Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.244.2026.1.SG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A. spółka akcyjna (dalej: „Spółka” lub „Spółka dominująca”), jest obecnie spółką dominującą Podatkowej Grupy Kapitałowej A. (dalej: „PGK” lub „Wnioskodawca”), która została powołana na mocy umowy zawartej w dniu 28 października 2025 r.

I. PGK

Dnia (…) listopada 2025 r. Naczelnik (…) wydał decyzje w sprawie rejestracji umowy Podatkowej Grupy Kapitałowej, o której mowa w art. 1a ustawy o CIT, tym samym dokonując rejestracji PGK na okres trzech lat podatkowych, tj. (i) od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r., (ii) od 1 stycznia 2027 r. do 31 grudnia 2027 r., (iii) od 1 stycznia 2028 r. do 31 grudnia 2028 r.

Oprócz Spółki dominującej w skład PGK wchodzi jeszcze B. sp. z o.o. (dalej: „Spółka 1”) jako spółka zależna.

II. Funkcja Spółki w polskiej części grupy

Spółka jest częścią międzynarodowej grupy A. (dalej również: „Grupa”), (…) oraz inwestycjami zlokalizowanymi między innymi w takich krajach jak: (…).

W ramach polskiej części Grupy Spółka jest spółką centralną, która m.in. skupia (bezpośrednio lub pośrednio, tj. za pośrednictwem spółek o charakterze holdingowych umiejscowionych poniżej Spółki w strukturze polskiej części Grupy) udziały w spółkach celowych/zależnych (dalej również: „SPV”) z wykorzystaniem, których realizowane są projekty w odnawialne źródła energii polegające na (…). Przy czym, Spółka może również samodzielnie prowadzić w/w projekty.

Ponadto, Wnioskodawca jako podmiot centralny na polską część Grupy jest odpowiedzialny za pozyskiwanie środków z finansowania zewnętrznego (Project Finance) na dalszy rozwój nowych projektów opartych o odnawialne źródła energii, jak też odpowiada za administrowanie należącymi do niej: i) spółkami zależnymi (SPV) - zajmującymi się wytwarzaniem i sprzedażą energii elektrycznej wytworzonej na farmach fotowoltaicznych lub wiatrowych oraz ii) spółkami o charakterze holdingowym, które skupiają określone portfele projektów OZE znajdujące się spółkach celowych.

III. Inwestycje

Jak już wskazano, Spółka zamierza realizować, w szczególności za pośrednictwem SPV inwestycje/ projekty w odnawialne źródła energii polegające na opracowywaniu, finansowaniu, budowie oraz utrzymaniu i eksploatacji (tj. wytwarzane energii elektrycznej z odnawialnego źródła energii i jej sprzedaż) farm wiatrowych (dalej: „Farmy wiatrowe” lub „Inwestycje 1” lub „WF”), farm fotowoltaicznych (dalej: „Farmy fotowoltaiczne” lub „Inwestycje 2” lub „PV”) oraz budowy magazynów energii (dalej: „Magazyny energii”; łącznie z Farmami wiatrowymi i Farmami fotowoltaicznymi określane jako: „Inwestycje”).

Docelowo głównymi składnikami/aktywami składającymi się na Farmę wiatrową jako całość będą:

1)  turbiny wiatrowe stanowiące zespoły wiatrowo-elektryczne, składające się m.in. z:

a)  łopat z układem sterowania,

b)  przekładni,

c)  generatora prądu zmiennego z układem sterowania,

d)  układu obrotu gondoli,

e)  transformatora mocy,

f)   rozdzielni prądu zmiennego,

g)  układów i systemów wspomagających,

h)  szaf sterowniczo-kontrolnych z oprzyrządowaniem,

i)    instalacji energetycznych i oświetleniowych,

j)    gondoli stanowiącej obudowę wspólną dla wszystkich zespołów zamontowanych wewnątrz,

2)  infrastruktura techniczna, w skład której będą wchodzić:

a)  wieże i fundamenty,

b)  linie i sieci elektryczne wraz ze światłowodami i infrastrukturą towarzyszącą,

c)  drogi dojazdowe i place, oświetlenie zewnętrzne,

d)  elementy opcjonalne - takie jak m.in.:

-     Główny Punkt Odbioru GPO (w zależności od przyjętej koncepcji przyłączeniowej).

Z kolei, docelowo głównymi składnikami/aktywami składającymi się na Farmę fotowoltaiczną jako całość będą:

1)  moduły fotowoltaiczne (o wielkości pojedynczego modułu oraz ilości dopasowanej do aktualnych możliwości technologicznych),

2)  infrastruktura techniczna, w skład której będą wchodzić m.in:

a)  falowniki,

b)  stacje transformatorowe,

c)  linie kablowe (opcjonalnie wraz ze światłowodem),

d)  konstrukcja stalowa, na której zamontowane są panele,

e)  elementy opcjonalne (które mogą się różnić w zależności od ostatecznego sposobu realizacji projektu i jego budowy) - takie jak m.in.:

-     Główny Punkt Odbioru GPO (w zależności od przyjętej koncepcji przyłączeniowej),

-     przyłącze na SN (w zależności od przyjętej koncepcji przyłączeniowej).

Natomiast, docelowo głównymi składnikami/aktywami składającymi się na Magazyny energii jako całość będą przede wszystkim:

1)  jednostki magazynów energii z bateriami,

2)  stacje transformatorowe nN/SN,

3)  infrastruktura techniczna, w skład której będą wchodzić m.in.:

a)  linie kablowe,

b)  ściany przeciwpożarowe,

c)  rozdzielnie,

d)  system przeciwpożarowy,

e)  system klimatyzacji,

4)  infrastruktura pomocnicza (drogi, brama, ogrodzenie).

Zgodnie z założeniami Wnioskodawcy na poziomie Grupy, Inwestycje mają funkcjonować około 25 - 29 lat od momentu wybudowania i uruchomienia całości danej Inwestycji.

IV. Finansowanie inwestycji (zielone obligacje)

Spółka (jako emitent) planuje emisję niezabezpieczonych obligacji na okaziciela, które będą stanowić zielone obligacje, tj. obligacje wyemitowane zgodnie z wytycznymi Green Bond Principles opublikowanymi przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Rynku Kapitałowego ICMA (International Capital Market Association) (dalej: „Obligacje”). Środki pochodzące z emisji Obligacji zostaną przeznaczone na, między innymi, finansowanie rozwoju, zakupu, budowy i eksploatacji projektów, które na podstawie i zgodnie z Ramami Zielonych Finansowań (Green Financing Framework) będą zakwalifikowane jako tzw. zielone projekty.

