Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.296.2026.2.MF

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

19 maja 2026 roku wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo pismem z 24 czerwca 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie organu.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A Sp. z o.o. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzi działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów za pośrednictwem platformy sprzedażowej X w modelu logistycznym dropshipping.

Spółka wyszukuje produkty na platformie Y, następnie Spółka samodzielnie decyduje, które produkty zostaną wprowadzone do jej oferty sprzedażowej na portalu X.

Zagraniczni dostawcy nie mają żadnego wpływu na cenę sprzedaży ustaloną przez Spółkę ani na treści ofert. Klient kupuje towar z oferty spółki. Zapłata wpływa na rachunek operatora płatności (X), który po potrąceniu prowizji przelewa pozostałą kwotę na rachunek bankowy Spółki za pośrednictwem (m.in. (...), (...), …). Spółka nie prowadzi sprzedaży za pobraniem ani sprzedaży stacjonarnej. Na podstawie zamówień spółka raz dziennie księguje sprzedaż Dowodem Wewnętrznym jako sumę przychodów, a na życzenie klienta wystawia Fakturę bez VAT, również na pełną kwotę zakupu przez klienta.

Ewidencja prowadzona przez Spółkę pozwala na pełne zachowanie zasady współmierności przychodów i kosztów. Po otrzymaniu zapłaty od klienta - najczęściej w następnym dniu roboczym - Spółka składa zamówienie na dokładnie ten sam towar, który wcześniej sprzedała klientowi, za pośrednictwem platformy Y, z własnego, zarejestrowanego konta użytkownika na tej platformie.

Dostawca tj. chiński sprzedawca wysyła towar bezpośrednio do klienta, spółka nigdy nie otrzymuje tego towaru, nie posiada go fizycznie. Regulamin spółki na X opisuje Spółkę jako podmiot organizujący sprzedaż i realizację zamówień w imieniu i na rzecz kupującego (klienta końcowego) w ramach modelu dropshipping. Opis ten odnosi się do technicznej organizacji procesu logistycznego i nie odzwierciedla podatkowego charakteru transakcji.

W świetle przepisów prawa podatkowego, w szczególności w związku z otrzymaną przez spółkę interpretacją indywidualną Dyrektora KIS z dnia … (znak: …), uznano że Spółka posiada władztwo ekonomiczne nad towarami i jest traktowana jako ich sprzedawca. Spółka przyjmuje tę kwalifikację jako punkt wyjścia dla celów niniejszego wniosku dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych.

Po otrzymaniu i zaksięgowaniu płatności od klienta Spółka - działając we własnym imieniu, przy użyciu własnego konta zarejestrowanego na dane Spółki na platformie Y - składa zamówienie na konkretny,(ten sam, który klient zakupił na X) towar u zagranicznego dostawcy. Zapłata za zakupiony towar dokonywana jest bezpośrednio z rachunku bankowego Spółki lub powiązanego z nim instrumentu płatniczego (karta płatnicza, BLIK).

Każde zamówienie złożone u zagranicznego dostawcy odpowiada konkretnej transakcji sprzedaży Spółki na rzecz klienta i jest możliwe do jej przyporządkowania za pomocą prowadzonej przez Spółkę szczegółowej ewidencji. Spółka podczas składania zamówienia na Y podaje dane klienta, w miejscu na dane do wysyłki, i na dane klienta automatycznie przez Y wystawiany jest paragon, który zawiera: dane odbiorcy towaru, numer zamówienia, data, kwota (w tym kwota vat), produkt. Y należy do procedury IOSS.

Spółka ponosi pełny ekonomiczny ciężar zakupu towaru.

W przypadku niedostarczenia towaru, niezgodności z opisem, uszkodzenia lub innej nieprawidłowości, Spółka dochodzi roszczeń od zagranicznego dostawcy we własnym zakresie. Spółka odpowiada finansowo wobec klienta za wszelkie nieprawidłowości w realizacji zamówienia, w tym reklamacje.

