji w obcych środkach trwałych) należy rozumieć, nie tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności dalszego korzystania z nich.”

Jak wskazano na wstępie, w przedstawionym stanie faktycznym inwestycja w obcym środku trwałym utraciła przydatność gospodarczą właśnie przez brak opłacalności dalszego wykorzystywania jej w prowadzonej działalności gospodarczej. Dalsze utrzymywanie inwestycji nie tylko nie wiązało się z perspektywą uzyskania zysków, ale wiązałoby się z generowaniem strat.

Ta ostatnia okoliczność oznacza zarazem, że analizowana strata spełnia podstawowy warunek uznania jej za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 uCIT, jako koszt poniesiony w celu zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów podatnika (ochrony środków własnych i podstawowej bazy produkcyjnej).

W warunkach rynkowych podatnik musi podejmować racjonalne z jego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, działania zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dążeniu do oszczędności, zmniejszenia kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat, czy też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć. Bez podejmowania takich działań działalność podatnika mogłaby stać się niekonkurencyjna, nierentowna i zacząć przynosić straty. Prowadziłoby to do zagrożenia źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie.

Jest także oczywiste, że każda działalność gospodarcza łączy się z ryzykiem niepowodzenia, w tym poniesienia kosztów wyższych niż przychody. Racjonalny przedsiębiorca podejmuje zawsze ryzyka ale stale dąży do ich ograniczenia. W sytuacji zaś gdy się zmaterializują podejmuje czasem najbardziej racjonalną decyzję – o wycofaniu się z zamierzenia biznesowego w danej lokalizacji.

Z tego względu zaprzestanie dalszego wykorzystania analizowanej inwestycji w obcym środku trwałym z uwagi na nierentowność działalności, w której była wykorzystywana, i związana z tym jej likwidacja (wykreślenie z ewidencji wskutek pozostawienia nakładów u wynajmującego) stanowiło działanie konieczne, racjonalne ekonomicznie, zmierzające do zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 uCIT. W sytuacji, gdy inwestycja w obcym środku trwałym w danej lokalizacji nie przynosi spodziewanych zysków, a wręcz (łącznie z innymi kosztami) przynosi straty finansowe, racjonalnym ekonomicznie działaniem podatnika, z punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art. 15 ust. 1 uCIT jest zaprzestanie korzystania z takiej inwestycji, czyli jej likwidacja z powodu utraty przydatności gospodarczej.

Wreszcie należy podkreślić, że opisane działania nie były wynikiem zmiany działalności. Profil działalności prowadzonej przez Spółkę przed rozpoczęciem działalności w C, w której była wykorzystywana ww. inwestycja w obcym środku trwałym, w trakcie prowadzenia tej działalności oraz po jej zaprzestaniu (i związaną z nim likwidacją środka trwałego) nie uległ zmianie: Spółka przez cały ten czas prowadziła i nadal prowadzi działalność w tym zakresie, tj. produkcji (…). Zatem nie zachodzi przewidziana w art. 16 ust. 1 pkt 6 uCIT przesłanka wyłączająca zaliczenie przedmiotowej straty do kosztów uzyskania przychodów.

Reasumując, w przestawionym stanie faktycznym:

- Spółka poniosła stratę w wysokości niezamortyzowanej części wartości początkowej środka trwałego (inwestycji w obcym środku trwałym),

- była ona wynikiem likwidacji (wykreślenia z ewidencji w związku z pozostawieniem inwestycji u wynajmującego),

- nastąpiła w wyniku utraty przydatności gospodarczej, a przy tym

- nie wiązała się ze zmianą rodzaju prowadzonej działalności,

- powyższe działanie było uzasadnione ekonomicznie oraz zmierzało do zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów.

Wobec tego przedmiotowa strata spełnia przesłanki uznania jej za koszt uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 6 uCIT.

