Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.54.2026.2.KM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lutego 2026 r., wpłynął Państwa wniosek z 3 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo 2 marca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) posiada siedzibę na terytorium Polski, jest podatnikiem polskiego podatku dochodowego od osób prawnych i podlega w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”). Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest (…). Rok podatkowy Spółki jest zgodny z rokiem kalendarzowym, tj. rozpoczyna się 1 stycznia i kończy 31 grudnia każdego roku.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca nabywa oraz wykorzystuje składniki majątku stanowiące środki trwałe, od których dokonywane są odpisy amortyzacyjne dla celów księgowych i podatkowych. W stosunku do posiadanych i używanych środków trwałych, Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z metodą liniową wskazaną w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, o którym mowa w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT (dalej: „Wykaz”).

Dla potrzeb (…) Spółka nabyła i oddała do użytkowania nowy środek trwały – (…) (dalej: „System”), w odniesieniu do którego podjęła decyzję o obniżeniu stawki amortyzacyjnej podanej w Wykazie do wysokości 0,5%. System został oddany do użytkowania i wprowadzony do ewidencji środków trwałych w (…) r. Decyzja o obniżeniu stawki amortyzacyjnej została podjęta (…) r., tj. przed wprowadzeniem Systemu do ewidencji środków trwałych, z mocą obowiązującą do jej odwołania.

System spełnia definicję środka trwałego, o której mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o CIT. Wartość początkowa Systemu jest wyższa niż 10.000 zł. W odniesieniu do Systemu Spółka wybrała liniową metodę dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

W przyszłości Spółka może zadecydować o podwyższeniu obniżonej obecnie stawki amortyzacyjnej dla Systemu do dowolnej wysokości, nie wyższej jednak niż stawka wynikająca z Wykazu. Modyfikacja stawki będzie dokonywana ze skutkiem od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego.

System stanowi własność Spółki. System nie jest i nie będzie wykorzystywany w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego. W szczególności, Spółka nie prowadzi działalności na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej lub Polskiej Strefy Inwestycji. Spółka nie jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT.

Pytania

1. Czy w przedstawionej sytuacji Spółka mogła oraz będzie mogła w kolejnych latach podatkowych dokonywać w odniesieniu do Systemu odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawki amortyzacyjnej obniżonej do wysokości 0,5% wartości początkowej środka trwałego, co spowoduje wydłużenie okresu amortyzacji Systemu dla celów podatkowych?

2. Czy Spółka będzie mogła w przyszłości podwyższyć obniżoną obecnie stawkę amortyzacyjną dla Systemu do dowolnej wysokości, nie wyższej niż określona w Wykazie stawek amortyzacyjnych, co spowoduje skrócenie okresu amortyzacji Systemu dla celów podatkowych?

3. Czy wymagane jest istnienie związku stawek amortyzacyjnych stosowanych przez Spółkę dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności Systemu?

4. Czy odpisy amortyzacyjne dokonywane przez Spółkę w wydłużonym okresie amortyzacji będą stanowiły dla Spółki koszt uzyskania przychodu w okresie, za który dokonywany jest odpis?

5. Czy w momencie sprzedaży lub likwidacji Systemu, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość netto tego środka trwałego (obejmującą wartość wydatków na jego nabycie, pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi), również w sytuacji, gdy z powodu odmiennych stawek amortyzacyjnych przyjętych dla potrzeb podatkowych i rachunkowych podatkowa wartość netto Systemu będzie różnić się od księgowej wartości netto?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sytuacji Spółka mogła oraz będzie mogła w kolejnych latach podatkowych dokonywać w odniesieniu do Systemu odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawki amortyzacyjnej obniżonej do wysokości 0,5% wartości początkowej środka trwałego, co spowoduje wydłużenie okresu amortyzacji Systemu dla celów podatkowych.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka będzie mogła w przyszłości podwyższyć obniżoną obecnie stawkę amortyzacyjną dla Systemu do dowolnej wysokości, nie wyższej niż określona w Wykazie stawek amortyzacyjnych, co spowoduje skrócenie okresu amortyzacji Systemu dla celów podatkowych.