Środki pozyskane przez Spółkę z Obligacji będą służyły zapewnieniu finansowania lub refinansowania zakupu, budowy, dokonywania nakładów i eksploatacji tzw. zielonych projektów, tj. Farm wiatrowych, Farm fotowoltaicznych i/lub Magazynów energii przez spółki celowe (SPV) poprzez udzielenie spółkom celowym (SPV) pożyczek bezpośrednio przez Spółkę lub ew. za pośrednictwem spółek o charakterze holdingowym (dalej: „Finansowanie Dłużne”). W szczególności, środki pozyskane przez Spółkę z Obligacji mogą być więc przekazywane na rzecz spółek celowych (SPV) bezpośrednio przez Spółkę lub (w przypadku udzielania pożyczek spółkom celowym (SPV) za pośrednictwem spółek o charakterze holdingowym) za pomocą spółek holdingowych, posiadających udziały w SPV – w takiej sytuacji Finansowanie Dłużne będzie udzielane w sposób „kaskadowy”, tj. w pierwszej kolejności w drodze udzielenia pożyczki ze Spółki do spółki holdingowej, a następnie w drodze udzielenia pożyczki ze spółki holdingowej do SPV.

W związku z pozyskaniem środków z tytułu emisji Obligacji, które będą służyły finansowaniu Inwestycji, Wnioskodawca będzie ponosił koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, a w szczególności koszty odsetek (dalej: „KFD”).

V. Uwagi dodatkowe do Inwestycji

Dodatkowo, spółka pragnie zaznaczyć, iż:

1)  zarówno spółki zależne (SPV) jako wykonawcy Inwestycji, jak i spółki o charakterze holdingowym podlegają i będą w przyszłości podlegać opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Polsce,

2)  aktywa, których Inwestycje dotyczą, będą znajdowały się w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Polsce,

3)  koszty finansowania zewnętrznego (KFD) będą wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Polsce,

4)  dochody z funkcjonowania Inwestycji będą osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Polsce.

Pytanie

Czy na podstawie art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, PGK nie powinna uwzględniać kosztów finansowania dłużnego (KFD) wynikających z Obligacji?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, PGK nie powinna uwzględniać kosztów finansowania dłużnego (KFD) wynikających z Obligacji.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:

1)  kwotę 3 000 000 zł albo

2)  kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] * 30%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.

Co istotne, w przypadku podatkowych grup kapitałowych kwota obliczona zgodnie z ust. 1 art. 15c zwiększa dochód (zmniejsza stratę) podatkowej grupy kapitałowej (art. 15c ust. 2 ustawy o CIT).

A co więcej, zgodnie z art. 15c ust. 15 ustawy o CIT w przypadku podatkowej grupy kapitałowej kwota wskazana w ust. 1 pkt 1 (art. 15c) odnosi się do podatkowej grupy kapitałowej.

Przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym (art. 15c ust. 3 ustawy o CIT).

Same zaś koszty finansowania dłużnego - których nadwyżka może podlegać limitowaniu - zdefiniowano w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT jako wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Od wskazanej w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT zasady limitowania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, ustawodawca wprowadził wyłączenie w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT zgodnie, z którym przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku którego spełnione są łącznie następujące warunki:

1)  wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

2)  aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

3)  koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

4)  dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Z kolei zgodnie z art. 15c ust. 10 ustawy o CIT długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym.

Wspomniane powyżej regulacje stanowią implementacje postanowień zawartych w Dyrektywie Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (dalej: „Dyrektywa ATAD”), której podstawą była walka z erozją bazy podatkowej oraz przenoszeniem zysków i wypracowane w tym zakresie przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) sprawozdania końcowe z 15 działań BEPS.

Jak wskazano w motywie 8 preambuły Dyrektywy ATAD: „Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne i związane z przestrzeganiem przepisów, nie zmniejszając przy tym ich skutku podatkowego, właściwe może być ustanowienie zasady „bezpiecznej przystani”, tak aby odsetki netto zawsze podlegały odliczeniu do określonej kwoty, gdy prowadzi to do wyższego odliczenia niż w przypadku zastosowania wskaźnika opartego na EBITDA. Państwa członkowskie mogłyby obniżać ustalony próg pieniężny w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony swojej krajowej bazy podatkowej. Z uwagi na to, że erozja bazy podatkowej i przenoszenie zysków odbywają się głównie w drodze nadmiernych płatności odsetek pomiędzy podmiotami będącymi przedsiębiorstwami powiązanymi, trzeba umożliwić wyłączenie podmiotów niezależnych z zakresu stosowania ograniczenia możliwości odliczania odsetek biorąc pod uwagę ryzyka unikania opodatkowania są ograniczone. Aby ułatwić przejście do nowego ograniczenia możliwości odliczania odsetek, państwa członkowskie mogłyby wprowadzić zasadę praw nabytych, która obejmowałaby istniejące pożyczki, o ile ich warunki nie zostaną później zmodyfikowane, tzn. w przypadku późniejszej modyfikacji zasada praw nabytych nie miałaby zastosowania do zwiększenia kwoty pożyczki lub przedłużenia terminu jej spłaty, tylko była ograniczona do pierwotnych warunków pożyczki. Bez uszczerbku dla zasad pomocy państwa, państwa członkowskie mogłyby również wyłączać nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych z tytułu pożyczek wykorzystywanych do finansowania długoterminowych projektów z zakresu infrastruktury publicznej, mając na uwadze fakt, że takie uzgodnienia dotyczące finansowania niosą ze sobą niewielkie lub zerowe ryzyka w zakresie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków. W tym kontekście państwa członkowskie powinny odpowiednio wykazać, że uzgodnienia finansowe na potrzeby projektów z zakresu infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy uzasadniające takie podejście, w odróżnieniu od innych uzgodnień w zakresie finansowania podlegających ograniczeniu.”.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Dyrektywy ATAD, nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego podlega odliczeniu w okresie rozliczeniowym, w którym koszty te zostały poniesione, jedynie do wysokości 30% wyniku finansowego podatnika przed uwzględnieniem odsetek, opodatkowania, deprecjacji i amortyzacji (EBITDA).

Natomiast, w ust. 4 powyższego artykułu 4 mowa jest o wyłączeniu – tj. państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania ust. 1 nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych na:

a)  pożyczki, w przypadku gdy dotyczące ich umowy zostały zawarte przed dniem 17 czerwca 2016 r., jednak wyłączenie to nie obejmuje późniejszych zmian w umowach dotyczących takich pożyczek;

b)  pożyczki wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej w przypadku, gdy i) wykonawca projektu, ii) koszty finansowania zewnętrznego, iii) aktywa, oraz iv) dochody znajdują się w całości w Unii.

Na użytek akapitu pierwszego art. 4 ust. 4 lit. b Dyrektywy ATAD, długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym.

Oznacza to, że polski ustawodawca kierując się regulacjami Dyrektywy ATAD skorzystał z możliwości wprowadzenia wyłączenia przy obliczaniu nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego w postaci pożyczek (kredytów) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej.

