Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.265.2026.2.MF

Interpretacja indywidualna

–  stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 czerwca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (dalej także: „Spółka”) jest spółką posiadającą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy i podlegającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce. Rok podatkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…). Spółka obecnie zajmuje się zarządzaniem nieruchomością oraz wynajmem lokali znajdujących w ramach nieruchomości stanowiącej inwestycję, o której mowa w dalszej części wniosku.

Spółka zawarła umowę o roboty budowlane z generalnym wykonawcą, spółką A S.A. (dawniej: „B S.A.”) siedzibą w (…) (dalej: „Umowa”, „Główny Wykonawca”). Przedmiot umowy z Głównym Wykonawcą obejmował rewitalizację terenów przemysłowych, polegającą na częściowej adaptacji budynków przemysłowych oraz budowie nowych budynków wraz z towarzyszącą infrastrukturą łącznie tworzących kompleks handlowo-rozrywkowy.

Zgodnie ze wskazaną powyżej Umową, do obowiązków Wnioskodawcy należało między innymi przekazanie Głównemu Wykonawcy obszaru objętego Umową, uzgadnianie z Głównym Wykonawcą rozwiązań technicznych, dokonywanie odbiorów wykonanych robót oraz wypłata wynagrodzenia. Natomiast Główny Wykonawca na mocy Umowy zobowiązany był do wykonania robót budowlanych.

W zakresie wykonania uzgodnionych robót, Głównemu Wykonawcy przysługiwało uprawnienie do powierzenia ich wykonania, za zgodą Wnioskodawcy, podwykonawcom (dalej: „Podwykonawcy”). Szczegółowy przedmiot robót budowlanych wykonywanych przez Podwykonawców został zgłoszony przez Głównego Wykonawcę Wnioskodawcy zgodnie z wymogami określonymi w art. 647¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: „Kodeks cywilny”), w związku z tym Wnioskodawca i Główny Wykonawca na gruncie przepisów Kodeksu cywilnego ponosili odpowiedzialność solidarną za zapłatę wynagrodzenia należnego Podwykonawcom z tytułu wykonywanych przez nich robót budowlanych.

Prace Podwykonawców były systematycznie wykonywane i odbierane przez Głównego Wykonawcę. Podwykonawcy wystawiali też stosowne faktury VAT na Głównego Wykonawcę. Główny Wykonawca wraz z zakończeniem inwestycji objętej Umową złożył wniosek o ogłoszenie upadłości. Postanowieniem z dnia (…) w sprawie o sygnaturze akt: (…), Sąd Rejonowy w (…), Wydział (…) postanowił ogłosić upadłość Głównego Wykonawcy.

Z uwagi na to, że Generalny Wykonawca zalega z wypłatami wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane Podwykonawcom, Podwykonawcy zwracają się do Spółki o zapłatę, jako podstawę roszczeń wskazując przepis art. 647¹ Kodeksu cywilnego. Zobowiązanie do solidarnej zapłaty ciążące na Spółce na mocy art. 647¹ Kodeksu Cywilnego wynika ściśle z realizacji inwestycji, o której mowa we wniosku.

Spółka wywiązując się z obowiązku zapłaty wynagrodzenia, jako solidarnie odpowiedzialny na podstawie art. 647¹ Kodeksu cywilnego, reguluje wynagrodzenie należne Podwykonawcom z własnych środków, a operacja ta ujmowana jest w księgach Spółki na podstawie właściwego dokumentu księgowego. Zapłata skutkuje uszczupleniem majątku Spółki, a środki przeznaczone do zapłaty pochodzą w całości z zasobów majątkowych Spółki.

Zapłata w każdym przypadku dokonywana jest w stosunku do Podwykonawców prawidłowo zgłoszonych Spółce, wobec których nie ma wątpliwości co do ziszczenia się przesłanek solidarnej odpowiedzialności Spółki jako inwestora. Spółka w części przypadków jest już zobowiązana do zapłaty określonych kwot na podstawie prawomocnych wyroków sądowych i zobowiązania te są regulowane. Jednocześnie Spółka dokonuje zapłaty także innych należności zgłoszonych przez Podwykonawców w ramach solidarnej odpowiedzialności, jeżeli roszczenia te mają charakter bezsporny, co pozwala uniknąć dalszych sporów oraz narastania kosztów.

Roszczenia zgłaszane przez Podwykonawców oraz postępowania sądowe będące skutkiem roszczeń kierowanych przez Podwykonawców stanowią działania mogące negatywnie wpłynąć na przychód Wnioskodawcy oraz na ekonomiczne funkcjonowanie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Brak regulowania zasadnych lub niespornych roszczeń prowadzi bowiem do eskalacji sporów, konieczności wszczynania postępowań sądowych oraz ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z obsługą prawną, kosztami sądowymi, odsetkami ustawowymi za opóźnienie, a w dalszej kolejności również kosztami postępowań egzekucyjnych.

