Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.295.2026.3.MF

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24 czerwca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca – A sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”, „Cesjonariusz”, „A”) jest spółką kapitałową z siedzibą w Polsce, podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub wydzierżawionymi. Wnioskodawca planuje przeprowadzenie transakcji cesji wierzytelności.

Spółka jako cesjonariusz nabędzie od spółki B sp. z o.o. (dalej: „Cedent”, „B”):

1.  wierzytelności pożyczkowe - Cedent posiada niewymagalne wierzytelności pożyczkowe wobec podmiotu powiązanego o łącznej wartości nominalnej (łączna wartość kapitałów pożyczek oraz naliczonych a niezapłaconych odsetek) wynoszącej około (…), oraz

2.  wierzytelności z tytułu rozliczenia zysku z umowy inwestycyjnej (wartość przedmiotowej wierzytelności nie jest znana na moment składania niniejszego wniosku) (dalej łącznie: „Wierzytelności”).

Wierzytelności pożyczkowe będące przedmiotem planowanej cesji staną się wymagalne w czerwcu 2026 r. - zatem w zależności od terminu przeprowadzenia cesji mogą w momencie przelewu stanowić wierzytelności wymagalne.

Wszystkie Wierzytelności nie stanowią i w momencie cesji nie będą stanowiły tzw. wierzytelności trudnych, jak również nie będą to wierzytelności sporne.

Wnioskodawca (jako Cesjonariusz) zawrze z wyżej wskazanym podmiotem pisemną umowę przelewu wierzytelności (cesji). Na mocy umowy Cedent przeniesie na rzecz Wnioskodawcy opisane wyżej Wierzytelności.

Transakcja cesji stanowić będzie element większej transakcji, w ramach której A nabędzie nieruchomość od spółki D sp. z o.o. (dalej: „Dłużnik”, „D”). Przed dniem transakcji D przejmie zobowiązanie z tyt. Wierzytelności od podmiotu aktualnie zobowiązanego (pożyczkobiorcy) i będzie jednocześnie dłużnikiem z tytułu Wierzytelności.

Nabyte przez Cesjonariusza Wierzytelności zostaną w związku z tym potrącone z zobowiązaniem A w stosunku do Dłużnika z tytułu zapłaty ceny za nieruchomość. Dzięki temu ograniczony zostanie fizyczny przepływ środków pomiędzy A i Dłużnikiem.

Strony ustaliły, że cesja Wierzytelności nastąpi za kwotę, która będzie odpowiadać wartości nominalnej Wierzytelności (parytet 1:1). Oznacza to, że za przeniesienie każdej z Wierzytelności Cedent uzyska roszczenie wobec A o zapłatę kwoty w tożsamej wysokości. Przykładowo, za przeniesienie wierzytelności pożyczkowych o wartości nominalnej ok. (…) PLN, B uzyska roszczenie wobec A o zapłatę kwoty w tożsamej wysokości, tj. ok. (…) PLN.

Wnioskodawca zaznacza, że transakcja nie przewiduje dyskonta ani dodatkowego wynagrodzenia dla Cesjonariusza za przejęcie długu. Po zawarciu umowy cesji oraz umowy przeniesienia własności nieruchomości z Dłużnika na A nastąpi kompensata (potrącenie) wzajemnych zobowiązań. W rezultacie nastąpi spłata wierzytelności nabytych przez A od Cedenta.

Pismem z 24 czerwca 2026 r. uzupełnili Państwo opis sprawy w następujący sposób:

1.  Od kogo D przed dniem transakcji cesji przejmie zobowiązanie z tyt. Wierzytelności, o których mowa we wniosku, czy od podmiotu powiązanego wobec którego Cedent posiada niewymagalne wierzytelności pożyczkowe? Prosimy o wskazanie.

D przejmie zobowiązania z tytułu Wierzytelności od podmiotu powiązanego, który obecnie jest pożyczkobiorcą na podstawie umowy zawartej z Cedentem oraz podmiotem zobowiązanym do rozliczenia zysku z umowy inwestycyjnej zawartej z Cedentem.

