Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.243.2026.1.SG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. Oddział w Polsce (dalej jako „Wnioskodawca”) jest oddziałem zagranicznego przedsiębiorcy B. S.A. z siedzibą w H. Oddział w Polsce jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczone są usługi objęte niniejszym wnioskiem. Wnioskodawca jest w Polsce podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”) w zakresie dochodów przypisanych oddziałowi w Polsce.

Działalność gospodarcza Wnioskodawcy polega na świadczeniu usług ubezpieczeniowych (dalej: „Usługa ubezpieczeniowa”). Przedmiotem ochrony ubezpieczeniowej jest najczęściej ryzyko polegające na braku spłaty wierzytelności handlowych przysługujących usługobiorcom usług (dalej: „Usługobiorca” lub „Ubezpieczony”) Wnioskodawcy.

Podstawą świadczenia usługi jest umowa (dalej: „Umowa”) zawierana pomiędzy Wnioskodawcą a Usługobiorcą. Umowa zwana jest Polisą M. (dalej: „Polisa”). Polisa zawiera okres ochrony oraz zawiera okresy rozliczeniowe, za które naliczana będzie składka. Celem Umowy jest bowiem zapewnienie Usługobiorcy ochrony ubezpieczeniowej w zamian za uiszczaną składkę (dalej: „Składka”). W przypadku zgłoszenia szkody, tj. w przypadku, kiedy w transakcji z Usługobiorcą, kontrahent Usługobiorcy nie ureguluje faktury (należności) wystawionej przez Usługobiorcę Wnioskodawca, po spełnieniu warunków wymaganych w Umowie, wypłaca Usługobiorcy odszkodowanie.

Umowy ubezpieczenia są zawierane na okresy, które najczęściej pokrywają się z okresem trwającym 12 kolejnych miesięcy (tzw. rok ubezpieczeniowy). Lata ubezpieczeniowe mogą jednak obejmować okresy inne niż 12 miesięcy kalendarzowych. Jednocześnie całość Polisy ubezpieczeniowej może zawierać kilka lat ubezpieczeniowych.

Umowa zawiera szczegółowe warunki świadczenia przez Wnioskodawcę Usługi ubezpieczeniowej na rzecz Usługobiorcy, w tym m.in.: zakres ochrony ubezpieczeniowej, okres obowiązywania ochrony ubezpieczeniowej, maksymalną kwotę odszkodowania oraz - zazwyczaj - minimalną kwotę składki należnej (dalej: „Składka minimalna”) za ochronę w ustalonym okresie. Należne składki dokumentowane są dokumentami księgowymi. Dokumenty te są wystawiane za każdy okres rozliczeniowy, zawarty w Umowie (przykładowo, jeżeli Umowa zawiera 12 okresów rozliczeniowych, w każdym okresie zostanie wystawiony jeden dokument księgowy - łączenie 12 dokumentów).

Charakterystyka prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że na moment zawarcia Umowy trudno określić jaka kwota składki będzie ostatecznie należna od Usługobiorcy za okres świadczenia Usługi. Składka uzależniona jest bowiem w dużej mierze od obrotu Usługobiorcy, tj. od sumy kwot wynikających z wystawionych przez niego faktur lub salda należności. Wartość ta nie jest znana na moment zawarcia Umowy. Jest ona szacowana/deklarowana przez Usługobiorcę we wniosku o zawarcie umowy ubezpieczenia. Na tej podstawie obliczana jest szacowana składka oczekiwana (dalej: „Składka minimalna”). Są to parametry niezbędne do zawarcia Umowy ubezpieczenia.

Ustalona w polisie wartość Składki minimalnej ma wyłącznie charakter referencyjny i służy ubezpieczycielowi do rozliczenia faktycznej składki po zakończeniu roku polisowego. W trakcie roku polisowego klient nie jest obciążany Składką minimalną, lecz składkami wyliczonymi w oparciu o dane rzeczywiste lub ustalone jako składki płatne z góry.

W związku z powyższym, Składka minimalna nie musi pokrywać się z kwotą jaka ostatecznie będzie należna z tytułu ochrony ubezpieczeniowej w ramach Polisy. W trakcie świadczenia usługi najczęściej zdarza się, że kwota składki wzrasta. Innymi słowy, Składka minimalna określa minimalną kwotę, którą uiści Usługobiorca i jest określana z góry na moment zawarcia Polisy. Kolejno, na podstawie danych do naliczenia Składki, przekazywanych przez Usługobiorcę okresowo (dane o obrocie/saldzie należności), Wnioskodawca przelicza należną Składkę. Tym samym, możliwe są sytuacje, gdzie ostatecznie Składki udokumentowane dokumentami księgowymi do danej Umowy, wystawiane za poszczególne okresy rozliczeniowe, są łącznie wyższe niż początkowo określona Składka minimalna z danej Umowy. Mogą jednak wystąpić sytuacje, w których Składki wynikające z dokumentów księgowych wystawianych przez Wnioskodawcę są niższe niż Składka minimalna określona w Umowie. Wówczas Wnioskodawca dokonuje naliczenia brakującej kwoty Składki do poziomu Składki minimalnej. Rozliczenie Składki minimalnej następuje po każdym roku ubezpieczeniowym. Wówczas Wnioskodawca wystawia dokumenty księgowe korygujące (rozliczające).

