Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.33.2026.1.KM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. (…).

W ramach zawieranych przez Spółkę umów X (dalej również jako: „Umowy X”) – Spółce należne jest wynagrodzenie stałe (płatne miesięcznie) oraz dodatkowe wynagrodzenie w formie bonusu rocznego o nazwie Y (dalej również jako: „bonus Y”) tytułem (…) W ramach Umów X Spółka wykonuje na rzecz swojego kontrahenta szereg różnych usług jednostkowych (składających się w ogólności na usługę operacyjną i (…)).

Co do zasady – klauzula dotycząca wypłaty Y ujęta jest w następujący sposób:

„(...)”.

Wskazana powyżej (…).

Tytułem objaśnienia powyższej klauzuli – Wnioskodawca wskazuje, że:

- z tytułu (…) przysługuje mu wynagrodzenie za wykonane usługi (główne świadczenie na rzecz Wnioskodawcy);

- dodatkowo – (…) – Wnioskodawcy przysługuje dodatkowe wynagrodzenie w postaci bonusu Y (objęte klauzulą powyżej).

Warunki udzielenia bonusu Y oraz jego wysokość w ramach konkretnej Umowy X są w każdym przypadku określane w Umowach X.

Tym samym, zasadniczo mechanizm Y to tzw. profit split – właściciel (…) dzieli się „nadprogramowym” zyskiem z dostawcą usług X (Wnioskodawcą) bez wskazywania, która to konkretnie usługa przyczyniła się do tego sukcesu. Weryfikacja należności bonusu zachodzi w ujęciu rocznym, po zakończonym roku, którego dotyczy dany bonus Y.

Przedmiotem niniejszego wniosku jest zagadnienie odnoszące się wyłącznie do bonusu Y w ujęciu rocznym, przyznawanym po zakończeniu danego roku – tj. nie dotyczy podstawowego wynagrodzenia wypłacanego Wnioskodawcy z tytułu świadczenia usług X.

Kwestia wypłaty bonusu Y jak i potwierdzenia jego wysokości, uzależniona jest od pozytywnej weryfikacji przez Wnioskodawcę i kontrahenta Wnioskodawcy warunków spełnienia przez Wnioskodawcę warunków przyznania danego bonusu Y oraz jego wysokości. Dopiero bowiem po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego – Wnioskodawca poweźmie wiedzę o tym, czy warunek spełnienia bonusu Y został spełniony i w jakiej wysokości bonus ten jest należny.

Jeśli bonus Y jest należny, to wypłacany jest „z dołu” w danym okresie rozliczeniowym, po pozytywnej weryfikacji warunków jego przyznania. Jeżeli warunki nie zostały spełnione – żaden bonus Y nie jest należny.

Pytanie

Czy zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (…) jako moment wykonania usługi, a tym samym jako moment powstania obowiązku podatkowego w CIT z tytułu świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahentów usługi, uznać należy moment powzięcia informacji o przekroczeniu wymaganego wskaźnika uprawniającego do bonusu Y, tj. po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego (roku kalendarzowego)?

Państwa stanowisko w sprawie

I. Zagadnienie wstępne

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Stosownie natomiast do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.

Zgodnie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i art. 14, są w szczególności m.in. otrzymane pieniądze i wartości pieniężne. Jednocześnie, na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą (oraz z działami specjalnymi produkcji rolnej) osiągnięte w danym roku podatkowym uważa się również przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Regulacja art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, określa datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, i uznaje za nią, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub też wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później jednak niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.

Moment wykonania usługi jest zatem podstawową przesłanką ustalenia daty powstania przychodu, przy czym za wykonanie usługi można uznać wyłącznie taki moment, w którym po stronie podatnika powstaje prawo do wynagrodzenia, tj. gdy spełnione zostaną wszystkie warunki przewidziane na gruncie umowy a wysokość należnego świadczenia jest znana.

II. Stanowisko Wnioskodawcy

Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu bonusów Y otrzymywanych na podstawie umów typu X powinien zostać wykazany dla celów podatku dochodowego od osób prawnych w momencie otrzymania informacji potwierdzającej spełnienie warunku osiągnięcia przez (…) przekraczającej gwarantowany w Umowie X poziom procentowy, ustalony na podstawie wskaźników produkcyjnych za dany rok kalendarzowy.

W przedmiotowym stanie faktycznym należy stwierdzić, że przychód podatkowy z tytułu bonusów Y nie powstaje o tyle w trakcie wykonywania czynności składających się na usługę, lecz dopiero w momencie, w którym po stronie Wnioskodawcy powstaje uprawnienie do domagania się zapłaty w związku ze spełnieniem kryteriów warunkujących otrzymania bonusu, gdzie podkreślić należy, iż z końcem ostatniego dnia danego roku rozliczeniowego (godz. 23:59:59 w dniu 31 grudnia danego roku) Wnioskodawca nie ma jeszcze wiedzy (nie otrzymał stosownego zawiadomienia/raportu) czy bonus Y będzie należny, czy też nie.

