Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.231.2026.1.SH

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka jest podatnikiem CIT estońskiego. W roku 2025 po raz pierwszy utworzyła rezerwę na świadczenia pracownicze.

W przypadku, gdy jednostka decyzję o utworzeniu rezerw na przyszłe świadczenia pracownicze podjęła po raz pierwszy w bieżącym roku, to powinna ustalić stan wyjściowy rezerwy na 1 stycznia tego roku oraz ująć ją w księgach rachunkowych jako zysk (stratę) z lat ubiegłych. Taki sposób ewidencji utworzenia po raz pierwszy rezerwy na świadczenia pracownicze wynika z treści przykładu 8, zamieszczonego w Uchwale Komitetu Standardów Rachunkowości z 4 marca 2014 r. w sprawie przyjęcia znowelizowanego Krajowego Standardu Rachunkowości Nr 6 „Rezerwy, bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów, zobowiązania warunkowe” (przypis organu), (dalej: „KSR”) nr 6. Jednostka w rachunku wyników ustalony stan na 1 stycznia ujęła jako stratę z lat ubiegłych. W poprzednim roku spółka była również opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek.

Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554., dalej: „ustawa CIT”), opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wartości przychodów i kosztów podlegających zgodnie z przepisami o rachunkowości zarachowaniu w roku podatkowym i uwzględnieniu w zysku (stracie) netto, które nie zostały uwzględnione w tym zysku (stracie) netto (dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych). Tym samym, jeżeli pojawi się sytuacja, gdzie dana operacja, niezależnie od tego czy dotyczy przychodu, czy też kosztu, nie zostanie ujęta we właściwym okresie obrachunkowym pojawi się przychód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych. Jak wskazuje art. 28n ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych osiągnięty w roku podatkowym.

W oparciu o art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 522, dalej: „UoR”), tj. zasadę istotności jednostka może w ramach przyjętych zasad (polityki) rachunkowości stosować uproszczenia, jeżeli nie wywiera to istotnie ujemnego wpływu na rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego. Kierownik jednostki podjął decyzję, zapisując ją w polityce rachunkowości, o odstąpieniu od tworzenia rezerw pracowniczych pod warunkiem, że nie są one istotne, tzn. nie wywierają istotnie ujemnego wpływu na rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego. Spółka w polityce rachunkowości ma określony próg istotności odnosząc się do przychodów ze sprzedaży na poziomie 2%. Kwota rezerwy na świadczenia pracownicze, która wskazuje na stan z roku 2024 (strata z lat ubiegłych) mieści się w przytoczonym progu istotności, który określił kierownik jednostki.

Posiłkując się argumentem niskiej istotności (pominięcie operacji w oparciu o zapis polityki

rachunkowości i art. 4 ust. 4 UoR) oraz konsultacją z doradcą podatkowym, który wskazał na zasadność zastosowania przepisów ustawy o rachunkowości spółka nie naliczyła podatku z tytułu nieujawnionych operacji.

Pytanie

Czy odnosząc się do progu istotności zapisanego w polityce rachunkowości spółki oraz w oparciu o art. 4 ust. 4 ustawy o rachunkowości (dalej: „UoR”), kwota rezerwy na świadczenia pracownicze wykazanej jako strata z lat ubiegłych nie podlega opodatkowaniu z tytułu operacji nieujawnionych?

Państwa stanowisko w sprawie

W świetle art. 28d ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa CIT”, ), podatnik opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek jest obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz sporządzania sprawozdań finansowych na podstawie przepisów o rachunkowości. Z przywołanego wyżej przepisu można wywnioskować, że estoński CIT oparty jest w dużej mierze na przepisach o rachunkowości, wśród których w szczególności należy wskazać ustawę z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 522, dalej: „UoR”).

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o rachunkowości jednostki obowiązane są stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy. Zgodnie z ust. 4 jednostka może w ramach przyjętych zasad (polityki) rachunkowości stosować uproszczenia, jeżeli nie wywiera to istotnie ujemnego wpływu na realizację obowiązku określonego w ust. 1.

W przypadku opodatkowania CIT estońskim księgi rachunkowe prowadzone, a sprawozdania finansowe sporządzane są zgodnie z przepisami o rachunkowości.

W ramach polityki rachunkowości kierownik jednostki określił progi istotności. W aspekcie estońskiego CIT zapis taki pozwala, że dana operacja nie została ujęta w księgach danego okresu.

