Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.479.2025.1.SG

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

10 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

 

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

 

A. Sp. z o.o. sp.k. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest rezydentem podatkowym w Polsce w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT” ), tzn. podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na realizacji projektów budowlanych (…).

 

W 2019 r. Spółka zawarła z bankiem komercyjnym (dalej: „Bank”) umowę kredytu (dalej: „Umowa kredytu”), na mocy której Bank udzielił Spółce kredytu w formie:

  - tzw. kredytu budowlanego z przeznaczeniem w szczególności na finansowanie i refinansowanie przedsięwzięcia budowlanego obejmującego budowę kompleksu budynków biurowo-usługowych (waluta kredytu: PLN); oraz

  - tzw. kredytu inwestycyjnego, tj. kredytu powstałego z przekształcenia kredytu budowlanego po ziszczeniu się określonych w Umowie kredytu warunków z przeznaczeniem na długoterminowe finansowanie ww. przedsięwzięcia budowlanego, w tym w szczególności późniejszego wynajmu lokali w wybudowanych przez Spółkę budynkach (waluta kredytu: EUR; dalej: „Kredyt inwestycyjny”) - (dalej łącznie zwane jako: „Kredyt” lub „Kredyt bankowy”).

Konstrukcja Kredytu bankowego, zakładająca podział na kredyt budowlany i Kredyt inwestycyjny, ma na celu wyłącznie ułatwienie zarządzania Kredytem bankowym oraz procesu nadzoru nad Kredytem bankowym. W rzeczywistości Kredyt inwestycyjny jest kontynuacją kredytu budowlanego, na nieznacznie odmiennych warunkach. Kredyt bankowy był i jest wykorzystywany przez Spółkę do prowadzonej działalności gospodarczej (środki z kredytu były/są wydatkowe na cele określone w Umowie kredytu wskazane również powyżej).

Zgodnie z Umową kredytu ostateczna data spłaty Kredytu inwestycyjnego powinna nastąpić najpóźniej w najbliższy dzień płatności odsetek (określony jako 28-ty dzień każdego miesiąca kalendarzowego) przypadający 10 lat po dacie konwersji z kredytu budowlanego.

Na mocy postanowień Umowy kredytu Spółka spłaca obecnie co miesiąc odsetki od otrzymanego Kredytu inwestycyjnego, naliczane według stopy procentowej (w stosunku rocznym) będącej sumą: (i) stałej marży oraz (ii) zmiennej stopy EURIBOR 3M.

 

Umowa kredytu zastrzega ponadto, że:

  - jeżeli wysokość oprocentowania Kredytu inwestycyjnego zabezpieczonego transakcjami pochodnymi, zabezpieczającymi ryzyko zmiany wysokości stóp procentowych (vide także poniżej - dalsza część opisu stanu faktycznego (winno być: stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego)), miałaby w danym przypadku przybrać wartość ujemną, strony przyjmują, że wysokość oprocentowania wynosi zero, natomiast

  - jeżeli wysokość oprocentowania Kredytu inwestycyjnego niezabezpieczonego transakcjami pochodnymi miałaby w danym przypadku przybrać wartość ujemną, strony przyjmują, że wysokość zmiennej stopy procentowej EURIBOR 3M wynosi zero.

„EURIBOR” oznacza oferowaną stopę dla depozytów udzielanych w euro na europejskim rynku międzybankowym.

Indeks EURIBOR, wykorzystywany do ustalania oprocentowania Kredytu inwestycyjnego, ulega zmianom. Oprocentowanie Kredytu inwestycyjnego ma zatem charakter zmienny, uzależniony od zmieniających się w czasie stawek referencyjnych (stóp bazowych) EURIBOR. Z tego powodu każda z płatności odsetkowych może mieć inną wartość.

