Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.306.2026.1.SG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jako podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT. Zaliczki na CIT oraz VAT płaci za okresy miesięczne. Rokiem podatkowym Spółki jest rok kalendarzowy. Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług związanych z zakwaterowaniem i usług gastronomicznych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywa towary i usługi od różnych podmiotów, zarejestrowanym na potrzeby podatku VAT w Polsce jako podatnicy czynni. Jednym z tych podmiotów jest Kontrahent A., którego dotyczy niniejszy wniosek.

Kontrahent A., którego dotyczy niniejszy wniosek jest mikro przedsiębiorcą, prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEIDG, jest polskim rezydentem podatkowym zarejestrowanym na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny. Kontrahent A. za wykonane w 2024 i 2025 r. usługi księgowe wystawiał faktury w okresach miesięcznych. Spółka dokonywała zapłaty na rachunek Usługodawcy wskazany na fakturach. Wartość pojedynczych transakcji objętych niniejszym wnioskiem, realizowanych przez Wnioskodawcę z Kontrahentem A. przekraczała wartość 15.000 zł. Płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz ww. Usługodawcy dotyczyły transakcji określonych w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo Przedsiębiorców. Płatności nie były dokonywane w mechanizmie podzielonej płatności. Płatności zostały zrealizowane przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu na Białej Liście.

Spółka w 2024 r. nie złożyła do urzędu skarbowego właściwego według siedziby kontrahenta zawiadomienia, na jaki rachunek dokonała zapłaty za usługi świadczone przez Usługodawcę.

Koszty z tytułu płatności dokonanych na rzecz Usługodawcy w 2024 r. zostały zaksięgowane w księgach rachunkowych Spółki w 2024 r. na podstawie wystawionych przez Usługodawcę w 2024 r. faktur. Koszty z tytułu płatności dokonanych na rzecz Usługodawcy w 2025 r. zostały zaksięgowane w księgach rachunkowych Spółki w 2025 r. na podstawie wystawionych przez Usługodawcę w 2025 r. faktur. Wnioskodawca przyjął, że nabyte usługi wiązały się w sposób pośredni z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Dlatego płatności za te usługi były rozliczane przez Spółkę jako koszty pośrednie zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

W 2026 r., po rejestracji rachunku bankowego Usługodawcy na Białej Liście, na prośbę Spółki Usługodawca dokonał przelewu zwrotnego należności, które zostały uiszczone przez Spółkę w 2024 i 2025 r. Następnie Spółka dokonała ponownej płatności na rzecz Usługodawcy, tym razem na rachunek znajdujący się już na Białej Liście, w celu możliwości zaliczenia tych wydatków w całości do kosztów uzyskania przychodów.

Pytania

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w sytuacji gdy pierwotnie Wnioskodawca dokonał płatności na konto bankowe niewidniejące na Białej Liście i nie złożył przy pierwszej zapłacie należności na te rachunki zawiadomienia, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej a następnie (po otrzymaniu zwrotu tych płatności od Usługodawcy) dokonał ponownego przelewu powyższych kwot na rzecz Usługodawcy, tym razem na rachunek widniejący na Białej Liście, to Wnioskodawca ma możliwość zaliczenia poniesionych wydatków związanych z zakupem usług do kosztów uzyskania przychodu, tj. do niestosowania sankcji przewidzianej w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT?

2.  Czy w sytuacji uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 1 za prawidłowe, Spółka może pozostawić poniesione wydatki w kosztach uzyskania przychodu w 2024 i 2025 r.?

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji gdy pierwotnie Wnioskodawca dokonał płatności na konto bankowe niewidniejące na Białej Liście i nie złożył przy pierwszej zapłacie należności na te rachunki zawiadomienia, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a następnie (po otrzymaniu zwrotu tych płatności od Usługodawcy) dokonał ponownego przelewu powyższych kwot na rzecz Usługodawcy, tym razem na rachunki widniejące na Białej Liście, to Wnioskodawca ma możliwość zaliczenia poniesionych wydatków związanych z zakupem usług do kosztów uzyskania przychodu, tj. do niestosowania sankcji przewidzianej w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Ad 2

W sytuacji uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 1 za prawidłowe, Spółka może pozostawić poniesione wydatki w kosztach uzyskania przychodu w 2024 i 2025 r.

Uzasadnienie stanowiska:

Ad 1

Zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., winno być: t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodu kosztów w tej części, w jakiej płatności zostały dokonane przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w Białej Liście - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny.