Wykładnia językowa art. 15c ust. 10 ustawy o CIT nie dostarcza jednoznacznych wskazówek w zakresie rozumienia definicji długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, a ponadto ustawodawca nie dokonał również odesłania do innych aktów prawnych. Dlatego też należy posłużyć się wykładnią systemową, która powinna umożliwić ustalenie znaczenia art. 15c ust. 8 i 10 ustawy o CIT, biorąc pod uwagę ich powiązanie z przepisami unijnymi, a także uwzględniając wytyczne Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (dalej: „OECD”), które stanowiły podwaliny dla przepisów unijnych.

Mając na uwadze powyżej wskazane przepisy ustawy o CIT oraz Dyrektywy ATAD, aby przy wyliczaniu nadwyżki nie brać pod uwagę, określonych kosztów finansowania dłużnego wynikających z kredytów (pożyczek), konieczne jest spełnienie następujących warunków:

1)  finansowanie dłużne (kredyty/pożyczki) - z którego wynikają koszty finansowania dłużnego - musi być wykorzystywany do sfinansowania projektu uznanego za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej;

2)  sam projekt powinien być długoterminowy;

3)  dodatkowo, przedmiotem projektu powinien być znaczący składnik aktywów o wiarygodnie określonej wartości. Przy czym zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120, winno być: t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 522, dalej: „Ustawa o rachunkowości”) aktywa to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych;

4)  celem projektu powinno być dostarczenie, modernizacja lub eksploatacja tego znaczącego składnika aktywów;

5)  projekt powinien być w ogólnym interesie publicznym;

6)  miejsca położenia infrastruktury oraz (opodatkowania) dochodów z infrastruktury/ finansowania powinno mieścić się na terytorium UE.

Ad. pkt 1 powyżej - Przesłanka sfinansowania długoterminowości projektu

Rozpatrując pierwszą przesłankę, umożliwiającą nieujmowanie określonych kosztów finansowania dłużnego przy wyliczaniu ich nadwyżki, należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że choć treść ust. 8 artykułu 15c odnosi się do finansowania dłużnego wynikającego wyłącznie z kredytu lub pożyczki, to nie oznacza to automatycznie, że koszty finansowania dłużnego wynikające z innych form finansowania dłużnego, w szczególności z emisji obligacji - która jest zbliżona do pożyczki - nie będą mogły być objęte wyłączeniem z kalkulacji nadwyżki kosztów finansowania dłużnego wiążącego się z finansowaniem długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej (na podstawie wskazanego już art. 15c ust. 8 ustawy o CIT).

Emisja obligacji jest zbliżona do pożyczki (czy ew. kredytu), co też znajduje odzwierciedlenie w zbliżonych skutkach podatkowych na gruncie ustawy o CIT dla obu tych instytucji tj. obligacji i pożyczek.

Ponadto pod kątem podatkowym, przepisy ustawy o CIT nie wprowadzają odrębnej definicji obligacji, natomiast w swoich regulacjach zawierają specyficzne odniesienia i zapisy poświęcone obligacjom. W praktyce, w kwestiach nieuregulowanych dla obligacji są one traktowane jako instrument analogiczny do pożyczki.

Powyższe podejście, opierające się na wysoce zbliżonym czy wręcz tożsamym traktowaniu obligacji i pożyczek znajduje potwierdzenie w praktyce sądów administracyjnych. W szczególności, zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z 18 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1564/12:

„Zdaniem sądu, obligacje mieszczą się w zakresie szeroko rozumianego pojęcia „pożyczka”. Zgodzić się więc należy z organem, iż obligacje mają charakter pożyczkowy, co potwierdza doktryna prawa podatkowego, a w konsekwencji tego wierzytelność inkorporowana w obligacjach jest wierzytelnością pożyczkową.”.

Takie podejście jest również potwierdzone w treści historycznych regulacji ustawy o CIT dotyczących, tzw. niedostatecznej kapitalizacji, które obowiązywały do 1 stycznia 2018 r. W szczególności, w myśl art. 16 ust. 7b ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2017 r., przez pożyczkę należało rozumieć każdą umowę, w której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy; przez pożyczkę tę rozumie się także kredyt, emisję papierów wartościowych o charakterze dłużnym, depozyt nieprawidłowy lub lokatę: pochodnych instrumentów finansowych nie uważa się za pożyczkę w rozumieniu tego przepisu. Z kolei, w świetle przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1768, winno być: t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.) za papiery wartościowe uważa się m.in. obligacje.

W konsekwencji, choć emisja obligacji i pożyczka to dwa odrębne typy stosunków prawnych, to nie ulega wątpliwości, że koszty finansowania dłużnego wynikające z obligacji również mogą zostać objęte wyłączeniem na podstawie art. 15c ust. 8 ustawy o CIT. Potwierdza to także stanowisko Dyrektora KIS w wydawanych interpretacjach indywidualnych, przykładowo:

1)  w interpretacji indywidualnej z 26 lutego 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.649.2018.1.BM, Dyrektor KIS nie kwestionował tego, iż odsetki od obligacji nie mogą być traktowane jako koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytu wskazując z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, wskazując: „Mając na względzie okoliczności sprawy przedstawione we wniosku, wskazać należy, że nie ulega wątpliwości, iż wskazany przez Wnioskodawcę Projekt (budowa odcinka autostrady) spełnia warunki do uznania za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p., wyłączający przypadające na realizację tego projektu koszty finansowania dłużnego spod jurysdykcji art. 15c tej ustawy.

Odnosząc się do kwestii ustalenia, czy odsetki od Kredytów inwestycyjnych, Pożyczek, Kredytu kupieckiego oraz odsetek i dyskonta od Obligacji można uznać za koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania ww. Projektu, a tym samym koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p., wskazać należy, że jak wynika z art. 15c ust. 9 u.p.d.o.p., dochodu wynikającego z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej nie uwzględnia się przy obliczaniu przychodów i kosztów, o których mowa w ust. 1, tym samym, zgodzić się należy z Wnioskodawcą, iż koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p.”

2)  podobnie w interpretacji z 20 grudnia 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.591.2024.1.ASK, gdzie Dyrektor KIS odstąpił od uzasadnienia prawnego, uznają stanowisko przedstawione we wniosku za prawidłowe, w ramach którego wnioskodawca wskazał: „Ponadto, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Inwestycja realizowana jest ze środków własnych Spółki pochodzących z obligacji. Odsetki od obligacji należy uznać za koszty finansowania dłużnego, bowiem stanowią one koszty pozyskania finansowania zewnętrznego przez Spółkę. (…)

W konsekwencji w ocenie Spółki, w związku z faktem, iż:

* odsetki od Obligacji stanowią koszty finansowania dłużnego jako koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT,

* koszty te wynikają z wyemitowanych Obligacji, wykorzystanych przez Spółkę w całości do sfinansowania Inwestycji,

- Inwestycja stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 10 ustawy o CIT, spełniający warunki wskazane w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, koszty finansowania Inwestycji w postaci odsetek od Obligacji można uznać za koszty finansowania dłużnego wynikające z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej (tj. Inwestycji), spełniającego warunki wskazane w art. 15c ust. 8 pkt 1-4 ustawy o CIT, a tym samym koszty te nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.”