Jednocześnie Umowa kredytu zobowiązuje Spółkę do zawarcia z Bankiem tzw. transakcji pochodnych zabezpieczających ryzyko zmiany stopy procentowej. W zakresie zabezpieczenia ryzyka zmiany stopy procentowej Spółka zawiera z Bankiem (a więc podmiotem jednocześnie kredytującym Spółkę, stroną Umowy kredytu) tzw. transakcje IRS.

IRS (Interest Rate Swap), to pochodny instrument finansowy, mający za zadanie zabezpieczenie ryzyka zmiany stopy procentowej i obejmujący wzajemne zobowiązanie stron do dokonywania wymiany strumieni płatności odsetkowych w tej samej walucie, naliczanych od uzgodnionej kwoty nominalnej (kwoty kapitału Kredytu inwestycyjnego w przypadku Spółki) i dla ustalonego okresu, przy czym jedna ze stron płaci kwoty oparte na stałej stopie procentowej, zaś druga - na zmiennej stopie procentowej. Instrument IRS polega więc w praktyce na zamianie kwoty odsetek obliczonej w oparciu o zmienną stopę bazową (EURIBOR), na kwotę odsetek opartą o stałą stopę procentową.

 

Tego typu transakcja zamiany stóp procentowych (IRS) jest narzędziem umożliwiającym minimalizację ryzyka zmiany stopy procentowej, szczególnie dedykowanym podmiotom narażonym na ryzyko zmiany stóp procentowych, korzystającym z finansowania oprocentowanego według stóp procentowych opartych na zmiennych stopach bazowych (takich jak np. EURIBOR). Dzięki IRS, Spółka w praktyce zamienia zmienne strumienie płatności odsetkowych na rzecz Banku na płatności stałe/ niezmienne, zyskując informację odnośnie wysokości przyszłych kosztów i przepływów pieniężnych, na której może bazować konstruując swoje plany finansowe. Spółka zabezpiecza w ten sposób swoją sytuację finansową przed wahaniami stóp bazowych EURIBOR i tym samym wahaniami odsetek). W ramach transakcji IRS Bank, co do zasady, zobowiązuje się płacić Spółce odsetki obliczane w oparciu o zmienną stawkę EURIBOR w zamian za płacone przez Spółkę odsetki naliczane w oparciu o stałą, z góry określoną stopę procentową. Zobowiązania stron (Spółki i Banku) z tytułu transakcji pochodnej IRS są więc następujące:

  - Bank co do zasady jest zobowiązany zapłacić Spółce odsetki obliczane w oparciu o zmienną stawkę procentową (EURIBOR) - jeżeli stawka zmienna przyjmuje wartość nieujemną,

  - Spółka co do zasady jest zobowiązana zapłacić Bankowi odsetki obliczane w oparciu o stałą stawkę procentową; za wyjątkiem szczególnego przypadku, gdy stawka zmienna przyjmuje wartość ujemną - wówczas Spółka, oprócz odsetek obliczonych w oparciu o stawkę stałą, powinna zapłacić Bankowi również odsetki obliczane w oparciu o (ujemną) zmienną stawkę procentową (EURIBOR).

 

W rzeczywistości w ramach transakcji IRS pomiędzy Bankiem a Spółką, identyfikacja dwóch ww. strumieni płatności ma charakter wyłącznie kalkulacyjny - w ostatecznym rozrachunku pomiędzy Spółką a Bankiem dochodzi do jednej płatności rozliczeniowej IRS (jednego przelewu bankowego):

- jeżeli stawka zmienna < stawka stała, to Spółka płaci Bankowi różnicę pomiędzy stawką stałą a stawką zmienną,

- jeżeli stawka zmienna > stawka stała, to Bank płaci Spółce różnicę pomiędzy stawką zmienną a stawką stałą.

Rozliczenie to ma więc formę „unettowioną” - poprzez rozliczenie wyłącznie różnicy pomiędzy płatnościami odsetkowymi opartymi o stałą a płatnościami opartymi o zmienną stopę procentową.