Ad. 3

Zdaniem Wnioskodawcy, nie jest wymagane istnienie związku stawek amortyzacyjnych stosowanych przez Spółkę dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności Systemu.

Ad. 4

Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne dokonywane przez Spółkę w wydłużonym okresie amortyzacji będą stanowiły dla Spółki koszt uzyskania przychodu w okresie, za który dokonywany jest odpis.

Ad. 5

Zdaniem Wnioskodawcy, w momencie sprzedaży lub likwidacji Systemu, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość netto tego środka trwałego (obejmującą wartość wydatków na jego nabycie, pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi), również w sytuacji, gdy z powodu odmiennych stawek amortyzacyjnych przyjętych dla potrzeb podatkowych i rachunkowych podatkowa wartość netto Systemu będzie różnić się od księgowej wartości netto.

Uzasadnienie

Podstawy prawne

Zasady ustalania kosztów uzyskania przychodów reguluje art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”). Zgodnie z ust. 1 zdanie pierwsze tego artykułu, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi z kolei, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Zasady ujmowania odpisów amortyzacyjnych w kosztach uzyskania przychodów regulują wspomniane wyżej przepisy art. 16a-16m ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 16a ust. 1, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 16d ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g nie przekracza 10.000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

Zgodnie natomiast z ust. 2 tego przepisu, składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.

Zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Zgodnie natomiast z ust. 3 tego przepisu, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10.000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10.000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Art. 16h ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

W ustawie o CIT nie zostało zdefiniowane pojęcie metody amortyzacji, w praktyce jednak przyjmuje się, że ustawa ta przewiduje trzy metody amortyzacji: metodę liniową, metodę degresywną oraz amortyzację według stawek indywidualnych.

Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT, podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca tego roku podatkowego.

Zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie natomiast z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.

Ad. Pytania 1

Przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie określa, o ile można obniżyć stawki amortyzacyjne. Wskazuje on jedynie na możliwość dokonania obniżenia. W ustawie CIT brak jest również jakiegokolwiek limitu obniżenia wysokości stawki amortyzacyjnej, co pozwala na jej ustalenie na dowolnym poziomie, nie wyższym niż wysokość stawek określonych w Wykazie. Tym samym należy uznać, iż decyzję w zakresie poziomu obniżenia stawki podejmuje podatnik.

W omawianej sytuacji oznacza to, że Spółka miała prawo obniżyć stawkę amortyzacyjną dla Systemu do poziomu 0,5% wartości początkowej i takie działanie jest zgodne z brzmieniem przepisów ustawy o CIT.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo:

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-1.4010.5.2024.1.KM z 15 lutego 2025 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„Jednocześnie (…) obniżenie stawek amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT będzie mogło zostać dokonane do dowolnej wysokości wyższej niż 0%, tj. nawet do poziomu 0,1% rocznie”.

-        w interpretacji Znak: 0114-KDIP2-1.4010.461.2023.1.JF z 12 października 2023 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„(Wnioskodawca) może obniżyć stawki amortyzacyjne dla Środków trwałych do dowolnie określonego przez siebie poziomu (nawet bliskiemu 0%).

Art. 16i ust. 5 ustawy CIT wprowadził generalną zasadę zezwalającą podatnikom na obniżenie stawek amortyzacji podatkowej dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową. Co więcej, ustawodawca nie wprowadził dodatkowych ograniczeń w tym zakresie, z wyjątkiem wskazania terminów, od których dokonanie takiego obniżenia jest możliwe. W szczególności, w ustawie CIT nie określono jaka jest dopuszczalna granica obniżenia wysokości stawek amortyzacyjnych. W konsekwencji, w ustawie CIT brak jest jakiegokolwiek limitu obniżenia wysokości stawki amortyzacyjnej, co pozwala na jej ustalenie na dowolnym poziomie, nie wyższym niż wysokość stawek określonych w Wykazie”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC z 22 marca 2022 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„Ustawa o CIT nie określa jaka jest dopuszczalna granica obniżenia wysokości stawek amortyzacyjnych, a zatem Spółka będzie mogła obniżyć stawkę amortyzacyjną nawet do poziomu 0,1%.