Jednocześnie Spółka wyjaśnia, że na żadnym etapie nie obejmuje towaru fizycznym posiadaniem i nie dokonuje jego odprawy celnej. Zakup towaru przez Spółkę następuje wyłącznie w celu realizacji własnej sprzedaży Spółki na rzecz klienta i osiągnięcia przez Spółkę przychodu.

Bez poniesienia kosztu zakupu towaru na Y, Spółka nie byłaby w stanie zrealizować sprzedaży i uzyskać przychodu. Związek kosztów zakupu z przychodami Spółki ma charakter bezpośredni. Zgodnie z regulaminem platformy Y, kupującym („Buyer”) jest zarejestrowany użytkownik platformy, który dokonuje zakupu produktu. Stroną transakcji zakupu na Y jest wyłącznie Spółka jako właściciel konta. Dane klienta końcowego wskazywane są w zamówieniu wyłącznie jako adres dostawy i nie zmienia strony transakcji zakupu ani nie czyni klienta kupującym na platformie Y.

W formularzu zamówienia składanego na platformie Y Spółka wskazuje jako adres dostawy adres klienta końcowego (osoby fizycznej zamieszkałej w Polsce). Towar wysyłany jest bezpośrednio od zagranicznego dostawcy do klienta końcowego. Spółka na żadnym etapie nie obejmuje towaru fizycznym posiadaniem, nie prowadzi magazynu, nie dokonuje przeładunku ani odprawy celnej.

Towar dostarczany jest bezpośrednio z terytorium Chin na adres klienta końcowego na terytorium Polski i to on jest importerem.

Dokonywane przez Spółkę zakupy towarów od sprzedawców zagranicznych są dokumentowane poprzez następujące dokumenty:

 1. Potwierdzenia zamówień otrzymywane z platformy Y na adres e-mail Spółki - zawierające numer zamówienia, nazwę produktu, cenę oraz dane adresowe odbiorcy przesyłki;

 2. Paragony generowane przez platformę Y - zawierające dane zamówienia: metodę płatności, nazwę produktu, numer zamówienia, datę zakupu, cenę oraz dane adresowe odbiorcy przesyłki; na paragonach tych wykazywana jest kwota VAT pobierana przez platformę w ramach procedury IOSS;

 3. Wyciągi bankowe potwierdzające dokonanie płatności z rachunku bankowego Spółki;

 4. Zestawienia z zewnętrznej aplikacji B (narzędzie C, właściciela platformy Y) - zawierające pełne dane identyfikacyjne Spółki jako nabywcy (w tym numer NIP), unikalny numer konta na platformie Y przypisany do Spółki, numer zamówienia, nazwę produktu, nazwę sklepu sprzedawcy, datę zakupu, cenę oraz metodę płatności.

Spółka nie otrzymuje od sprzedawców zagranicznych faktur spełniających wymogi formalne polskiego systemu rachunkowości.

Z uwagi na brak możliwości uzyskania takich faktur, Spółka dokumentuje poniesione wydatki jako dowody zastępcze w rozumieniu art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości. Posiadana dokumentacja jest rzetelna i kompletna w rozumieniu art. 21 tej ustawy. Pomimo tego spółka księguje jako wydatki NKUP, ponieważ potrzebuje potwierdzenia aby móc zakwalifikować te zakupy jako KUP i odliczać podatek CIT, na ten moment spółka płaci CIT od pełnych przychodów.

Spółka wskazuje, że w ramach prowadzonej działalności stale rozszerza ofertę sprzedażową, dodając nowe produkty od kolejnych sprzedawców zagranicznych działających za pośrednictwem platformy Y. W związku z powyższym liczba podmiotów zagranicznych, od których Spółka nabywa towary, jest zmienna i stale się zwiększa, co uniemożliwia sporządzenie zamkniętej, wyczerpującej listy wszystkich kontrahentów na moment złożenia wniosku.