Opierając się na poziomie istotności spółka nie zapłaci podatku bez naruszenia przepisu o przychodach z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych. Zgodnie bowiem z przyjętą polityką rachunkowości podmiot miał prawo do pominięcia w księgach transakcji nieistotnych. W takiej sytuacji wystąpi argument pozwalający na ujęcie danej operacji w roku innym niż rok, którego dotyczy dana transakcja.

Wykazanie kwoty ustalonych na dzień 01 stycznia 2025 rezerw na świadczenia pracownicze w sprawozdaniu finansowym jako strata z lat ubiegłych jest zapisem zgodnym z KSR, który w oparciu o przepisy o rachunkowości nie generuje dochodu z tytułu operacji nieujawnionych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Od 2021 r. podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mają możliwość wyboru formy opodatkowania jaką jest ryczałt od dochodów spółek. Ten sposób opodatkowania będący odejściem od dotychczasowych zasad podatkowych, ze względu na swoją specyfikę i odrębność został uregulowany w rozdziale 6b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zatytułowanym „Ryczałt od dochodów spółek” (dodano artykuły od 28c do 28t), a także w przepisach ogólnych ale związanych z rozliczeniami dokonywanymi w ryczałcie.

Opodatkowanie ryczałtem oznacza dla podatnika zmianę zasad w zakresie przedmiotu opodatkowania. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadza w zakresie ryczałtu nowe kategorie dochodów (przedmiotu opodatkowania) nie podlegających reżimowi dotychczasowych przepisów ustawy. Dochodów tych nie łączy się z dochodami opodatkowanymi według ogólnych zasad CIT (art. 7 ustawy) dla celów ustalenia podstawy opodatkowania.

Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):

Opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wartości przychodów i kosztów podlegających zgodnie z przepisami o rachunkowości zarachowaniu w roku podatkowym i uwzględnieniu w zysku (stracie) netto, które nie zostały uwzględnione w tym zysku (stracie) netto (dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych).

W myśl art. 28n ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:

Podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych osiągnięty w roku podatkowym.

Stosowanie do art. 28t ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT:

Podatnik jest obowiązany do zapłaty ryczałtu od dochodu z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych – do końca trzeciego miesiąca roku podatkowego następującego po roku, w którym przychody lub koszty powinny zostać zarachowane.

Zgodnie z art. 28o ust. 1 ustawy o CIT:

Ryczałt wynosi:

1) 10% podstawy opodatkowania – w przypadku małego podatnika oraz podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności;

2) 20% podstawy opodatkowania – w przypadku podatnika innego niż wskazany w pkt 1.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 28d ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnik opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek, zwanym dalej w niniejszym rozdziale „ryczałtem”, jest obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz sporządzania sprawozdań finansowych na podstawie przepisów o rachunkowości w sposób zapewniający prawidłowe określenie:

1) wysokości zysku (straty) netto, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku oraz

2) w kapitale własnym:

a) kwoty zysków niepodzielonych i kwoty zysków podzielonych odniesione na kapitały, wypracowanych w latach opodatkowania ryczałtem, oraz

b) kwoty niepokrytych strat poniesionych w latach opodatkowania ryczałtem.

Dodatkowo w „Przewodniku do Ryczałtu od dochodów spółek” (dalej: „Przewodnik”) rozdział 6.6. „Dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych (art. 28m ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT)”, wskazano, że: „Dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych powstaje w związku z pominięciem w prowadzonych księgach zdarzeń (operacji) gospodarczych (w przychodach lub kosztach (stratach, zyskach), pomimo obowiązku ich wykazania. Zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości, do ksiąg rachunkowych danego okresu sprawozdawczego, należy wprowadzić w postaci zapisu każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym. Jeśli jednostka gospodarcza nie ujęła danego zdarzenia gospodarczego w księgach rachunkowych w wyniku błędu, to w zależności od tego czy błąd ten został ujawniony przed zatwierdzeniem, czy po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za rok obrotowy, którego ten błąd dotyczy oraz czy ma on istotny wpływ na to sprawozdanie finansowe, operacja gospodarcza dotycząca tego błędu powinna zostać ujęta:

-        albo w księgach bieżącego roku obrotowego

-        albo w księgach rachunkowych roku, którego dotyczy

- zgodnie z regulacjami art. 54 ustawy o rachunkowości.