Wypłata bowiem bonusu Y uzależniona jest od spełnienia wskazanych wyżej warunków umownych, których realizacja oraz spełnienie podlega weryfikacji już po zakończeniu roku kalendarzowego. Dopiero po dokonaniu tej weryfikacji Wnioskodawca uzyskuje informację, czy bonus jest należny oraz w jakiej wysokości. Do momentu otrzymania tej informacji Wnioskodawca nie posiada wiedzy co do istnienia należnego wynagrodzenia ani możliwości określenia jego wysokości, a tym samym po jego stronie w ocenie Wnioskodawcy nie powstaje przychód należny w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy o CIT.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że (…).

Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że (…), Wnioskodawca występuje z niniejszym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w celu potwierdzenia, że również na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych momentem powstania przychodu podatkowego z tytułu bonusów Y jest moment otrzymania informacji o spełnieniu warunków ich przyznania, a tym samym brak jest podstaw do odmiennej kwalifikacji tego samego stanu faktycznego na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.

Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że przychód z tytułu bonusów Y powinien być rozpoznawany dla celów CIT w momencie otrzymania informacji o spełnieniu warunków ich przyznania, tj. po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego i dokonaniu pozytywnej weryfikacji wskaźników, dokonanych przez kontrahenta Wnioskodawcy.

W ocenie Wnioskodawcy jego stanowisko przedstawione we wniosku należy zatem uznać za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustawa o CIT, nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 tej ustawy przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:

1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;

2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną.

Przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika.

Tym samym, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny jego charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.

Ustawa przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in. przychodów z działalności gospodarczej i z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 12 ust. 3 ustawy o CIT).

Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie, którymi może on rozporządzać jak właściciel.

Z art. 12 ust. 3a ustawy CIT wynika, że:

Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

W świetle powyższego przepisu, o powstaniu przychodu podatkowego decyduje zaistnienie najwcześniejszego momentu w nim wyznaczonego, a więc dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi lub częściowego wykonania usługi. Jeżeli jednak podatnik przed tym dniem wystawił fakturę lub otrzymał należność to przychód powstaje w tym dniu.

Powołany wyżej przepis art. 12 ust. 3a ustawy o CIT formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą za datę powstania przychodu uważa się dzień wydania rzeczy, zbywania prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi co oznacza, że przychód powstaje w rozliczeniu za okres, w którym wykonano usługę i powinien być rozliczony za ten okres. Jednakże, w sytuacji, gdy dana usługa jest przyjmowana częściowo – obowiązek podatkowy powstaje w chwili wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę. Jeżeli przed wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, przychód powstanie z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

Wykonanie usługi (w całości lub w części) oznacza faktyczne jej zrealizowanie. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje momentu wykonania usługi, ani w żaden sposób nie precyzuje jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Wskazać jednak należy, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Z kolei o charakterze i o dacie wykonania tej usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba że moment ten jest określany przez obowiązujący przepis prawa, regulujący zasady wykonywania danego rodzaju usług.

Jak stanowi art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Powyższy przepis wskazuje, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy, jednakże musi się to odbywać w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego. Umowa nie może wpływać na rozliczenia podatkowe, które bezpośrednio wynikają z przepisów. Oznacza to, że postanowienia umowne w tej kwestii są istotne, niemniej jednak należy zwrócić uwagę, na specyfikę danego świadczenia, aby zapobiec możliwości dowolnego ustalania przez strony umowy momentu powstania przychodu, a w konsekwencji nieuzasadnionego przesuwania momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych.

Moment powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa CIT nie definiuje wprawdzie tego momentu, jednakże przyjąć należy, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę.

Podkreślić należy, że ustalenie zakresu świadczonej usługi i w konsekwencji momentu jej wykonania powinno następować w sposób obiektywny. Przy określaniu chwili wykonania usługi należy mieć na uwadze specyfikę danej usługi i obowiązki ciążące na stronach umowy, w szczególności rodzaj i charakter składających się na daną usługę czynności.

Dla celów powstania obowiązku podatkowego dokonanie czynności następuje z chwilą faktycznego ich wykonania, za wyjątkiem przypadków w których przepisy ustawy o CIT określają wprost taki moment. W konsekwencji postanowienia umów cywilnoprawnych pozostają bez znaczenia dla ww. celów, mogą pełnić jedynie funkcję pomocniczą w przypadku zaistnienia wątpliwości.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (…) jako moment wykonania usługi, a tym samym jako moment powstania obowiązku podatkowego w CIT z tytułu świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahentów usługi, uznać należy moment powzięcia informacji o przekroczeniu wymaganego wskaźnika uprawniającego do bonusu Y, tj. po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego (roku kalendarzowego).

We wniosku wskazali Państwo, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. (…). W ramach zawieranych przez Spółkę umów X (dalej również jako: „Umowy X”) – Spółce należne jest wynagrodzenie stałe (płatne miesięcznie) oraz dodatkowe wynagrodzenie w formie bonusu rocznego o nazwie Y (dalej również jako: „bonus Y”) tytułem (…). W ramach Umów X Spółka wykonuje na rzecz swojego kontrahenta szereg różnych usług jednostkowych (składających się w ogólności na usługę operacyjną i (…)).

