Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.240.2026.2.BS

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

29 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 2 czerwca 2026 r. (data wpływu 3 czerwca 2026 r.)

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółdzielnia X realizuje cele, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Według Polskiej Klasyfikacji Działalności podstawowym przedmiotem działalności spółdzielni jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Spółdzielnia prowadzi głównie działalność polegającą na dostarczeniu i zarządzaniu lokalami mieszkalnymi, garażami i lokalami użytkowymi. Również w pewnym zakresie prowadzi działalność dodatkową polegającą między innymi na wynajmie lokali użytkowych oraz dzierżawie gruntu. Spółdzielnia podlega regulacjom podatku dochodowego od osób prawnych (CIT).

Spółdzielnia X jest właścicielem pawilonu handlowego wybudowanego na gruncie, który do (…) 2024 r. był własnością Urzędu Miasta.

Spółdzielnia wynajmuje pomieszczenia w pawilonie, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza.

Przed (…) 2024 r. Urząd Miasta wystawiał Spółdzielni faktury za bezumowne korzystanie z nieruchomości gruntowych, za które Spółdzielnia nie regulowała płatności, gdyż miała zastrzeżenia do wysokości naliczonych opłat.

W wyniku sporu w sprawie części roszczeń toczą się postępowania sądowe z powództwa Urzędu Miasta. Spółdzielnia rozważa spłatę kwoty roszczeń wynikających z wystawionych przez Urząd Miasta faktur za bezumowne korzystanie z nieruchomości w całości oraz po uzyskaniu zgody Wierzyciela i podpisaniu odpowiedniej umowy, ratalną spłatę odsetek ustawowych.

W uzupełnieniu ujętym w piśmie z 2 czerwca 2026 r. wskazali Państwo, że:

Na podstawie umowy z (…) 1976 r. o zastępcze pełnienie funkcji inwestora Spółdzielnia X, występując jako inwestor, powierzyła Y, jako Inwestorowi Zastępczemu, budowę między innymi pawilonu handlowo-usługowego nr (...) na osiedlu mieszkaniowym (…). W oparciu o postanowienia tej umowy Inwestor Zastępczy miał działać we własnym imieniu, lecz na rzecz Inwestora Zamawiającego. Inwestycja miała być zrealizowana w oparciu o przygotowaną przez Inwestora Zastępczego dokumentację techniczną, to jest projekt techniczny zatwierdzony przez Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska decyzją nr (…) z (…) 1973 r. Decyzją z (…) 1976 roku nr (…) Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich w (…) udzielił Y pozwolenia na budowę pawilonu handlowego przy ul. (…) na osiedlu mieszkaniowym (…), na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa, zgodnie z zatwierdzoną decyzją Urzędu Miasta z (…) 1973 r. nr (…) ogólnym planem zagospodarowania Osiedla Mieszkaniowego (…). Decyzja o pozwoleniu na zabudowę wydana została w oparciu o art. 29 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - prawo budowlane (Dz.U. 38 poz. 229) oraz § 19 ust. 1 i § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20 lutego 1975 roku w sprawie nadzoru urbanistyczno - budowlanego (Dz. U. Nr 8 poz.48).

Przedmiotowy pawilon handlowy wybudowany został w okresie od (…) 1977 r. do (…) 1979 r. Inwestycja była finansowana ze środków własnych Spółdzielni oraz ze środków uzyskanych na podstawie umowy kredytowej zawartej z Narodowym Bankiem Polskim. W ostatnim dniu wyżej wymienionego okresu miał miejsce odbiór obiektu - pawilonu, przy czym grunty pod obiektem i wokół niego nie zostały przekazane Spółdzielni. Przedmiotowy pawilon handlowy jest obiektem blaszanym, który został posadowiony na nieruchomościach znajdujących się we władaniu Spółdzielni i należących uprzednio do Skarbu Państwa, a stanowiących obecnie własność Miasta (…). Wybudowany przez Spółdzielnie pawilon nieprzerwanie począwszy od 1979 roku znajduje się w jej posiadaniu. Pawilon jest wynajmowany przez Spółkę (…) na podstawie zawartej ze Spółdzielnią umowy najmu od (…) 2005 r. Jeszcze w 1995 r. Spółdzielnia wystąpiła z wnioskiem o przekazanie jej m.in. spornych gruntów w użytkowanie wieczyste, co jednakże nie nastąpiło. Dopiero od dnia (…) 2024 r. (zgodnie z Aktem Notarialnym …) Spółdzielnia X jest użytkownikiem wieczystym gruntu, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy pawilon. Właścicielem gruntu jest Miasto (…).