Spółka wskazuje jednocześnie, że platforma Y należąca do B umożliwia wyświetlenie karty z danymi każdego sprzedawcy przy konkretnym zamówieniu - dane te obejmują nazwę sklepu, kraj/region sprzedawcy oraz identyfikator konta na platformie, czasami również Numer identyfikacji podatkowej wydany przez państwo siedziby sprzedawcy.

Z uwagi na to co wyżej spółka dodanych transgranicznych podała dane B ponieważ jest to platforma na której spółka dokonuje zakupu, tej platformy dotyczy regulamin który obowiązuje spółkę od momentu założenia konta, na Y nie ma osobnych regulaminów dla każdego odrębnego sprzedawcy, a także pragony wystawiane są przez Y (logo platformy) a nie przez każdego sprzedawcę z osobna.

Pismem z 24 czerwca 2026 r. uzupełnili Państwo opis sprawy w następujący sposób:

   a) Nabywanie towarów we własnym imieniu i na własną rzecz

Tak. Spółka nabywa towary za pośrednictwem platformy Y we własnym imieniu i na własną rzecz. Stroną zakupu wobec sprzedawcy zagranicznego jest wyłącznie Spółka. Zamówienia składane są z konta użytkownika Y należącego do Spółki, a zapłata następuje ze środków Spółki, w szczególności z rachunku bankowego Spółki albo przy użyciu instrumentu płatniczego powiązanego z rachunkiem Spółki.

Dane klienta końcowego wskazywane są w zamówieniu wyłącznie jako dane odbiorcy przesyłki i adres dostawy. Towar wysyłany jest przez sprzedawcę zagranicznego bezpośrednio na adres klienta końcowego. Spółka nie obejmuje towaru fizycznie w posiadanie, nie magazynuje go i nie dokonuje jego odprawy celnej.

   b) Reklamacje uszkodzonego albo wadliwego towaru

Klient składa reklamację dotyczącą uszkodzonego, wadliwego, niedostarczonego albo niezgodnego z opisem towaru bezpośrednio do Spółki. Klient nie składa reklamacji bezpośrednio do sprzedawcy z Chin.

Spółka samodzielnie przyjmuje i rozpatruje reklamację klienta, bez udziału chińskiego dostawcy. Weryfikacja zgłoszenia odbywa się na podstawie informacji przekazanych przez klienta, w szczególności opisu wady, zdjęć produktu, numeru zamówienia oraz danych pozwalających powiązać reklamację z konkretną transakcją sprzedaży.

W przypadku uznania reklamacji za zasadną Spółka dokonuje zwrotu całości albo części kwoty zapłaconej przez klienta, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy. W przypadku oczywistej wady albo uszkodzenia produktu Spółka może dokonać zwrotu środków bez wymagania od klienta odesłania towaru.

Ewentualne późniejsze dochodzenie roszczeń wobec sprzedawcy zagranicznego albo platformy Y nie jest elementem procedury reklamacyjnej prowadzonej wobec klienta. Zwrot środków dokonany na rzecz klienta z tytułu uznanej reklamacji Spółka ujmuje w księgach rachunkowych jako koszt związany z obsługą reklamacji.

   c) Odstąpienie od umowy zawartej na odległość i zwroty

W przypadku odstąpienia przez klienta od umowy zawartej na odległość oświadczenie o odstąpieniu składane jest Spółce. Stroną odstąpienia wobec klienta jest Spółka, ponieważ klient zawiera transakcję zakupu za pośrednictwem oferty sprzedażowej Spółki na platformie X albo w sklepie internetowym Spółki.

Towar nie jest odsyłany do Spółki. Spółka nie przyjmuje zwrotów towarów. Klient odsyła towar na adres zwrotu wygenerowany albo wskazany w procedurze zwrotu Y dla danego zamówienia, w szczególności na adres sprzedawcy zagranicznego albo inny adres wskazany przez platformę Y.