Przemawia to za uznaniem za prawidłowe stanowiska Wnioskodawcy, iż Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym – wartości nakładów na adaptację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554; dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Przepis ten oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Zatem, kosztem uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

1) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

2) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

4) poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

5) został właściwie udokumentowany,

6) nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Podkreślić przy tym należy, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie – w oparciu o zgromadzone dowody – związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, mimo że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

Z uwagi na fakt, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie, a nie tylko w roku ich nabycia/wytworzenia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki na ich nabycie lub wytworzenie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Tak więc kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie strata w środkach trwałych w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi.

Stosownie do art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”.

Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT dotyczy wyłącznie środków trwałych zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej była skutkiem zmiany rodzaju działalności. Kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie zatem strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli utraciły one przydatność gospodarczą z przyczyn innych niż zmiana rodzaju działalności, tj. nie były zdeterminowane zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a co za tym idzie, utratą przez likwidowany środek trwały jego przydatności gospodarczej.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji pojęcia „likwidacja”, a zatem zasadne jest odwołanie się w tym zakresie do reguł wykładni językowej.

Zgodnie z definicją słownikową „likwidować to dokonywać likwidacji, usuwać coś, pozbywać się czegoś, uwalniać się od czegoś” (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1979, t. II, str. 35). W związku z takim rozumieniem tego pojęcia – likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, a także zwrot wynajmującemu inwestycji w obcym środku trwałym przed upływem okresu najmu lub dzierżawy (czy okresu pełnej amortyzacji).

Z opisu sprawy wynika, że Spółka zawarła w 2022 r. umowę najmu (dalej: „Umowa”). Umowa najmu została zawarta na okres 5 lat, licząc od dnia (…) lutego 2023 r. Na podstawie Umowy wynajmujący oddał Spółce – najemcy do korzystania:

- pomieszczenia magazynowe oraz pomieszczenia biurowe,

- (…) miejsca parkingowe dla samochodów osobowych i plac załadunkowy.

Pomieszczenia magazynowe zostały oddane Spółce w najem na cele ogólno-magazynowe gotowych produktów lub ich części, w tym (…), z wyłączeniem ich produkcji, tzn. Spółka prowadziła w nich działalność w zakresie (…). Zgodnie z Umową, Spółka przeprowadziła w pomieszczeniach magazynowych prace adaptacyjne służące dostosowaniu ich do jej potrzeb gospodarczych. Koszt wykonania powyższych prac Spółka zakwalifikowała jako inwestycję w obcym środku trwałym i dokonywała od jej wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych, które zaliczała do kosztów uzyskania przychodów.

Zawarcie Umowy i poniesienie nakładów adaptacyjnych w przedmiocie najmu było związane z zawarciem przez Spółkę umowy na dostawę (…) z jednym, kluczowym klientem (dalej: „Kluczowy Klient”), prowadzącym działalność na rynku międzynarodowym. Pomieszczenia zostały wynajęte na podstawie Umowy, miały służyć wyłącznie na cele obsługi Kluczowego Klienta (produkcji (…) dla Kluczowego Klienta). Umiejscowienie produkcji na potrzeby tego Kluczowego Klienta w C, związane jest ze specyfiką rynku (…). W szczególności korzystne jest umiejscowienie produkcji jak najbliżej klienta. Wynika to z faktu, że (…) zajmuje mało miejsca, co pozwala na transport dużych ilości na ciężarówce. Z kolei po złożeniu, produkt gabarytowo zajmuje o wiele więcej miejsca, co zmniejsza wydajność logistyczną, zwiększa koszty transportu i wpływa na zanieczyszczenie środowiska. Umowa z Kluczowym Klientem została zawarta w marcu 2022 r.

Jednakże w trakcie realizacji współpracy umowy z Kluczowym Klientem okazało się, że poziom zamówień składanych przez niego jest kilkakrotnie niższy od przewidzianego w zawartej z nim umowie minimalnego pułapu zamówień. W celu realizacji zamówień Spółka wykorzystywała zaledwie ok. (…)% mocy produkcyjnej urządzeń umiejscowionych w wynajętych pomieszczeniach. Klient Kluczowy nie wyraził także zgody na zwiększenie wielkości własnych zamówień, a po zamknięciu okazało się, że Klient Kluczowy pomijał Spółkę pomimo ustaleń umownych i przekierowywał część zamówień do innych dostawców, zamiast zlecać je Spółce.