Po wybudowaniu pawilonu handlowo-usługowego przy ul. (…) przez Y ze środków Spółdzielni, Zarząd Gospodarki Terenami w (…) decyzją, (…) z dnia (…) 1980 r. orzekł o wygasłym prawie użytkowania wieczystego przedmiotowych działek gruntu przez Y oraz o protokolarnym przekazaniu terenu Skarbu Państwa wraz z wybudowanym pawilonem handlowym na rzecz faktycznego użytkownika obiektu i terenu tj. Spółdzielni X po klauzuli ostateczności. Do czego ostatecznie nie doszło. W latach 1993, 1994 i 1995 Spółdzielnia składała wnioski do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego „...” o oddanie przedmiotowych działek gruntu w użytkowanie wieczyste. Uchwałą nr (…) Zarządu Miasta (…) z dnia (…) 1997 r. postanowiono o oddaniu w użytkowanie wieczyste, w trybie bezprzetargowym na rzecz Spółdzielni powyższych działek gruntu, ale za wniesieniem opłaty pierwszej, na co w świetle obowiązujących przepisów Spółdzielnia nie wyraziła zgody. Przez lata Spółdzielnia prowadziła korespondencję z Miastem (…) licząc na ostateczne zakończenie sprawy, zgodnie ze złożonymi wnioskami. Ponadto Spółdzielnia występowała do Sądu z wnioskiem o zasiedzenie w trybie art. 35 ust 41 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, wprowadzonego ustawą z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz zmianie niektórych innych ustaw, jednakże konstytucyjność powyższego przepisu została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 29 października 2010 r. W (…) 2017 r. Spółdzielnia wystąpiła do sądu z pozwem przeciwko Miastu (…) o zobowiązanie pozwanego do przeniesienia własności przedmiotowych nieruchomości. Pozew ten został oddalony przez sąd a Spółdzielnia ponownie wystąpiła do Urzędu Miasta (…) z wnioskiem o oddanie tych działek gruntu w użytkowanie wieczyste w trybie art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Przedmiotowy wniosek zrealizowany został w 2024 r.

Od początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku do co najmniej 2009 r. Spółdzielnia uiszczała do Urzędu Miasta opłaty za korzystanie m.in. z gruntów leżących pod pawilonem handlowym oraz w jego najbliższym sąsiedztwie. Jeszcze przed komunalizacją spornych gruntów, Spółdzielnia uiszczała opłaty za ich użytkowanie na rzecz Skarbu Państwa. Jednakże dnia (…) 2013 r. Miasto (…) wystawiło Spółdzielni X fakturę za korzystanie z gruntu w okresie od (…) 2011 r. do (…) 2012 r. w kwocie według Spółdzielni znacznie zawyżonej. Pismem z dnia (…) 2013 r. Spółdzielnia poinformowała Miasto (…), że nie akceptuje warunków zapłaty za bezumowne korzystanie z gruntu miejskiego w oparciu o stawki czynszu dzierżawionego określonego w załączniku nr 1 do Zarządzenia Prezydenta Miasta (…) w sprawie wydzierżawiania i wynajmowania komunalnych nieruchomości lub ich części i w związku z tym Spółdzielnia odmówiła zapłaty faktury w takiej wysokości. Ze względu na nieuregulowanie powyższej faktury Miasto (…) wytoczyło Spółdzielni sprawę o zapłatę.

Pierwsza sprawa zakończyła się wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia (…) 2023 r., na mocy którego Spółdzielnia zobligowana została do uregulowania faktury za bezumowne korzystanie z nieruchomości za lata 2011-2012. Druga sprawa sądowa zakończyła się wyrokiem Sądu Okręgowego w (…) z dnia (…) 2026 r., na mocy którego Spółdzielnia zobligowana została do uregulowania opłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości za okres (…) 2017 - (…) 2020.

Zgodnie z wyrokami Sądu Spółdzielnia uregulowała jednorazowo zarówno zasądzone należności główne, jak również naliczone do dnia zapłaty odsetki ustawowe.

Obecnie toczą się trzy postępowania sądowe w tej samej sprawie tj. bezumownego korzystania z gruntu, lecz obejmujące inne okresy:

- od (…) 2013 r. do (…) 2017 r., (sprawa sądowa w toku, do dnia dzisiejszego nie został wydany wyrok, wysłano pismo ponaglające o podjęcie czynności w sprawie),

- od (…) 2020 r. do (…) 2023 r., (sprawa sądowa w toku, akta sprawy znajdują się u biegłego rzeczoznawcy majątkowego w celu wydania opinii),

- od (…) 2023 r. do (…) 2024 r., (sprawa sądowa w toku, Sąd zarządził dalszą wymianę pism procesowych między pełnomocnikami).