Spółka może pomóc klientowi w technicznej organizacji zwrotu, w szczególności przez przekazanie instrukcji zwrotu, kodu nadania albo etykiety zwrotnej, jeżeli taki kod albo etykieta zostały wygenerowane w procedurze zwrotu właściwej dla danego zamówienia.

Zwrot środków klientowi realizuje Spółka. Po dokonaniu zwrotu środków klientowi Spółka rozlicza daną transakcję ze sprzedawcą zagranicznym albo platformą Y w ramach dostępnej procedury zwrotu środków.

   d) Prowizja w sytuacji zwrotu towaru

Nie. Spółka nie pobiera od klienta odrębnej prowizji za zakup towaru. Wynagrodzenie Spółki jest zawarte w cenie sprzedaży towaru oferowanej klientowi.

W przypadku skutecznego odstąpienia od umowy albo uznanej reklamacji Spółka zwraca klientowi kwotę należną z tytułu danej transakcji. Ewentualne prowizje pobrane przez platformę X od Spółki są rozliczane pomiędzy Spółką a platformą X zgodnie z regulaminem i zasadami obowiązującymi na platformie X. Prowizje te nie są prowizją pobraną przez Spółkę od klienta.

   e) Podatek od towarów i usług przy zakupach od sprzedawców zagranicznych

Potwierdzenia zamówień w tym paragony na dane klientów generowane przez platformę Y zawierają informacje o kwotach podatku związanych z transakcją, w tym informację o podatku VAT wliczonym w cenę albo inne informacje dotyczące podatków, opłat lub należności importowych.

Spółka nie dokonuje odprawy celnej towarów, nie występuje jako importer towarów i nie rozlicza podatku VAT z tytułu importu tych towarów. Towary są wysyłane bezpośrednio z terytorium Chin do klienta końcowego, który jest odbiorcą przesyłki.

    f) Dowody poniesienia kosztów jako podstawa ujęcia w księgach rachunkowych

Tak. Spółka uważa, że komplet dokumentów jakie posiada są podstawą do ujęcia tych wydatków w księgach rachunkowych zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 522 ze zm.)?

Komplet dokumentów obejmuje w szczególności: potwierdzenie zamówienia wygenerowane przez platformę Y, potwierdzenie dokonania płatności za zamówienie, wyciąg bankowy potwierdzający obciążenie rachunku bankowego Spółki albo rachunku powiązanego z instrumentem płatniczym Spółki, paragon wygenerowany przez platformę Y zawierające dane odbiorcy przesyłki, wewnętrzną ewidencję Spółki pozwalającą powiązać konkretny zakup z konkretną sprzedażą dokonaną na rzecz klienta oraz dowód wewnętrzny albo zestawienie księgowe sporządzone przez Spółkę na potrzeby ujęcia operacji w księgach rachunkowych.

Paragon albo podsumowanie zamówienia wygenerowane przez platformę Y zawiera dane klienta końcowego jako odbiorcy przesyłki, ponieważ towar jest wysyłany bezpośrednio na adres klienta. Dokument ten nie zawiera danych Spółki jako odbiorcy przesyłki.

Podstawą ujęcia wydatku w księgach rachunkowych nie jest wyłącznie sam paragon ani wyłącznie samo podsumowanie zamówienia, lecz komplet dokumentów potwierdzających łącznie: złożenie zamówienia z konta Spółki, dokonanie zapłaty ze środków Spółki, wartość zakupu, przedmiot zakupu, dane odbiorcy przesyłki oraz powiązanie danego zakupu z konkretną sprzedażą Spółki.

Spółka nie opiera ujęcia wydatków w księgach rachunkowych wyłącznie na zestawieniach generowanych z aplikacji zewnętrznych, w których część danych może być uzupełniana ręcznie przez użytkownika.

Powyższe informacje stanowią uzupełnienie opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku ORD-IN.