 

Realizacja/rozliczenie IRS następuje równolegle do naliczenia odsetek od Kredytu inwestycyjnego, tj. na koniec okresu odsetkowego, z uwzględnieniem tych samych parametrów kwotowo-wartościowych, tj. kwoty kapitału Kredytu inwestycyjnego, od którego naliczane są odsetki (odsetki „zamienne” w IRS są naliczane według stałej stopy procentowej od tej samej „bazy”, od której naliczane są „standardowe” odsetki kredytowe). Praktyczny, faktyczny skutek transakcji IRS pomiędzy Spółką a Bankiem jest taki, że:

1) Z jednej strony Spółka - na podstawie postanowień Umowy kredytu - jest zobowiązana płacić co miesiąc odsetki na rzecz Banku, naliczane według zmiennej stopy EURIBOR i taką kwotę odsetek Spółka faktycznie przelewa na rzecz Banku (Bank pobiera taką kwotę z rachunku bankowego Spółki).

2) Z drugiej strony, każda taka płatność odsetek jest niejako automatycznie „korygowana” na podstawie IRS do wartości skalkulowanej w oparciu o stałą stopę procentową:

a) jeżeli odsetki naliczane w oparciu o stawkę zmienną są wyższe od odsetek naliczanych w oparciu o stałą stawkę procentową, korekta następuje w dół - z korzyścią dla Spółki, poprzez ekonomiczne obniżenie odsetek (dalej: „Korekta w dół”); z formalnego punktu widzenia, dla celów ewidencji księgowo-podatkowej, Korekta w dół jest przez Spółkę wykazywana jako przychód,

b) jeżeli odsetki naliczane w oparciu o stawkę zmienną kształtują się poniżej odsetek naliczanych w oparciu o stałą stawkę procentową, korekta następuję w górę - na niekorzyść Spółki, poprzez ekonomiczne zwiększenie odsetek (dalej: „Korekta w górę”); z formalnego punktu widzenia, dla celów ewidencji księgowo-podatkowej, Korekta w dół jest przez Spółkę wykazywana jako koszt

           - i w zależności od rodzaju takiej korekty Bank albo Spółka dokonują odpowiedniej płatności na rzecz drugiej strony.

Formalnie płatności z tytułu IRS („wyrównujące” odsetki od kredytu do stałej stopy procentowej) są więc dokonywane odrębnie (jako osobna płatność) od płatności odsetek od Kredytu inwestycyjnego (skalkulowanych z zastosowaniem zmiennej stopy procentowej) - na podstawie odrębnych od Umowy kredytu ustaleń pomiędzy Spółką a Bankiem. Należy jednak zwrócić uwagę, że Spółka i Bank już w samej Umowie kredytu zobowiązały się do stosowania tego rodzaju transakcji pochodnych zabezpieczających ryzyko stóp procentowych po stronie Spółki, czego praktycznym rezultatem jest ścisłe powiązanie płatności IRS z płatnościami odsetek, w rzeczywistości korygujących odsetki kredytowe do kwot skalkulowanych według stałej stopy procentowej.

Transakcje IRS służą zabezpieczeniu ryzyka Spółki wynikającego ze zmienności stawki bazowej EURIBOR, stanowiącej podstawę do naliczania oprocentowania zmiennego od Kredytu inwestycyjnego w ramach Umowy kredytu. Brak takiego zabezpieczenia skutkowałby obowiązkiem zapłaty odsetek od Kredytu inwestycyjnego w nieprzewidywalnej, zmiennej wysokości. Dzięki zaś transakcjom IRS Spółka może zabezpieczyć wysokość kosztów odsetkowych i związane z tym przepływy finansowe w taki sposób, że wie i jest w stanie przewidzieć jakiej wysokości kosztu finansowania swojej działalności może się spodziewać. Dzięki temu Spółka może w sposób bardziej wiarygodny i pewny konstruować swoje plany finansowe i szerzej - inne działania gospodarcze. W praktyce transakcje IRS - wobec relatywnie wysokich stóp procentowych (w tym stóp bazowych EURIBOR) w ostatnich miesiącach i latach - ograniczają również samą wysokość kosztu finansowania działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę.