Warunki udzielenia bonusu Y oraz jego wysokość w ramach konkretnej Umowy X są w każdym przypadku określane w Umowach X.

Zasadniczo mechanizm Y to tzw. profit split – właściciel (…) dzieli się „nadprogramowym” zyskiem z dostawcą usług X (Wnioskodawcą) bez wskazywania, która to konkretnie usługa przyczyniła się do tego sukcesu. Weryfikacja należności bonusu zachodzi w ujęciu rocznym, po zakończonym roku, którego dotyczy dany bonus Y. Jeśli bonus Y jest należny, to wypłacany jest „z dołu” w danym okresie rozliczeniowym, po pozytywnej weryfikacji warunków jego przyznania. Jeżeli warunki nie zostały spełnione – żaden bonus Y nie jest należny.

Co istotne, kwestia wypłaty bonusu Y jak i potwierdzenia jego wysokości, uzależniona jest od pozytywnej weryfikacji przez Spółkę i kontrahenta Spółki warunków spełnienia przez Spółkę warunków przyznania danego bonusu Y oraz jego wysokości. Dopiero bowiem po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego – Spółka poweźmie wiedzę o tym, czy warunek spełnienia bonusu Y został spełniony i w jakiej wysokości bonus ten jest należny. Jeśli bonus Y jest należny, to wypłacany jest „z dołu” w danym okresie rozliczeniowym, po pozytywnej weryfikacji warunków jego przyznania. Jeżeli warunki nie zostały spełnione – żaden bonus Y nie jest należny.

Mając na uwadze art. 12 ust. 3a ustawy o CIT należy stwierdzić, że ustawowy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usługi (zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m), a w odniesieniu do częściowo wykonanych usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę. Tym samym przedmiotem opodatkowania winna być, co do zasady, usługa zrealizowana.

Przepisy ustawy o CIT nie uzależniają momentu wykonania usługi od przyjęcia jej przez usługobiorcę, tylko od momentu jej wykonania przez usługodawcę.

Należy zatem stwierdzić, że wykonanie usługi w znaczeniu faktycznym to zrealizowanie przez wykonawcę pewnych prac, które zgodnie z umową zobowiązał się zrealizować. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego, wykonać, wykonywać to znaczy wprowadzić w czyn, zrobić coś, uczynić, urzeczywistnić, zrealizować, spełnić (Słownik Języka Polskiego PWN, III tom, Warszawa 1999 r.). Zatem momentem wykonania usługi jest moment wykonania (zrealizowania) wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę.

Zatem mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy należy uznać, że skoro w analizowanym przypadku, aby otrzymać bonus Y, muszą Państwo uzyskać pozytywny wynik weryfikacji (wymagane jest współdziałanie Stron w zakresie weryfikacji wyniku, które pozwala stwierdzić czy doszło do spełnienia warunku wypłaty bonusu Y), to do momentu otrzymania tej informacji nie mają Państwo wiedzy co do istnienia należnego Państwu wynagrodzenia z tytułu wykonania czynności w ramach danego bonusu Y.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że usługa, którą wykonują Państwo na rzecz kontrahenta nabiera cech odpłatnego świadczenia z chwilą otrzymania informacji o spełnieniu warunków do przyznania bonusu Y – i to właśnie w tym momencie usługę tą należy uznać za wykonaną w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.

Zatem, to otrzymanie informacji o spełnieniu warunków przyznania bonusu Y, tj. po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego i dokonaniu pozytywnej weryfikacji wskaźników, dokonanych przez Państwa kontrahenta, stanowi wykonanie przedmiotowej usługi na rzecz kontrahenta. Wykonanie tej usługi jest bowiem najwcześniejszym zdarzeniem, skutkującym powstaniem u Spółki przychodu na gruncie przepisów CIT.

Tym samym w związku z tym, że data wykonania usługi (moment powzięcia informacji o przekroczeniu wymaganego wskaźnika uprawniającego do bonusu Y) jest w tej sytuacji zdarzeniem najwcześniejszym spośród wymienionych w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, będzie wyznaczała w analizowanej sprawie moment powstania przychodu należnego, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT.

Mając powyższe na względzie zgodzić się zatem należy z Państwa stanowiskiem, że przychód z tytułu bonusów Y otrzymywanych na podstawie umów typu X powinien zostać wykazany dla celów podatku dochodowego od osób prawnych w momencie otrzymania informacji potwierdzającej spełnienie warunku osiągnięcia przez (…) przekraczającej gwarantowany w Umowie X poziom procentowy, ustalony na podstawie wskaźników produkcyjnych za dany rok kalendarzowy.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanej interpretacji indywidualnej należy wskazać, że dotyczy ona indywidualnej sprawy podatnika w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wyłącznie w tej danej sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte jest wiążące.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.