2.  Jaka jest wartość nieruchomości, o której mowa we wniosku? Czy wartość ta odpowiada wartości Wierzytelności, które będą rozliczane na zasadzie kompensaty wzajemnych zobowiązań?

Wartość nieruchomości jest znacząco większa niż łączna wartość wierzytelności, które nabędzie Spółka.

3.  Czy dojdzie do spłaty całości czy części należności, o której mowa we wniosku?

Dojdzie do spłaty całości należności, o której mowa we wniosku.

4.  Czy Wierzytelności pożyczkowe będą składać się z wartości nominalnej i odsetek? Innymi słowy, czy w wyniku otrzymania Wierzytelności pożyczkowej nastąpi nabycie wierzytelności w wartości nominalnej wraz z odsetkami?

W wyniku cesji nastąpi nabycie wierzytelności pożyczkowej wraz z odsetkami - zatem wartość nominalna obejmie zarówno kwotę kapitału, jak i odsetek naliczonych i niezapłaconych na dzień cesji. Dla potrzeb niniejszego wniosku wartość nominalna wierzytelności definiowana jest jako kwota, jaką dłużnik zobowiązany jest zapłacić wierzycielowi zgodnie z zawartą umową, powiększona o ewentualny VAT, nieuwzględniająca dodatkowych kosztów, takich jak odsetki za opóźnienie czy koszty windykacji.

5. Czy w umowach dotyczących planowanych cesji wierzytelności zostanie określona cena, którą Państwa Spółka będzie zobowiązana zapłacić za nabycie opisanych wierzytelności? Jeśli tak, to jaka jest jej wartość?

W umowach dotyczących planowanych cesji wierzytelności nie zostanie określona cena - wskazana będzie natomiast kwota, jaką Spółka zobowiązana będzie zapłacić na rzecz danego cedenta w związku z zawarciem umowy przelewu wierzytelności. W przypadku wierzytelności pożyczkowych kwota ta równa będzie wartości nominalnej pożyczek (kapitał plus naliczone a niezapłacone odsetki). W przypadku wierzytelności z tytułu rozliczenia zysku z umowy inwestycyjnej kwota ta będzie równa nominalnej wartości tej wierzytelności na dzień zawarcia umowy cesji.

Pytania

1.  Czy Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód z tytułu uzyskania spłaty przejętych Wierzytelności dopiero w momencie uzyskania od dłużnika przejętej Wierzytelności całości lub części należności?

2.  Czy wydatek poniesiony w związku z przejęciem Wierzytelności powinien stanowić koszt uzyskania przychodu w momencie otrzymania od dłużnika należności wynikających ze spłaty Wierzytelności w części lub całości i czy wartość przedmiotowego kosztu powinna odpowiadać proporcji kwoty uiszczonej z tytułu przejęcia Wierzytelności do wartości otrzymanej spłaty?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Spółki, przychód z tytułu uzyskania spłaty przejętych Wierzytelności Wnioskodawca powinien rozpoznać w momencie uzyskania od dłużnika spłaty całości lub części należności w wysokości odpowiadającej uzyskanej spłacie. Stosownie do art. 509 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071; dalej: „K.c.”) wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Natomiast umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi ją na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły (art. 510 §1 K.c.).

Przepisy K.c. umożliwiają przejście praw i obowiązków wynikających z danego zobowiązania na inne podmioty, przy czym zmianie nie ulega istota stosunku zobowiązaniowego, ale właśnie podmiot związany stosunkiem zobowiązaniowym (wierzyciel).

Wierzyciel, wyzbywając się swojej wierzytelności, zostaje wyłączony z tego stosunku, a jego miejsce zajmuje odtąd nabywca.

W wyniku przelewu wierzytelności na nowego wierzyciela przechodzi ogół praw przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, co oznacza, że stosunek prawny (w swojej istocie) pozostaje niezmieniony, a nabywca wierzytelności ma prawo dochodzić od dłużnika spełnienia określonego świadczenia.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów.