Spółka nie zawiera transakcji IRS w celach spekulacyjnych, lecz wyłącznie w związku z posiadaniem odpowiadającego tym transakcjom długu (Kredytu inwestycyjnego) i z zamiarem ograniczenia ryzyka związanego ze zmiennością stóp procentowych.

 

Pytanie

 

Czy Spółka kalkulując kwotę kosztów finansowania dłużnego podlegającą ewentualnemu wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów stosownie do art. 15c ustawy o CIT, w kwocie kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, powinna uwzględnić kwotę odsetek od Kredytu inwestycyjnego skorygowaną o wartość korekty wynikającej z transakcji IRS, tj.:

  - odpowiednio powiększoną o wartość Korekty w górę, tj. płatności wyrównawczej dokonanej na rzecz Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z Umowy kredytu jest niższa niż stała stopa procentowa wynikająca z IRS albo

  - odpowiednio pomniejszoną o wartość Korekty w dół, tj. płatności wyrównawczej otrzymanej od Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z Umowy kredytu jest wyższa niż stała stopa procentowa wynikająca z IRS?

 

Państwa stanowisko w sprawie

 

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka kalkulując kwotę kosztów finansowania dłużnego podlegającą ewentualnemu wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów stosownie do art. 15c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), w kwocie kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, powinna uwzględnić kwotę odsetek od Kredytu inwestycyjnego skorygowaną o wartość korekty wynikającej z transakcji IRS, tj.:

  - odpowiednio powiększoną o wartość Korekty w górę, tj. płatności wyrównawczej dokonanej na rzecz Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z Umowy kredytu jest niższa niż stała stopa procentowa wynikająca z IRS albo

  - odpowiednio pomniejszoną o wartość Korekty w dół, tj. płatności wyrównawczej otrzymanej od Banku gdy stopa procentowa zmienna wynikająca z Umowy kredytu jest wyższa niż stała stopa procentowa wynikająca z IRS.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka koszt w finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:

1. kwotę 3 000 000 zł albo

2. kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] 30%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychód w ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.

Przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym (art. 15c ust. 3 ustawy o CIT).

Z kolei zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Definicja kosztów finansowania dłużnego zawarta w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT jest więc szeroka i co do zasady obejmuje wszystkie koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i korzystaniem z tych środków - wymieniając jednocześnie przykładowe grupy/kategorie tego rodzaju kosztów. Wśród kosztów zakwalifikowanych przez samego ustawodawcę jako koszty finansowana dłużnego znajdują się m.in. odsetki oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań związanych z pozyskaniem i Z lub korzystaniem z finansowania zewnętrznego. Sposób zdefiniowania w ustawie o CIT kosztów finansowania dłużnego jako „wszelkiego rodzaju kosztów” związanych z uzyskaniem i korzystaniem z finansowania zewnętrznego jak i rodzaj i charakter wymienionych przykładowo kategorii tego rodzaju kosztów, wskazuje, że intencją ustawodawcy było zaliczenie do kosztów finansowania dłużnego wszelkich kosztów związanych bezpośrednio lub pośrednio z pozyskaniem finansowania dłużnego.

W ocenie Wnioskodawcy, odsetki od Kredytu inwestycyjnego, skorygowane o Korektę w dół albo o Korektę w górę - na skutek zastosowania instrumentu IRS zabezpieczającego kwoty zobowiązań odsetkowych na stałym poziomie (zgodnie z ustaloną przez Bank i Spółkę stałą stopą procentową) - mieszczą się w tak zakreślonej definicji kosztów finansowania dłużnego.