Polisy co do zasady zawierają okresy rozliczeniowe: miesiące, kwartały (rozumiane jako okresy 3-miesięczne niekoniecznie kwartały kalendarzowe) lub lata, po których następuje rozliczenie Składek. Co do zasady wraz z upływem okresów rozliczeniowych wystawiane są dokumenty księgowe, dokumentujące Składkę należną za dany okres. Niemniej jednak, mogą zdarzyć się również sytuacje, że dokument księgowy zostanie wystawiony przed upływem okresu rozliczeniowego (np. w grudniu 202X, gdzie okres rozliczeniowy upłynie w styczniu 202X+1).

Ponadto, mogą zdarzyć się sytuacje, gdzie Usługobiorca będzie dokonywał zapłat z góry z tytułu pewnych Polis ubezpieczeniowych (np. w grudniu 202X, gdzie okres rozliczeniowy upłynie w styczniu 202X+1).

Umowy ubezpieczenia oferowane przez Wnioskodawcę mogą przewidywać różne warianty Składek opłacanych przez Usługobiorcę.

1) Składka standardowa

Jednym z wariantów jest Umowa ze Składką standardową. Standardowa kwota Składki jest wykalkulowana w oparciu o deklaracje Usługobiorcy, tj. obrót za dany okres rozliczeniowy lub wartość zaległego salda wierzytelności. Dla tego typu Umów z reguły jest przewidziana Składka minimalna. Składka standardowa rozliczana jest w okresach miesięcznych, kwartalnych, półrocznych bądź rocznych (okresy rozliczeniowe). Dokument księgowy wystawiany jest po otrzymaniu deklaracji od Usługobiorcy na koniec okresu rozliczeniowego. W przypadku braku informacji od Usługobiorcy na czas, naliczana jest szacowana składka za ten okres. W tym wariancie, po zakończeniu roku ubezpieczeniowego, na podstawie danych o wysokości obrotu/saldzie należności Usługobiorca otrzymuje dokument księgowy, rozliczający dotychczas uiszczone kwoty w stosunku do kwoty Składki minimalnej. W wyniku rozliczenia, Usługobiorca dokonuje dopłaty różnicy pomiędzy kwotą dotychczas zapłaconą, a Składką minimalną, jeśli Składka minimalna przewyższa dotychczas naliczoną /zapłaconą składkę. W przeciwnym razie naliczona/zapłacona dotychczas kwota składki stanowi wartość ostateczną.

2) Składka płatna z góry

Drugim wariantem jest umowa ze Składką płatną z góry. Składka płatna z góry jest wykalkulowana w oparciu o deklaracje Usługobiorcy, tj. szacowany obrót lub spodziewane zaległe saldo. W tym przypadku Ubezpieczony płaci stałe kwoty w ratach. W przypadku, znaczących wahań obrotów, Wnioskodawca może dokonać modyfikacji składki płatnej z góry poprzez utworzenie aneksu do Umowy. Dla tego typu Umów z reguły jest przewidziana Składka minimalna. Składka płatna z góry rozliczana jest w okresach miesięcznych, kwartalnych, półrocznych bądź rocznych (okresy rozliczeniowe). Dokument księgowy wystawiany jest z reguły na początku okresu rozliczeniowego, najpóźniej w trakcie trwania okresu rozliczeniowego. W tym wariancie, po zakończeniu roku ubezpieczeniowego, na podstawie danych o wysokości obrotu/saldzie należności Usługobiorca otrzymuje dokument księgowy, rozliczający dotychczas uiszczone kwoty. W wyniku rozliczenia Usługobiorca dokonuje dopłaty różnicy pomiędzy kwotą dotychczas zapłaconą, a kwotą faktyczną wynikającą z przekazanych danych albo otrzymuje zwrot nadpłaconej Składki z uwzględnieniem kwoty składki minimalnej.