Wynagrodzenie jakie Spółka wypłaca nie jest zwracane Spółce w jakikolwiek sposób przez Generalnego Wykonawcę, który pozostaje w stanie upadłości.

Pytanie

Czy w świetle opisanego stanu faktycznego Spółka uprawniona jest do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wypłacanych na rzecz Podwykonawców w związku z solidarną odpowiedzialnością Spółki na podstawie art. 647¹ Kodeksu cywilnego?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 8 czerwca 2026 r.)

W ocenie Spółki jest ona uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wypłacanych na rzecz Podwykonawców w związku z solidarną odpowiedzialnością Spółki na podstawie art. 647¹ Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 1992 nr 21 poz. 86 z późn. zm., dalej: „ustawa CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.

Jak wynika z powyższej definicji kosztów uzyskania przychodów, co jest zgodne z dominującym stanowiskiem organów podatkowych, a także sądów administracyjnych oraz doktryny, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, koniecznym jest spełnienie następujących warunków:

1)    wydatek został poniesiony przez podatnika, to znaczy musi zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), jest definitywny (rzeczywisty), co oznacza, że poniesiony wydatek nie został podatnikowi zwrócony w jakikolwiek sposób,

2)    pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

3)    poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

4)    został udokumentowany,

5)    nie znajduje się w katalogu wydatków, które zgodnie z przepisami nie stanowią kosztów uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 Ustawy CIT).

Definicja kosztu podatkowego sformułowana przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 Ustawy CIT ma charakter ogólny. Ustawodawca nie definiuje takich pojęć jak: „w celu” osiągnięcia przychodu, czy też „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów. W związku z tym w orzecznictwie szczególnie podkreśla się, że każdy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji jako koszt stanowiący lub nie stanowiący kosztów uzyskania przychodów.

W sytuacji, w której ustawodawca wprost nie wskazuje na przynależność danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, lub też wprost od takich kosztów nie wyłącza, niezbędne jest zbadanie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem wydatku a powstaniem przychodu bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskania.

Ustawodawca nie określa również wprost stopnia związku poniesionych kosztów z przychodami. Można wiec przyjąć, jak wskazuje literatura (M. Smakuszewski, K. Klimkiewicz-Deplano, M. Siwiński (w:) Komentarz CIT 2021, wyd. Infor, Warszawa 2021), że przesłankami umożliwiającymi uznanie, iż dany związek istnieje są:

1)    racjonalność wydatku i możliwość jego gospodarczego uzasadnienia, co oznacza, że podatnik musi wykazać, że w związku z poniesieniem wydatku istniała obiektywna możliwość osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

2)    istnienie związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem a przychodem.

W zakresie racjonalności wydatku wskazuje się, że cyt. „wydatki będą miały charakter racjonalny wówczas, gdy w momencie podejmowania decyzji o ich poniesieniu, podatnik może w sposób przekonujący uzasadnić swoje przekonanie o związku wydatku z przyszłym przychodem, lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów” (B. Gruszczyński: Cel osiągnięcia przychodów. Glosa 2003, Nr 2, str. 9 i nast.).

Dokonując wykładni art. 15 ust. 1 Ustawy CIT należy uwzględnić dodatkowo postulowany w piśmiennictwie podatkowym sposób interpretowania prawa podatkowego, oparty na tzw. wykładni gospodarczej. Przewiduje on m.in. przyjęcie założenia, że podatnik działa i powinien działać w sposób typowy dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, tj. przykładowo dąży do osiągnięcia zysku a nie strat.

W myśl powyższego, w ocenie sądów administracyjnych (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 837/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1022/20): kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty w szerokim tego słowa znaczeniu, a więc obok nakładów bezpośrednich, również nakłady pośrednie, straty, wydatki niezbędne, wymagające poniesienia w relacji do któregoś z elementów nakładów bezpośrednich.

Podsumowując, wszystkie wydatki spełniające przesłanki ustawowe, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 Ustawy CIT, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kwalifikacja danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów powinna uwzględniać celowość poniesienia wydatku i jego uzasadnienie dla funkcjonowania podatnika oraz możliwość wpływu danego wydatku na osiągnięcie przychodów lub ich zachowanie albo zabezpieczenie.

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Spółka zobowiązana jest do solidarnej zapłaty wraz z Generalnym Wykonawcą, należnego Podwykonawcom wynagrodzenia na podstawie art. 647¹ Kodeksu Cywilnego. Z uwagi na niewywiązywanie się przez Głównego Wykonawcę ze zobowiązań w związku z ogłoszeniem upadłości, Spółka działając na podstawie tego przepisu dokonuje zapłaty wynagrodzenia Podwykonawcom w oparciu o zgłoszone przez nich roszczenia lub w oparciu o wyroki zapadłe w ramach spraw z powództwa Podwykonawców.