Po ujawnieniu takiego uchybienia (art. w ramach kontroli podatkowej organu podatkowego lub weryfikacji własnej podatnika) podatnik – zgodnie z zasadami prowadzenia ksiąg rachunkowych – zaksięgowuje więc daną operację gospodarczą w roku jej ujawnienia. Jednak okoliczność ta nie modyfikuje faktu, że w ryczałcie obowiązek podatkowy z tego tytułu powstaje w roku podatkowym, w którym przychody te lub koszty powinny zostać zarachowane”.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 6 ustawy CIT, opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek podlega dochód odpowiadający wartości przychodów i kosztów podlegających zgodnie z przepisami o rachunkowości zarachowaniu w roku podatkowym i uwzględnieniu w zysku (stracie) netto, które nie zostały uwzględnione w tym zysku (stracie) netto (dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych).

Dochód z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych powstaje w związku z pominięciem w prowadzonych księgach zdarzeń gospodarczych, pomimo obowiązku ich wykazania.

Ryczałt od dochodu z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych należy wpłacić do końca trzeciego miesiąca roku podatkowego następującego po roku, w którym przychody lub koszty powinny zostać zarachowane (art. 28t ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT). Zatem podatnik może dokonywać w tym terminie stosownych korekt w księgach rachunkowych dla danego okresu sprawozdawczego bez obowiązku zapłaty dodatkowego podatku od dochodu z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych.

Powyższe wskazuje, że przepis art. 28m ust. 1 pkt 6 ustawy CIT, dotyczy pominiętych operacji gospodarczych zrealizowanych w okresie, w którym podatnik korzysta z opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Państwa wątpliwości, dotyczą kwestii ustalenia, czy odnosząc się do progu istotności zapisanego w polityce rachunkowości spółki oraz w oparciu o art. 4 ust. 4 ustawy o rachunkowości, kwota rezerwy na świadczenia pracownicze wykazanej jako strata z lat ubiegłych nie podlega opodatkowaniu z tytułu operacji nieujawnionych.

Jak wynika z wniosku, Spółka jest podatnikiem CIT estońskiego. W roku 2025 po raz pierwszy utworzyła rezerwę na świadczenia pracownicze.

Wskazują Państwo, że w przypadku, gdy jednostka decyzję o utworzeniu rezerw na przyszłe świadczenia pracownicze podjęła po raz pierwszy w bieżącym roku, to powinna ustalić stan wyjściowy rezerwy na 1 stycznia tego roku oraz ująć ją w księgach rachunkowych jako zysk (stratę) z lat ubiegłych. Taki sposób ewidencji utworzenia po raz pierwszy rezerwy na świadczenia pracownicze wynika z treści przykładu 8, zamieszczonego w Krajowych Standardach Rachunkowości nr 6. Jednostka w rachunku wyników ustalony stan na 1 stycznia ujęła jako stratę z lat ubiegłych. W poprzednim roku spółka była również opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek.

W oparciu o art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, tj. zasadę istotności jednostka może w ramach przyjętych zasad (polityki) rachunkowości stosować uproszczenia, jeżeli nie wywiera to istotnie ujemnego wpływu na rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego. Kierownik jednostki podjął decyzję, zapisując ją w polityce rachunkowości, o odstąpieniu od tworzenia rezerw pracowniczych pod warunkiem, że nie są one istotne, tzn. nie wywierają istotnie ujemnego wpływu na rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego. Spółka w polityce rachunkowości ma określony próg istotności odnosząc się do przychodów ze sprzedaży na poziomie 2%. Kwota rezerwy na świadczenia pracownicze, która wskazuje na stan z roku 2024 (strata z lat ubiegłych) mieści się w przytoczonym progu istotności, który określił kierownik jednostki.

Państwa Spółka posiłkując się argumentem niskiej istotności (pominięcie operacji w oparciu o zapis polityki rachunkowości i art. 4 ust. 4 ustawy o rachunkowości) oraz konsultacją z doradcą podatkowym, który wskazał na zasadność zastosowania przepisów ustawy o rachunkowości spółka nie naliczyła podatku z tytułu nieujawnionych operacji.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, w pierwszej kolejności należy odnieść się do przepisów prawa bilansowego (ustawy o rachunkowości) dotyczących zasad tworzenia rezerw na przyszłe świadczenia na rzecz pracowników.