 

Pytania

 

   1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym przychodem Spółki dla celów podatku dochodowego od osób prawnych jest cała kwota zapłaty otrzymana od klienta z tytułu sprzedaży towarów za pośrednictwem platformy X (lub własnego sklepu internetowego)?

   2. Czy Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki ponoszone na zakup towarów od zagranicznych dostawców za pośrednictwem platform Y udokumentowane posiadanymi dokumentami transakcyjnymi, jeżeli wydatki te są bezpośrednio związane ze sprzedażą towarów realizowaną przez Spółkę i służą osiągnięciu przychodów?

Państwa stanowisko w sprawie

Według spółki, przychodem Spółki dla celów CIT jest cała kwota zapłaty otrzymana od klienta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze oraz wartości pieniężne.

Spółka spełnia wszystkie przesłanki uznania jej za sprzedawcę towarów na gruncie podatku dochodowego:

 1. Spółka samodzielnie ustala ceny sprzedaży oferowanych towarów i publikuje oferty we własnym imieniu;

 2. Klient dokonuje zapłaty na rachunek X/operatora płatności, a po potrąceniu prowizji środki wpływają na rachunek bankowy Spółki - Spółka otrzymuje zatem pieniądze w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT;

 3. Spółka odpowiada wobec klientów za realizację zamówień, obsługę reklamacji i zwrotów;

 4. Spółka posiada władztwo ekonomiczne nad transakcją - decyduje o asortymencie, cenach, opisach i warunkach sprzedaży;

 5. W świetle interpretacji Dyrektora KIS z dnia 19 grudnia 2025 r. (Znak: …), Spółka jest traktowana jako podmiot dokonujący odpłatnej dostawy towarów.

W konsekwencji przychodem Spółki w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT jest cała kwota zapłaty otrzymana od klientów, a nie jedynie marża (różnica między ceną sprzedaży a ceną zakupu). Stanowisko to jest spójne z konstrukcją podatku CIT jako podatku od dochodu (art. 7 ust. 1 ustawy o CIT): przedmiotem opodatkowania jest dochód stanowiący nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Uznanie pełnej kwoty za przychód jest uzasadnione wyłącznie pod warunkiem równoczesnego uznania wydatków na zakup towarów za koszty uzyskania przychodów - co stanowi przedmiot Pytania 2.

Zdaniem Spółki wydatki ponoszone na zakup towarów od zagranicznych dostawców stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Podstawa prawna - art. 15 ust. 1 ustawy o CIT

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

 

Wydatki na zakup towarów spełniają wszystkie przesłanki wskazanego przepisu:

 1. Faktyczne poniesienie kosztu przez Spółkę

Zapłata za każdy zakupiony towar realizowana jest bezpośrednio z rachunku bankowego Spółki lub powiązanego z nim instrumentu płatniczego. Spółka ponosi pełny ekonomiczny ciężar zakupu. Wydatki są udokumentowane wyciągami bankowymi, co wyklucza wątpliwości co do ich faktycznego poniesienia.

 2. Bezpośredni związek z przychodami

Każdy zakup towaru u zagranicznego dostawcy jest następstwem uprzednio otrzymanego zamówienia klienta. Spółka dokonuje zakupu wyłącznie po zaksięgowaniu płatności od klienta i wyłącznie dla konkretnego zamówienia. Bez zakupu towaru Spółka nie może zrealizować sprzedaży i uzyskać przychodu. Jest to koszt bezpośrednio związany z przychodem w rozumieniu art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.