W myśl art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. (…) Przepis ten wyraża generalną zasadę zezwalającą podatnikom na obniżanie stawek amortyzacyjnych stosowanych w odniesieniu do środków trwałych. Jednocześnie ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych obostrzeń, w szczególności nie wskazuje w jakichkolwiek regulacjach obowiązujących w zakresie CIT minimalnego poziomu stawek amortyzacyjnych, które mogłyby być zastosowane przez podatnika w przypadku ich obniżenia. W konsekwencji brak jest jakiegokolwiek limitu, do którego podatnik może obniżyć wysokość stawek amortyzacyjnych, co pozwala na dowolne ustalenie ich poziomu, przy założeniu, że będą one nie wyższe niż stawki określone w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC z 15 czerwca 2022 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„Literalne brzmienie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, a także analiza pozostałych przepisów ustawy wskazuje, że ustawodawca zezwolił podatnikom na obniżanie stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy bez określania szczegółowych zasad jego dokonywania oraz limitu obniżenia, za wyjątkiem terminów, w których może do tych zmian dojść oraz zawężenia stosowania omawianych regulacji do środków trwałych amortyzowanych metodą liniową.

Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki amortyzacji, tj. jej zmniejszenia, począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo jej zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej stawki począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie i były wyższe od zera”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.417.2018.1.MBD z 18 września 2018 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„(U)stawa o CIT nie określa jaka jest dopuszczalna granica obniżenia wysokości stawek amortyzacyjnych, a zatem Spółka uprawiona była obecnie oraz będzie w przyszłości do obniżenia stawki amortyzacyjnej do dowolnego poziomu tj. nawet do poziomu 0,1%”.

Ad. Pytania 2

Art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wprowadza możliwość zmniejszenia stawki amortyzacyjnej środka trwałego. Treść tego przepisu nie zawiera jednak wprost wskazania, że po dokonanym obniżeniu stawki amortyzacyjnej podatnik ma prawo do jej ponownego podwyższenia.

W ocenie Wnioskodawcy, pomimo braku regulacji, która wprost wskazywałaby na możliwość ponownego podwyższenia stawki amortyzacyjnej, takie podwyższenie jest możliwe i w pełni zgodne z treścią ustawy o CIT.

Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 144, poz. 1179), którą zmieniono treść art. 16i ust. 5 ustawy o CIT na brzmienie, które obowiązuje obecnie:

„(…) Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”.

Nie ulega więc wątpliwości, że celem ustawodawcy było umożliwienie podatnikom modyfikowania wysokości amortyzacji tak, aby w jak najbardziej efektywny sposób dostosować ją do wysokości ponoszonych kosztów i uzyskiwanego w tym zakresie dochodu. W uzasadnieniu wprost wskazano, że podatnicy mają mieć możliwość ponownego podwyższenia stawek, które zostały przez podatnika obniżone. Tym samym, ustawodawca zakładał możliwość zarówno obniżania stawek, jak i późniejszego ich podwyższania. Mimo, że ten drugi element nie został wprost wyrażony w treści art. 16u ust. 5 ustawy o CIT, należy w tym zakresie zastosować wykładnię funkcjonalną i celowościową i uznać, że istnieje możliwość ponownego podwyższenia stawek, które wcześniej zostały obniżone (do maksymalnej wysokości wskazanej w Wykazie).