3) Umowa ze stałą kwotą Składki

Ostatnim wariantem jest Umowa ze stałą kwotą Składki. Stała kwota Składki jest wykalkulowana w oparciu o deklaracje Usługobiorcy, tj. szacowany obrót lub spodziewane zaległe saldo, niezależnie od bieżących zmian obrotów/sald. W tym przypadku, Ubezpieczony płaci stałe kwoty w ratach lub jednorazowo. Dla tego typu Umów nie jest przewidziana Składka minimalna. Wariant ten jest dedykowany dla biznesów stabilnych o niskich wahaniach obrotów. Stała Składka jest rozliczana w okresach miesięcznych, kwartalnych, półrocznych bądź rocznych. Dokument księgowy wystawiany jest z reguły na początku okresu rozliczeniowego, najpóźniej w trakcie trwania okresu rozliczeniowego.

Ustalenie Składki minimalnej nie wyklucza także zastosowania innych mechanizmów wpływających na ostateczną wysokość należnej Składki, takich jak bonus lub opłata dodatkowa zależna od wskaźnika szkodowości (tzw. (…)). Jednakże, w większości przypadków Umowy zawierają zastrzeżenie, że rozliczenie nie może doprowadzić do obniżenia Składki poniżej wysokości Składki minimalnej.

W związku z opisanymi powyżej różnicami w Umowach zawieranych przez Wnioskodawcę, płatności Składek mogą być dokonywane z góry lub z dołu, ich wysokość może być oparta na znanych już wartościach lub może być oparta na szacunkach, zaś na koniec okresu rozliczeniowego Wnioskodawca może otrzymywać dodatkowe należności od Ubezpieczonego lub przeciwnie, Ubezpieczony może być uprawniony do zwrotu należności od Wnioskodawcy.

W świetle powyższego, Wnioskodawca powziął wątpliwość co do prawidłowego rozpoznawania przychodów podatkowych z tytułu Składek na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych i właściwego momentu ich rozpoznania.

Pytania

1.  Czy słuszne jest stanowisko Wnioskodawcy, że na potrzeby rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) Usługi ubezpieczeniowe, stanowią usługi ciągłe, dla których ustalono okresy rozliczeniowe w Polisie, a tym samym Wnioskodawca powinien rozpoznawać przychody podatkowe na ostatni dzień każdego okresu rozliczeniowego, nie rzadziej niż raz w roku, zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, winno być: t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”)?

2.  Czy słuszne jest stanowisko Wnioskodawcy, że na potrzeby rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) rozliczenie Polisy, mające miejsce na koniec każdego roku ubezpieczeniowego poprzez wystawienie dokumentu księgowego zwiększającego lub zmniejszającego dotychczasową sumę Składek (należności), Wnioskodawca powinien skorygować osiągnięte przychody poprzez ich zmniejszenie lub zwiększenie, w okresie rozliczeniowym w którym został wystawiony dokument księgowy, potwierdzający przyczynę korekty, zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, winno być: t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”)?

Państwa stanowisko w sprawie

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1:

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewiduje szczególnych regulacji dotyczących podatkowego rozpoznania przychodów z tytułu składek ubezpieczeniowych. Zgodnie z zasadą ogólną, wskazaną w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, przychód z tytułu świadczonych usług powstaje w momencie wykonania usługi, ale nie później niż w momencie wystawienia faktury albo uregulowania należności. Wyjątki od reguły określonej w art. 12 ust. 3a zostały zawarte w art. 12 ust. 3c-3g oraz 3j-3m ustawy o CIT.

Ponadto, zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeśli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, przyjmuje się, że usługa będzie wykonana w ostatnim dniu przyjętego okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. W konsekwencji, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.

Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

W związku z powyższym, w przypadku usług rozliczanych w okresach rozliczeniowych, datą powstania przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności.

Należy podkreślić, że art. 12 ust. 3c ustawy o CIT jest przepisem szczególnym, który odnosi się jedynie do usług ciągłych. Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.

Analizując art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, należy zauważyć, że:

-       dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie, ustawodawca w żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług,

-       okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury,

-       okres rozliczeniowy może obejmować dowolny przedział - miesiąc, 3 miesiące (niekoniecznie zgodne z kwartałem kalendarzowym),

-       okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 rok.

Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez niego Usługi ubezpieczeniowe mają charakter ciągły. Permanentna ochrona ubezpieczeniowa jest świadczona w sposób nieprzerwany przez okres Polisy na rzecz Ubezpieczonego. Zawarte Polisy nie dotyczą jednorazowych działań, po wykonaniu których umowa wygasa. W związku z tym, Wnioskodawca nie identyfikuje konkretnego momentu wykonania usługi. Kluczowym warunkiem zastosowania art. 12 ust. 3c ustawy o CIT jest istnienie ustalonych przez strony okresów rozliczeniowych, wynikających z Umowy.