 3. Brak w katalogu z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT

 4. Wydatki na zakup towarów handlowych nie są wymienione w katalogu kosztów wyłączonych z KUP z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Zasady rachunkowości - wzmocnienie argumentacji

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o rachunkowości Spółka ma obowiązek ujmować koszty współmierne do przychodów. Wykazanie przychodu z dostawy towarów (pełna kwota od klienta) przy jednoczesnym nie wykazaniu kosztu jego nabycia prowadziłoby do powstania fikcyjnego dochodu oraz naruszenia zasady rzetelności i prawdziwości ksiąg rachunkowych (art. 4 ust. 1 ustawy o rachunkowości) oraz z istotą podatku dochodowego jako podatku od dochodu (art. 7 ust. 1 ustawy o CIT). Podatek dochodowy byłby w takim wypadku naliczany od kwoty, która w przeważającej części stanowi koszty zakupu towaru przekazane zagranicznemu dostawcy, a nie realny dochód Spółki.

Dokumentacja jako dowody zastępcze - art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości

Spółka nie jest w stanie uzyskać od zagranicznych dostawców faktur spełniających polskie wymogi formalne, co wynika z obiektywnych ograniczeń funkcjonowania platformy sprzedażowej (Y) i specyfiki chińskiego systemu podatkowego.

W myśl art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości, jeżeli nie można uzyskać zewnętrznego dowodu źródłowego, jednostka może zastosować dowód zastępczy sporządzony na podstawie posiadanych dokumentów.

Posiadana przez Spółkę dokumentacja (potwierdzenia zamówień, zestawienia zewnętrznej aplikacji B, wyciągi bankowe, ewidencja powiązań transakcji, paragony na dostawę do klientów z X) łącznie zawiera wszystkie dane wymagane przez art. 21 ustawy o rachunkowości. Dokumentacja ta spełnia wymogi rzetelnego dowodu zastępczego.

Podsumowanie stanowiska do pytania nr 2

W konsekwencji, skoro: 

- Spółka faktycznie poniosła wydatki na zakup towaru (płatność z rachunku Spółki),

- wydatki pozostają w bezpośrednim związku z przychodami ze sprzedaży towarów,

- wydatki są udokumentowane dostępną dokumentacją stanowiącą dowód zastępczy w rozumieniu art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości,

- wydatki nie są wymienione w katalogu z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,

wydatki te stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Taka, a nie inna konstrukcja przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o CIT powoduje więc, że kluczowe znaczenie dla ustalenia zasad opodatkowania podatkiem dochodowym mają: po pierwsze - przychód, a po drugie - koszty jego uzyskania.

Ustawa o CIT nie zawiera przepisów, które przewidywałyby szczególny sposób opodatkowania przy modelu sprzedaży tzw. dropshipping, co oznacza, że stosować należy ogólne zasady wynikające z tej ustawy.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Stosowanie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Ustawa o CIT nie definiuje ściśle pojęcia przychodu, jednakże na podstawie treści art. 12 powołanej ustawy można określić przychód jako wszelkie trwałe, bezzwrotne i definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków pieniężnych, dóbr majątkowych oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego ich uzyskania przez podatnika.

Literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik powinien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, lub pomniejsza jego pasywa. Od zasady tej, w ściśle określonych przypadkach, wprowadzone zostały przez ustawodawcę wyjątki. Katalog przysporzeń, których nie zalicza się do przychodów podatkowych jest zamknięty i zawarto go w art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazać przy tym należy, że przychód w prawie podatkowym nie jest definiowany wynikowo (jako strata lub zysk podmiotu), a jako jakiekolwiek trwałe przysporzenie majątkowe, uzyskane poprzez przyrost aktywów lub zmniejszenie pasywów podatnika.

W przypadku podatników prowadzących działalność gospodarczą przychodem są również kwoty należne, nawet gdy nie zostały faktycznie otrzymane, pod warunkiem że kwoty te spełniają warunki wymienione powyżej (trwały, bezzwrotny i definitywny charakter).