Przechodząc natomiast do kwestii wykorzystywania określonego finansowania dłużnego do sfinansowania projektu uznanego za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej należy ponownie przytoczyć odpowiednie fragmenty regulacji ustawy o CIT oraz Dyrektywy, zgodnie z którymi:

-     (ustawa o CIT) przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku którego spełnione są łącznie określone warunki (art. 15 ust. 8 ustawy o CIT),

-     (Dyrektywa ATAD) państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania ust. 1 nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych na pożyczki wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku gdy i) wykonawca projektu, ii) koszty finansowania zewnętrznego, iii) aktywa, oraz iv) dochody znajdują się w całości w Unii (art. 4 ust 4 lit. b Dyrektywy ATAD).

Jak wynika z powyższego zarówno Dyrektywa ATAD, jak i jej implementacja do polskiego porządku prawnego w ramach ustawy o CIT, zgodnie wskazują, że podstawowym warunkiem dla nieuwzględniania określonych kosztów finansowania dłużnego w kosztach uzyskania przychodów jest wykorzystywanie finansowania dłużnego (pożyczki/kredytu) do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie, kluczowe jest zdefiniowanie zakresu pojęciowego „wykorzystywanych do sfinansowania”, w związku z czym w pierwszej kolejności należy odkodować/dokonać wykładni pojęć: „wykorzystywać” oraz „sfinansować”.

Odwołując się do wykładni językowej (jako podstawowej metody) i języka potocznego, przez pojęcie: „wykorzystać — wykorzystywać” zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN należy rozumieć: 1. «użyć czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, zysku» 2. «posłużyć się kimś, aby zrealizować własne cele» (Słownik języka polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/slowniki/wykorzystywa%C4%87.html).

Z kolei pojęcie „sfinansować” według słownikiem języka polskiego PWN oznacza «pokryć koszty jakiegoś przedsięwzięcia, jakiejś działalności» (Słownik języka polskiego PWN, https://sjp.pwn.pl/slowniki/sfinansowa%C4%87.html).

W świetle powyższego, należy przyjąć, że zwrot „wykorzystywanych do sfinansowania” w kontekście art. 4 ust. 4 lit. b Dyrektywy ATAD oraz art. 15c ust. 8 ustawy o CIT powinien być rozumiany w ten sposób, że finansowanie dłużne ma zostać użyte dla osiągnięcia celu, jakim będzie pokrycie kosztów przedsięwzięcia pod postacią długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej. Oznacza to, że akcent położony jest na celowość, tzn. istotne jest, aby środki pochodzące z finansowania dłużnego były użyte do założonego celu, czego efektem w ostatecznym rozrachunku ma być pokrycie określonych kosztów (realizacji długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej). Przy tym bez znaczenia pozostaje to, czy pokrywane z finansowania dłużnego koszty przedsięwzięcia są ponoszone bezpośrednio przez podmiot pozyskujący to finansowanie czy też przez podmiot powołany do realizacji określonego przedsięwzięcia, bowiem liczy się efekt końcowy jakim jest posłużenie się środkami finansowymi (pieniężnymi) do pokrycia kosztów realizacji długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej.

Taka sytuacja ma miejsce w przypadku Spółki należącej do PGK, która użyje środków pieniężnych pozyskanych z Obligacji do sfinansowania budowy Inwestycji w SPV (poprzez udzielenie przez Spółkę Finansowania Dłużnego na rzecz SPV – bezpośrednio lub za pośrednictwem spółek o charakterze holdingowym).

Dodatkowo, na marginesie Wnioskodawca zwraca uwagę, że zasadniczym celem ustawodawcy unijnego przy wprowadzaniu Dyrektywy ATAD było ustanowienie przepisów przeciwdziałających erozji baz podatkowych na rynku wewnętrznym i przenoszeniu zysków poza obszar rynku wewnętrznego (motyw 5 Preambuły Dyrektywy ATAD). Przy czym, w zakresie przepisów ograniczających możliwość odliczania odsetek ustawodawca unijny umożliwił państwom członkowskim wprowadzenie wyjątku polegającego na wyłączaniu nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych z tytułu pożyczek wykorzystywanych do finansowania długoterminowych projektów z zakresu infrastruktury publicznej - mając na uwadze fakt, że takie uzgodnienia dotyczące finansowania niosą ze sobą niewielkie lub zerowe ryzyka w zakresie erozji bazy podatkowej i przenoszenia zysków (motyw 8 Preambuły Dyrektywy ATAD). Co w konsekwencji miało przełożenie na przepisy wprowadzone przez polskiego ustawodawcą do ustawy o CIT.

Taka sytuacja będzie mieć miejsce w przypadku Spółki. Wynika to z tego, że i) zarówno Spółka, spółki o charakterze holdingowym, jak też SPV mają siedzibę na terytorium UE (tzn. wszystkie spółki mają nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce), oraz ii) wynagrodzenie (poziom oprocentowania) Finansowania Dłużnego zostanie określone na bazie analizy rynkowości (z ang. benchmark). Z tego względu, nie dojdzie do i) erozji bazy podatkowej w Polsce (wszystkie spółki mają i będą mieć siedzibę w Polsce), oraz ii) zjawiska przenoszenia zysków za granicę/ ew. poza obszar UE (zyski pozostaną opodatkowane w Polsce).

Należy jednocześnie zauważyć, że ustawodawca unijny w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/2631 z dnia 22 listopada 2023 w sprawie zrównoważonych środowiskowo obligacji/ zielonych obligacji (które zostało oparte o najlepsze standardy rynkowe i zaprojektowane w ten sposób było w pełni kompatybilne z powszechnymi standardami zrównoważonych obligacji takimi jak wytyczne Międzynarodowego Stowarzyszenia Rynku Kapitałowego ICMA - Green Bond Principles – na bazie których to wytycznych, jak wskazano powyżej, zostaną wyemitowane Obligacje) dopuszcza wykorzystanie przychodów (czyli środków pieniężnych) pochodzących z zielonych obligacji do finansowania aktywów finansowych, rozumianych jako instrumenty o charakterze dłużnym, instrumenty o charakterze udziałowym lub ich kombinacji.