W związku z wydaniem dwóch prawomocnych wyroków sądowych zobowiązujących Spółdzielnię do zapłaty należności z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości gruntowych wraz z odsetkami ustawowymi oraz mając na uwadze przewlekłość toczących się postępowań sądowych, Spółdzielnia rozważa zakończenie pozostałych prowadzonych spraw poprzez dobrowolne uregulowanie roszczeń Miasta bez konieczności oczekiwania na wydanie kolejnych wyroków.

Podstawą do podjęcia takich działań są dotychczasowe niekorzystne dla Spółdzielni rozstrzygnięcia sądowe dotyczące bezumownego korzystania z gruntów w innych okresach, a także długotrwałość postępowań sądowych skutkująca systematycznym wzrostem należnych odsetek.

Po zawarciu stosownego porozumienia z Wierzycielem Spółdzielnia zamierza dokonać jednorazowej spłaty należności głównych oraz wystąpić o możliwość ratalnej spłaty odsetek ustawowych.

Pytanie

Czy odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie zobowiązania, po podpisaniu umowy z Wierzycielem o jednorazowej zapłacie roszczenia podstawowego i płatności ratalnej samych odsetek, stanowiłyby koszt podatkowy w momencie spłaty każdej raty?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT), kosztem uzyskania przychodu mogą być wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodu pod warunkiem wykazania ich związku z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Do kosztów uzyskania przychodów nie można zaliczyć kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p, m.in.:

   - naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów),

   - wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów),

   - kosztów egzekucyjnych związanych z niewykonaniem zobowiązań,

   - kar, opłat i odszkodowań oraz odsetek od tych zobowiązań z tytułu nieprzestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska i niewykonania nakazów właściwych organów nadzoru i kontroli dotyczących uchybień w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy,

   - odsetek za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej.

Zobowiązania wobec Urzędu Miasta z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości gruntowych, na których zlokalizowany jest pawilon handlowy związane są z prowadzoną przez Spółdzielnie działalnością gospodarczą a opóźnienie w zapłacie wystawionych faktur uprawnia do naliczenia odsetek ustawowych.

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych art. 16 ust. 1 pkt 11 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych odsetek, w tym również od pożyczek (kredytów).

Według ustawy odsetki stają się kosztem podatkowym dopiero w momencie ich faktycznej zapłaty lub kapitalizacji, a podstawę opodatkowania można zmniejszyć o uregulowane odsetki w dacie ich opłacenia.

W związku z powyższym Spółdzielnia mogłaby zaliczyć odsetki do podatkowych kosztów uzyskania przychodu, lecz wyłącznie w momencie spłaty każdej raty.

Spółdzielnia stoi na stanowisku, iż ewentualne podpisanie umowy z Wierzycielem w sprawie ratalnej spłaty odsetek nie przyspieszyłoby powstania kosztu podatkowego, w ramach umowy podstawowa kwota roszczenia zostałaby spłacona jednorazowo w całości. Ratalną spłatą objęte byłyby tylko odsetki ustawowe.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 14 grudnia 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.505.2021.2.BS wyraził pogląd, iż „odnosząc się do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek za opóźnienie w zapłacie zobowiązania tytułem zwrotu ceny zasądzonych wyrokiem sądowym wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p.: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Tym samym możliwość zaliczania ww. odsetek do kosztów podatkowych warunkowana jest faktem ich zapłaty”. Również w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 9 lutego 2012 r. Znak: IPPB1/415-77/12-2/ES można przeczytać, iż „warunkiem uznania odsetek od kredytu za koszt uzyskania przychodów, jest ich zapłacenie oraz istnienie związku przyczynowo-skutkowego między kredytem a przychodem z działalności gospodarczej”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

  - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

  - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

  - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

  - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

  - został właściwie udokumentowany,

  - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów.

Wskazać również należy, że w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawarto zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT:

Odnosząc się natomiast do momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, wskazać należy, że podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. Koszty podatkowe na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych można podzielić na:

- koszty bezpośrednio związane z przychodami (art. 15 ust. 4-4c ustawy o CIT), oraz

- koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT).

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Stosownie zaś do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

W myśl z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Natomiast, art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, regulują zasady potrącalności kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

Stosownie do treści art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośrednio związanego z przychodami” oraz kosztu „innego niż bezpośrednio związanego z przychodami” - brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru. Podobnie traktować należy wydatki na zakup materiałów i produktów, które można przypisać do konkretnego przychodu, a tym samym dokonać identyfikacji i konkretyzacji przychodu uzyskanego w następstwie poniesienia tego rodzaju wydatku.

Natomiast, do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Państwa wątpliwość dotyczy kwestii ustalenia, czy odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie zobowiązania, po podpisaniu umowy z Wierzycielem o jednorazowej zapłacie roszczenia podstawowego i płatności ratalnej samych odsetek, stanowiłyby koszt podatkowy w momencie spłaty każdej raty.