Jak wynika z treści powyższego przepisu dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Zgodnie z tym przepisem, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3 ww. ustawy, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f ww. ustawy, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty. Powyższe oznacza, iż w przypadku nabycia przez podatników wierzytelności w celu uzyskania ich późniejszej spłaty, przychodem podatkowym są faktycznie wyegzekwowane od dłużników kwoty pieniężne.

Bowiem aż do momentu otrzymania spłaty z tytułu posiadanych wierzytelności nie można mówić o powstaniu trwałego przysporzenia majątkowego po stronie nabywcy wierzytelności, które to przysporzenie stanowi przychód podatkowy na gruncie ustawy o CIT.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie istnieją wątpliwości co do tego, iż samo nabycie wierzytelności na podstawie cesji wierzytelności nie jest zdarzeniem, które implikuje moment powstania przychodu na gruncie CIT. Konsekwentnie wskazywane jest natomiast, że przychód ten powstaje dopiero w dacie otrzymania spłaty wierzytelności.

W wyroku WSA w Poznaniu z dnia 9 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Po 1118/17 (utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2027/18) stwierdzono, że: „(...) do przychodów uzyskanych ze spłaty wierzytelności winno się zaliczyć kwoty wpłacane przez dłużników w miarę ich uzyskiwania, tj. w dacie ich wpływu na rachunek bankowy. Z kolei wydatek poniesiony na zakup wierzytelności będzie kosztem podatkowym dopiero z chwilą spłaty przez dłużnika nabytej przez podatnika wierzytelności (dopiero w tym momencie poniesione wydatki pozostają w związku z uzyskanym przychodem). Co istotne, każdorazowa spłata konkretnej wierzytelności będzie wiązała się z prawem potrącenia przez podatnika kosztów uzyskania przychodów w wysokości tej części ceny nabycia konkretnej wierzytelności, jaka będzie odpowiadać stosunkowi wartości uzyskanej spłaty wierzytelności do wartości należnych spłat”.

Tożsame stanowisko przyjął NSA w wyroku z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2007/10, w którym to zostało stwierdzone, że: „Przychodem jest zatem wartość uiszczonej przez dłużnika wierzytelności i powstaje w dacie uzyskania od dłużnika całości lub części należności. Uzyskanie tego rodzaju przychodu decydowało równocześnie o zaliczeniu do kosztów uzyskania tego przychodu poniesionych wydatków na nabycie wierzytelności. Po myśli omówionego przepisu powinny to być koszty dotyczące przychodów roku podatkowego”.

Powyższe stanowisko jest przykładem utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych.

Jako przykład innego orzeczenia można także podać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt III SA 3382/02.

Zostało ono także potwierdzone m.in. w: interpretacji z 11 kwietnia 2025 r. znak: 0114-KDIP2-2.4010.79.2025.1.SP oraz interpretacji z 2 października 2024 r. znak: 0114-KDIP2-2.4010.362.2024.3.KW.

Konkludując należy uznać, iż w związku z przejęciem Wierzytelności przychodem Wnioskodawcy powinny być wartości nabytych Wierzytelności, lecz dopiero w momencie uzyskania od dłużnika całości lub części spłaty Wierzytelności.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatek poniesiony w związku z przejęciem Wierzytelności powinien stanowić koszt uzyskania przychodu w momencie otrzymania od dłużnika należności wynikających ze spłaty Wierzytelności w części lub całości a wartość przedmiotowego kosztu powinna odpowiadać proporcji kwoty uiszczonej z tytułu przejęcia Wierzytelności do wartości otrzymanej spłaty tej Wierzytelności. Zasady kwalifikowania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów ustawodawca uregulował w art. 15 oraz art. 16 ustawy o CIT.