Pod warunkiem, że przychody z tych aktywów finansowych są bezpośrednio lub za pośrednictwem kolejnych aktywów finansowych, przeznaczone na działalność gospodarczą spełniającą wymogi w zakresie systematyki [tj. działalność gospodarczą, która jest zrównoważona środowiskowo, czyli zgodna z celami środowiskowymi określonymi w rozporządzeniu (UE) 2020/852, albo przyczynia się do przekształcenia działalności, tak aby mogła ona spełnić kryteria zrównoważenia środowiskowego]. Co również istotne, możliwa powinna być alokacja tych aktywów finansowych na maksymalnie trzy kolejne następujące po sobie aktywa finansowe, a emitenci powinni zapewnić, aby kontrolerzy zewnętrzni mogli dokonywać skutecznej kontroli ostatecznej alokacji przychodów (motyw 11 oraz 12 ww. Rozporządzenia PE i Rady UE 2023/2631).

Powyższe znajduje odzwierciedlenie w szczególności, w art. 4 ust. 1 lit. a zgodnie, z którym przed upływem terminu zapadalności europejskiej zielonej obligacji przychody z takiej obligacji alokuje się w całości, zgodnie z wymogami w zakresie systematyki, na co najmniej jedną z następujących kategorii („podejście stopniowe”): aktywa trwałe niebędące aktywami finansowymi. Jak też w art. 6 w/w Rozporządzenia zgodnie, z którym przychody z aktywów finansowych mogą być alokowane wyłącznie na cele określone w art. 4 ust. 1 lub w stosownych przypadkach, na cele określone w art. 4 ust. 2 i 3 (tj. ust 1 art. 6 Rozporządzenia EuGB) 3 (m.in. aktywa niefinansowe związane z odnawialnymi źródłami energii). Jednocześnie, w myśl ust. 2 art. 6 Rozporządzenia EuGB przychody z aktywów finansowych można alokować na inne kolejne aktywa finansowe, pod warunkiem m.in., że:

a)  istnieją maksymalnie trzy kolejne następujące po sobie aktywa finansowe;

b)  przychody z ostatnich w kolejności aktywów finansowych alokuje się wyłącznie na cele określone w art. 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b), c) lub e), lub w stosownych przypadkach, na cele określone w art. 4 ust. 3 (m.in. aktywa niefinansowe związane z wytwarzaniem zielonej energii).

Powyższe jest o tyle istotne, że racjonalny ustawodawcy unijny z jednej strony nie umożliwiałby pośredniego wykorzystania środków pochodzących z finansowania dłużnego (tj. tworzenia wielopoziomowych struktur finansowania) do sfinansowania inwestycji, które stanowią długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej – uwzględniając cele jakim mają służyć środki / przychody pochodzące z zielonych obligacji, z drugiej strony ograniczając możliwość stosowania takiej (pośredniej) drogi finansowania zielonych projektów, tj. poprzez budowanie więcej niż jednego poziomu finansowania (z wykorzystaniem „aktywów finansowych”) poprzez ograniczanie odliczalności odsetek.

Podsumowując, Spółka wykorzysta środki pieniężne z Obligacji na sfinansowanie długoterminowego projektu infrastrukturalnego poprzez udzielenie Finansowania Dłużnego do SPV (bezpośrednio lub za pośrednictwem spółki holdingowej) na budowę Inwestycji.

Podsumowując, przesłankę pierwszą należy uznać za spełnioną.

Ad pkt 2 powyżej - Przesłanka dot. długoterminowości projektu

Jeśli zaś chodzi o sam projekt, który ma być finansowany finansowaniem dłużnym, to aby można go było uznać za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 10 ustawy o CIT to po pierwsze musi on spełniać przesłankę „długoterminowości”.

Biorąc pod uwagę, że ustawodawca nie zakreślił ram znaczenia „długoterminowy” (a w tym horyzontu czasowego, jaki powinien mieć projekt), to zasadnym wydaje się interpretowanie tego określenia przy pomocy wykładni językowej. I tak, zgodnie ze słownikiem Języka Polskiego PWN przez pojęcie „długoterminowy” należy rozumieć przewidziany na długi okres lub mający odległy termin realizacji. Zatem mając to na uwadze, w ocenie Wnioskodawcy, aby projekt spełniał przesłankę „długoterminowości” musi mieć charakter wieloletni.

Biorąc pod uwagę, że szacowany czas funkcjonowania każdej z Inwestycji to około 25-29 lat od momentu wybudowania i uruchomienia jej w całości, to zdaniem Wnioskodawcy przesłanka dotycząca długoterminowości projektu powinna być spełniona w odniesieniu do Inwestycji, które mają być finansowane ze środków pochodzących z Obligacji poprzez Finansowanie Dłużne udzielone SPV przez Wnioskodawcę (lub ewentualnie przez Wnioskodawcę za pośrednictwem spółek o charakterze holdingowych skupiających projekty OZE realizowane przez SPV).

Ad pkt 3 powyżej - Przesłanka znaczącego składnika aktywów jako przedmiotu projektu

Dodatkowo, aby wybrany projekt mógł zostać uznany na długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, spełniona powinna zostać również przesłanka wskazująca, iż przedmiotem projektu jest znaczący składnik aktywów.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 12 Ustawy o rachunkowości pod pojęciem aktywów należy rozumieć kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych.

Podobne znaczenie posiadają „aktywa” w znaczeniu językowym zgodnie z definicją zawartą w słowniku Języka Polskiego PWN „aktywa” to „majątek przedsiębiorstwa pozostający w danym momencie do jego dyspozycji, wykazywany w bilansie księgowym po lewej stronie” - https://sjp.pwn.pl/sjp/aktywa;2549294.html.

Składniki majątkowe, które będą składały się na Farmy wiatrowe, Farmy fotowoltaiczne i/lub Magazyny energii jako całość będą niewątpliwie stanowiły aktywa – jako kontrolowane przez jednostkę (SPV) zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości.

Ponadto, ustawa o CIT nie definiuje określenia „znaczący”, dlatego też dla poprawnego zrozumienia/ odczytania tego wyrażenia, należy odwołać się do zasad wykładni językowej, posługując się słownikiem Języka Polskiego PWN zgodnie, z którym pojęcie „znaczący” należy rozumieć jako „odgrywający ważną rolę”.

W związku z tym zdaniem Wnioskodawcy, „znaczący” składnik aktywów to taki, który odgrywa kluczową/ istotną rolę w funkcjonowaniu społeczności lub podmiotu oraz składa się z dużej wartości materialnej.