Według Wnioskodawcy należy uznać, że Usługi ubezpieczeniowe stanowią usługi rozliczane w okresach rozliczeniowych, o których mowa w art. 12 ust. 3c ustawy o CIT. Pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek rozliczenia przez dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok. U Wnioskodawcy rozliczenie to jest dodatkowo odzwierciedlone w wystawianych dokumentach księgowych.

Jednocześnie, art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, w przypadku Usług rozliczanych w okresach rozliczeniowych, wyłącza obowiązek rozpoznania przychodu w dniu otrzymania zapłaty, tym samym moment uregulowania należności z tytułu Polisy nie będzie miał w tym przypadku znaczenia. Jak wskazano we stanie faktycznym (winno być: zdarzeniu przyszłym), mogą zdarzyć się bowiem sytuacje, gdzie Usługobiorca będzie dokonywał zapłat z góry z tytułu pewnych Polis ubezpieczeniowych. Niemniej jednak, wówczas otrzymana zapłata nie będzie stanowiła przychodu podatkowego, z uwagi na przepis szczególny, tj. art. 12 ust 3c ustawy o CIT, gdzie nadrzędną zasadą dla rozpoznawania przychodów jest upływ okresu rozliczeniowego. Innymi słowy, nawet jeżeli Ubezpieczony dokona zapłaty szybciej niż upływ okresu rozliczeniowego, Wnioskodawca nie rozpoznaje przychodów na moment zapłaty, lecz rozpozna je wraz z upływem danego okresu rozliczeniowego.

Również w sytuacji wystawienia dokumentów księgowych przed upływem okresu rozliczeniowego, Wnioskodawca również nie będzie rozpoznawał przychodów na dzień wystawienia tego dokumentu, lecz rozpozna je wraz z upływem danego okresu rozliczeniowego.

Należy także zauważyć, że zdaniem Wnioskodawcy Składka minimalna, o której mowa w Umowie, nie stanowi odrębnej kategorii przychodu podatkowego i nie powinna być rozpoznawana jako przychód w sposób sztuczny. Składka minimalna pełni bowiem jedynie funkcję gwarancyjną i określa minimalny poziom wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy za dany okres ochrony ubezpieczeniowej, który nie dotyczy konkretnego okresu rozliczeniowego oraz nie przesądza o faktycznej wysokości świadczenia przysługującego Wnioskodawcy za dany okres rozliczeniowy.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że na gruncie prawa bilansowego Składka minimalna może być ujmowana jako przychód, jednak takie ujęcie nie przekłada się automatycznie na powstanie przychodu podatkowego. Elementy, które - zgodnie z zasadami rachunkowości - mogą być ujmowane w przychodach bilansowych, lecz które nie stanowią przychodów należnych za dany okres rozliczeniowy (gdy zastosowanie ma art. 12 ust. 3c ustawy o CIT) nie skutkują powstaniem przychodu podatkowego.

W konsekwencji, przychody podatkowe Wnioskodawcy będą obejmowały jedynie te kwoty, które wynikają z należnych Składek za dany okres ochrony ubezpieczeniowej, niezależnie od daty ich zapłaty oraz niezależnie od wystawienia dokumentu księgowego, zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.

Orzecznictwo w zakresie rozpoznawania przychodów ze składek ubezpieczeniowych, w szczególności z uwzględnieniem ich różnych rodzajów (płatność z góry lub z dołu, zastosowanie klauzul o składce minimalnej, zastosowanie różnorakich wyrównań lub korekt) nie jest rozbudowane. W ocenie Wnioskodawcy, należy jednak zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2019 r. o sygn. akt II FSK 3395/17, dotyczący innego stanu faktycznego (rozpoznawania przychodów z usług archiwizacji), który posiadał jednak cechy wspólne ze stanem faktycznym (winno być: zdarzeniem przyszłym) przedstawionym przez Wnioskodawcę, tzn. dotyczył usług, które mogą być świadczone przez dłuższe okresy. W wyroku NSA wskazał, że „(…) Zgodnie z art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p. jeśli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. W przypadku zatem, gdy zaistniały w sprawie stan faktyczny odpowiada dyspozycji tego przepisu, a więc, gdy z umowy lub faktury wynika rozliczanie usługi w okresach rozliczeniowych, prowadzi to do rozpoznawania przychodu w okresach rozliczeniowych, a ściślej - w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, nie rzadziej jednak, niż raz w roku; jeżeli natomiast stwierdzony stan faktyczny dyspozycji tego przepisu nie odpowiada, zasada rozpoznawania przychodu w okresach rozliczeniowych nie może mieć zastosowania.”

Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2016 r. o sygn. akt II FSK 1363/14 dotyczący również rozliczania przychodów z usług ciągłych. W wyroku NSA wskazał, że „(…) gdy z umowy lub faktury wynika rozliczanie usługi w okresach rozliczeniowych, prowadzi to do rozpoznawania przychodu w okresach rozliczeniowych, a ściślej - w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, nie rzadziej jednak, niż raz w roku (…). Uznanie, że pomimo przewidzenia w umowie, iż usługa rozliczana będzie w okresach rozliczeniowych, wpłaty dokonane na poczet jej rozliczenia winny być rozpoznawane jako przychody w dacie wystawienia faktury, stanowi naruszenie art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p., choć nie przez niewłaściwą wykładnię - jak zarzucono w skardze kasacyjnej - ale przez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) tego przepisu.”

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, Usługi ubezpieczeniowe, wykonywane przez Wnioskodawcę kwalifikują się do uznania ich za usługi ciągłe, a tym samym przychody podatkowe powinny być rozpoznawane zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT - wraz z upływem każdego okresu rozliczeniowego. Przychodami podatkowymi będą kwoty składek należnych za dany okres ochrony ubezpieczeniowej. Powyższy sposób rozpoznawania przychodów będzie niezależny od daty otrzymania zapłaty przez Ubezpieczonego oraz od daty wystawienia dokumentu księgowego.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2:

Zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów, osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Zgodnie z powyższą regulacją, tylko w przypadku stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu było wynikiem błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, korekta powinna być uwzględniana „wstecznie”, tj. na moment popełnienia błędu lub owej omyłki. Korekty, które są wystawiane z uwagi na zaistnienie innych przesłanek, powinny być z kolei ujmowane na bieżąco, tj. na moment faktycznego wystawienia faktury korygującej lub innego dokumentu potwierdzającego przyczyny korekty.

Wnioskodawca wskazuje, że rozliczenia Składek niezależnie od ich rodzajów następujące po każdym roku ubezpieczeniowym są spowodowane specyfiką prowadzonej działalności Wnioskodawcy. Jak już wspomniano na wstępie, na moment zawarcia Umowy trudno określić jaka kwota Składki będzie ostatecznie należna od Usługobiorcy, w zamian za udzieloną ochronę ubezpieczeniowa.

W związku z faktem, że wysokość części Składek na moment zawierania Umowy jest jedynie szacowana, na koniec roku ubezpieczeniowego następuje ich rozliczenie na bazie przekazanych przez Usługobiorcę danych rzeczywistych (dane o obrocie/saldzie należności). Wówczas, Wnioskodawca wystawia dodatkowy dokument rozliczeniowy (korygujący zwiększający lub zmniejszający wartość Składki), który potwierdza przyczynę korekty Składki oraz ostateczną kwotę należności.

Dokumenty księgowe rozliczeniowe (korygujące zwiększające lub zmniejszające), które mają na celu rozliczenie Składki, nie wynikają z błędów rachunkowych ani innych oczywistych omyłek w dokumentach pierwotnych. Dokumenty te są konsekwencją zdarzeń, które następują po wystawieniu dokumentów pierwotnych - w szczególności późniejszego otrzymania przez Spółkę rzeczywistych danych od Ubezpieczonego.

W związku z tym, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, korekty przychodów wynikające z takich dokumentów, powinny być ujęte poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów w okresie rozliczeniowym, w którym zostały wystawione tj. na bieżąco, a nie wstecznie.

Stanowisko organów w zakresie rozpoznawania korekt przychodu podatkowego jest co do zasady spójne. W interpretacji indywidualnej z 17 marca 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.28.2023.2.KW, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazuje, że „za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń matematycznych; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote itp.). Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”.”

Wnioskodawca, zwraca również uwagę na przykładową interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 września 2025 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.302.2025.2.AG, dotyczącą analogicznego stanu faktycznego (korekt przychodu z powodu otrzymania po upływie okresu dokonania pierwotnej rzeczywistych lub skorygowanych danych). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się z uzasadnieniem Spółki, że „(…) nie sposób stwierdzić, że przyczyną wystawiania przez Spółkę faktur korygujących w związku z otrzymaniem po upływie okresu dokonania pierwotnej sprzedaży (...) i wystawienia pierwotnych faktur VAT rzeczywistych lub skorygowanych danych (...), jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka.

Faktury pierwotne, podlegające następnie korekcie, są bowiem wystawiane przez Spółkę w oparciu o najlepszą na moment wystawienia tych faktur wiedzę Spółki i najbliższe rzeczywistości dane, którymi w momencie ich wystawienia dysponuje Spółka. Nie można więc stwierdzić, że przyczyną późniejszego wystawiania faktury korygujących do tych faktur pierwotnych jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka, popełnione w momencie wystawienia faktur pierwotnych - dane zawarte w fakturach pierwotnych co do zasady żadnych tego rodzaju błędów ani omyłek nie zawierają”.