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie także w licznych interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo:

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.237.2024.1.AN z 3 czerwca 2024 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„W świetle powyższego należy stwierdzić, że Spółka będzie uprawniona do stosowania od początku 2025 r. obniżonych stawek amortyzacyjnych (…). Obniżenie stawek spowoduje wydłużenie okresu amortyzacji tych składników majątkowych. W kolejnych latach, Spółka będzie miała prawo do ponownej zmiany stawek amortyzacyjnych, tzn. ich podwyższenia do poziomu wynikającego z Wykazu stawek amortyzacyjnych (od stycznia danego roku); zmiana ta spowoduje odpowiednie wydłużenie okresu amortyzacji (w stosunku do okresu wynikającego z wcześniejszego obniżenia tych stawek)”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.702.2023.2.JKU z 30 stycznia 2024 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„(…) Spółka będzie mogła począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego dokonać dalszego obniżenia wcześniej obniżonych stawek amortyzacyjnych lub dowolnego podwyższenia, jednakże do poziomu nie wyższego niż wynika to z Wykazu (i wyższego od 0% rocznie)”.

-        w interpretacji Znak: 0114-KDIP2-1.4010.461.2023.1.JF z 12 października 2023 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„Pomimo braku jednoznacznej normy prawnej, podatnicy mogą podwyższać uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną do wysokości nieprzekraczającej stawek określonych w Wykazie.

Podstawę do powyższej konkluzji stanowi art. 16i ust. 5 ustawy CIT, w którym posłużono się określeniem „zmiany stawki”. Zdaniem Wnioskodawcy, dopuszczono tym samym możliwość modyfikacji wysokości stawek amortyzacyjnych, bez wskazania kierunku tej zmiany. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego, słowo „zmiana” oznacza zastąpienie czegoś czymś, co oznacza zarówno obniżenie, jak i podwyższenie uprzednio stosowanej stawki amortyzacyjnej. (…) W art. 16i ust. 5 ustawy CIT nie wprowadzono jakichkolwiek ograniczeń w zakresie zmiany (tu rozumianej również jako podwyższenie) uprzednio obniżonej stawki amortyzacji. Oznacza to, iż decyzja o podwyższeniu stawek amortyzacyjnych, w tym zastosowaniu stawki w jej pierwotnej wysokości, pozostaje w gestii Spółki i nie jest uzależnienia od wystąpienia jakichkolwiek dodatkowych okoliczności.

Potwierdzeniem prawidłowości takiego stanowiska jest również (…) uzasadnienie projektu zmian do ustawy CIT, w ramach którego wprowadzono art. 16i ust. 5 (druk nr 411). Jak wynika z jego treści: „Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”. Analogiczny wniosek można wysnuć po przeprowadzeniu wykładni celowościowej ogółu przepisów ustawy CIT dotyczących amortyzacji środków trwałych, z których nie wynika zakaz podwyższenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych. Należy przyjąć, iż racjonalny ustawodawca zawarłby takie ograniczenie wprost w treści ustawy CIT.

Jedyne ograniczenia w tym zakresie wynikające z ustawy CIT dotyczą nie samej decyzji podatnika o podwyższeniu stawek amortyzacyjnych, lecz wysokości tego podwyższenia oraz terminu jego dokonania. W ocenie Spółki, jest ona uprawniona do podwyższenia stawki amortyzacyjnych do dowolnego poziomu, przy czym nie może ona przekraczać maksymalnej wysokości przewidzianej w Wykazie dla danego Środka trwałego. Ponadto, Wnioskodawca nie może dokonać podwyższenia stawki amortyzacyjnej w dowolnym terminie. Jak wynika bowiem z art. 16i ust. 5 ustawy CIT, jest to możliwe od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego (w przypadku Środków trwałych już przez Spółkę amortyzowanych) albo od miesiąca ujęcia Środka trwałego w Ewidencji (w przypadku nowo nabywanych Środków trwałych).

Uwzględniając powyższe, Spółka może podwyższyć do dowolnej wysokości, nie wyższej jednak niż określonej w Wykazie, uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną stosowaną dla danego Środka trwałego, w tym powrócić do stosowania stawki amortyzacyjnej w pierwotnej wysokości, z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy CIT”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC z 15 czerwca 2022 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„Powołany przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, dostosowanych do jego sytuacji, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego wynika, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności i zależy jedynie od decyzji podatnika. Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu).