Obowiązek dokonywania dla celów bilansowych rezerw na przyszłe świadczenia na rzecz pracowników wynika z zasady współmierności przychodów i związanych z nimi kosztów wskazanej w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 522):

Dla zapewnienia współmierności przychodów i związanych z nimi kosztów do aktywów lub pasywów danego okresu sprawozdawczego zaliczane będą koszty lub przychody dotyczące przyszłych okresów oraz przypadające na ten okres sprawozdawczy koszty, które jeszcze nie zostały poniesione.

Jednostki obowiązane są stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy.

W wyniku stosowania zasady współmierności występuje obowiązek tworzenia art. biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Jednostki dokonują takich rozliczeń w wysokości prawdopodobnych zobowiązań przypadających na bieżący okres sprawozdawczy, wynikających art. z obowiązku wykonania, związanych z bieżącą działalnością, przyszłych świadczeń na rzecz pracowników, w tym świadczeń emerytalnych, których kwotę można oszacować w sposób wiarygodny, mimo że data powstania zobowiązania nie jest jeszcze znana. Powyższy obowiązek wynika z art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy o rachunkowości, który stanowi, że:

Jednostki dokonują biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów w wysokości prawdopodobnych zobowiązań przypadających na bieżący okres sprawozdawczy, wynikających w szczególności z obowiązku wykonania, związanych z bieżącą działalnością, przyszłych świadczeń na rzecz pracowników, w tym świadczeń emerytalnych, a także przyszłych świadczeń wobec nieznanych osób, których kwotę można oszacować w sposób wiarygodny, mimo że data powstania zobowiązania nie jest jeszcze znana, w tym z tytułu napraw gwarancyjnych i rękojmi za sprzedane produkty długotrwałego użytku.

Zobowiązania ujęte jako bierne rozliczenia międzyokresowe i zasady ustalania ich wysokości powinny wynikać z uznanych zwyczajów handlowych.

Ponadto wskazać należy, że jednostka może odstąpić od tworzenia rezerw, gdy kwota rezerwy w postaci biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów na przyszłe świadczenia pracownicze nie jest istotna. Możliwość skorzystania z takiego ułatwienia wynika z art. 4 ust. 4 ustawy o rachunkowości, w myśl którego:

Jednostka może w ramach przyjętych zasad (polityki) rachunkowości stosować uproszczenia, jeżeli nie wywiera to istotnie ujemnego wpływu na realizację obowiązku określonego w ust. 1.

Przy czym, jak wynika z art. 4 ust. 4a ustawy o rachunkowości:

Stosując przepisy ustawy, jednostka kieruje się zasadą istotności. Informacje wykazywane w sprawozdaniu finansowym oraz skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym należy uznać za istotne, gdy ich pominięcie lub zniekształcenie może wpływać na decyzje podejmowane na ich podstawie przez użytkowników tych sprawozdań. Nie można uznać poszczególnych pozycji za nieistotne, jeżeli wszystkie nieistotne pozycje o podobnym charakterze łącznie uznaje się za istotne.

Kierownik jednostki może podjąć decyzję, którą zapisuje się w zasadach (polityce) rachunkowości, że ze względu na kryterium istotności odstępuje się od tworzenia rezerwy na przyszłe świadczenia na rzecz pracowników art. na odprawy emerytalne, gdy świadczenie przyznawane jest, zgodnie z Kodeksem pracy, w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia za pracę. Z tym że decydując się na skorzystanie z tego uproszczenia, trzeba także wziąć pod uwagę przewidywaną liczbę pracowników, która w danym okresie (jednocześnie) uzyska prawo do odprawy emerytalnej.

Ponadto jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o rachunkowości:

Określając zasady (politykę) rachunkowości należy zapewnić wyodrębnienie w rachunkowości wszystkich zdarzeń istotnych do oceny sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego jednostki, przy zachowaniu zasady ostrożności, o której mowa w art. 7 .

Zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy o rachunkowości:

Roczne sprawozdanie finansowe jednostki, z zastrzeżeniem ust. 2b, podlega zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający, niepóźniej niż 6 miesięcy od dnia bilansowego.