Zapłata w każdym przypadku dokonywana jest w stosunku do Podwykonawców prawidłowo zgłoszonych Spółce, wobec których nie ma wątpliwości co do ziszczenia się przesłanek solidarnej odpowiedzialności Spółki jako inwestora.

Przepisy Kodeksu Cywilnego zaliczane są do przepisów regulujących wykonywanie działalności gospodarczej przez Spółkę. Art. 647¹ Kodeksu Cywilnego reguluje solidarną odpowiedzialność inwestora i wykonawcy za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez podwykonawcę. Odpowiedzialność inwestora wobec podwykonawców wynika więc z ustawy, ma przy tym charakter gwarancyjny, a jej ramy określa umowa wykonawcy z podwykonawcą. Solidarny charakter zobowiązania oznacza, że podwykonawca może żądać zapłaty całości lub części należności od wszystkich zobowiązanych solidarnie łącznie, od niektórych z nich lub od każdego z osobna. W praktyce oznacza to, że podwykonawca może skierować swoje żądanie zapłaty bezpośrednio do inwestora, nawet jeśli ten już zapłacił wynagrodzenie wykonawcy. Inwestor nie może zatem zwolnić się od przewidzianej w art. 647¹ Kodeksu Cywilnego odpowiedzialności wobec podwykonawcy.

Przez wzgląd na powyższe, kwoty jakie Spółka wypłaca na rzecz Podwykonawców w związku z odpowiedzialnością solidarną inwestora wynikającą z art. 647¹ Kodeksu Cywilnego, w ocenie Spółki powinny stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 Ustawy CIT. Spełniają one bowiem łącznie wszystkie następujące przesłanki pozwalające podatnikowi na zaliczenie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, tj. wydatki:

1)    zostały poniesione przez podatnika;

2)    są definitywne;

3)    pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą;

4)    zostały poniesiony celem uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów;

5)    zostały należycie udokumentowane;

6)    nie stanowią wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.

Ad 1. Wydatek musi być poniesiony przez podatnika.

Aby warunek poniesienia wydatku przez podatnika mógł być spełniony, wydatek musi być w całości pokryty z zasobów majątkowych podatnika, a w wyniku jego poniesienia powinno nastąpić uszczuplenie jego majątku. W związku z tym, za koszt uzyskania przychodów nie mogą zostać uznane wydatki, które zostały poniesione przez podmioty inne niż podatnik.

Spółka wywiązując się z obowiązku zapłaty wynagrodzenia jako solidarnie odpowiedzialny na podstawie art. 647¹ Kodeksu cywilnego reguluje wynagrodzenie z własnych środków, a operacja ta ujmowana jest w księgach Spółki na podstawie właściwego dokumentu księgowego. Zapłata skutkuje uszczupleniem majątku Spółki, a środki przeznaczone do zapłaty pochodzą w całości z zasobów majątkowych Spółki.

W efekcie przyjąć należy, że wydatek spełnia przesłankę poniesienia przez podatnika.

Ad 2. Wydatek musi być definitywny.

Przez definitywność wydatku rozumieć należy brak zwrotu w jakiejkolwiek formie poniesionego przez podatnika wydatku.

W przedmiotowej sprawie Spółka jest zobowiązana solidarnie do zapłaty wynagrodzenia Podwykonawcom. Wynagrodzenie jakie Spółka wypłaca nie jest zwracane Wnioskodawcy w jakikolwiek sposób przez Generalnego Wykonawcę, który pozostaje w stanie upadłości.

Tak więc wydatki ponoszone na zapłatę określonych kwot na rzecz Podwykonawców w ramach solidarnej odpowiedzialności z Generalnym Wykonawcą, w części, w jakiej nie został on zwrócony w jakikolwiek sposób przez Generalnego Wykonawcę, jest w ocenie Spółki wydatkiem definitywnym.

Ad 3. Wydatek musi pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, głównym przedmiotem działalności Spółki, jest działalność oznaczona kodem (…), a spółka zajmuje się zarządzaniem nieruchomością oraz wynajmem lokali znajdujących się w ramach nieruchomości, w związku z której budową na Spółce ciąży solidarna odpowiedzialność z tytułu zapłaty wynagrodzenia Podwykonawcom. Zobowiązanie do solidarnej zapłaty na mocy art. 647¹ Kodeksu Cywilnego wynika ściśle z realizacji tej inwestycji.

Sądy administracyjne przyjmują, że ponoszenie ww. odpowiedzialności w odniesieniu do prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej jest zatem w sposób konieczny i nieuchronny związane z wykonywaniem tej działalności i jest jednym z prawnych warunków jej wykonywania, a nadto jest jednym z elementów prawnej organizacji źródła dochodu.