Kluczowy Klient rozwiązał umowę ze Spółką, ze skutkiem od początku 2025 r. Spółka wniosła przeciwko Klientowi pozew o utracone zyski, obliczone na podstawie zysku, jaki mogłaby osiągnąć przy spodziewanym i oczekiwanym na podstawie uzgodnień poziomie zamówień i sprzedaży. Postępowanie sądowe w tej sprawie nie zostało do tej pory zakończone.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym – wartości nakładów na adaptację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu.

Przenosząc wyżej powołane przepisy na grunt Państwa sprawy stwierdzić należy, że możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty z tytułu niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku trwałym należy oceniać przez pryzmat kryterium racjonalnego i ekonomicznego działania Spółki oraz z punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a więc osiągania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Zatem, skoro art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, a wśród tych wydatków ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych przyczyn aniżeli wskazane w treści art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, oznacza to, że straty te podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W rozpatrywanej sprawie, wykorzystywana w działalności Państwa Spółki inwestycja w obcym środku trwałym uległa likwidacji, rozumianej na potrzeby analizowanej sprawy szerzej, jako pozostawienie poniesionych nakładów u wynajmującego. Jak wskazali Państwo we wniosku, poniesione przez Spółkę nakłady na adaptację wynajmowanych pomieszczeń (inwestycja w obcym środku trwałym) zostały przez nią pozostawione w wynajmowanych pomieszczeniach. Analizy wskazały bowiem, że koszt demontażu byłby wyższy od hipotetycznych korzyści z tytułu zbycia zdemontowanych elementów lub wykorzystania ich w inny sposób. W związku z powyższym Spółka dokonała wycofania (wykreślenia) powyższej inwestycji w obcym środku trwałym z ewidencji księgowej.

Ponadto, wskazali Państwo, że w efekcie niskiego zapotrzebowania ze strony Kluczowego Klienta okazało się, że stałe koszty utrzymania zakładu produkcyjnego, w tym koszty wynajmowania pomieszczeń, są wyższe od wartości sprzedaży na rzecz tego klienta. Działalność ta w tych warunkach stała się trwale niedochodowa dla Spółki. Z uwagi na to, że Spółce nie udało się znaleźć innego odbiorcy lub odbiorców, od których byłoby możliwe pozyskiwanie zamówień na poziomie umożliwiającym przynajmniej pokrycie kosztów utrzymania zakładu produkcyjnego (kosztów czynszu najmu, kosztów operacyjnych, eksploatacyjnych oraz kosztów zatrudnienia), lub podnajmu nieruchomości innemu najemcy w celu ograniczenia dalszych strat (które były na tyle duże, że dalsza kontynuacja najmu stwarzałaby nawet zagrożenie niewypłacalności Spółki) podjęto decyzję o rozwiązaniu Umowy z wynajmującym. Nastąpiło to w dniu (…) stycznia 2025 r. Klient Kluczowy musiał zapłacić karę, która do tej pory nie została zapłacona, a która miała pokryć wszystkie koszty poniesione przez Spółkę wobec Wynajmującego. Jednak przeprowadzone analizy wykazały, że rozwiązanie umowy jest mimo wszystko korzystniejsze ekonomicznie niż kontynuowanie najmu i ponoszenie jeszcze wyższych kosztów.

Tym samym, mając na względzie wyżej powołany art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, zauważyć należy, że rozwiązanie umowy najmu było krokiem racjonalnym i podyktowanym rachunkiem ekonomicznym. Działania te spełniają przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż zostały podjęte w celu osiągania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Co również istotne, wskazali Państwo, że po rozwiązaniu Umowy Spółka nie zmieniła profilu działalności – nadal prowadzi działalność w zakresie produkcji (…). (…) są produkowane w zakładzie produkcyjnym w A, w którym Spółka prowadziła działalność jeszcze przed rozpoczęciem produkcji w C.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym – wartości nakładów na adaptację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu – jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnej oraz wyroków sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.