Kosztami uzyskania przychodów są - zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT - koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Innymi słowy, dla kwalifikacji podatkowej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został on poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowo-skutkowy. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

- wydatek musi być poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- wydatek musi być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie może być podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- wydatek musi pozostać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub musi mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- wydatek musi być właściwie udokumentowany,

- wydatek ten nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 w/w ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, a właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

- przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

- potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Reasumując, jako że wydatki na przejęcie wierzytelności są ponoszone przez Wnioskodawcę w celu osiągnięcia przychodu z tytułu przyszłych spłat dokonywanych przez dłużnika, należy uznać, iż mogą one stanowić koszty uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, z uwzględnieniem jednak uregulowań art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 39a ustawy o CIT nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów strat w części niepokrytej przychodami uzyskanymi z nabytych wierzytelności, w tym nabytego pakietu wierzytelności. Przepis ten nie będzie miał jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca nie osiągnie bowiem straty w związku z Wierzytelnościami.

Przepisy podatkowe różnicują moment rozpoznania kosztu uzyskania przychodów w zależności od tego, czy zostaną one uznane za koszty bezpośrednio związane z przychodami, czy za koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie).

W przypadku wydatków na przejęcie wierzytelności w celu uzyskania spłaty, tj. wyegzekwowania jej wartości od dłużnika, należy wskazać, że podlegają one zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w powiązaniu z wykazanym przychodem i jego wysokością.

Tym samym stanowią koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodem, o których stanowi art. 15 ust. 4 ustawy o CIT. Powyższy przepis stanowi, że koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c ustawy o CIT.

W roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody są również potrącalne bezpośrednie koszty uzyskania przychodów, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

- sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

- złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego (zgodnie z treścią art. 15 ust. 4b ustawy o CIT).

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2 ustawy o CIT, są natomiast potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie (art. 15 ust. 4c ustawy o CIT).

Wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów.

W związku z powyższym, rozważając kwestię możliwości rozpoznania przez Wnioskodawcę kosztów uzyskania przychodów, należy zauważyć, że otrzymywanie spłat z tytułu Wierzytelności jest bezpośrednią konsekwencją przejęciem tych Wierzytelności.

Koszty nabycia Wierzytelności stanowią tym samym koszty bezpośrednio związane z przychodami z tytułu ich spłaty.

A zatem, zgodnie z regułą zawartą w art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c ustawy, wydatki podatnika z tytułu nabycia Wierzytelności są potrącalne w roku podatkowym, w którym powstają związane z nimi przychody, tj. w roku podatkowym, w którym podatnik osiąga przychód ze spłaty posiadanych Wierzytelności. Zasadą wynikającą z tego przepisu jest więc zasada odpowiedniości (adekwatności) potrącania kosztów z przychodami.

Odnosząc się do zagadnienia potrącalności kosztów uzyskania przychodów w przypadku całkowitej bądź częściowej spłaty na rzecz wierzyciela, należy zauważyć, że bezpośredni związek kosztów przejęcia wierzytelności z przychodami uzyskanymi ze spłaty wierzyciela przez dłużnika pozwala na stwierdzenie, że poniesienie określonej wartości kosztu służy uzyskaniu określonej kwoty przychodu. Tym samym, skoro - zgodnie ze wskazywaną zasadą - wydatki na nabycie wierzytelności są potrącalne w momencie powstania związanych z nimi przychodów, częściowa spłata wierzyciela pozwala na potrącenie odpowiedniej części kosztów przejęcia wierzytelności.

Zatem w przypadku uzyskania częściowej spłaty, wierzyciel może potrącić tylko taką część wydatków poniesionych na jej nabycie, jaka odpowiada stosunkowi wartości uzyskanej przez wierzyciela spłaty do wartości przejętej wierzytelności.

W konsekwencji, w przypadku całkowitej lub częściowej spłaty wierzyciela przez dłużnika, wydatki na przejęcie wierzytelności mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w takiej proporcji, w jakiej pozostaje kwota otrzymanej częściowej spłaty w odniesieniu do wartości nominalnej przejętej wierzytelności. Z momentem uzyskania poziomu spłat odpowiadającego nominalnej wartości danej Wierzytelności, w opinii Wnioskodawcy powinien on rozliczyć już całość kosztów poniesionych na jej przejęcie.