Podatnicy, którzy dokonali płatności na rachunki niewidniejące na Białej Liście, mogą jednak uniknąć sankcji, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. W tym celu powinni stosownie do art. 15d ust. 4 pkt 3 ustawy o CIT uiścić należność z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności lub stosownie do art. 15d ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT złożyć zawiadomienia do naczelnika urzędu skarbowego.

Biorąc pod uwagę powyższe, realizowanie płatności na rachunki widniejące na Białej Liście należy uznać za oczekiwaną przez ustawodawcę regułę postępowania podatników. Zatem wszelkie czynności podejmowane przez podatników zmierzające do doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami, powinny być uznane za dopuszczalne.

Sankcja przewidziana przez art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT nie powinna mieć zastosowania w sytuacji gdy Spółka dochowała należytej staranności i dokonała ponownych płatności na rzecz Usługodawcy na konta widniejące na Białej Liście. Zrealizowane przez Spółkę płatności zostały ostatecznie dokonane na rachunek widniejący na Białej Liście, a więc nie sposób stwierdzić, że został spełniony warunek zastosowania sankcji, o której mowa w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Wskutek bowiem czynności przedsięwziętych przez Spółkę, główny cel wprowadzenia przepisów dotyczących Białej Listy, czyli zapobieganie próbom wyłudzenia VAT przez nieuczciwych przedsiębiorców, został osiągnięty. Przepisy ustawy o CIT nie pozbawiają możliwości dokonania ponownych płatności tym razem na konto widniejące na Białej Liście w celu możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu.

Zwrot pierwotnych płatności zrealizowanych na konto niewidniejące na Białej Liście a następnie ponowne dokonanie płatności na rzecz Usługodawcy, tym razem na konto widniejące na Białej Liście, nie powinien pozbawić Spółki prawa do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają organy podatkowe w:

-       interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 listopada 2022 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.135.2022.1.ASK,

-       interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 grudnia 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.564.2023.3.RK,

-       interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 grudnia 2020 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.400.2020.1.PB.

Ad 2

Spółka zakwalifikowała wydatki poniesione na zakup usług od Usługodawcy jako pośrednio związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą z powodu braku możliwości przyporządkowania danego kosztu konkretnemu przychodowi. Nie pozostaje on w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami Spółki, ponieważ brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nim przychód.

Powyższe wynika przede wszystkim z faktu, iż brak jest bezpośredniego związku pomiędzy poniesieniem tych kosztów, a uzyskaniem konkretnych przychodów.

Na podstawie przepisu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty pośrednie powinny być rozpoznawane w dacie ich poniesienia, przy czym w sytuacji, gdy dany koszt pośredni odnosi się do okresu dłuższego niż rok podatkowy, a jednocześnie nie jest możliwe określenie, jaka jego część dotyczy danego roku, koszt rozpoznawany powinien być proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy.

W ocenie Spółki, koszty poniesione w związku płatnościami na rzecz Usługodawców stanowić powinny koszt uzyskania przychodów w momencie poniesienia. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, iż jest to koszt dotyczący okresu dłuższego niż rok podatkowy, w szczególności zaś niemożliwe jest jego powiązanie z konkretnymi przychodami i okresem, w którym te przychody są uzyskiwane.

Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W świetle powyższego, wskazane koszty stanowić będą podatkowe koszty uzyskania przychodów roku, w którym zostały ujęte w księgach rachunkowych. Skoro nastąpiło to w 2024 i 2025 r., będą to według Wnioskodawcy podatkowe koszty uzyskania przychodów kolejno roku 2024 i 2025.

Z powyższego wynika zatem, że co do zasady, koszty uzyskania przychodów są ponoszone na moment ujęcia ich w księgach rachunkowych na podstawie faktury lub innego dokumentu. Jedynym wyjątkiem od tej zasady jest ujęcie kosztów jako rezerw lub biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, które są kosztem uzyskania przychodów z chwilą księgowego ich rozliczenia (co nastąpi w momencie powstania zobowiązania), czyli zasadniczo z chwilą otrzymania dowodu lub innego dokumentu, z których koszt ten wynika.

Mając na uwadze, iż w okolicznościach stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszego wniosku, koszty płatności na rzecz Usługodawców nie stanowią rezerw ani biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, powinny być ujęte jako koszt uzyskania przychodów w momencie ich zaksięgowania na podstawie faktur wystawionych przez Usługodawcę.

Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, Wnioskodawca jest uprawniony do „pozostawienia” w kosztach uzyskania przychodów za okres 2024-2025 wydatków związanych z wynagrodzeniem wypłacanym na rzecz Zainteresowanego tytułem zapłaty za Faktury, gdy pierwotna płatność miała miejsce w latach 2024-2025, zaś zwrot środków i ponowna zapłata na rzecz Zainteresowanego - powodująca, iż wydatki na rzecz Zainteresowanego ponoszone przez Wnioskodawcę nie podlegają ograniczeniu w zakresie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów - ma miejsce w 2026 r., tj. w przypadku naprawienia nieprawidłowości w sposób opisany w niniejszym wniosku - Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do korygowania rozliczeń podatkowych w zakresie podatku CIT za lata 2024-2025, w których pierwotnie dokonano zapłaty na rzecz Kontrahenta A.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

W myśl art. 15d ust. 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT:

Dodatkowo, art. 15d ust. 4 ustawy o CIT stanowi, że:

Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.):

Zgodnie z art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm., dalej „ustawa o VAT”):

Na podstawie art. 96b ust. 2 ustawy o VAT:

Stosownie do wyżej powołanych przepisów stwierdzić należy, że przy transakcjach, w których stronami są przedsiębiorcy, obowiązuje limit 15.000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej wskazanej kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem rachunku płatniczego jeżeli podatnik chce uniknąć konsekwencji w postaci utraty możliwości zaliczenia w podatku dochodowym od osób prawnych wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast, przepisy art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, dotyczą sankcji w postaci utraty możliwości zaliczenia do kosztów wydatków przez podatników, którzy dokonają zapłaty (powyżej 15.000 zł) na rachunek spoza wykazu w sytuacji, gdy dostawa towarów lub świadczenie usług są potwierdzone fakturą i zostały dokonane przez podatników VAT czynnych.

Wskazać zatem należy, że sytuacja wymieniona w art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, stanowi odrębną kategorię niż te wymienione w pkt 2 tych przepisów. Jak wskazano powyżej sytuacja wymieniona w pkt 2 skierowana jest do płatności dokonywanych na rzecz dostawcy lub usługodawcy będącym podatnikiem VAT czynnym. W takim przypadku płatność powinna być zawsze dokonana na rachunek zawarty w wykazie. Dokonanie płatności w tej sytuacji na rachunek płatniczy, który nie jest zawarty w wykazie będzie traktowane jako działanie niezgodne z wprowadzonymi przepisami i oznaczać będzie zastosowanie przewidzianych sankcji. Podsumowując powyższe, stwierdzić należy, że przepis art. 15d ustawy o CIT od 1 stycznia 2020 r. został rozszerzony i zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, nie każda płatność przekraczająca kwotę 15.000 zł dokonana przelewem na rachunek bankowy będzie stanowić koszt uzyskania przychodów.

W ramach transakcji, w których stronami są przedsiębiorcy, obowiązuje limit 15 000 zł dla płatności gotówkowych, a transakcje powyżej tej kwoty muszą być dokonywane za pośrednictwem rachunku płatniczego. Od dnia 1 stycznia 2020 r. przy transakcjach powyżej 15 000 zł podatnicy chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji podatkowych przewidzianych w art. 15d ustawy o CIT w przypadku, gdy dokonują płatności przelewem dostawcy towarów lub usługodawcy, będącemu podatnikiem VAT czynnym, za zakupy potwierdzone fakturą powinni dokonywać tej płatności na ich rachunki rozliczeniowe prowadzone przez banki lub imienne rachunki w SKOK zamieszczone w Wykazie podatników VAT. Powyższe nie wyłącza możliwości, aby przedsiębiorca dokonywał zapłaty przelewem na rachunek zamieszczony w tym Wykazie również w sytuacji dokonywania płatności przelewem poniżej limitu transakcji dla płatności gotówkowych określonego w ustawie.

Dokonanie płatności należności wynikającej z otrzymanej faktury wystawionej przez podatnika VAT czynnego dotyczącej transakcji na kwotę powyżej 15 000 zł na inny rachunek niż zamieszczony w Wykazie podatników VAT naraża podatnika na negatywne konsekwencje podatkowe w postaci:

·      braku możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu lub konieczność zwiększenia przychodów w podatkach PIT i CIT,

·      odpowiedzialności solidarnej w podatku VAT.

Możliwość uniknięcia negatywnych konsekwencji podatkowych w przypadku dokonania zapłaty na rachunek spoza Wykazu podatników VAT przewiduje przepis art. art. 117ba § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Aby uniknąć negatywnych skutków podatkach wystarczy, że podatnik w ustawowym terminie zawiadomi o zapłacie należności na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w Wykazie podatników VAT właściwego naczelnika urzędu skarbowego w formie określonego przepisami ustawy Ordynacja podatkowa zawiadomienia (ZAW-NR).

Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 dotyczą ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w sytuacji gdy pierwotnie Wnioskodawca dokonał płatności na konto bankowe niewidniejące na Białej Liście i nie złożył przy pierwszej zapłacie należności na te rachunki zawiadomienia, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej a następnie (po otrzymaniu zwrotu tych płatności od Usługodawcy) dokonał ponownego przelewu powyższych kwot na rzecz Usługodawcy, tym razem na rachunek widniejący na Białej Liście, to Wnioskodawca ma możliwość zaliczenia poniesionych wydatków związanych z zakupem usług do kosztów uzyskania przychodu, tj. do niestosowania sankcji przewidzianej w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić należy, że nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wydatków na rzecz Kontrahenta, które pierwotnie zostały opłacone przelewem na rachunek bankowy niezamieszczony w Wykazie podatników VAT, a następnie doszło do zwrotu płatności przez Kontrahenta i ponownego uregulowania przez Państwa należności, która została dokonywana na rachunek bankowy Kontrahenta, zgłoszony i widniejący w Wykazie podatników VAT.

W konsekwencji należy się z Państwem zgodzić, że we wskazanej sytuacji zachowane są zasady określone w przywołanych powyżej regulacjach, umożliwiające uniknięcie negatywnych konsekwencji związanych z brakiem możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na rzecz Kontrahenta – gdyż ponowna płatność na rzecz Kontrahenta, którego rachunek jest ujęty na tzw. białej liście podatników VAT, spowodowała walidację dotychczasowego błędu i tym samym Wnioskodawca ma prawo do ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków z Faktur wystawionych przez Kontrahenta.

Zgadzam się z Państwem, że w przypadku dokonania przez Kontrahenta zwrotu środków pieniężnych, a następnie ponownego uregulowania przez Państwa w 2026 r. należności wynikających z Faktur za lata 2024-2025 na rachunek bankowy Kontrahenta ujawniony w wykazie podatników VAT, wydatki poniesione przez Państwa tytułem zapłaty za Faktury nie będą podlegały wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Kolejna Państwa wątpliwość w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 dotyczy kwestii ustalenia, czy w sytuacji uznania stanowiska Wnioskodawcy z pytania nr 1 za prawidłowe, Spółka może pozostawić poniesione wydatki w kosztach uzyskania przychodu w 2024 i 2025 r.

Opisany przez Państwa w stanie faktycznym schemat działania wobec Kontrahenta stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej płatności zrealizowanej z pominięciem rachunku bankowego zawartego w wykazie lub braku złożenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 117ba Ordynacji podatkowej we właściwym terminie i zakłada ponowny przelew kwoty wykazanej na otrzymanej od Kontrahenta fakturze na właściwy rachunek bankowy zawarty w wykazie.

Zatem, ponownie uregulowane należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, skutkuje zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji jako koszty uzyskania przychodu.

Zaliczenie do kosztów możliwe będzie natomiast w dacie dokonania prawidłowych płatności na właściwy rachunek bankowy.

Bowiem z przepisu art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wynika, że opłacenie faktur dokonane przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, uniemożliwia zaliczenie do kosztów wydatków z takich faktur.

Z kolei w przypadku ich wcześniejszego zaliczenia do kosztów, na podstawie art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, koszty powinny zostać zmniejszone (albo zwiększone przychody), w miesiącu dokonania płatności z pominięciem rachunku zamieszczonego w Wykazie.

Skoro w 2024-2025 dokonali Państwo płatności na rachunek bankowy podatnika, który w momencie dokonania płatności nie znajdywał się w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 Ustawy o VAT tzw. „Białej liście podatników VAT”, a nie zawiadomili Państwo o tym fakcie naczelnika właściwego urzędu skarbowego, to uniemożliwia to ich zaliczenie do kosztów podatkowych w momencie „pierwotnych” płatności.

Mając na uwadze powyższe, Spółka ma prawo zaliczyć w 2026 r. (tj. w roku, w którym dokonała ponownej płatność za faktury na właściwy rachunek widniejący w Wykazie lub zostało złożone Zawiadomienie we właściwym terminie) wydatki do kosztów uzyskania przychodów z tytułu faktur, które początkowo zostały błędnie opłacone, a w następnej kolejności, błąd został naprawiony.

Mając na uwadze powyższe, po dokonaniu w 2026 r. ponownej płatności przelewem bankowym na rachunek znajdujący się w wykazie, mogą Państwo zaliczyć wskazane koszty z tytułu nabycia towarów i usług do kosztów uzyskania przychodów w 2026 r.

Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.