Głównym celem Spółki wraz z jej spółkami celowymi (SPV) będzie realizowanie za pośrednictwem SPV Inwestycji - polegających na opracowywaniu, finansowaniu, budowie oraz utrzymaniu i eksploatacji Farm wiatrowych, Farm fotowoltaicznych i/lub Magazynów energii poprzez wytwarzanie (i/lub magazynowanie) energii elektrycznej z odnawialnego źródła energii i jej sprzedaż. Z uwagi na główny profil działalności Spółki i SPV oraz znaczące nakłady inwestycyjne, które zostaną poniesione – Inwestycje będą stanowiły zorganizowany oraz istotny zbiór elementów dla SPV – jak i z poziomu Spółki jako podmiotu odpowiedzialnego za zapewnienie finansowania jej realizacji.

Podobnie z perspektywy odbiorców energii elektrycznej Inwestycje będą istotne dla polepszenia istniejącej infrastruktury energetycznej. Niewątpliwie bowiem tego rodzaju obiekt stanowi podstawę do właściwego funkcjonowania bądź rozwoju danego systemu gospodarczego. Każda Inwestycja - docelowo - jako obiekt wytwarzający lub magazynujący energię elektryczną jest niezbędny do należytego funkcjonowania życia ludności. Tym samym, należy uznać przesłankę znacznego składnika jako będącego przedmiotem projektu za spełnioną.

Ad pkt 4 powyżej - Przesłanka dotycząca celu realizowanego projektu (tj. dostarczenie/modernizacja/eksploatacja znaczącego składnika aktywów)

Głównym założeniem realizowanych Inwestycji będzie późniejsza ich eksploatacja tj. wytwarzanie i/lub magazynowanie energii elektrycznej poprzez wykorzystanie: i) modułów fotowoltaicznych oraz pozostałej infrastruktury technicznej w przypadku Farm fotowoltaicznych, oraz ii) poprzez wykorzystanie turbin wiatrowych oraz pozostałej infrastruktury technicznej w przypadku Farm wiatrowych, a także iii) magazynowanie energii elektrycznej (w przypadku Magazynów energii). Realizowany projekt będzie zapewniał dostawy energii elektrycznej, jednocześnie minimalizując negatywne skutki dla środowiska.

W związku z czym, zdaniem Wnioskodawcy skutkuje to realizacją przesłanki dotyczącej celu realizowanego projektu.

Ad pkt 5 powyżej - Przesłanka dotycząca projektu będącego w ogólnym interesie publicznym

Kolejną przesłanką dla uznania wybranego projektu za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej jest ogólny interes publiczny.

Zarówno ustawa o CIT, jak i Dyrektywa ATAD nie definiują określenia jakim jest „ogólny interes publiczny” w kontekście inwestycji z zakresu infrastruktury publicznej, a zatem, w takiej sytuacji, ponownie należy odwołać się do zasad wykładni językowej.

Według Słownika Języka Polskiego PWN pojęcie „interes” między innymi określa się jako pożytek, korzyść; przedsięwzięcie przynoszące korzyść materialną.

Natomiast, pojęcie „publiczny” zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN należy rozumieć jako dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości; dostępny lub przeznaczony dla wszystkich.

„Pojęcie ogólnego interesu publicznego” zostało omówione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2022 r., sygn. akt II FSK 10/20, zgodnie z którym: „interpretując pojęcie interesu publicznego należy zaś przede wszystkim ocenić, czy dana potrzeba znajduje w obiektywnie określonej sytuacji faktycznej uzasadnienie społeczne z punktu widzenia korzyści, które może przynieść, a wymaga to relatywizacji do konkretnego układu wartości, z uwagi na który nadaje się jej publiczny wymiar (por. A. Wilczyńska, Interes publiczny w prawie stanowionym i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, PPH 2009, nr 6, s. 48-55). W tym przypadku, skoro strona skarżąca wskazywała na interes publiczny w postaci zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego regionu, należało w tym kontekście ocenić charakter inwestycji, choćby w kontekście art. 1 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2018 r. poz. 755 ze zm.). Nie ma przy tym znaczenia, czy inwestycję realizuje podmiot prywatny czy publiczny (por. Z. Czarnik, M. Mikolik, op. cit., s. 34), jeżeli realizuje w ten sposób interes publiczny”.

W związku z tym, przez interes publiczny należałoby rozumieć przedsięwzięcie przynoszące korzyść materialną całemu społeczeństwu lub danej zbiorowości, z dostępnością i przeznaczeniem dla wszystkich.

Wytwarzania energia elektryczna za pomocą Inwestycji będzie przynosić korzyści całemu społeczeństwu, poprzez zasilanie lokalnych gospodarstw, zakładów przemysłowych oraz pozostałych instytucji. Wygenerowana energia elektryczna będzie także odciążać sektor energetyczny, bazujący na wytwarzaniu energii z węgla kamiennego.

Zarówno farmy wiatrowe, farmy fotowoltaiczne, jak i magazyny energii, zapewniają ciągłość oraz bezpieczeństwo w zakresie dostarczania energii elektrycznej, co skutkuje zaspokojeniem podstawowych potrzeb zarówno społeczeństwa, jak i całej gospodarki krajowej. Inwestycje będą mieć znaczące znaczenie dla polityki energetycznej poprzez przyczynienie się do rozbudowy infrastruktury wytwórczej energii elektrycznej oraz zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, przy jednoczesnym ograniczeniu negatywnych skutków na środowisko.

Dodatkowo, w kontekście projektów skupiających się na celu jakim będzie wytwarzanie oraz magazynowania energii elektrycznej i zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego, należy zwrócić na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które zostało wyrażone w prawomocnym wyroku z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 31/24, zgodnie z którym: „Analiza brzmienia przepisów art. 15c ust. 8-10 ustawy o CIT w związku z przepisami Dyrektywy ATAD ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego uprawnia do twierdzenia, że wyłączenie limitowania kosztów finansowania zewnętrznego, o którym mowa w ww. przepisach może dotyczyć projektu służącego zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego państwa bez względu na rodzaj źródła energii a także formę prawną i strukturę właścicielską podmiotu realizującego przedmiotowy projekt, w sytuacji wykazania przez państwo członkowskie, że długoterminowy projekt o charakterze strategicznym będzie realizowany w ogólnym interesie publicznym. Tożsamy pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 23 października 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 459/19.

W ocenie Sądu, stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji, iż prowadzona przez skarżącą inwestycja, nie może zostać uznana za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 8-10 ustawy o CIT jest w tej sytuacji nieprawidłowe.

Rację ma bowiem skarżąca wskazując, że realizowane przedsięwzięcie w zakresie budowy elektrowni niezależnie od rodzaju wytwarzanej energii ma istotne znaczenie z punktu widzenia polityki energetycznej każdego kraju w zakresie rozbudowy infrastruktury wytwórczej energii elektrycznej, kształtowania krajowej strategii energetycznej oraz zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego z uwzględnieniem wpływu na środowisko.”.

Powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, oznacza, że realizowane za pośrednictwem SPV projekty w postaci Farm wiatrowych, Farm fotowoltaicznych i/lub Magazynów energii – które docelowo mają dostarczać energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii, jak też będą powiększały infrastrukturę wytwórczą energii elektrycznej dla Polski – powinny być kwalifikowane jako projekty będące w ogólnym interesie publicznym.

Co więcej, Inwestycje, które będą realizowane za pośrednictwem SPV (i finansowane ze środków pochodzących z Obligacji) wpisują się również m.in. w strategiczne dokumenty kształtujące kierunki polskiego i europejskiego sektora energetycznego, ukierunkowane na zieloną transformację i realizację unijnych celów klimatycznych przez osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2050 r. w ramach Europejskiego Zielonego Ładu (określonego w komunikacie Komisji z 11 grudnia 2019 r., w ślad za tzw. porozumienie paryskim).

Realizacja Inwestycji jest, także kluczowa z poziomu założeń planu REPowerEU (określonego w komunikacie Komisji Europejskiej z 18 maja 2022 r.) tj. instrumentu do szybkiego uniezależnienia Unii Europejskiego od rosyjskich paliw kopalnych na długo przed końcem 2030 r. i przyspieszenia transformacji energetycznej w UE, który był m.in. podstawą do zmiany Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności polegającą na dodaniu Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/241 z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego Instrument na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności (dalej: „Rozporządzenie RRF”) nowego rozdziału poświęconego „REPowerEU” na mocy Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/435 z dnia 27 lutego 2023 r. W ślad zaś za zmienionym w marcu 2023 r. Rozporządzeniem RRF zainicjowany został proces rewizji polskiego KPO oraz dodanie do niego rozdziału REPowerEU, którego celem jest m.in ułatwianie rozwoju OZE czy eliminowanie barier w rozwoju OZE. W tym dodano komponent G., którego celem przyczynienie się do zmniejszenia zależności od paliw kopalnych w Rzeczypospolitej Polskiej i dalsze umożliwienie transformacji energetycznej przez wspieranie wdrażania odnawialnych źródeł energii i zwiększenie zdolności sieci elektroenergetycznych do integracji tych źródeł energii. Komponent ten ma również na celu poprawę bezpieczeństwa dostaw energii.

Mając to na uwadze, Inwestycje jako nowa infrastruktura wytwórcza energii elektrycznej będą też realizowały cele publiczne polegające na uniezależnienia krajowej gospodarki od paliw kopalnych.

Konsekwentnie, Spółka stoi na stanowisko, iż została spełniona przesłanka wskazująca, iż Inwestycja powinna być w ogólnym interesie publiczny, w rozumieniu art. 15c ust. 10 ustawy o CIT.

Ad pkt 6 powyżej - Spełnienie warunków wynikających z art. 15c ust. 8 ustawy o CIT

Dodatkowo Wnioskodawca pragnie ponownie potwierdzić, iż:

1)  zarówno spółki zależne (SPV) jako wykonawcy Inwestycji, jak i spółki o charakterze holdingowym podlegają i/lub będą w przyszłości podlegać (tj. SPV i/lub spółki o charakterze holdingowym, które zostaną dopiero utworzone) opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Polsce,

2)  aktywa, których Inwestycje dotyczą, będą znajdowały się w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Polsce,

3)  koszty finansowania zewnętrznego będą wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Polsce,

4)  dochody z funkcjonowania Inwestycji będą osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej, tj. w Polsce.

Mając na uwadze powyższe, a w szczególności biorąc pod uwagę art. 15c ust. 8 i 10 ustawy o CIT oraz obowiązujące regulacje Dyrektywy ATAD, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego będzie mógł nie uwzględniać kosztów finansowania dłużnego (KFD) wynikających z Obligacji na podstawie art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

Końcowo, Wnioskodawca zwraca uwagę, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydawał już interpretacje indywidualne na rzecz wybranych spółek celowych z Grupy uznając, że realizowane przez nie inwestycje stanowią długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 10 ustawy o CIT, m.in. były to interpretacje:

-     Znak: 0111-KDIB2-1.4010.158.2025.1.AG z 29 maja 2025 r.,

-     Znak: 0111-KDIB1-1.4010.336.2025.1.BS z 31 lipca 2025 r.,

-     Znak: 0111-KDIB1-1.4010.342.2025.1.MF z 18 sierpnia 2025 r.,

-     Znak: 0111-KDIB1-1.4010.344.2025.1.MF z 18 sierpnia 2025 r.,

-     Znak: 0111-KDIB1-1.4010.343.2025.1.MF z 18 sierpnia 2025 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ ustawa o CIT”):

W myśl art. 15c ust. 3 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15c ust. 8 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 15c ust. 9 ustawy o CIT:

Natomiast w myśl art. 15c ust. 10 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15c ust. 12 ustawy o CIT:

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy na podstawie art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, PGK nie powinna uwzględniać kosztów finansowania dłużnego (KFD) wynikających z Obligacji.

Wyłączenie z limitowania kosztów finansowania dłużnego, o którym mowa w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, stanowi odstępstwo od zasady ogólnej wyrażonej w art. 15c ust. 1 tej ustawy. Jako instrument o charakterze preferencji podatkowej, przepis ten musi być interpretowany w sposób ścisły, według reguł wykładni językowej i celowościowej. Niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej czy analogii na korzyść podatnika. Dla zastosowania przedmiotowego wyłączenia ustawodawca sformułował kategoryczny warunek: kredyty lub pożyczki muszą być „wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej”. Sformułowanie to konstruuje bezwzględny wymóg istnienia bezpośredniego i jednowątkowego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy podmiotem zaciągającym finansowanie i ponoszącym jego koszty a ostatecznym celem inwestycyjnym, jakim jest budowa, modernizacja lub eksploatacja konkretnego, znaczącego składnika aktywów.

W uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. 2025 poz. 1022) (druk nr 1878) wskazano, że:

„Zgodnie z dyrektywą (art. 4 ust. 4), przy ustalaniu nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego dopuszczalne jest, po pierwsze, wprowadzenie wyłączenia w zakresie kwot dotyczących pożyczek wynikających z umów zawartych przed dniem 17 czerwca 2016 r. (o ile umowy takie nie zostały po tej dacie zmienione). W przypadku późniejszej modyfikacji zasada praw nabytych nie miałaby zastosowania do zwiększenia kwoty pożyczki lub przedłużenia terminu jej spłaty, tylko byłaby ograniczona do pierwotnych warunków pożyczki. W nadwyżce kosztów finansowania zewnętrznego można również nie ujmować pożyczek wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku gdy wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego, aktywa oraz dochody znajdują się w całości na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.