Jak argumentował NSA w wyroku z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 837/14: „Jeżeli zatem, przy prowadzeniu działalności gospodarczej przez stronę, zaistnieją warunki solidarnej odpowiedzialności, wynikającej z art. 647¹ § 5 k.c., wydatek powstały z tej odpowiedzialności jest kosztem uzyskania przychodu (...). Pod względem prawnym wydatek ten nie różni się bowiem niczym od innych kosztów, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i na równi z innymi wydatkami zawarty jest w pojęciu kosztów uzyskania, zachowania i zabezpieczenia przychodów z tej działalności oraz nie może być traktowany jako oddzielne zdarzenie, odrębne od całokształtu prowadzonej przez stronę działalności, a nawet jakoby w ogóle z nią nie związane, gdyż składa się na ostateczny finansowo-ekonomiczny wynik podatnika”.

Powyższy pogląd podziela również NSA w wyroku z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt IIFSK 441/21.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że wynagrodzenie Generalnego Wykonawcy z tytułu realizacji Umowy jest niezależne od kwot, które Spółka zobowiązana jest ponieść na rzecz Podwykonawców. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 10 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1022/20: „zapłata wynagrodzenia dla dalszego podwykonawcy jest kosztem odmiennym od zapłaty wynagrodzenia za realizację umowy - wynika z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Odmienne są również przesłanki zapłaty tego wynagrodzenia. Nie należy do nich ziszczenie się przesłanek jego zapłaty wskazanych w umowie łączącej skarżącą z podwykonawcą”.

Solidarna odpowiedzialność wobec Podwykonawcy, której podlega Spółka, jest integralnym elementem jej działalności gospodarczej. Odpowiedzialność ta wynika z okoliczności związanych z realizacją projektu budowlanego, który Spółka zleciła. Gdyby Spółka nie zleciła realizacji inwestycji, nie byłaby narażona na roszczenia ze strony Podwykonawców. Zapłata roszczenia to obowiązek ustawowy, ściśle związany z realizowanym przez Spółkę przedsięwzięciem. Koszty z tym związane są więc częścią działalności Spółki, podobnie jak inne koszty operacyjne.

Mając na uwadze powyższe, istnieje wyraźny związek między kwotami jakie Spółka płaci na rzecz Podwykonawców, wynikającymi z odpowiedzialności solidarnej inwestora z tytułu art. 647¹ Kodeksu Cywilnego, a działalnością gospodarczą Spółki.

Ad 4. Wydatek musi być poniesiony celem uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, roszczenia zgłaszane przez Podwykonawców oraz postępowania sądowe będące skutkiem roszczeń kierowanych przez Podwykonawców, stanowią działania mogące negatywnie wpłynąć na przychód Wnioskodawcy.

Brak regulowania zasadnych lub niespornych roszczeń prowadzi bowiem do eskalacji sporów, konieczności wszczynania postępowań sądowych oraz ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z obsługą prawną, kosztami sądowymi, odsetkami ustawowymi za opóźnienie, a w dalszej kolejności również kosztami postępowań egzekucyjnych.

W związku z powyższym, Spółka stoi na stanowisku, że zapłata kwot wynikających z solidarnej odpowiedzialności na podstawie art. 647¹ Kodeksu cywilnego powinna być uznana za racjonalne i celowe działanie z perspektywy całokształtu działalności Spółki. Istnieje również związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy ponoszonymi wydatkami a dążeniem do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów Spółki.

Ad 5. Wydatek musi być należycie udokumentowany.

Spółka posiada szereg dokumentów potwierdzających poniesienie wydatku i są to przede wszystkim:

1)    wyroki sądowe, z których wynika kwota należności;

2)    wezwania do zapłaty, z których wynika kwota należności;

3)    wyciągi bankowe potwierdzające dokonanie zapłaty.

Spółka jest w stanie udokumentować wszelkie wydatki z tytułu solidarnej odpowiedzialności na rzecz Podwykonawców.

Ad 6. Wydatek nie może stanowić wydatku, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.

W ocenie Wnioskodawcy, katalog enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie zawiera wyłączeń, które mogłyby skutkować brakiem prawa do ujęcia kwot zapłaconych na rzecz Podwykonawców w związku z odpowiedzialnością solidarną inwestora wynikającą z art. 647¹ Kodeksu Cywilnego w kosztach uzyskania przychodów. W szczególności nie znajdzie zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT.

Artykuł 16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT wskazuje, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę innych zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i poręczeń.