Podsumowując, z uwagi na fakt, że w ocenie Wnioskodawcy, korekty przychodu wynikające z rozliczenia Składki minimalnej nie są skutkiem błędu rachunkowego ani oczywistej omyłki, lecz efektem późniejszego otrzymania rzeczywistych danych od Usługobiorcy, dokumenty księgowe rozliczeniowe (korygujące zwiększające lub zmniejszające) należy ujmować na bieżąco - w okresie ich wystawienia zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że - co do zasady - przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną. Przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika. Tym samym, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.

Ustawa przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in. przychodów z działalności gospodarczej i z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 12 ust. 3 ustawy o CIT).

Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Przepis ten nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody, które są należne podatnikowi, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń, nawet jeśli nie zostały przez niego jeszcze otrzymane. Swoim zakresem zastosowania obejmuje przy tym wyłącznie przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej.

Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

Jednocześnie, przepisem art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, ustawodawca wyłączył z przychodów pobrane wpłaty lub zarachowane należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymane lub zwrócone pożyczki (kredyty), w tym również uregulowane w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów).

Moment zaliczenia uzyskanych z działalności gospodarczej przysporzeń do przychodów określają przepisy art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3e ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:

Ustawodawca przewidział także szczególną sytuację, gdy strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych. Zastosowanie ma wówczas przepis art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.

Analizując przepis art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, należy zauważyć, że:

-     dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie; ustawodawca w żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług;

-     strony ustaliły, że będą one rozliczane cyklicznie;

-     wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy towarów, nawet jeżeli ma ona charakter ciągły;

-     okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury VAT;

-     okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 rok;

-     w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia, ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności.

Ponadto, jak stanowi art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:

W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia usług ciągłych. W odniesieniu do kwestii powstania przychodów należnych w zakresie tzw. usług ciągłych należy sprecyzować zakres tego pojęcia.

Słownikowe znaczenie słowa „ciągłość” to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś faktów, brak luk, przerw w czasie albo w przestrzeni. To także dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały”.

Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.

Zatem, w odniesieniu do usług ciągłych rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) – co powinno wynikać z ustaleń między stronami – za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.

Przepisy podatkowe nie zawierają również definicji pojęcia okresu rozliczeniowego. Zatem należy odwołać się do wykładni literalnej przepisu art. 12 ust. 3c ustawy o CIT. Zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN):

-     „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie powtarza się jego przebieg”;

-     „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia - uregulowania wzajemnych należności”;

-     „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i pracownikami itp.”.

Tym samym, pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok.

Odpowiednie rozumienie „okresu rozliczeniowego”, o którym mowa w art. 12 ust. 3c musi uwzględniać także okresy, za jakie można żądać zapłaty. Potwierdza to systematyka ustawy, która za moment graniczny rozpoznawania przychodu wskazuje dzień uregulowania należności, nawet w odniesieniu do, co do zasady, memoriałowo wykazywanych przychodów należnych (art. 12 ust. 3a pkt 2 i art. 12 ust. 3e ustawy o CIT). Nie może być tak, że sam zapis na fakturze podważa faktycznie występujący okres rozliczeniowy. W przeciwnym wypadku doszłoby do sytuacji, że niezależnie od okoliczności, że np. w okresach miesięcznych powstaje u kontrahenta zobowiązanie do zapłaty, a u wykonawcy usługi powstaje wierzytelność wobec kontrahenta, której prawnie może dochodzić, podatnik mógłby wykazywać przychód w ujęciu podatkowym, np. raz w roku, bo taki okres rozliczeniowy wskazywałby na fakturze. W konsekwencji, „okres rozliczeniowy”, o którym mowa w art. 12 ust. 3c ustawy o CIT musi być odzwierciedleniem faktycznego okresu rozliczeniowego opartego na obligacyjnym stosunku zakładającym z jednej strony świadczenie z drugiej zaś zapłatę (cenę, wynagrodzenie) za to świadczenie. W przypadku, gdy modyfikacja wynikająca z faktury nie uwzględnia istoty tego stosunku i wynikającego z niego roszczenia o zapłatę, nie można przyjąć, że mamy do czynienia z okresem rozliczeniowym wskazanym na fakturze.

Wskazać jednocześnie należy, iż zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, rozpoznanie przychodu winno następować nie rzadziej niż raz w roku. Sformułowanie „nie rzadziej niż raz w roku” odnosi się do okresu w jakim świadczona usługa jest rozliczana. Oznacza to, że okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 12 miesięcy. Istotnym dla wskazania daty powstania przychodu jest okoliczność ustalenia w umowie (fakturze) rozliczania w okresach rozliczeniowych i ustalenie tych okresów. Wystąpienie więc tej sytuacji – zależnej wyłącznie od woli stron – skutkuje rozliczaniem przychodu w zgodzie z cytowanym przepisem art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, tj. w okresach rozliczeniowych. W takim przypadku przychód z tytułu usług o ustalonym okresie rozliczeniowym powinien być określany w ostatnim dniu przyjętego przez strony okresu rozliczeniowego, a data wystawienia faktury oraz termin płatności nie decydują o terminie powstania przychodu.

Gramatyczna wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku, gdy umowa lub wystawiona faktura zawiera postanowienia wskazujące okres rozliczeniowy, zasadą jest, że za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia:

-     czy słuszne jest stanowisko Wnioskodawcy, że na potrzeby rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) Usługi ubezpieczeniowe, stanowią usługi ciągłe, dla których ustalono okresy rozliczeniowe w Polisie, a tym samym Wnioskodawca powinien rozpoznawać przychody podatkowe na ostatni dzień każdego okresu rozliczeniowego, nie rzadziej niż raz w roku, zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT,

-     czy słuszne jest stanowisko Wnioskodawcy, że na potrzeby rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) rozliczenie Polisy, mające miejsce na koniec każdego roku ubezpieczeniowego poprzez wystawienie dokumentu księgowego zwiększającego lub zmniejszającego dotychczasową sumę Składek (należności), Wnioskodawca powinien skorygować osiągnięte przychody poprzez ich zmniejszenie lub zwiększenie, w okresie rozliczeniowym w którym został wystawiony dokument księgowy, potwierdzający przyczynę korekty, zgodnie z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT.

Z opisu sprawy wynika, że Polisy co do zasady zawierają okresy rozliczeniowe: miesiące, kwartały (rozumiane jako okresy 3-miesięczne niekoniecznie kwartały kalendarzowe) lub lata, po których następuje rozliczenie Składek. Co do zasady wraz z upływem okresów rozliczeniowych wystawiane są dokumenty księgowe, dokumentujące Składkę należną za dany okres. Niemniej jednak, mogą zdarzyć się również sytuacje, że dokument księgowy zostanie wystawiony przed upływem okresu rozliczeniowego (np. w grudniu 202X, gdzie okres rozliczeniowy upłynie w styczniu 202X+1). Ponadto, mogą zdarzyć się sytuacje, gdzie Usługobiorca będzie dokonywał zapłat z góry z tytułu pewnych Polis ubezpieczeniowych (np. w grudniu 202X, gdzie okres rozliczeniowy upłynie w styczniu 202X+1).

Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 należy przyjąć, że świadczone przez Państwa usługi ubezpieczeniowe mogą zostać zaklasyfikowane do usług o charakterze ciągłym. Powyższe skutkuje rozliczaniem przychodu w zgodzie z cytowanym przepisem art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, tj. w okresach rozliczeniowych, o ile okresy te zostały określone pomiędzy stronami umowy. W takim przypadku przychód z tytułu usług o ustalonym okresie rozliczeniowym powinien być określany w ostatnim dniu przyjętego przez strony okresu rozliczeniowego, jednakże nie rzadziej, niż raz w roku.

W przedmiotowej sprawie, w sytuacji określenia okresów rozliczeniowych, ma więc zastosowanie art. 12 ust. 3c ustawy o CIT. Zatem przychód powstanie każdorazowo w ostatnim dniu upływu każdego kolejnego okresu rozliczeniowego, zgodnie z zapisami zawartymi w umowie z danym Usługobiorcą, nie rzadziej jednak niż raz w roku.

Tym samym stwierdzić należy, że skoro Polisy w zakresie świadczonych przez Państwa usług ubezpieczeniowych co do zasady zawierają okresy rozliczeniowe: miesiące, kwartały (rozumiane jako okresy 3-miesięczne, niekoniecznie kwartały kalendarzowe) lub lata, po których następuje rozliczenie Składek w umowach o świadczenie usług ochrony ubezpieczeniowej, które mają charakter usług ciągłych, to moment powstania przychodu po stronie Państwa należy ustalać na podstawie art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, tj.: na ostatni dzień każdego okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.

Zatem Państwa stanowisko do pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się z kolei do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 wskazać należy, że zasady dokonywania korekt przychodów zawarte zostały w art. 12 ust. 3j-3m ustawy o CIT.

Stosownie do treści art. 12 ust. 3j ustawy o CIT:

W myśl art. 12 ust. 3k ustawy o CIT:

Na podstawie art. 12 ust. 3l ustawy o CIT:

Z regulacji zawartych w cytowanym powyżej art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, wynika, że korekta „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Przy czym, ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia „błąd rachunkowy” oraz „inna oczywista omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem, za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote, etc.).

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl), przez „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego. Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania dokumentu potwierdzającego przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania przychodów) lub w okresie wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty przychodów). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu bądź kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 wskazać należy, że z regulacji zawartych w cytowanym powyżej art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, wynika, że korekta „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną korekty jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka.

Ustawodawca wskazał dwa przypadki, które różnicują moment ujęcia korekty dla celów podatkowych.

Moment ujęcia dokumentu korygującego, zarówno po stronie przychodów, jak i kosztów podatkowych, powinien być uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ten dokument, a mianowicie:

•      jeżeli pierwotnie sporządzona faktura lub dokument księgowy błędnie dokumentował stan faktyczny, a więc korekta jest wynikiem błędu (czyli zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie podatku VAT), to wówczas korekta powinna być przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia przychodu należnego (odpowiednio daty poniesienia kosztu), wynikającego z faktury pierwotnej/pierwotnego dokumentu księgowego,

•      natomiast w przypadku, gdy faktura pierwotna/dokument księgowy potwierdzający przyczyny korekty prawidłowo dokumentował zdarzenie gospodarcze, które miało miejsce w dacie jego wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca/dokument księgowy rozliczeniowy (korygujący zwiększający lub zmniejszający) został wystawiony przez sprzedawcę z powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę przychodów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej/dokumentu księgowego rozliczeniowego, takich jak np. obniżenie ceny, podwyższenie ceny, udzielenie rabatu czy zwrotu towaru – fakturę korygującą/dokument księgowy rozliczeniowy (korygujący zwiększający lub zmniejszający) należy rozliczyć na bieżąco, z datą jego wystawienia.

W związku ze wskazaniem we wniosku, że rozliczenia Składek po każdym roku ubezpieczeniowym są spowodowane specyfiką prowadzonej działalności, a umowy ubezpieczenia zawierane przez Państwa mogą przewidywać różne warianty opłacania Składek. Wysokość części Składek (tj. wariantu ze Składką standardową oraz Składką płatną z góry), dla których w Umowie przewidziana jest Składka minimalna, na moment zawierania tej Umowy jest jedynie szacowana, na koniec roku ubezpieczeniowego następuje ich rozliczenie na bazie przekazanych przez Usługobiorcę danych rzeczywistych (dane o obrocie/saldzie należności). Wówczas, wystawiają Państwo dodatkowy dokument rozliczeniowy (korygujący zwiększający lub zmniejszający wartość Składki), który potwierdza przyczynę korekty Składki oraz ostateczną kwotę należności.

Tym samym dokumenty księgowe rozliczeniowe (korygujące zwiększające lub zmniejszające), które mają na celu rozliczenie Składki, nie wynikają z błędów rachunkowych ani innych oczywistych omyłek w dokumentach pierwotnych.

Zatem opisane w zdarzeniu przyszłym przyczyny korekty nie zostały spowodowane błędem rachunkowym ani też inną oczywistą omyłką, o których mowa w art. 12 ust. 3j ustawy o CIT.

Art. 12 ust. 3j ustawy o CIT jednoznacznie nakłada na podatnika obowiązek korekty przychodów w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca lub inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.

Zatem, dokumenty księgowe (korygujące zwiększające lub zmniejszające) dokumentujące ostateczne rozliczenie Składek (Składki minimalnej) z Polis i wpływające na wysokość przychodów należnych na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych wystawione przez Spółkę winny zostać uwzględnione w okresie rozliczeniowym w którym zostały wystawione.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się natomiast do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków sądowych należy zauważyć, że interpretacje organów podatkowych oraz wyroki sądów administracyjnych wydawane są w indywidualnych sprawach w odzwierciedleniu do konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych i nie mają charakteru wiążącej wykładni prawa podatkowego. Powołane interpretacje i wyroki nie są źródłem prawa i nie mogą stanowić podstawy prawnej działań organów administracji. Organ podatkowy nie ma obowiązku dokonywania oceny innych interpretacji i wyroków, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanego przez niego argumentacji (por. wyrok NSA z 8 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2248/15, wyrok NSA z 1 marca 2013 r., II FSK 2980/12). Poza tym należy zauważyć, że powołane przez Wnioskodawcę interpretacje indywidualne i wyroki zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych od przedstawionego w niniejszej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.