 

Jak wskazano w opisie stanu faktycznego (winno być: stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego), w rzeczywistości naliczenie i rozliczenie odsetek od Kredytu inwestycyjnego (na podstawie Umowy kredytu i z uwzględnieniem IRS) wygląda w ten sposób, że:

 1) Z jednej strony Spółka - na podstawie postanowień Umowy kredytu - jest zobowiązana płacić co miesiąc odsetki na rzecz Banku, naliczane według zmiennej stopy EURIBOR i taką kwotę odsetek Spółka faktycznie przelewa na rzecz Banku (Bank pobiera taką kwotę z rachunku bankowego Spółki).

 2) Z drugiej strony, każda taka płatność odsetek jest niejako automatycznie „korygowana” na podstawie IRS do wartości skalkulowanej w oparciu o stałą stopę procentową:

a) jeżeli odsetki naliczane w oparciu o stawkę zmienną są wyższe od odsetek naliczanych w oparciu o stałą stawkę procentową - następuje Korekta w dół,

b) jeżeli odsetki naliczane w oparciu o stawkę zmienną kształtują się poniżej odsetek naliczanych w oparciu o stałą stawkę procentową (…) - następuje Korekta w górę 

         - i w zależności od rodzaju takiej korekty Bank albo Spółka dokonują odpowiedniej płatności na rzecz drugiej strony.

Z formalno-technicznego punktu widzenia Spółka płaci więc na rzecz Banku odsetki od Kredytu inwestycyjnego wyliczone według zmiennej stopy procentowej, ale faktycznie - jako skutek zastosowania instrumentu finansowego IRS mającego za zadanie ograniczyć ryzyko zmienności/nieprzewidywalności kosztów odsetkowych - ponosi koszt odsetek w kwocie ustalonej z zastosowaniem stałej stopy procentowej.

Z ekonomicznego punktu widzenia, IRS koryguje wartość odsetek należnych z tytułu zawartej Umowy kredytu. Dzięki instrumentowi IRS Spółka - zamiast odsetek opartych o zmienną stopę procentową (wedle zasad wskazanych w Umowie kredytu) - spłaca efektywnie odsetki oparte o stałą stopę procentową. Nieuwzględnienie więc Korekty w dół lub Korekty w górę wynikających ze stosowania IRS w kosztach finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 1 i 12 ustawy o CIT powodowałoby, że nie odzwierciedlałyby one rzeczywistego ciężaru finansowego (obciążenia kosztowego) jaki Spółka ponosi w związku z zaciągnięciem Kredytu w Banku.

Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że taki sposób kalkulacji i rozliczenia odsetek od Kredytu inwestycyjnego wynika z ustaleń umownych tylko i wyłącznie pomiędzy Spółką a Bankiem (bez udziału innych podmiotów) - będącym jednocześnie kredytodawcą i stroną transakcji IRS. Naliczenie odsetek zgodnie z Umową kredytu oraz ich „skorygowanie” w ramach IRS stanowi więc tak naprawdę jeden spójny mechanizm rozliczania kosztów finansowania kredytowego udzielonego Spółce przez Bank. Uzasadnienie dla takiego właśnie traktowania odsetek od Kredytu inwestycyjnego wraz z Korektą w górę oraz Korektą w dół, można także znaleźć w przepisach Dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (dalej: „Dyrektywa ATAD”) - która to Dyrektywa stanowiła podstawę do wprowadzenia w ustawie o CIT przepisów ograniczających rozpoznawanie kosztów finansowania dłużnego w kosztach uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 2 pkt 1 Dyrektywy ATAD „koszty finansowania zewnętrznego” oznaczają „wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania”.