Takie stanowisko aprobowane jest przez orzecznictwo sądów administracyjnych.

W wyroku NSA z dnia 2 grudnia 2021 r. sygn. akt II FSK 568/19 stwierdzono, że: „(...) jeżeli wierzytelność jest spłacana w częściach, to wydatki na nabycie wierzytelności powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w takiej części (proporcji), w jakiej dotyczyły przychodów uzyskanych przez spółkę z tytułu wpłat danego dłużnika, czyli do wysokości otrzymanej spłat”. Koszty bezpośrednie powinny być zatem potrącane w roku, w którym uzyskano związane z nimi (odpowiadające im) przychody. Po stronie Wnioskodawcy będzie więc istniał więc obowiązek powiązania poniesionych kosztów nie tylko z określonym ich źródłem, ale też (w ramach takiego przyporządkowania) z uzyskanymi z niego przychodami. Reguła przyporządkowania wydatków do konkretnie przychodów, z którymi są one ściśle powiązane, dotyczy też wydatków lat ubiegłych, które podatnik także powinien rozliczyć w roku uzyskania odpowiadającego im przychodu. Podobny pogląd sądy administracyjne zajmowały w wielu innych orzeczeniach.

Dla przykładu można wskazać:

a) wyrok NSA z dnia 02 sierpnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2612/17;

b) wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 704/15;

c) wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 346/16.

Powyższe stanowisko zostało także potwierdzone m.in. w: interpretacji z 11 grudnia 2025 r. znak: 0111-KDIB1-2.4010.522.2025.1.END, interpretacji z 11 kwietnia 2025 r. znak: 0114-KDIP2-2.4010.79.2025.1.SP oraz interpretacji z 2 października 2024 r. znak: 0114-KDIP2-2.4010.362.2024.3.KW.

Podsumowując, w przypadku całkowitej lub częściowej spłaty przez dłużnika Wierzytelności, wydatki na przejęcie Wierzytelności będą stanowiły dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów w takiej proporcji, w jakiej pozostaje kwota otrzymanej spłaty w odniesieniu do wartości nominalnej przejętej Wierzytelności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 544 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”) nie zawiera definicji przychodu podatkowego.

Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 ww. ustawy przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT:

przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 , uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

W myśl art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:

W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że za przychód w rozumieniu przepisów prawa podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenie podatnika, które mają charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek. Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia. Stanowisko to potwierdzają także przedstawiciele doktryny, w ocenie których „Przychodem podatkowym są wyłącznie tylko takie wartości, które definitywnie powiększają aktywa osoby prawnej” (tak: P. Małecki, M. Mazurkiewicz, Komentarz do art. 12 u.p.d.o.p., CIT. Komentarz, Lex, 2012).

Jak zostało wskazane w opisie sprawy, Państwa Spółka jako cesjonariusz nabędzie od spółki B sp. z o.o.:

1. wierzytelności pożyczkowe - Cedent posiada niewymagalne wierzytelności pożyczkowe wobec podmiotu powiązanego o łącznej wartości nominalnej (łączna wartość kapitałów pożyczek oraz naliczonych a niezapłaconych odsetek) wynoszącej około (…) PLN, oraz

2. wierzytelności z tytułu rozliczenia zysku z umowy inwestycyjnej (wartość przedmiotowej wierzytelności nie jest znana na moment składania niniejszego wniosku) (dalej łącznie: „Wierzytelności”).

Państwa Spółka (jako Cesjonariusz) zawrze ze wyżej wskazanym podmiotem pisemną umowę przelewu wierzytelności (cesji). Na mocy umowy Cedent przeniesie na rzecz Państwa Spółki opisane wyżej wierzytelności.