Możliwość podwyższenia obniżonych stawek wynika nie tylko z literalnej treści przepisu, ale znajduje także potwierdzenie w celu w jakim wprowadzono art. 16i ust. 5 do ustawy o CIT. Jak wprost wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która wprowadziła do ustawy o CIT przepis art. 16i ust. 5 w obecnym brzmieniu, celem wprowadzenia takiej treści przepisu było umożliwienie podatnikom modyfikowania stawek amortyzacji w zależności od ich sytuacji, co ma stanowić element ich polityki podatkowej, a więc zarówno obniżania jak i podwyższania stawek amortyzacji (z uwzględnieniem limitu wynikającego z Wykazu)”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC z 22 marca 2022 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„(…) Spółka mogła i będzie mogła począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego dokonać dowolnego podwyższenia lub dalszego obniżenia wcześniej obniżonych stawek amortyzacyjnych, jednakże do poziomu nie wyższego niż wynika to z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-1.4010.102.2020.1.DK z 13 maja 2020 r., w której organ podatkowy stwierdził, że:

„Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem ww. przepis umożliwił podatnikom obniżanie lub podwyższanie uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową. Z powyższego wynika, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek innych niż ww. okoliczności i zależy jedynie od decyzji podatnika. Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej uprzednio obniżonej dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu oraz terminów, w których może dojść do tych zmian)”.

Mając na uwadze powyższe Spółka stoi na stanowisku, że może podwyższyć do dowolnej wysokości, nie wyższej niż określona w Wykazie, uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną stosowaną dla Systemu, z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.

Ad. Pytania 3

W ocenie Spółki, nie jest wymagane istnienie związku stawek amortyzacyjnych stosowanych przez Spółkę dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności Systemu. Stawki amortyzacji podatkowej mogą kształtować się na dowolnym poziomie wyższym niż 0% i nie przekraczającym stawek określonych w Wykazie.

Stanowiący podstawę prawną dla obniżania stawek amortyzacyjnych środków trwałych przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie wprowadza warunku istnienia związku pomiędzy wysokością obniżonej przez podatnika stawki a okresem ekonomicznej użyteczności środka trwałego, dla którego stawka amortyzacyjna jest obniżana. Również żadne inne przepisy ustawy o CIT nie formułują obowiązku uwzględniania okresu ekonomicznej użyteczności środka trwałego przy określaniu przez podatnika stawki amortyzacyjnej dla tego środka trwałego. Zdaniem Spółki oznacza to, że w odniesieniu do Systemu Spółka ma prawo kształtować wysokość stawki amortyzacyjnej według własnego uznania (na poziomie wyższym niż 0% i nie wyższym, niż wynikałoby to z Wykazu), niezależnie od okresu ekonomicznej użyteczności tego środka trwałego.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo:

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-2.4010.180.2025.2.MK z dnia 26 czerwca 2025 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Powyższy przepis nie określa jakichkolwiek warunków czy zasad według których powinno następować obniżenie stawek amortyzacyjnych. W szczególności wskazany przepis nie uzależnia obniżenia stawki amortyzacyjnej od jakichkolwiek okoliczności gospodarczych i ekonomicznych itp. Jak wskazuje się w doktrynie prawa podatkowego: „(…) amortyzacja podatkowa jest koncepcją poniekąd sztuczną, gdyż celem ustawy podatkowej nie jest, tak jak w rachunkowości, prezentacja prawdziwego obrazu sytuacji finansowej jednostki, lecz opodatkowanie dochodu. Podatkową funkcją amortyzacji jest rozłożenie kosztów w czasie, przy czym okres ten nie musi być wyznaczony ekonomicznym zużyciem” (zob. F. Świtała [w:] G. Dźwigała, Z. Huszcz, P. Karwat, R. Krasnodębski, M. K. Ślifirczyk, F. Świtała, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2009, art. 16(i)). Inaczej zatem niż ma to miejsce na gruncie prawa bilansowego, amortyzacja podatkowa nie musi odzwierciedlać ekonomicznego zużycia środka trwałego.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka w oparciu o art. 16i ust. 5 ustawy o CIT może zmieniać, w tym obniżać stawki amortyzacyjne dla środków trwałych w sposób dowolny (przyjmując, że nie zachodzi przypadek z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT z uwagi na wyłączenie jego stosowania przez art. 14 Ustawy nowelizującej). Nie jest zatem wymagane istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych z przewidywanym faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-1.4010.5.2024.1.KM z 15 lutego 2024 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„(N)ie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych, w wyniku czego stawki amortyzacyjne stosowane przez Spółkę mogą kształtować się na dowolnym, ustalonym przez Spółkę poziomie (przy założeniu, że nie będą wyższe niż stawki określone w Wykazie i będą wyższe od 0%)”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC z 22 marca 2022 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„(N)ie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych, w wyniku czego stawki amortyzacyjne stosowane przez Spółkę mogą kształtować się na dowolnym, ustalonym przez Spółkę poziomie (przy założeniu, że nie będą wyższe niż stawki określone w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do ustawy o ustawy o CIT)”.

Ad. Pytania 4

W ocenie Spółki, odpisy amortyzacyjne dokonywane przez nią w wydłużonym okresie amortyzacji (w porównaniu do standardowego okresu amortyzacji wynikającego z zastosowania stawek wskazanych w Wykazie) będą stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodu w okresie, za który dokonywany jest odpis.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Należy pokreślić, że dokonane przez Spółkę obniżenie stawki amortyzacyjnej dla Systemu oraz jej ewentualne późniejsze podwyższenie jest/będzie przeprowadzane zgodnie z powołanymi powyżej przepisami ustawy o CIT. W konsekwencji, dokonywane odpisy amortyzacyjne, bez względu na zastosowaną dla ich kalkulacji w danym roku podatkowym stawkę amortyzacyjną, stanowią oraz będą stanowiły dla Spółki koszty uzyskania przychodu w okresie, za który dokonywany jest odpis. Bez znaczenia pozostanie przy tym poziom, czy rodzaj przychodów generowanych w okresie stosowania stawek obniżonych czy stawki wynikającej z Wykazu.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo:

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-2.4010.537.2024.1.DP z 29 października 2024 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„Odpisy amortyzacyjne dokonane w wydłużonym okresie amortyzacji (w porównaniu do okresu standardowego amortyzacji według stawek wynikających z Wykazu) będą stanowić dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-1.4010.4.2024.1.KM z 14 lutego 2024 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„Należy pokreślić, że zakładane przyszłe obniżanie stawek amortyzacyjnych oraz ich ewentualne późniejsze podwyższenie będzie przeprowadzane zgodnie z powołanymi powyżej przepisami ustawy o CIT. W konsekwencji, dokonywane odpisy amortyzacyjne, bez względu na zastosowaną dla ich kalkulacji w danym roku podatkowym stawkę amortyzacyjną (zgodną z przepisami), stanowią oraz będą stanowiły dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu w okresie, za który dokonywany jest odpis. Bez znaczenia pozostanie przy tym poziom, czy rodzaj przychodów generowanych w okresie stosowania stawek obniżonych czy stawek podstawowych z Wykazu”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.702.2023.2.JKU z 30 stycznia 2024 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„Odpisy amortyzacyjne dokonane w wydłużonym okresie amortyzacji (w porównaniu do okresu standardowego amortyzacji według stawek wynikających z Wykazu) będą stanowić dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu. W szczególności (…), nie wystąpi w takim przypadku konieczność odniesienia kosztu amortyzacji do okresu, w którym wystąpił przychód z tytułu wyprodukowanych z wykorzystaniem środków trwałych wyrobów/usług. Powyższe wynika wprost z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Należy pokreślić, że zakładane przyszłe obniżanie stawek amortyzacyjnych oraz ich ewentualne późniejsze podwyższenie będzie przeprowadzane zgodnie z powołanymi powyżej przepisami ustawy o CIT, w konsekwencji, dokonywane odpisy amortyzacyjne, bez względu na zastosowaną dla ich kalkulacji w danym roku podatkowym stawkę amortyzacyjną (zgodną z przepisami), stanowią oraz będą stanowiły dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodu w okresie, za który dokonywany jest odpis. Bez znaczenia pozostanie przy tym poziom, czy rodzaj przychodów generowanych w okresie stosowania stawek obniżonych czy stawek podstawowych z Wykazu”.

Ad. Pytania 5

Zdaniem Spółki, w momencie sprzedaży bądź likwidacji (z przyczyn innych niż utrata przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności) Systemu będzie ona miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość netto tego środka trwałego (równą wydatkom na jego nabycie pomniejszonym o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi). Prawo to Spółka będzie miała także w sytuacji, gdy z uwagi na odmienne stawki amortyzacji przyjęte dla potrzeb podatkowych i rachunkowych, podatkowa wartość netto Systemu będzie różnić się od jego księgowej wartości netto.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. (…)

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, są jednak kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Powyższe oznacza, że do kosztów uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych zalicza się wydatki na ich nabycie lub wytworzenie (zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami), pomniejszone o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Powyższe ma również zastosowanie do możliwości rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w przypadku, gdy likwidacja nie jest związana z utratą przez te środki przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.

Spółka wskazuje jednocześnie, że zarówno w przypadku sprzedaży, jak i likwidacji Systemu, wartość nieumorzona tego środka trwałego dla celów podatkowych może różnić się od wartości nieumorzonej dla celów rachunkowych. W konsekwencji, w przypadku likwidacji lub sprzedaży Systemu, wartość rozpoznana przez Spółkę jako koszt uzyskania przychodów, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o CIT i przedstawionymi powyżej, może różnić się od kwoty kosztów wykazanych z tego tytułu dla potrzeb rachunkowych. W ocenie Spółki, różnica ta wynika z odrębności przepisów podatkowych i rachunkowych i nie będzie wpływać na prawo Spółki do rozpoznania wysokości kosztów uzyskania przychodów. Powyższe oznacza, że w przypadku sprzedaży Systemu lub jego likwidacji (z przyczyn innych niż utrata przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności), Spółka będzie miała prawo do rozpoznania jako koszt uzyskania przychodu wartości początkowej Systemu pomniejszonej o dokonane odpisy amortyzacyjne według przyjętych przez nią stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo:

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-1.4010.5.2024.1.KM z 15 lutego 2024 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„W momencie sprzedaży bądź likwidacji wybranych środków trwałych Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość netto tych środków trwałych (równą wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi)”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-1.4010.4.2024.1.KM z 15 lutego 2024 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„(W) momencie sprzedaży bądź likwidacji wybranych środków trwałych (Wnioskodawca) będzie uprawniony zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość netto tych środków trwałych (równą wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie pomniejszonym o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi, w tym także odpisów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów) także w sytuacji, gdy z uwagi na odmienne stawki amortyzacji przyjęte dla potrzeb podatkowych i rachunkowych, podatkowa wartość netto różni się od księgowej wartości netto danych aktywów”.

-        w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-3.4010.702.2023.2.JKU z 30 stycznia 2024 r., w której organ podatkowy zaakceptował stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej oceny potwierdzając, że:

„(W) momencie sprzedaży bądź likwidacji wybranych środków trwałych (Wnioskodawca) będzie uprawniony zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów podatkową wartość netto tych środków trwałych (równą wydatkom na ich nabycie lub wytworzenie pomniejszonym o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi, w tym także odpisów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów) także w sytuacji, gdy z uwagi na odmienne stawki amortyzacji przyjęte dla potrzeb podatkowych i rachunkowych, podatkowa wartość netto różni się od księgowej wartości netto danych aktywów”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji organów podatkowych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, bowiem powołane interpretacje nie stanowią materialnego prawa podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym:

Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.