W myśl art. 54 ustawy o rachunkowości:

1. Jeżeli po sporządzeniu rocznego sprawozdania finansowego, a przed jego zatwierdzeniem, jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, które mają istotny wpływ na to sprawozdanie finansowe, lub powodujących, że założenie kontynuowania działalności przez jednostkę nie jest uzasadnione, powinna ona odpowiednio zmienić to sprawozdanie, dokonując jednocześnie odpowiednich zapisów w księgach rachunkowych roku obrotowego, którego sprawozdanie finansowe dotyczy, oraz powiadomić biegłego rewidenta, który sprawozdanie to bada lub zbadał. Jeżeli zdarzenia, które nastąpiły po dniu bilansowym, nie powodują zmiany stanu istniejącego na dzień bilansowy, to odpowiednie wyjaśnienia zamieszcza się w informacji dodatkowej.

2. Jeżeli jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, o których mowa w ust. 1, po zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego, to ich skutki ujmuje w księgach rachunkowych roku obrotowego, w którym informacje te otrzymała.

3. Jeżeli w danym roku obrotowym lub przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego za ten rok obrotowy jednostka stwierdziła popełnienie w poprzednich latach obrotowych błędu, w następstwie którego nie można uznać sprawozdania finansowego za rok lub lata poprzednie za spełniające wymagania określone w art. 4 ust. 1 , to kwotę korekty spowodowanej usunięciem tego błędu odnosi się na kapitał (fundusz) własny i wykazuje jako „zysk (strata) z lat ubiegłych”.

Dodatkowo zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości:

Aktywa i pasywa wycenia się nierzadziej niż na dzień bilansowy w sposób następujący: rezerwy – w uzasadnionej, wiarygodnie oszacowanej wartości.

Z powyższych przepisów wynika, że jednostka dokonuje wyceny biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów nie rzadziej niż na dzień bilansowy w uzasadnionej, wiarygodnie oszacowanej wartości. Kwota, na którą tworzona jest rezerwa, powinna wynikać z rzetelnego, uwzględniającego racjonalne przesłanki, oszacowania środków zawierających korzyści ekonomiczne niezbędnych do wypełnienia obecnego obowiązku na dzień bilansowy.

Rezerwę na świadczenia pracownicze w postaci biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów odnosi się w księgach rachunkowych do kosztów działalności operacyjnej.

Istotne jest, że jeżeli rezerwa jest dokonywana po raz pierwszy i w ocenie jednostki wartość dotycząca lat ubiegłych jest znacząca, to może wystąpić konieczność zaksięgowania takiej rezerwy na koncie „Rozliczenie wyniku finansowego” i wykazania tej wielkości w bilansie jako „zysku (straty) z lat ubiegłych” (art. 54 ust. 3 ustawy o rachunkowości). Natomiast, gdy wartość rezerwy z lat ubiegłych zostanie uznana za nieistotną, to jej utworzenie wpływa odpowiednio na zysk lub stratę netto bieżącego roku obrotowego.

Zatem odnosząc powyższe wyjaśnienia do Państwa sytuacji opisanej we wniosku wskazać należy, że skoro (jak wynika wniosku):

-        w 2025 r. utworzyliście Państwo po raz pierwszy rezerwę na świadczenia pracownicze,

-        w rachunku wyników ustalony stan na 1 stycznia ujęli Państwo jako stratę z lat ubiegłych,

-        kierownik Państwa jednostki podjął decyzję, zapisując ją w polityce rachunkowości, o odstąpieniu od tworzenia rezerw pracowniczych pod warunkiem, że nie są one istotne, tzn. nie wywierają istotnie ujemnego wpływu na rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego;

-        Spółka w polityce rachunkowości ma określony próg istotności odnosząc się do przychodów ze sprzedaży na poziomie 2%;

-        Kwota rezerwy na świadczenia pracownicze, która wskazuje na stan z roku 2024 (strata z lat ubiegłych) mieści się w przytoczonym progu istotności, który określił kierownik jednostki,

to utworzona przez Państwa po raz pierwszy rezerwa na świadczenia pracownicze, która została wykazana w rachunku wyników jako strata z lat ubiegłych, została wykazana zgodnie z przepisami o rachunkowości. Powyższe oznacza, że nie byli Państwo zobowiązani do ujmowania tej operacji w księgach danego okresu. Zatem wykazana na dzień 1 stycznia 2025 r. kwota rezerwy na świadczenia pracownicze w sprawozdaniu finansowym jako strata z lat ubiegłych nie będzie generować dochodu z tytułu nieujawnionych operacji gospodarczych, na podstawie art. 28m ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.

W związku z powyższym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.