Mimo, że przyjmuje się, że odpowiedzialność solidarna, o której mowa w art. 647¹ Kodeksu Cywilnego ma charakter gwarancyjny, to w ocenie Spółki nie jest to gwarancja, o jakiej mowa w ww. przepisie podatkowym. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT wprost wyklucza uznanie za koszt gwarancji, lecz nie odnosi się do zobowiązań o charakterze gwarancyjnym. Nie byłoby to bowiem w zgodzie z wykładnią językową powyższego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2021 r. (sygn. akt II FSK 441/21) potwierdził powyższe stanowisko. W przytoczonym wyroku zwraca się przy tym uwagę na rozbieżność prawa cywilnego i podatkowego - cyt.: „Prawo cywilne rozróżnia instytucje: poręczenia, gwarancji oraz odpowiedzialności solidarnej inwestora. Przepis art. 647¹ § 5 k.c. stanowi, że inwestor i wykonawca ponoszą solidarną odpowiedzialność za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez podwykonawcę. W § 6 wprost się wyklucza wprowadzenie do umowy o roboty budowlane odmiennych postanowień. Tym samym, zastąpienie regulacji art. 647¹ k.c. innymi rozwiązaniami umownymi powoduje ich nieważność, co bezpośrednio wynika z § 6 przepisu. Rozwiązania prawne dotyczące umowy o roboty budowlane wynikające z art. 647¹ k.c. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem odpowiedzialność solidarna inwestora z wykonawcą wobec podwykonawców za wykonane roboty budowlane jest niezależna od woli stron. Tymczasem udzielenie poręczenia (art. 876 k.c.), czy też gwarancji, ma formę umowy, czyli dobrowolnego oświadczenia stron. Dlatego też twierdzenie, że odpowiedzialność inwestora za spełnienie świadczeń przewidzianych umową między wykonawcą i podwykonawcą której podstawą jest art. 647¹ § 5 k.c., ma charakter gwarancyjny nie uzasadnia uznania płatności dokonywanych przez Spółkę za spłatę poręczeń lub gwarancji w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b u.p.d.o.p.”.

Podejście to powiela się również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt II FSK 2966/20, jak również wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Po 463/21 (orzeczenie prawomocne); utrzymanym również przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 339/22.

Stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę zgodne jest z podejściem przedstawianym w wyrokach sądów administracyjnych oraz interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe:

1)    wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt: II FSK 1082/21:

Odnosząc się do pierwszej kwestii, tj. wykładni art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 z późn. zm.); dalej: „u.p.d.o.p.”, tj. kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżącą (inwestora) na rzecz dalszych podwykonawców w ramach odpowiedzialności solidarnej wynikającej z art. 647¹ § 1 i § i 5 k.c. - zgodnie z którymi inwestor odpowiada solidarnie z wykonawcą (generalnym wykonawcą) za zapłatę wynagrodzenia należnego podwykonawcy z tytułu wykonanych przez niego robót budowlanych (§ 1); przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do solidarnej odpowiedzialności inwestora, wykonawcy i podwykonawcy, który zawarł umowę z dalszym podwykonawcą, za zapłatę wynagrodzenia dalszemu podwykonawcy (§ 5) - Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że inwestor może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatek poniesiony na zapłatę określonych kwot na rzecz dalszych podwykonawców w ramach solidarnej odpowiedzialności z generalnym wykonawcą, w części w jakiej nie zostały one zwrócone w jakikolwiek sposób przez generalnego wykonawcę, nawet wtedy gdy już zapłacił wynagrodzenie wykonawcy”;

2)    Wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2024 r., sygn. akt: II FSK 339/22:

„Jeżeli zatem przy prowadzeniu działalności gospodarczej przez stronę, zaistnieją warunki solidarnej odpowiedzialności, wynikającej z art. 647¹ § 5 Kc, wydatek powstały z tej odpowiedzialności jest kosztem uzyskania przychodu. Wydatek ten nie różni się niczym od innych kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Służy nadto zabezpieczeniu źródła przychodów, gdyż umożliwia kontynuację inwestycji, która przychody ma generować, a także ogranicza straty związane z ewentualną upadłością generalnego wykonawcy i zaprzestaniem świadczenia przez niego usług budowlanych. Omawiane wydatki nie będą przy tym stanowiły dwukrotnie kosztów podatkowych spółki, gdyż we wniosku o wydanie interpretacji wskazała ona w ramach stanu faktycznego sprawy, że wydatki ponoszone na rzecz podwykonawców „zostaną potrącone z kolejnymi zobowiązaniami spółki” względem generalnego wykonawcy bądź też spółka wydatki te „potrąci w przyszłości z wynagrodzenia” generalnego wykonawcy. Wobec powyższego uznać należy, że spółka jako inwestor może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop wydatki poniesione na zapłatę określonych kwot na rzecz podwykonawców w ramach solidarnej odpowiedzialności z generalnym wykonawcą za należności dotyczące wykonanych przez podwykonawców usług budowlanych, pośrednio na rzecz spółki jako inwestora. W tej sytuacji nie ma zastosowania zasada, w świetle której do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków ponoszonych za inne podmioty”;

3)    wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt: I SA/Po 153/25:

„W konsekwencji uznać należy, że jeżeli zaistnieją warunki solidarnej odpowiedzialności, wynikającej z art. 647¹ § 5 k.c., wydatek powstały z tej odpowiedzialności jest kosztem uzyskania przychodu. Wydatek ten nie różni się niczym od innych kosztów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Służy nadto zabezpieczeniu źródła przychodów, gdyż umożliwia kontynuację inwestycji, która przychody ma generować, a także ogranicza straty związane z ewentualną upadłością generalnego wykonawcy i zaprzestaniem świadczenia przez niego usług budowlanych”;

4)    wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 809/22:

Podsumowując należy stwierdzić, że inwestor może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatek poniesiony na zapłatę określonych kwot na rzecz podwykonawcy w ramach solidarnej odpowiedzialności, w części, w jakiej nie zostały one zwrócone w jakikolwiek sposób przez wykonawcę, nawet wtedy, gdy już zapłacił on (inwestor) wynagrodzenie wykonawcy. Zasadą przyjętą przez polskiego ustawodawcę w podatkach dochodowych jest bowiem opodatkowanie dochodu będącego, co do zasady, nadwyżką przychodów nad kosztami ich uzyskania (vide art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p.).”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „Ustawa CIT”),

Z przytoczonej definicji wynika, że kosztem uzyskania przychodów może być jedynie koszt poniesiony przez podatnika i to w zakresie obowiązków ciążących na tym podatniku względem własnych kontrahentów. Należy zauważyć, że sformułowana przez ustawodawcę definicja nie odwołuje się do pojęć takich jak: „wydatek”, „zapłata”, „płatność”. Oznacza to, że w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, jako zasadę, przyjmuje tzw. „memoriałową” (a nie „kasową”) metodę rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów. Oznacza to, że koszt winien odnosić się do konkretnej operacji gospodarczej i być zarachowany w księgach rachunkowych na podstawie faktury lub innego dowodu. Taki wniosek wypływa również z brzmienia art. 15 ust. 4e Ustawy CIT, który dotyczy momentu rozpoznania kosztów podatkowych. Przepis ten stanowi, że:

A zatem, co do zasady, nie ma znaczenia faktyczna zapłata, ale „poniesienie kosztu”, czyli wystawienie na rzecz podatnika faktury (innego dokumentu) i ujęcie jej w księgach podatnika. Koszt to zaciągnięte zobowiązanie (otrzymanie rachunku lub faktury poświadczające np. zakup usługi lub towaru). Czym innym jest natomiast wydatek polegający na uregulowaniu, finansowym „wywiązaniu się” ze zobowiązania potwierdzonego wymaganym dokumentem.

Reasumując, „poniesienie kosztu”, o którym mowa w art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, nie oznacza poniesienia wydatku pokrywającego koszt. O momencie zaliczenia kosztu do kosztów podatkowych decyduje nie data zapłaty, ale otrzymanie przez podatnika dowodu potwierdzającego zdarzenie gospodarcze i zarachowanie kosztu w księgach rachunkowych (chociaż ustawodawca przewidział pewne wyjątki, w których zapłata jest wymogiem, bez spełnienia którego koszt nie może być uznany podatkowo, np. warunkiem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów składek z tytułu umów ubezpieczenia na rzecz pracowników dotyczących niektórych grup ryzyka jest opłacenie tych składek; w przypadku zaś odsetek od zobowiązań samo naliczenie ich jest niewystarczające, muszą być bowiem zapłacone).

Ponieważ ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu lub zabezpieczenie bądź zachowanie źródła przychodów, cel ten musi być widoczny, zaś poniesione wydatki winny go bezpośrednio lub pośrednio realizować lub co najmniej winny go zakładać jako realny. Określenie „w celu” oznacza pozostawanie kosztu w takim związku z przychodami lub zachowaniem albo zabezpieczeniem ich źródła, że poniesienie go ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródeł. Przyjmuje się, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów określony wydatek wymaga nie tylko oceny pod kątem, czy jego poniesienie miało związek z konkretnym przychodem, ale także z punktu widzenia racjonalności określonego działania. „Wydatki będą miały charakter racjonalny wówczas, gdy w momencie podejmowania decyzji o ich poniesieniu, podatnik może w sposób przekonujący uzasadnić swoje przekonanie o związku wydatku z przyszłym przychodem, lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów” (B. Gruszczyński: Cel osiągnięcia przychodów, Glosa 2003, Nr 2, str. 9 i nast.).

Na powyższy aspekt rozumienia kosztów uzyskania przychodów wielokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach, których przedmiotem była wykładnia art. 15 ust. 1 Ustawy CIT (np. wyroki: z 8 sierpnia 2008 r. sygn. akt II FSK 744/07; z 23 maja 2007 r. sygn. akt II FSK 717/06; z 24 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1447/05; z 25 listopada 2004 r. sygn. akt FSK 671/04) wskazując, że przy ocenie wydatku jako kosztu potrącalnego niezbędne jest uwzględnienie wszystkich towarzyszących temu okoliczności, w tym racjonalności działania z punktu widzenia związków przyczynowo-skutkowych.