Odnosząc się do powyższej wątpliwości wskazać należy, że z opisu sprawy wynika, iż Decyzją z (…) 1976 r. nr (…) Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Miejskich w (…) udzielił Y pozwolenia na budowę pawilonu handlowego. Pawilon handlowy został wybudowany z Państwa środków w okresie od (…) 1977 r. do (…) 1979 r. na nieruchomościach znajdujących się we władaniu Spółdzielni i należących uprzednio do Skarbu Państwa, a stanowiących obecnie własność Miasta (…).

Po wybudowaniu pawilonu Zarząd Gospodarki Terenami w (…) decyzją, (…) z dnia (…) 1980 r. orzekł o wygasłym prawie użytkowania wieczystego przedmiotowych działek gruntu przez Y oraz o protokolarnym przekazaniu terenu Skarbu Państwa wraz z wybudowanym pawilonem handlowym na rzecz faktycznego użytkownika obiektu i terenu, tj. Spółdzielni X po klauzuli ostateczności, do czego ostatecznie nie doszło. W latach 1993, 1994 i 1995 Spółdzielnia składała wnioski do Zarządu Geodezji i Kastratu Miejskiego „...” o oddanie przedmiotowych działek gruntu w użytkowanie wieczyste. Uchwałą nr (…) Zarządu Miasta (…) z dnia (…) 1997 r. postanowiono o oddaniu w użytkowanie wieczyste, w trybie bezprzetargowym na rzecz Spółdzielni powyższych działek gruntu, ale za wniesieniem opłaty pierwszej, na co w świetle obowiązujących przepisów Spółdzielnia nie wyraziła zgody.

Od początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku do co najmniej 2009 r. Spółdzielnia uiszczała do Urzędu Miasta opłaty za korzystanie m.in. z gruntów leżących pod pawilonem handlowym oraz w jego najbliższym sąsiedztwie. Jeszcze przed komunalizacją spornych gruntów, Spółdzielnia uiszczała opłaty za ich użytkowanie na rzecz Skarbu Państwa.

(…) 2013 r. Miasto (…) wystawiło Spółdzielni X fakturę za korzystanie z gruntu w okresie od (…) 2011 r. do (…) 2012 r. w kwocie według Spółdzielni znacznie zawyżonej. Pismem z dnia (…) 2013 r. Spółdzielnia nie regulowała płatności, gdyż miała zastrzeżenia do wysokości naliczonych opłat. Ze względu na nieuregulowanie powyższej faktury Miasto (…) wytoczyło Spółdzielni sprawę o zapłatę.

Aktualnie toczą się trzy postępowania sądowe z powództwa Urząd Miasta, które obejmują inne okresy.

W związku z wydaniem dwóch prawomocnych wyroków sądowych zobowiązujących Spółdzielnię do zapłaty należności z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości gruntowych wraz z odsetkami ustawowymi oraz mając na uwadze przewlekłość toczących się postępowań sądowych, Spółdzielnia rozważa zakończenie pozostałych prowadzonych spraw poprzez dobrowolne uregulowanie roszczeń Miasta bez konieczności oczekiwania na wydanie kolejnych wyroków.

Podstawą do podjęcia takich działań są dotychczasowe niekorzystne dla Spółdzielni rozstrzygnięcia sądowe dotyczące bezumownego korzystania z gruntów w innych okresach, a także długotrwałość postępowań sądowych skutkująca systematycznym wzrostem należnych odsetek.

Po zawarciu stosownego porozumienia z Wierzycielem Spółdzielnia zamierza dokonać jednorazowej spłaty należności głównych oraz wystąpić o możliwość ratalnej spłaty odsetek ustawowych.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że ratalna spłata odsetek ustawowych jest związana z prowadzoną przez Państwa działalnością a zatem może stanowić koszt uzyskania przychodu Państwa działalności, zauważyć bowiem należy, że odsetki dotyczą zaległości w płatności opłat za korzystanie z gruntów należących do Urzędu Miasta, na którym wybudowali Państwo pawilon handlowy, i w którym prowadzą Państwo działalność. Wskazać należy, że możliwość zaliczania ww. odsetek do kosztów podatkowych warunkowana jest faktem ich zapłaty. Zatem w przypadku spłaty każdej raty odsetek, zapłacona rata będzie mogła stanowić dla Państwa koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w momencie jej poniesienia stosownie do art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT (tj. w momencie ujęcia zapłaty danej raty odsetek w księgach rachunkowych jako koszt na podstawie odpowiednich dowodów księgowych).

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).  

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

 

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.