Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.570.2025.1.SG

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku CIT. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (…) (koksowego). Wyprodukowany koks Spółka samodzielnie sprzedaje do odbiorców niepowiązanych w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 3, jednak w większości realizuje sprzedaż koksu do podmiotu powiązanego w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 - spółki posiadającej bezpośredni udział w kapitale Wnioskodawcy (dalej: „Klient”) - która prowadzi działalność polegającą na dystrybucji węgla, koksu i wyrobów węglopochodnych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka planuje zawrzeć z Klientem umowę o świadczenie usług przerobu węgla koksowego. Zgodnie z modelem biznesowym, proces produkcyjny będzie realizowany w całości na materiale powierzonym przez Klienta, co oznacza, że węgiel koksowy poddawany przerobowi będzie przez cały czas trwania usługi stanowił własność Klienta. Celem usługi, z perspektywy Klienta, jest uzyskanie produktu finalnego w postaci koksu o określonych parametrach jakościowych. Własność wyprodukowanego koksu będzie przysługiwać Klientowi. Za wykonanie usługi Spółka będzie otrzymywać od Klienta wynagrodzenie, kalkulowane w oparciu o ilość przerobionego materiału oraz zakres zleconych prac.

Nieodłącznym i nieuniknionym z punktu widzenia technologii koksowania skutkiem ubocznym procesu przerobu węgla koksowego jest powstawanie nieoczyszczonego (surowego) gazu koksowniczego. Gaz ten, w momencie jego powstania, charakteryzuje się wysokim stopniem zanieczyszczenia i szkodliwości dla środowiska naturalnego. Nie jest on przedmiotem powszechnego obrotu gospodarczego - Spółka nie identyfikuje klientów zgłaszających chęć nabycia samego nieoczyszczonego gazu koksowniczego. Jego wykorzystanie lub sprzedaż wymaga poniesienia przez Spółkę istotnych nakładów inwestycyjnych i operacyjnych na budowę i utrzymanie instalacji do jego oczyszczania i uszlachetniania.

W konsekwencji Spółka, ponosząc określone nakłady finansowe, może poddać nieoczyszczony gaz koksowniczy kolejnemu procesowi technologicznemu. W wyniku tego procesu Spółka może otrzymać następujące produkty - gaz koksowniczy (oczyszczony), oraz wyroby węglopochodne: smoła surowa, benzol surowy, siarka płynna, siarczan amonu. Oczyszczony gaz koksowniczy Spółka może wykorzystać jako paliwo w procesie produkcji koksu i energii lub sprzedać. Oczyszczony gaz koksowniczy oraz wyroby węglopochodne mogą już być wprowadzone na rynek - istnieje na nie rynek zbytu. Spółka będzie realizować ich sprzedaż samodzielnie lub do Klienta, który będzie zajmował się dystrybucją hurtową gazu koksowniczego i wyrobów węglopochodnych.

Zgodnie z postanowieniami umownymi, które Spółka zamierza zawierać z Klientem, węgiel dostarczony przez Klienta w celu wykonania na nim usługi przerobu pozostaje własnością Klienta, podobnie jak koks otrzymany w wyniku przerobu węgla. Natomiast Wnioskodawca będzie stawał się właścicielem wszystkich pozostałości powstających w procesie przerobu koksu - czyli nieoczyszczonego gazu koksowniczego. W wyniku wykonanej usługi otrzymanie przez Spółkę na własność nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie będzie wiązało się z obowiązkiem zapłaty na rzecz Klienta jakiegokolwiek dodatkowego wynagrodzenia. Dla Klienta, nieposiadającego odpowiedniej infrastruktury do oczyszczania i zagospodarowania gazu, stanowi on w istocie pozostałość procesu produkcyjnego, którego nabycie, transport a potem samodzielna utylizacja wiązałaby się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów.

Podkreślenia wymaga, że nieoczyszczony gaz jest szkodliwy dla środowiska w związku z czym uwolnienie go do atmosfery wiązałoby się nieodłącznie z koniecznością poniesienia sankcji. W konsekwencji, Klient nie jest zainteresowany nabyciem własności nieoczyszczonego gazu koksowniczego. Spółka, po otrzymaniu w procesie produkcji nieoczyszczonego gazu koksowniczego, będzie we własnym zakresie i na własny koszt podejmować decyzję o jego dalszym losie - tj. o ewentualnym poniesieniu nakładów na jego oczyszczenie w celu wykorzystania produktów z niego otrzymanych na potrzeby własne lub odsprzedaży podmiotom trzecim, w tym Klientowi.

W związku z powyższym modelem biznesowym, Spółka powzięła wątpliwość co do prawidłowego rozpoznania skutków podatkowych na gruncie ustawy o CIT w związku z uzyskaniem nieoczyszczonego gazu koksowniczego.

Pytania

1. Czy w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu koksowniczego, będącego pozostałością procesu produkcyjnego usługi przerobu węgla koksowego na koks (własność węgla i koksu przysługuje Klientowi), po stronie Spółki powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT?

2. W przypadku uznania przez Organ, że w sytuacji opisanej w pytaniu nr 1 po stronie Spółki powstaje przychód podatkowy, to czy z uwagi na zawarte w opisie zdarzenia przyszłego okoliczności, w tym fakt, że nieoczyszczony gaz koksowniczy w momencie jego uzyskania nie posiada żadnej wartości rynkowej, istnieje możliwość przyjęcia, że wartość tego przychodu powinna wynosić 0 PLN (zero)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1

Brak powstania przychodu w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu koksowniczego.

W ocenie Wnioskodawcy, w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu koksowniczego będącego pozostałością procesu produkcyjnego usługi przerobu węgla koksowego na koks, stanowiącego własność Klienta w tym koks również stanowiący własność Klienta, po stronie Spółki nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przychodami są w szczególności: wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (...).

Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Jednakże, jego rozumienie zostało precyzyjnie ukształtowane w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Kluczowe znaczenie ma tu uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2002 r. (sygn. akt FPS 9/02), w której Sąd stwierdził, że pojęcie to „obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.

 

Na kanwie tego i późniejszych orzeczeń wypracowano cztery kumulatywne przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń:

a) uzyskanie przez podatnika wymiernej korzyści majątkowej,

b) odniesienie tej korzyści kosztem innego podmiotu,

c) brak ekwiwalentnego świadczenia wzajemnego ze strony beneficjenta,

d) istnienie stosunku prawnego, w ramach którego dochodzi do świadczenia.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym żadna z kluczowych przesłanek nie zostanie spełniona:

Po pierwsze, Spółka w wyniku otrzymania nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie otrzymuje wymiernej korzyści. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nie jest w stanie sprzedać nieoczyszczony gaz koksowniczy w stanie nieprzetworzonym - nie ma bowiem klientów zgłaszających chęć nabycia takiego produktu. Zatem Spółka byłaby zobowiązana podjąć decyzję o utylizacji tej substancji (co wiąże się z poniesieniem kosztów), albo może podjąć dodatkowe nakłady na to, aby przetworzyć nieoczyszczony gaz koksowniczy w gaz koksowniczy (oczyszczony) oraz wyroby węglopochodne. W konsekwencji sam fakt otrzymania nieoczyszczonego gazu koksowniczego w procesie przetwarzania węgla koksowego Klienta w koks należący do Klienta, nie generuje dla Spółki wymiernej korzyści ekonomicznej.

Po drugie, Spółka nie uzyskuje nieoczyszczonego gazu koksowniczego „kosztem” Klienta. Po pierwsze Klient nie posiadał tego materiału u siebie przed nabyciem usługi przerobu węgla, a powstał on dopiero w wyniku jej wykonania. Jednakże dla Klienta nieoczyszczony gaz koksowniczy jest pozostałością procesu produkcyjnego usługi przerobu węgla koksowego na koks, którego zagospodarowanie generowałoby jedynie koszty. Klient byłby zmuszony do utylizacji tej pozostałości procesu produkcyjnego, gdyż nie posiada odpowiedniego zaplecza technologicznego umożliwiającego mu otrzymania z nieoczyszczonego gazu koksowniczego produktów, które miałyby wartość. Zatem otrzymanie przez Spółkę nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie prowadzi do uszczerbku majątkowego u Klienta, a wręcz pozwala mu uniknąć potencjalnych wydatków. Nie ma tu mowy o przesunięciu majątkowym, którego ekonomiczny ciężar ponosiłby Klient.

Poza tym należy wykluczyć możliwość przyjęcia, że z tytułu otrzymania nieoczyszczonego gazu koksowniczego przez Spółkę, mamy do czynienia z otrzymaniem czegoś bez świadczenia ekwiwalentnego ze strony beneficjenta (Spółki). Nieoczyszczony gaz koksowniczy nie jest materiałem, który znajduje się w posiadaniu Klienta i którego otrzymanie przez Spółkę oznacza przejęcie tego produktu bez świadczenia ekwiwalentnego. Brak jest bowiem świadczenia ze strony Klienta oraz stosunku prawnego, którego przedmiotem byłoby nieodpłatne świadczenie. Umowa zawierana z Klientem dotyczy odpłatnego świadczenia usługi przerobu węgla. Powstanie nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie jest wynikiem celowego działania Klienta, mającego na celu obdarowanie Spółki, lecz nieuniknionym rezultatem procesu technologicznego. Brak jest zatem causa donandi.

Jak słusznie wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w sytuacji związanej z otrzymaniem produktu w wyniku własnego działania, a nie działania podmiotu trzeciego, „aby doszło do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie” (tak Dyrektor KIS w interpretacji z 1 października 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.345.2021.1.SK). W opisanym stanie faktycznym (winno być: zdarzeniu przyszłym) taki stosunek prawny nie występuje.

W konsekwencji uzyskanie nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie jest wynikiem darowizny między Klientem a Spółką, lecz naturalną konsekwencją głównej realizowanej transakcji gospodarczej, która ma już charakter ekwiwalentny dla obu stron.

Powyższe stanowisko znajduje pełne potwierdzenie w jednolitej linii interpretacyjnej organów podatkowych. W przywołanej już interpretacji Znak: 0111-KDIB1-2.4010.345.2021.1.SK, dotyczącej pozyskiwania pyłu węglowego z rozsypów, Dyrektor KIS jednoznacznie stwierdził, że objęcie w posiadanie takiej pozostałości nie jest jego „otrzymaniem” w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT i nie rodzi przychodu w momencie pozyskania.

Przychód podatkowy po stronie Spółki mógłby powstać, jeśli Spółka dokonałaby sprzedaży oczyszczonego gazu koksowniczego i/lub wyrobów węglopochodnych. Jednak wówczas podstawą powstania tego przychodu nie byłby art 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ale art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o CIT, tj. przychód powstałby w dniu wydania rzeczy, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe w zakresie pytania nr 1.

Z tego też względu odnoszenie się do Państwa stanowiska w zakresie, o którym mowa w pytaniu nr 2 jest niezasadne.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”), nie zawiera definicji przychodu. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 updop przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

 

I tak, stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:

 1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;

 2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Zatem, w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 updop, aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe.

Dla celów podatkowych za nieodpłatne świadczenia należy przyjmować te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Warunkiem uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód − co wynika z literalnego brzmienia art. 12 ust. 1 pkt 2 updop − jest jego otrzymanie przez podatnika. Aby mówić o otrzymaniu świadczenia przez świadczeniobiorcę, świadczeniodawca musi wyrazić pozytywną wolę tego świadczenia poprzez zobowiązanie się do jego spełnienia. Nie wystarczy samo zawarcie umowy o nieodpłatne świadczenie, lecz konieczne jest jej wykonanie. Każdą więc sytuację i każde tego rodzaju zdarzenie gospodarcze należy rozpatrywać i oceniać indywidualnie jako konkretny przypadek z uwzględnieniem okoliczności faktycznych badanej sprawy.

Stanowiąc o wartości nieodpłatnych świadczeń, jako o przychodzie kształtującym podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, ustawodawca nie sprecyzował bliżej tego, co należy rozumieć przez nieodpłatne świadczenia, ograniczając się jedynie do wskazania sposobu i kryteriów ustalania ich wartości (art. 12 ust. 5 i ust. 6 updop).

 

I tak zgodnie z art. 12 ust. 5 i 6 updop:

  5. Wartość otrzymanych rzeczy lub praw, w tym otrzymanych nieodpłatnie, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania, z zastrzeżeniem ust. 6b.

  6. Wartość świadczeń w naturze, w tym nieodpłatnych świadczeń, ustala się:

 1) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu - w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu;

 4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Pomimo braku legalnej definicji nieodpłatnego świadczenia w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym pojęcie to w prawie finansowym ma szerszy zakres, niż w prawie cywilnym. I tak, pojęcie nieodpłatnego świadczenia obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt II FSK 1/06).

Powstanie przychodu ze świadczeń nieodpłatnych należy zatem rozważyć zawsze wtedy, gdy podatnik podatku dochodowego od osób prawnych otrzymuje, bez obowiązku świadczenia wzajemnego, rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw (w szczególności ze środków pieniężnych).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 updop przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności: wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (...).

Co istotne, odpłatność lub nieodpłatność czynności prawnych jako kryterium ich podziału na gruncie prawa cywilnego, nie ma znaczenia dla kwalifikowania osiągniętego z tytułu takiej czynności przychodu lub jego kosztu na gruncie ustawy podatkowej.

Istotne natomiast jest to, czy na podstawie stosunków cywilnoprawnych, rzeczowych lub zobowiązanych, doszło do otrzymania rzeczy, prawa lub świadczenia za odpłatnością, nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie.

Oznacza to, że cechą wyróżniającą kategorie przychodu z art. 12 ust. 1 pkt 2 updop nie jest to, czy dana czynność ze swej istoty jest zawsze nieodpłatna lub odpłatna, lecz to, czy w wyniku jej dokonania podatnik osiągnął przychód (powiększył swoje aktywa lub pomniejszył koszty ich uzyskania), niezależnie od woli stron danej czynności prawnej.

Co zostało wykazane powyżej, aby podatnik uzyskał przychód, musi dojść do nieodpłatnego świadczenia.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika m.in., że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka planuje zawrzeć z Klientem umowę o świadczenie usług przerobu węgla koksowego. Zgodnie z modelem biznesowym, proces produkcyjny będzie realizowany w całości na materiale powierzonym przez Klienta, co oznacza, że węgiel koksowy poddawany przerobowi będzie przez cały czas trwania usługi stanowił własność Klienta. Celem usługi, z perspektywy Klienta, jest uzyskanie produktu finalnego w postaci koksu o określonych parametrach jakościowych. Własność wyprodukowanego koksu będzie przysługiwać Klientowi. Za wykonanie usługi Spółka będzie otrzymywać od Klienta wynagrodzenie, kalkulowane w oparciu o ilość przerobionego materiału oraz zakres zleconych prac. Zgodnie z postanowieniami umownymi, które Spółka zamierza zawierać z Klientem, węgiel dostarczony przez Klienta w celu wykonania na nim usługi przerobu pozostaje własnością Klienta, podobnie jak koks otrzymany w wyniku przerobu węgla. Natomiast Wnioskodawca będzie stawał się właścicielem wszystkich pozostałości powstających w procesie przerobu koksu - czyli nieoczyszczonego gazu koksowniczego. W wyniku wykonanej usługi otrzymanie przez Spółkę na własność nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie będzie wiązało się z obowiązkiem zapłaty na rzecz Klienta jakiegokolwiek dodatkowego wynagrodzenia. Dla Klienta, nieposiadającego odpowiedniej infrastruktury do oczyszczania i zagospodarowania gazu, stanowi on w istocie pozostałość procesu produkcyjnego, którego nabycie, transport a potem samodzielna utylizacja wiązałaby się z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów.

Wątpliwości Spółki dotyczą ustalenia, czy w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu koksowniczego, będącego pozostałością procesu produkcyjnego usługi przerobu węgla koksowego na koks (własność węgla i koksu przysługuje Klientowi), po stronie Spółki powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 updop.

W rozpatrywanej sprawie nabyte pozostałości powstające w procesie przerobu koksu, czyli nieoczyszczony gaz koksowniczy, który jest pozostałością procesu produkcyjnego usługi przerobu węgla koksowego na koks, nie będzie dla Spółki stanowić przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym w momencie jego pozyskania. Jak wynika bowiem z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych warunkiem uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód jest jego otrzymanie przez podatnika. Ponadto z przepisów wynika aby zdarzenie generowało powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia koniecznym jest aby przysporzenie uzyskane przez podatnika powstało na skutek działania innego podmiotu. Z wniosku wynika, że Klient nie jest zainteresowany nabyciem własności tego nieoczyszczonego gazu koksowniczego. Klient byłby zmuszony do utylizacji tej pozostałości procesu produkcyjnego, gdyż nie posiada odpowiedniego zaplecza technologicznego umożliwiającego mu otrzymania z nieoczyszczonego gazu koksowniczego produktów, które miałyby wartość. Zatem otrzymanie przez Spółkę nieoczyszczonego gazu koksowniczego nie prowadzi do uszczerbku majątkowego u Klienta, a wręcz pozwala mu uniknąć potencjalnych wydatków. A zatem nieoczyszczony gaz koksowniczy staje się własnością Spółki.

W związku z powyższym skoro jak wskazano w opisie sprawy Spółka, po otrzymaniu w procesie produkcji nieoczyszczonego gazu koksowniczego, będzie we własnym zakresie i na własny koszt podejmować decyzję o jego dalszym losie, tj. o ewentualnym poniesieniu nakładów na jego oczyszczenie w celu wykorzystania produktów z niego otrzymanych na potrzeby własne lub odsprzedaży podmiotom trzecim, w tym Klientowi, to nie sposób twierdzić, że otrzymanie węgla w sposób wskazany we wniosku rodzi po stronie Spółki obowiązek podatkowy w postaci rozpoznania przychodu podatkowego, gdyż Spółka nie uzyskuje w tym momencie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 updop. Aby doszło do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe. W sprawie będącej przedmiotem wniosku takie okoliczności nie zachodzą. Dopiero sprzedaż oczyszczonego gazu koksowniczego przez Spółkę będzie generowała powstanie przychodu podatkowego.

W konsekwencji powyższego stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym w momencie uzyskania nieoczyszczonego gazu koksowniczego będącego pozostałością procesu produkcyjnego, usługi przerobu węgla koksowego na koks, stanowiącego własność Klienta, w tym koks również stanowiący własność Klienta, po stronie Spółki nie powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, należało uznać za prawidłowe.

Z uwagi na uznanie, że Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe, odniesienie się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 stało się bezzasadne, gdyż pytanie nr 2 było pytaniem warunkowym, na które oczekiwali Państwo odpowiedzi w przypadku uznania, że w sytuacji opisanej w pytaniu nr 1 po stronie Spółki powstaje przychód podatkowy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej stwierdzić należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie wiąże organu w sprawie będącej przedmiotem Państwa wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.