Jednym z podstawowych warunków uznania konkretnego wydatku za koszt podatkowy jest również definitywność wydatku, co oznacza, że wartość poniesionego wydatku nie zostanie podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona. Nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów wydatki, które z założenia mogą zostać zwrócone, a także koszty pozostające w związku, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, ale wymienione w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Jedną z podstawowych zasad podatku dochodowego jest założenie, że ten sam wydatek nie może być uwzględniony więcej niż jeden raz jako koszt uzyskania przychodu. Te same wydatki nie mogą być dwukrotnie zaliczane przy określaniu podstawy opodatkowania. Możliwość kilkukrotnego wykorzystywania tego samego wydatku pozostaje w sprzeczności z rozumieniem podstawowych elementów konstrukcyjnych podatku dochodowego, tj. przychodu, kosztu uzyskania i dochodu.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy w świetle opisanego stanu faktycznego Państwa Spółka uprawniona jest do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wypłacanych na rzecz Podwykonawców w związku z solidarną odpowiedzialnością Państwa Spółki na podstawie art. 647¹ Kodeksu cywilnego.

Kwestie dotyczące umów o roboty budowlane zostały uregulowane w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: „KC”) – Księga III, Tytuł XVI, art. 647-658.

Zgodnie z art. 647¹ § 1 KC:

W art. 647¹ § 5 KC, ustawodawca objął ochroną podwykonawców stanowiąc, że:

W tym miejscu należy stwierdzić, że solidarna odpowiedzialność Inwestora i Wykonawcy, wyrażona w powołanym art. 647¹ KC, nie może stanowić bezpośrednio o możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków, które Inwestor jest zobowiązany na podstawie tego przepisu ponieść na rzecz Podwykonawcy.

Aby omawiany wydatek stanowił koszt uzyskania przychodów musi łącznie spełniać ustawowe kryteria do uznania go za taki, tj. wydatek musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów oraz mieć charakter definitywny, nie może znajdować się w określonym w art. 16 Ustawy CIT katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i być właściwie udokumentowany. Ponadto, jak wskazał NSA w wyroku z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 4113/14: „Wydatek uznawany jest za koszt uzyskania przychodów, gdy obejmuje transakcje faktyczne, dokonane między wykazanymi w fakturze sprzedawcą i nabywcą”.

Zatem w sytuacji, gdy Spółka zawarła/zawiera umowę z Wykonawcą (Generalnym Inwestorem), a dopiero ten zawiera umowę z Podwykonawcą (nawet jeśli odbywa się to za przyzwoleniem Spółki), to dowodem mogącym stanowić podstawę do uwzględnienia poniesionego wydatku w kosztach podatnika może być faktura wystawiona przez kontrahenta wskazanego w umowie. Z kolei nienależyte wykonanie umowy pomiędzy Generalnym Inwestorem i Podwykonawcą oraz solidarna odpowiedzialność wynikająca z art. 647¹ KC, w świetle regulacji art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, nie może mieć znaczenia dla potrzeb uznania wydatku poniesionego na rzecz podmiotu, niebędącego kontrahentem podatnika (Spółki).

Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że skoro kosztem uzyskania przychodów jest koszt odnoszący się do konkretnej operacji gospodarczej i zarachowany w księgach rachunkowych na podstawie faktury lub innego dowodu księgowego, uregulowanie należności Podwykonawcom, nie stanowi dla Spółki kosztów uzyskania przychodu. Jak wynika bowiem z opisu sprawy, należności, o których mowa we wniosku są związane z wykonaniem robót budowlanych na podstawie umowy zawartej pomiędzy Podwykonawcami a Generalnym Inwestorem. Obowiązek zapłaty należności za wykonanie prac obciąża Generalnego Inwestora. Wnioskodawcy z Podwykonawcami nie wiąże natomiast umowa.

Dodać należy, że w świetle art. 647¹ § 1-5 KC w zw. z art. 376 KC nie może budzić wątpliwości, że po spełnieniu świadczenia na rzecz Podwykonawców, Inwestor (w tym przypadku Spółka) jako współdłużnik solidarny ma własne roszczenie odszkodowawcze (regresowe) wobec współodpowiedzialnego solidarnie Wykonawcy (Generalnego Inwestora). W kontekście wymogu definitywności wydatku należy zauważyć, że konsekwencją spełnienia przez Spółkę jako jednego z dłużników solidarnych świadczenia jest zwolnienie innych dłużników solidarnych wobec wierzyciela, co nie oznacza, że dłużnik, który spełnił świadczenie nie może żądać zwrotu tego świadczenia od pozostałych dłużników na zasadzie art. 376 § 1 KC, który stanowi, że:

Zatem Państwa wydatku w postaci kwot wypłaconych na rzecz Podwykonawców, który pociąga za sobą roszczenie regresowe pomiędzy Państwa Spółką jako Inwestorem a Wykonawcą (Generalnym Inwestorem) jako pozostałym dłużnikiem – nie można potraktować jako definitywnego.