Dany przychód zostaje przyporządkowany do źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, kiedy jest on związany z taką działalnością. Chodzi tu o wszystkie te przychody, które nie powstałyby, gdyby podatnik nie prowadził działalności gospodarczej. Ustawodawca wyraźnie bowiem wskazał w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, że dla zakwalifikowania danych przychodów do źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza, wystarczy, że będą one związane z taką działalnością, a więc pomiędzy jej wykonywaniem a powstaniem takiego przychodu powinien istnieć związek przyczynowo-skutkowy, tzn. wszelkie przychody, których przyczyną powstania jest prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej są przychodami związanymi z działalnością gospodarczą.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wzajemne relacje pomiędzy klientem i Spółką z jednej strony a Spółką i Sprzedawcą, z drugiej strony świadczą o tym, że Spółka nabywa towar od Sprzedawcy, a następnie sprzedaje go klientowi.

Jak wynika z wniosku, to Spółka:

- rozpatruje reklamację klienta, bez udziału chińskiego dostawcy;

- w przypadku skutecznego odstąpienia od umowy albo uznanej reklamacji zwraca klientowi kwotę należną z tytułu danej transakcji;

- samodzielnie decyduje, które produkty zostaną wprowadzone do jej oferty sprzedażowej na portalu X;

- decyduje o cenie towaru;

- działa we własnym imieniu, przy użyciu własnego konta zarejestrowanego na dane Spółki na platformie Y, składa zamówienie na konkretny towar u zagranicznego dostawcy.

Z powyższego wynika, że Spółka ma pełną swobodę w zakresie tego jakie towary oferuje i po jakiej cenie. To Spółka jest podmiotem organizującym sprzedaż i realizację zamówień w imieniu i na rzecz kupującego w ramach modelu dropshippingu. Ponadto Spółka ponosi pełny ekonomiczny ciężar zakupu towaru. Spółka odpowiada finansowo wobec klienta za wszelkie nieprawidłowości w realizacji zamówienia, w tym reklamacje. Są to atrybuty które są właściwe dla dostawcy towaru a nie pośrednika, który działa w imieniu nabywcy towaru.

Należy tutaj dodatkowo zauważyć, że z art. 556 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795) wynika, że:

Zatem to sprzedawca jest odpowiedzialny za rękojmię za wady, a nie pośrednik co również dodatkowo wskazuje, że to Państwa Spółka pełni rolę sprzedawcy, który przenosi prawo do rozporządzania towarem jak właściciel ze Spółki na klienta.

Mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy w tym fakt, że efektem wykonanych czynności (istotą zamówienia) jest konkretny towar w postaci produktu prezentowanego na stronach internetowych, który w takiej postaci jest dostarczany bezpośrednio klientowi (ostatecznemu nabywcy), czynność ta stanowi sprzedaż zakupionego uprzednio towaru.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego stwierdzić należy, że opisane przez Spółkę transakcje stanowią sprzedaż towarów, zatem przychodem uzyskanym z tego tytułu będzie cała kwota otrzymana od Klienta z tytułu sprzedaży towaru za pośrednictwem platformy X (lub własnego sklepu internetowego), a nie jedynie marża na transakcji.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Należy zaznaczyć, że to organ podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków, na podstawie zgromadzonego przez tychże podatników materiału dowodowego. Dowody powinny potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego między kosztami a przychodami podatnika.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Państwa Spółka ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki ponoszone na zakup towarów od zagranicznych dostawców za pośrednictwem platform Y udokumentowane posiadanymi dokumentami transakcyjnymi, jeżeli wydatki te są bezpośrednio związane ze sprzedażą towarów realizowaną przez Spółkę i służą osiągnięciu przychodów.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że wydatek poniesiony może stanowić koszt uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile zostanie prawidłowo udokumentowany przez Wnioskodawcę.

Powyższy przepis w żadnym miejscu nie odnosi się do kwestii sposobu dokumentowania wydatków w związku z zaliczaniem ich do kosztów uzyskania przychodów.

W tym zakresie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT stanowi:

Powyższy przepis wskazuje, że wydatki, które stanowić mają koszty uzyskania przychodów spełniać powinny wymogi, jakie stawia dowodom księgowym ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych wskazują art. 20, art. 21 oraz art. 22 ustawy o rachunkowości.