Transakcja cesji stanowić będzie element większej transakcji, w ramach której nabędziecie Państwo nieruchomość od spółki D sp. z o.o. Przed dniem transakcji D przejmie zobowiązanie z tyt. wierzytelności od podmiotu aktualnie zobowiązanego (pożyczkobiorcy) i będzie jednocześnie dłużnikiem z tytułu wierzytelności.

Nabyte przez Cesjonariusza wierzytelności zostaną w związku z tym potrącone z zobowiązaniem Państwa Spółki w stosunku do Dłużnika z tytułu zapłaty ceny za nieruchomość. Dzięki temu ograniczony zostanie fizyczny przepływ środków pomiędzy Państwa Spółką i Dłużnikiem.

Strony ustaliły, że cesja wierzytelności nastąpi za kwotę, która będzie odpowiadać wartości nominalnej wierzytelności (parytet 1:1). Oznacza to, że za przeniesienie każdej z wierzytelności Cedent uzyska roszczenie wobec Państwa Spółki o zapłatę kwoty w tożsamej wysokości. Przykładowo, za przeniesienie wierzytelności pożyczkowych o wartości nominalnej ok. (…) PLN, B uzyska roszczenie wobec Państwa Spółki o zapłatę kwoty w tożsamej wysokości, tj. ok. (…) PLN.

Ponadto zaznaczają Państwo, że transakcja nie przewiduje dyskonta ani dodatkowego wynagrodzenia dla Cesjonariusza za przejęcie długu. Po zawarciu umowy cesji oraz umowy przeniesienia własności nieruchomości z Dłużnika na Państwa Spółkę nastąpi kompensata (potrącenie) wzajemnych zobowiązań. W rezultacie nastąpi spłata wierzytelności nabytych przez Państwa Spółkę od Cedenta.

Z uzupełnienia wniosku wynika, iż D przejmie zobowiązania z tytułu Wierzytelności od podmiotu powiązanego, który obecnie jest pożyczkobiorcą na podstawie umowy zawartej z Cedentem oraz podmiotem zobowiązanym do rozliczenia zysku z umowy inwestycyjnej zawartej z Cedentem.

Wartość nieruchomości jest znacząco większa niż łączna wartość wierzytelności, które nabędzie Spółka.

Dojdzie do spłaty całości należności, o której mowa we wniosku.

W umowach dotyczących planowanych cesji wierzytelności nie zostanie określona cena – wskazana będzie natomiast kwota, jaką Spółka zobowiązana będzie zapłacić na rzecz danego cedenta w związku z zawarciem umowy przelewu wierzytelności. W przypadku wierzytelności pożyczkowych kwota ta równa będzie wartości nominalnej pożyczek (kapitał plus naliczone a niezapłacone odsetki). W przypadku wierzytelności z tytułu rozliczenia zysku z umowy inwestycyjnej kwota ta będzie równa nominalnej wartości tej wierzytelności na dzień zawarcia umowy cesji.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest m.in. moment w jakim powinni Państwo rozpoznać przychód z tytułu uzyskania spłaty przejętych wierzytelności od dłużnika.

W tym miejscu wskazać należy, że kwestie dotyczące wierzytelności oraz ich cesji uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: „kc”).

Wierzytelność stanowi uprawnienie wierzyciela do żądania od dłużnika spełnienia określonego działania lub zaniechania, np. zapłaty ceny za wykonaną usługę lub zapłaty ceny za sprzedany towar.

Zgodnie z art. 509 ww. ustawy:

§ 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

§ 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Jak wynika natomiast z art. 510 § 1 kc:

Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Przeniesienie wierzytelności dochodzi do skutku w wyniku umowy zawartej między wierzycielem (cedentem) a osobą trzecią (cesjonariuszem), co oznacza, że zgoda dłużnika nie jest konieczna do dokonania tej czynności, chyba, że strony w pierwotnej umowie tak postanowiły. Przeniesienie wierzytelności może być dokonane odpłatnie lub nieodpłatnie.

Analizując przepis art. 12 ustawy o CIT można stwierdzić, że co do zasady, przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną – przychód powstaje zatem w momencie jego faktycznego uzyskania przez podatnika.