Ponadto, odpowiedzialność Państwa Spółki (jako Inwestora) wobec Podwykonawców ma charakter gwarancyjny. W przypadku wyrażenia przez Spółkę zgody na wykonanie określonych robót budowlanych przez Podwykonawców (czy to poprzez oświadczenie woli, czy przez określone zachowanie lub brak sprzeciwu/złożenia zastrzeżeń), powstaje solidarna odpowiedzialność Inwestora i Wykonawcy za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez Podwykonawców. Kosztów nie stanowią natomiast wydatki na spłatę zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i poręczeń (art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT).

Nawet gdyby więc spłatę zobowiązań w ramach solidarnej odpowiedzialności uznać za wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów, nie może ona zostać zaliczona do kosztów podatkowych z uwagi na enumeratywne wyłączenie z kosztów. Skoro spłacane zobowiązania obejmują zobowiązania wynikające z udzielonych gwarancji i poręczeń, to należy przyjąć, że obejmują one również wszystkie inne zobowiązania o podobnym charakterze, w tym wynikające z odpowiedzialności solidarnej.

W świetle powyższego, zdaniem organu, nie są Państwo uprawnieni do zaliczenia do kosztów podatkowych kwot wypłacanych na rzecz Podwykonawców w związku z solidarną odpowiedzialnością Państwa Spółki.

Końcowo odnosząc się do powołanego przez Państwa orzecznictwa sądowego organ zauważa – za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 585/13 – że: „Nie kwestionując i w żaden sposób nie podważając znaczenia tego orzecznictwa jako zawierającego istotne wskazówki co do interpretacji przepisów prawa oraz ich zastosowania, Sąd podkreśla, że istnienie tego orzecznictwa nie odbiera organowi wydającemu interpretację prawa do samodzielnej oceny zdarzeń i wykładni przepisów w sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok zapadł. Organ wydający interpretację ma wręcz obowiązek dokonania samodzielnej oceny przedstawionego we wniosku zagadnienia. Rzeczą Organu interpretacyjnego jest ocena, czy i na ile określone orzeczenia sądów administracyjnych są przydatne w konkretnej sprawie. Organ interpretacyjny ponosi też konsekwencje wadliwości tej oceny, zwykle w postaci uchylenia interpretacji”.

W tym miejscu organ wskazuje, że jego stanowisko zawarte w interpretacji znajduje poparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 4113/14, w którym stwierdzono: „Odnosząc się do stanowiska, dotyczącego możliwości, czy też dopuszczalności przyjęcia przy wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. rozwiązań na gruncie prawa cywilnego, tj. solidarnej odpowiedzialności inwestora i wykonawcy i w związku z tym możliwości zaliczenia poniesionych wydatków na rzecz podwykonawcy do kosztów uzyskania przychodów należy zauważyć, że na gruncie prawa podatkowego pierwszeństwo ma ustawa podatkowa i w oparciu o jej przepisy należy dokonywać interpretacji przepisów prawa podatkowego. W orzecznictwie sądowym podkreślano wielokrotnie, że przepisy prawa podatkowego stanowią pełną autonomiczną całość, w stosunku do której inne regulacje prawne mogą być traktowane jako przepis szczególny tylko wówczas, gdy przepisy prawa podatkowego tak stanowią (por. wyroki NSA z: 4 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1097/08, LEX nr 550073; 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 1303/08, LEX nr 519459). Autonomia pojęciowa prawa podatkowego nie jest bezwzględna. Dziedzina ta jest bowiem częścią systemu prawa obowiązującego w Rzeczpospolitej, który z założenia powinien być zbiorem norm prawnych zupełnym i niesprzecznym. Jednak niedopuszczalne byłoby przyjęcie poglądu, zgodnie z którym, skoro wynikająca z art. 647¹ § 1 i § 5 KC solidarna odpowiedzialność inwestora i wykonawcy czy podwykonawców, stanowi „możliwość skierowania przez podwykonawcę w całości żądania zapłaty należnego wygodzenia bezpośrednio do inwestora” (s. 13), to może stanowić podstawę do uwzględnienia poniesionego wydatku w kosztach uzyskania przychodów”.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że nie mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwot wypłacanych na rzecz Podwykonawców w związku z solidarną odpowiedzialnością Spółki na podstawie art. 647¹ Kodeksu cywilnego.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się zaś do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych, Organ zauważa, że wyroki sądowe rozstrzygają w indywidualnych sprawach, w konkretnym, indywidualnie określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wiążą tylko strony postępowania.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.