Z przepisów tej ustawy wynika, że podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej (art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości). Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco (art. 24 ust. 1 ustawy o rachunkowości), a transakcje udokumentowane rzetelnymi dowodami księgowymi (art. 22 ustawy o rachunkowości).

Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 522):

W myśl art. 20 ust. 3 ustawy o rachunkowości:

Według art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości:

Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości:

Stosownie do art. 21 ust. 1a ww. ustawy:

Powyższe przepisy ustalają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W świetle tych przepisów dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów rachunkowych, zawierające wymienione wyżej elementy.

 

Z opisu sprawy wynika, iż dokonywane przez Spółkę zakupy towarów od sprzedawców zagranicznych są dokumentowane poprzez następujące dokumenty:

 1. Potwierdzenia zamówień otrzymywane z platformy Y na adres e-mail Spółki - zawierające numer zamówienia, nazwę produktu, cenę oraz dane adresowe odbiorcy przesyłki;

 2. Paragony generowane przez platformę Y - zawierające dane zamówienia: metodę płatności, nazwę produktu, numer zamówienia, datę zakupu, cenę oraz dane adresowe odbiorcy przesyłki; na paragonach tych wykazywana jest kwota VAT pobierana przez platformę w ramach procedury IOSS;

 3. Wyciągi bankowe potwierdzające dokonanie płatności z rachunku bankowego Spółki;

 4. Zestawienia z zewnętrznej aplikacji B (narzędzie C, właściciela platformy Y) - zawierające pełne dane identyfikacyjne Spółki jako nabywcy (w tym numer NIP), unikalny numer konta na platformie Y przypisany do Spółki, numer zamówienia, nazwę produktu, nazwę sklepu sprzedawcy, datę zakupu, cenę oraz metodę płatności.

Spółka nie otrzymuje od sprzedawców zagranicznych faktur spełniających wymogi formalne polskiego systemu prawnego.

Z uwagi na brak możliwości uzyskania takich faktur, Spółka dokumentuje poniesione wydatki jako dowody zastępcze w rozumieniu art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości. Posiadana dokumentacja jest rzetelna i kompletna w rozumieniu art. 21 tej ustawy.

Ponadto Spółka wskazuje, że komplet dokumentów jakie posiada są podstawą do ujęcia tych wydatków w księgach rachunkowych zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

Jak wyjaśniono powyżej, kwestię dokumentowania kosztów uzyskania przychodów normują odrębne przepisy. Tym samym, jeżeli na gruncie przepisów o rachunkowości opisane przez Państwa dowody potwierdzają poniesione wydatki stanowią dowody księgowe, będące podstawą wprowadzenia tych wydatków do ksiąg rachunkowych, taki sposób udokumentowania faktu ich poniesienia jest wystarczający również dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również stosownym dokumentem dla celów podatkowych.

W opinii Organu, art. 20 ust. 4 ustawy o rachunkowości wprost wyklucza możliwość dokumentowania księgowym dowodem zastępczym operacji gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Niemniej jednak, w sytuacji, gdy pozostałe dokumenty jakimi dysponuje Wnioskodawca, w świetle ustawy o rachunkowości mogą stanowić podstawę do ujęcia ww. wydatków w księgach rachunkowych, to taki sposób udokumentowania faktu ich poniesienia jest wystarczający również dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

Zatem, mając na uwadze opis sprawy, należy stwierdzić, że wydatki ponoszone na zakup towarów od zagranicznych dostawców za pośrednictwem platform Y udokumentowane posiadanymi dokumentami transakcyjnymi, jeżeli wydatki te są bezpośrednio związane ze sprzedażą towarów realizowaną przez Państwa Spółkę i służą osiągnięciu przychodów mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Państwa Spółki przy spełnieniu pozostałych warunków wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.  Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.