Ustawodawca ustanawiając ten przepis wprowadził wyjątki od zasady wynikającej z art. 12 ust. 1, bowiem o przychodach należnych możemy mówić w sytuacji, gdy podatnikowi przysługuje uprawnienie do ich otrzymania. Oznacza to więc, że przychód należny związany jest z powstaniem wierzytelności. Ponadto przepis ten znajduje zastosowanie, gdy podatnik nie uzyskuje zapłaty za wykonane w roku podatkowym świadczenie, które było wymagalne.

Zatem, w przypadku nabycia przez podatników wierzytelności w celu uzyskania ich późniejszej spłaty, przychodem podatkowym są faktycznie wyegzekwowane od dłużników kwoty pieniężne. Bowiem aż do momentu otrzymania spłaty z tytułu posiadanych wierzytelności nie można mówić o powstaniu trwałego przysporzenia majątkowego po stronie nabywcy wierzytelności, które to przysporzenie stanowi przychód podatkowy na gruncie ustawy o CIT.

Samo nabycie wierzytelności na podstawie cesji wierzytelności nie jest zdarzeniem, które implikuje moment powstania przychodu na gruncie CIT. Przychód ten powstaje dopiero w dacie otrzymania spłaty wierzytelności.

Należy się zgodzić z Państwem, że przychód z tytułu uzyskania spłaty przejętych wierzytelności powinni Państwo rozpoznać w momencie uzyskania od dłużnika spłaty całości lub części należności w wysokości odpowiadającej uzyskanej spłacie.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do kwestii momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych w związku z przejęciem wierzytelności, należy wskazać, co następuje.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 ustawy o CIT.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-  został właściwie udokumentowany,

-  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Podatnik kwalifikując poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów powinien zatem kierować się podstawową zasadą zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu, albowiem to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że poniesienie wydatku ma (lub może mieć) wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów).

Związek kosztów podatkowych z przychodami jest zatem podstawowym warunkiem uznania wydatku za koszt podatkowy.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje dwie kategorie kosztów:

·       bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

·       inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Moment potrącalności kosztów został przez ustawodawcę uregulowany w art. 15 ust. 4-4e ustawy o CIT.

W przepisie art. 15 ust. 4 ustawy o CIT określono, że:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Jednakże w myśl art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

- są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Generalną zasadą podatkowego rozliczania kosztów bezpośrednich jest ich ujęcie (potrącenie) w rachunku podatkowym w roku ich związania z odpowiadającym im przychodem, chyba że koszty bezpośrednie zostały poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania finansowego po zakończonym roku podatkowym (nie później jednak niż termin określony do złożenia zeznania podatkowego) – w takim przypadku są one potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, którego dotyczą.

Zasada potrącalności kosztów uzyskania przychodów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami zawarta została w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, który stanowi, że:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT wynika, że koszty, które pozostają w innym niż bezpośrednim związku z przychodami, powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

W świetle wyżej wskazanych zasad, data potrącalności kosztów zależy od charakteru powiązania kosztów z przychodem podatkowym.

Wskazane powyżej przepisy ustanawiają zasadę adekwatności potrącania kosztów bezpośrednio związanych z przychodami. Wynika z niej, że wydatek poniesiony w celu uzyskania konkretnego przychodu staje się kosztem podatkowym w momencie osiągnięcia przychodu adekwatnego do tego wydatku.

Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodu, zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Przy czym zauważyć należy, że zgodnie z art. 15ba ustawy o CIT:

1. W przypadku nabycia w ramach jednej transakcji co najmniej 100 wierzytelności bez wyodrębnienia ceny nabycia poszczególnych wierzytelności (pakiet wierzytelności) dochód z pakietu wierzytelności stanowi nadwyżka przychodów uzyskanych z wierzytelności wchodzących w skład pakietu wierzytelności nad kosztem nabycia pakietu wierzytelności.

2. Przez przychody uzyskane z wierzytelności wchodzących w skład pakietu wierzytelności rozumie się środki lub wartości otrzymane w wyniku uregulowania tych wierzytelności lub środki lub wartości ze zbycia całości albo części wierzytelności wchodzących w skład danego pakietu wierzytelności, z wyjątkiem opłat, odsetek, odsetek za opóźnienie w zapłacie zobowiązań i kar, naliczonych po dniu nabycia pakietu wierzytelności.

3. Przez koszt nabycia pakietu wierzytelności rozumie się cenę nabycia takiego pakietu wierzytelności.

4. Koszty nabycia pakietu wierzytelności potrąca się w okresie rozliczeniowym, w którym osiągnięty został przychód z wierzytelności wchodzących w skład pakietu wierzytelności, do wysokości odpowiadającej temu przychodowi.

5. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do nabycia pojedynczej wierzytelności.

W związku z powyższym można uznać, że wydatki na nabycie wierzytelności są ponoszone w celu uzyskania spłaty tych wierzytelności w wysokości odpowiadającej co najmniej wartości tych wierzytelności określonej w cenie ich nabycia. W konsekwencji, wydatki poniesione na nabycie wierzytelności mogą być rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów w momencie powstania przychodu z tytułu spłaty danej wierzytelności, co wynika również z cytowanego wyżej art. 15ba ustawy o CIT.

Uwzględniając powyższe, wskazać należy, że wydatki na nabycie wierzytelności należy uznać za koszty bezpośrednio związane z przychodami.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotowe wydatki można przyporządkować konkretnym przychodom, tj. przychodom z tytułu spłaty tych wierzytelności. Ponadto, poniesienie tych wydatków stanowi warunek sine qua non osiągnięcia wskazanych przychodów.

W konsekwencji, w sprawie znajdzie zastosowanie art. 15 ust. 4 oraz art. 15ba ustawy o CIT. Przepisy te pozwalają zaliczyć w koszty uzyskania przychodów tę część wydatku (kosztu) jaka odpowiada osiągniętym przychodom.

A zatem należy uznać, że w roku podatkowym, w którym osiągniecie Państwo przychód z tytułu spłaty danej wierzytelności, będziecie Państwo uprawnieni do rozpoznania w kosztach uzyskania przychodów wydatków na nabycie tej wierzytelności.

Natomiast w przypadku uzyskania częściowej spłaty wierzytelności, powinni Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tego roku podatkowego odpowiednią (adekwatną) część wydatków na nabycie tej wierzytelności.

Innymi słowy, w przypadku uzyskania całkowitej lub częściowej spłaty nabytej wierzytelności, wydatki na jej nabycie będą stanowiły dla Państwa koszt uzyskania przychodów w takiej proporcji, w jakiej pozostaje kwota otrzymanej częściowej spłaty w odniesieniu do wartości nabytej wierzytelności. Z momentem uzyskania poziomu spłat odpowiadającego wartości nabytej wierzytelności będziecie Państwo mieli prawo do rozliczenia całości kosztów poniesionych na nabycie wierzytelności.

Podsumowując, wydatki z tytułu nabycia wierzytelności mogą zostać uznane za koszty podatkowe dopiero z chwilą spłaty przez dłużnika nabytej przez Państwa wierzytelności lub jej części, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 15 ust. 4 oraz art. 15ba ustawy o CIT.

W związku z powyższym, należy się zgodzić z Państwa stanowiskiem, z którego wynika, że wydatek poniesiony w związku z przejęciem wierzytelności powinien stanowić koszt uzyskania przychodu w momencie otrzymania od dłużnika należności wynikających ze spłaty wierzytelności w części lub całości a wartość przedmiotowego kosztu powinna odpowiadać proporcji kwoty uiszczonej z tytułu przejęcia wierzytelności do wartości otrzymanej spłaty tej wierzytelności.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do niniejszej sprawy.

Odnosząc się zaś do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych, Organ zauważa, że wyroki sądowe rozstrzygają w indywidualnych sprawach, w konkretnym, indywidualnie określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wiążą tylko strony postępowania.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.