Długoterminowym projektem z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu dyrektywy jest projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. W przypadku zastosowania tego wyjątku ewentualny dochód wynikający z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej wyłącza się z EBITDA podatnika, a wszelkie wyłączone nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego nie są wliczane do nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego grupy względem stron trzecich, o których mowa w ust. 5 lit. b dyrektywy. W ocenie projektodawcy należy dopuścić stosowanie drugiego z ww. wyjątków. Wprowadzenie tego rozwiązania wymaga wykazania, że konkretne uzgodnienia finansowe na potrzeby projektów z zakresu infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy uzasadniające stosowanie odstępstwa od zasady ogólnej. Wyjątek ten nie może naruszać przepisów o pomocy publicznej”.

Zgodnie z art. 4 ust. 4 pkt b Dyrektywy ATAD, której implementacja była podstawą zmian w przepisach ustawy o CIT, państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania ust. 1 nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych na pożyczki wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku, gdy wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego, aktywa oraz dochody znajdują się w całości w Unii. Na użytek akapitu pierwszego lit. b, długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. W przypadku, gdy zastosowanie ma akapit pierwszy lit. b, ewentualny dochód wynikający z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej wyłącza się z EBITDA podatnika, a wszelkie wyłączone nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego nie są wliczane do nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego grupy względem stron trzecich, o których mowa w ust. 5 lit. b.

Z powyższego wynika, że Dyrektywa ATAD za projekt z zakresu infrastruktury publicznej uznaje projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym (art. 4 ust. 4 Dyrektywy ATAD). Porównanie przepisów unijnych z ich odpowiednikami w ustawie o CIT prowadzi do wniosku, że przepisy krajowe są kopią rozwiązań prawnych przyjętych w Dyrektywie. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że norma prawa krajowego odbiega od przepisów dyrektywy w sposób, godzący w interesy podatników. Dodatkowo, ze względu na fakt, że przepisy krajowe są poprawnie implementowane do polskiej ustawy podatkowej, możliwe jest zastosowanie prowspólnotowej wykładni przepisów krajowych w oparciu o treść preambuły Dyrektywy ATAD, a także dokumentów związanych z procesem tworzenia i przyjęcia Dyrektywy. W sytuacji, w której przepisy art. 15c ust. 8-10 ustawy o CIT stanowią implementację przepisów Dyrektywy ATAD, ich wykładnia powinna być ściśle związana postulatami określonymi w przepisach unijnych.

Zastosowanie zatem rozwiązania, o którym mowa w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, wymaga wykazania, że konkretne uzgodnienia finansowe na potrzeby projektów z zakresu infrastruktury publicznej posiadają szczególne cechy uzasadniające stosowanie odstępstwa od zasady ogólnej.

Kluczowe z perspektywy zastosowania ograniczeń wynikających w art. 15c ustawy o CIT w odniesieniu do Wnioskodawcy jest ustalanie czy:

1.  inwestycja może zostać uznana za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 8 pkt 1-4 ustawy o CIT;

2.  spełnione zostały warunki wymienione w art. 15c ust. 8 pkt 1-4 ustawy o CIT.

Tym samym, aby skorzystać z wyłączenia na podstawie art. 15c ust. 8 ustawy o CIT realizującym inwestycję długoterminową i ponoszącym koszty finansowania dłużnego związane z tą inwestycją musi być wykonawca, a nie podmiot pośredniczący.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym statusu „wykonawcy” nie można przypisać Wnioskodawcy.

Z opisu sprawy wynika, że środki pozyskane przez Spółkę z Obligacji będą służyły zapewnieniu finansowania lub refinansowania zakupu, budowy, dokonywania nakładów i eksploatacji tzw. zielonych projektów, tj. Farm wiatrowych, Farm fotowoltaicznych i/lub Magazynów energii przez spółki celowe (SPV) poprzez udzielenie spółkom celowym (SPV) pożyczek bezpośrednio przez Spółkę lub ew. za pośrednictwem spółek o charakterze holdingowym (dalej: „Finansowanie Dłużne”). W szczególności, środki pozyskane przez Spółkę z Obligacji mogą być więc przekazywane na rzecz spółek celowych (SPV) bezpośrednio przez Spółkę lub (w przypadku udzielania pożyczek spółkom celowym (SPV) za pośrednictwem spółek o charakterze holdingowym) za pomocą spółek holdingowych, posiadających udziały w SPV – w takiej sytuacji Finansowanie Dłużne będzie udzielane w sposób „kaskadowy”, tj. w pierwszej kolejności w drodze udzielenia pożyczki ze Spółki do spółki holdingowej, a następnie w drodze udzielenia pożyczki ze spółki holdingowej do SPV.

Zatem podmiotem bezpośrednio realizującym inwestycję, nabywającym znaczące składniki aktywów i generującym przychody będzie odrębny podatnik podatku dochodowego – spółka celowa (SPV). Wnioskodawca pełni w strukturze wyłącznie rolę podmiotu finansującego, który pozyskany z emisji Obligacji kapitał przekazuje go dalej w formie pożyczek na rzecz spółek SPV lub spółek holdingowych. Ponieważ preferencje podatkowe należy interpretować ściśle, brak tożsamości pomiędzy podmiotem ponoszącym koszty finansowania dłużnego (Wnioskodawcą) a faktycznym wykonawcą projektu (SPV) uniemożliwia zastosowanie wyłączenia, o którym mowa w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

Tym samym jak sam Wnioskodawca wskazał w analizowanym zdarzeniu przyszłym jest podmiotem finansującym, który przekazuje pozyskane środki z Obligacji bezpośrednio na rzecz spółek celowych (SPV) lub (w przypadku udzielania pożyczek spółkom celowym (SPV) za pośrednictwem spółek o charakterze holdingowym) za pomocą spółek holdingowych posiadających udziały w SPV.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca nie spełnia kluczowego warunku celowościowego określonego w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT. Koszty finansowania dłużnego ponoszone przez Spółkę nie są wykorzystywane bezpośrednio do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, lecz w istocie służą udzieleniu pożyczki na rzecz podmiotów, które realizują projekt z zakresu infrastruktury publicznej lub za pośrednictwem Spółek Holdingowych przekazuje te środki ww. SPV.

W konsekwencji, koszty finansowania dłużnego zw. z emisją Obligacji, w tym koszty odsetek muszą zostać uwzględnione w kalkulacji limitu na zasadach ogólnych określonych w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT. Zatem mają Państwo obowiązek uwzględnić przedmiotowe koszty finansowania dłużnego przy kalkulacji limitu kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, określonych w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się natomiast do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków sądowych należy zauważyć, że interpretacje organów podatkowych oraz wyroki sądów administracyjnych wydawane są w indywidualnych sprawach w odzwierciedleniu do konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych i nie mają charakteru wiążącej wykładni prawa podatkowego. Powołane interpretacje i wyroki nie są źródłem prawa i nie mogą stanowić podstawy prawnej działań organów administracji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.