W definicji tej podkreślono więc intencję objęcia zakresem pojęcia „kosztów finansowania zewnętrznego” wszystkich ekonomicznych, rzeczywistych kosztów związanych z uzyskaniem finansowania od innych podmiotów. Uznanie za koszty finansowania dłużnego odsetek od Kredytu inwestycyjnego „skorygowanych” o Korektę w górę lub Korektę w dół - jako faktycznego, ekonomicznego kosztu odsetkowego - w pełni realizowałoby więc również cel i intencję Dyrektywy ATAD.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że wynik powstały na rozliczeniu instrumentu IRS (Korekta w górę lub Korekta w dół) powinien być uwzględniany w kalkulacji kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT - jako czynnik efektywnie i faktycznie zwiększający lub zmniejszający wartość odsetek od Kredytu inwestycyjnego (korygujący ich wartość od przyjętej przez Spółkę i Bank stałej stopy procentowej). Spółka powinna więc każdorazowo korygować wartość nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w taki sposób, że Korekta w dół zmniejsza nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego, a Korekta w górę zwiększa nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego. Dopiero bowiem w efekcie uwzględnienia tych korekt, w wyniku podatkowym Spółki zostanie wykazana rzeczywista wartość kosztu finansowego ponoszonego przez Spółkę w związku z Kredytem inwestycyjnym.

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z 16 sierpnia 2018 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.273.2018.1.AM, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej dokonując wykładni przepisów art. 15c ustawy o CIT w podobnej sytuacji faktycznej, skonkludował ostatecznie, że:

„Instrument IRS koryguje wartość odsetek płaconych z tytułu zawartej umowy kredytu, wpływa zatem na rzeczywistą wysokość kosztu ponoszonego przez Spółkę w związku ze spłatą kredytu.

W świetle powyższego Spółka powinna ustalać nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego z uwzględnieniem nie tylko kosztów ponoszonych z zawarciem takiego instrumentu finansowego, ale również wyniku na rozliczeniu instrumentu finansowego IRS, przy czym dodatni wynik na rozliczeniu instrumentu IRS zmniejsza nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego, a wynik ujemny zwiększa nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego.”

Za takim rozumieniem przepisów art. 15c ustawy o CIT przemawia też powszechne akceptowane przez organy podatkowe stanowisko, iż jako koszty finansowania dłużnego powinny być też uwzględniane nie tylko ujemne różnice kursowe związane z zaciągnięciem i spłatę pożyczek w walutach obcych (jako zwiększenie tych kosztów), ale także dodatnie różnice kursowe (jako zmniejszenie tych kosztów; korekta w dół) - tak aby odzwierciedlić rzeczywisty, ekonomiczny wpływ tych różnic kursowych na rzeczywistą, ekonomiczną wartość kosztów związanych z finansowaniem dłużnym. Przykładowo - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 sierpnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.320.2024.1.AR, w której wskazano m.in., że:

„(...) kalkulacja różnic kursowych stanowi mechanizm służący dostosowaniu rozliczeń podatkowych do wysokości rzeczywistych przysporzeń majątkowych podatnika. Dodatnie różnice kursowe są ekonomicznie korzystne i powstają w przypadku, gdy na skutek transakcji pieniężnej wyrażonej w walucie podatnik płaci mniej niż powinien, gdyby cena transakcyjna była wyrażona w PLN. Natomiast ujemne różnice kursowe są ekonomicznie niekorzystne dla podatnika - powstają bowiem w przypadku, gdy podatnik płaci więcej niż powinien, gdyby cena transakcyjna była wyrażona w PLN. W obu przypadkach różnice kursowe związane są z kosztami finansowania, z tą tylko różnicą, że w przypadku wzrostu kursu waluty koszt finansowania ulega zwiększeniu, natomiast w przypadku spadku wartości waluty, koszt ten się odpowiednio zmniejsza.

W związku z tym, ujemne, jak i dodatnie różnice kursowe wynikające z zaciągniętych pożyczek powinny być uwzględniane w kosztach finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, gdyż pozostają w związku z uzyskanym finansowaniem dłużnym jako wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem finansowania od innego podmiotu w drodze zaciągniętej od niego pożyczki w walucie obcej.”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych okolicznościach i tylko do nich się odnoszących, nie są zatem wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: