Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.590.2025.1.BS

Interpretacja indywidualna
- stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

5 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A Sp. z o. o. (dalej: Wnioskodawca) jest podatnikiem podatku dochodowego w Polsce i podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa
o CIT”).

Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (…).

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…).

Wnioskodawca zawarł z Kontrahentem - podmiotem będącym rezydentem podatkowym Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (dalej: „Kontrahent”) - w dniu (…) umowę w zakresie licencji, transakcji i współpracy, w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia (dalej: „Umowa”).

Wnioskodawca i Kontrahent (dalej łącznie: „Strony”) nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu prawa podatkowego.

Kontrahent jest spółką, której przysługują w całości prawa do produktu (…) (dalej: „Produkt”).

W preambule Umowy zostało wskazane, że Wnioskodawca jest (…), zainteresowaną otrzymaniem licencji wyłącznej do aktywów (w tym m.in. praw do Produktu), zaś następnie realizacją transakcji nabycia tych aktywów, a także nawiązaniem współpracy na rynkach europejskich i pozaeuropejskich (Komercjalizacją Produktu).

Kontrahent udzielił na rzecz Wnioskodawcy wraz z zawarciem Umowy i zapłatą przez Wnioskodawcę wynagrodzenia licencji wyłącznej do Aktywów, bez ograniczeń terytorialnych, a następnie - na mocy Umowy - przeniósł na Wnioskodawcę prawa do Aktywów. Przez Aktywa należy rozumieć m.in. know-how związane z Produktem, prawa własności intelektualnej związane z Produktem, pozwolenia i prawa ochronne związane z Produktem.

Przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji nie dotyczy kwestii licencji i przeniesienia Aktywów pomiędzy Wnioskodawcą a Kontrahentem; wniosek dotyczy kwestii rozliczeń pomiędzy Stornami w zakresie realizacji Umowy w procesie komercjalizacji Produktu (dalej: „Komercjalizacja Produktu”).

Komercjalizacja Produktu polega na prowadzeniu przez Strony działań rynkowych i handlowych mających na celu wprowadzenie Produktu na nowe rynki, poszukiwanie partnerów handlowych, w tym (…), negocjowanie warunków współpracy oraz transfer lub udzielanie licencji do Produktu. Działania te są prowadzone w celu uzyskania stosownych pozwoleń do wprowadzenia Produktu do obrotu na określonych rynkach a następnie sprzedaży Produktu przez Wnioskodawcę na tych rynkach.

Komercjalizacja Produktu

W ramach Umowy Wnioskodawca i Kontrahent (dalej: „Strony”) zobowiązały się do wspólnej komercjalizacji Produktu z wyłączeniem rynków wyłącznych oraz rynków samodzielnych Wnioskodawcy (dalej: „Komercjalizacja Produktu na Rynkach Wspólnych”).

Jednocześnie Wnioskodawca jest uprawiony do samodzielnej komercjalizacji Produktu na terenie rynków samodzielnych Wnioskodawcy (dalej: „Komercjalizacja Produktu na Rynkach Samodzielnych”) oraz do komercjalizacji Produktu na rynkach wyłącznych Wnioskodawcy (dalej: „Komercjalizacja Produktu na Rynkach Wyłącznych”).

Wnioskodawca będzie ponosił koszty bezpośrednio i pośrednio związane z wytwarzaniem Produktu, m.in. koszty materiałów, koszty utrzymania w ruchu maszyn i urządzeń produkcyjnych, powiększone o narzut kosztów ogólnych zarządu (dalej: „COGs”).

W przypadku Komercjalizacji Produktu na Rynkach Wspólnych, jeżeli jedna ze Stron poniesie koszty na rzecz podmiotów trzecich związane z Komercjalizacją Produktu (z wyłączeniem COGs), to może z tego tytułu obciążyć drugą Stronę 50% tych kosztów (dalej: „Koszty Zewnętrzne”).

Z tytułu Komercjalizacji Produktu Kontrahentowi przysługuje procentowe wynagrodzenie (określony udział) liczone od wartości przychodu/dochodu osiągniętego przez Wnioskodawcę z tytułu sprzedaży Produktu na określonych rynkach. Wynagrodzenie z tytułu Komercjalizacji Produktu jest określane procentowo i jest uzależnione od tego, na jakich rynkach odbywa się Komercjalizacja Produktu (tj. wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu).

Komercjalizacja Produktu na Rynkach Samodzielnych

W przypadku Komercjalizacji Produktu na Rynkach Samodzielnych Wnioskodawca miał prawo wyboru jednego z trzech modeli rozliczeń. W przypadku Komercjalizacji Produktu na Rynkach Samodzielnych Kontrahentowi przysługuje wynagrodzenie z tytułu Komercjalizacji Produktu w postaci procentowego udziału w przychodzie z komercjalizacji produktu na Rynkach Samodzielnych Wnioskodawcy, stanowiący określony procent (3%/6%) wartości sprzedaży Produktu (zgodnie z Modelem nr 3 wybranym przez Wnioskodawcę).

Rozliczenia z Kontrahentem w zakresie Komercjalizacji Produktu na Rynkach Samodzielnych miały być dokonywane zgodnie z Umową w półrocznych okresach rozliczeniowych - zgodnie z Umową okres rozliczeniowy to okres półroczny przypadający od momentu podpisania Umowy. Okresy rozliczeniowe rozpoczynają się odpowiednio 1 stycznia lub 1 lipca danego roku kalendarzowego (dalej: „Okresy Rozliczeniowe”).

Za Rynki Samodzielne Kontrahent wystawił fakturę za okres do końca I półrocza 2023 r. z tytułu przysługującego mu wynagrodzenia. Za II półrocze 2023 r. rozliczenie nastąpiło w późniejszym okresie (tj. faktura została wystawiona przez Kontrahenta 20 czerwca 2024 r. - szczegóły poniżej).

Komercjalizacja Produktu na Rynkach Wyłącznych

Z tytułu Komercjalizacji Produktu na Rynkach Wyłącznych (z wyłączeniem Niemiec) Kontrahentowi nie przysługuje wynagrodzenie.

Z tytułu Komercjalizacji na terenie Niemiec Kontrahentowi przysługuje wynagrodzenie z tytułu Komercjalizacji Produktu w postaci udziału w przychodzie z Komercjalizacji Produktu na terenie Niemiec wynoszący 3%/6% wartości sprzedaży Produktu.

Rozliczenie z tego tytułu następuje w Okresach Rozliczeniowych.

Komercjalizacji Produktu na Rynkach Wspólnych

Z tytułu Komercjalizacji Produktu na Rynkach Wspólnych Strony miały rozliczać się w Okresach Rozliczeniowych.

Co do zasady rozliczenie z tytułu Komercjalizacji Produktu Wnioskodawcy z Kontrahentem następuje poprzez przyznanie Kontrahentowi wynagrodzenia za Komercjalizację Produktu w postaci Udziału Kontrahenta w Dochodzie z Komercjalizacji Produktu/Nowego Produktu.

Zgodnie z Umową Udział Kontrahenta w Dochodzie z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu na Rynkach Wspólnych oznacza udział Kontrahenta w Dochodzie z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu na wszystkich wybranych (wspólnie przez Strony, zgodnie z zasadami określonymi w Umowie) rynkach, wynoszący 50% łącznego Dochodu z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu w danym Okresie Rozliczeniowym.

Przy czym zgodnie z Umową Dochód z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu oznacza różnicę pomiędzy Przychodem z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu a ponoszonymi w związku z Komercjalizacją łącznie przez każdą ze Stron kosztami na rzecz podmiotów trzecich (Koszty Zewnętrzne).

 

Koszty Zewnętrzne rozliczane są w Okresach Rozliczeniowych. Przy czym za Koszty Zewnętrzne, uznaje się:

   - opłaty administracyjne związane z utrzymaniem pozwoleń na dopuszczenie do obrotu (opłaty roczne, opłaty za zmiany w pozwoleniach, opłaty rejestracyjne, opłaty związane z …), w krajach wspólnej Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu, z wyłączeniem:

   - opłat ponoszonych na Rynkach Wyłącznych oraz Rynkach Samodzielnych Kupującego oraz ii) opłat administracyjnych związanych ze zmianą podmiotu odpowiedzialnego na wszystkich rynkach z Aktualnego Terytorium, na którym zostanie dokonana zmiana X (…) na Kupującego,

   - koszty związane z zaangażowaniem lokalnych przedstawicielstw w zakresie monitorowania działań niepożądanych, informacji medycznej, lokalnej obsługi rejestracyjnej (tam gdzie jest to wymagane), przyjmowania informacji o reklamacji, wystąpienia o refundację na obszarze Terytorium Aktualnego i Przyszłego z wyłączeniem Rynków Wyłącznych,

   - koszty wytwarzania Produktu przez Wnioskodawcę (COGs) na Terytorium Aktualnym i Przyszłym, z wyłączeniem Rynków Wyłącznych, uwzględniane w obliczeniu Dochodu z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu z danego rynku w danym Okresie Rozliczeniowym.

Strony Umowy uzgodniły, że ponoszone Koszty Zewnętrzne - z wyłączeniem COGs ponoszonych przez Kupującego - będą ponosiły po połowie, tj. jeżeli jedna ze Stron poniesie dany koszt to druga Strona obciąży tą pierwszą 50% tego kosztu. Rozliczenie Kosztów Zewnętrznych z drugą Stroną przysługuje na podstawie stosownego dokumentu księgowego, wystawionego w terminie 30 dni od dnia poniesienia kosztu, płatnego w terminie 14 dni od otrzymania ww. dokumentu.

 

Mając na uwadze fakt, że:

   - Udział Kontrahenta w Dochodzie z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu wynosi 50% łącznego Dochodu z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu na Rynkach Wspólnych,

   - Dochód z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu oznacza różnicę pomiędzy:

- Przychodem z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu a

- Kosztami Zewnętrznymi, za które uznaje się zgodnie z Umową opłaty administracyjne, koszty związane z zaangażowaniem lokalnych przedstawicieli oraz COGs,

   - Dochód z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu jest rozliczany w danym Okresie Rozliczeniowym,

   - Koszty Zewnętrzne są rozliczane w danym Okresie Rozliczeniowym,

   - w kalkulacji Dochodu z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu należy uwzględniać wszystkie Koszty Zewnętrzne tj. zarówno COGs jak i pozostałe koszty ponoszone przez Strony na rzecz osób trzecich (opłaty administracyjne, koszty związane z zaangażowaniem lokalnych przedstawicieli), które to na podstawie odrębnego paragrafu Umowy (z wyłączeniem COGs) podlegają dodatkowo wzajemnemu rozliczeniu pomiędzy Stronami po 50%.

 

Tym samym kalkulacja Dochodu z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu a następnie Udziału Kontrahenta w tym dochodzie powinna zgodnie z Umową wyglądać następująco:

   - Dochód z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu = Przychód z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu - Koszty Zewnętrzne (tj. opłaty administracyjne, koszty związane z zaangażowaniem lokalnych przedstawicieli oraz COGs),

   - Udział Kontrahenta w Dochodzie z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu = 50% * Dochodu z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu,

Natomiast w Umowie odrębnie została uregulowana kwestia rozliczania pomiędzy Stronami Kosztów Zewnętrznych - z wyłączeniem COGs ponoszonych przez Kupującego - poniesionych przez jedną stronę. Tym samym wszystkie Koszty Zewnętrzne powinny być uwzględniane w kalkulacji Dochodu z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu a niezależnie od tego każda ze stron jest na podstawie Umowy zobowiązana zwrócić drugiej stronie 50% Kosztów Zewnętrznych (z wyłączeniem COGs) poniesionych przez tą drugą stronę.

W trakcie trwania Umowy:

- Wnioskodawca i Kontrahent nie dokonywali rozliczeń z tytułu Komercjalizacji Produktu na Rynkach Wspólnych,

- Wnioskodawca nie dokonywał rozliczeń z Kontrahentem z tytułu poniesionych przez Wnioskodawcę Kosztów Zewnętrznych,

- Kontrahent obciążał Wnioskodawcę z tytułu 50% poniesionych Kosztów Zewnętrznych.

Rozliczenie Stron następuje na podstawie faktur, do których przygotowywane są załączniki - kalkulacje Wynagrodzenia Kontrahenta z podziałem na poszczególne rynki, Kosztów Zewnętrznych.

W toku współpracy Strony zawierały aneksy do Umowy.

W dniu 5 maja 2025 r. Strony zawarły aneks nr 5 do Umowy (dalej: „Aneks”) zmieniający m.in. sposób wyliczania wynagrodzenia należnego Kontrahentowi z tytułu Komercjalizacji Produktu na Rynkach Wspólnych, w tym sposób rozliczania Kosztów Zewnętrznych. Wcześniej zawierane aneksy nie dotyczyły kwestii rozliczania Kosztów Zewnętrznych.

Aneks

Zgodnie z preambułą zawartą w Aneksie w toku współpracy, w ramach realizacji Umowy przez Strony, powstała rozbieżność w interpretacji jej postanowień w przedmiocie zasad Samodzielnej Komercjalizacji Produktu przez Wnioskodawcę i wynagrodzenia należnego w tym przypadku Kontrahentowi - w ramach Aneksu doprecyzowano co należy rozumieć przez Dochód ze Sprzedaży Produktu lub Nowego Produktu dla celów kalkulacji wynagrodzenia z tytułu Samodzielnej Komercjalizacji Produktu (nie zmienił się natomiast sam model kalkulacji wynagrodzenia).

 

Dodatkowo w Aneksie wskazano, że:

- Dochód z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu oznacza różnicę pomiędzy Przychodem z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu a COGs.

- Wynagrodzenie z tytułu Wspólnej Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu należne Kontrahentowi, będzie wyliczone jako:

        i) 50-cio % Udział Kontrahenta w Dochodzie z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu, pomniejszony o

       ii) połowę Kosztów Zewnętrznych, z wyłączeniem COGs, poniesionych przez Wnioskodawcę w danym Okresie Rozliczeniowym i powiększony o iii) połowę Kosztów Zewnętrznych, z wyłączeniem COGs, poniesionych przez Kontrahenta w danym Okresie Rozliczeniowym.

   - Jeżeli ww. kalkulacja wynagrodzenia należnego Kontrahentowi będzie stanowiła kwotę ujemną, to Kontrahentowi za ten okres nie będzie przysługiwało wynagrodzenie, a poszczególne wartości ujęte w tej kalkulacji zostaną uwzględnione w kalkulacji za następny Okres Rozliczeniowy.

   - Strony wspólnie oświadczyły, że zgadzają się i do dnia 30 czerwca 2025 r. zobowiązują się do wzajemnego rozliczenia wszystkich Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez każdą ze Stron, począwszy od dnia zawarcia niniejszej Umowy do dnia 31 grudnia 2023 r. zgodnie z dotychczasowym brzmieniem Umowy sprzed zmiany wprowadzonej niniejszym Aneksem.

   - Strony postanawiają, że od dnia zawarcia Aneksu Kontrahent zobowiązuje się do przekazywania do Kupującego zestawień poniesionych przezeń Kosztów Zewnętrznych na Rynkach Wspólnych, odpowiednio do 25 lipca za poprzedzający okres od 1 stycznia do 30 czerwca oraz do 25 stycznia za okres od 1 lipca do 31 grudnia roku poprzedniego.

   - Powyższe zapisy Aneksu weszły w życie z dniem 1 stycznia 2024 r.

   - Przy wspólnych projektach (badaniach) rozwojowych i badaniach klinicznych dla Produktu lub Nowego Produktu koszty z nimi związane ponoszone będą przez Kontrahenta w udziale 7% sumy tych kosztów oraz Wnioskodawcy w udziale 93% sumy tych kosztów. Powyższe koszty poniesione w całości lub w części przez jedną ze Stron będą zwracane przez drugą Stronę w stosunku do wskazanych powyżej udziałów na podstawie stosownego dokumentu księgowego i rozliczone będą w terminach rozliczenia Kosztów Zewnętrznych, ale będą rozliczane oddzielnie od Kosztów Zewnętrznych. W celu uniknięcia wątpliwości Strony oświadczają, że wyżej opisane koszty nie stanowią Kosztu Zewnętrznego. Powyższy zapis wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.

Celem wprowadzenia Aneksu było m.in. zmodyfikowanie sposobu rozliczania Kosztów Zewnętrznych w taki sposób, aby nie były one przedmiotem odrębnej transakcji pomiędzy Stronami Umowy, a ich wartość została ujęta w rozliczeniu Udziału w Dochodzie z Komercjalizacji Produktu.

Zgodnie z Aneksem ww. rozliczenie następuje na podstawie faktury wystawianej przez Kontrahenta za dany Okres Rozliczeniowy.

Rozliczenie Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Wnioskodawcę za okres od podpisania Umowy do dnia 31 grudnia 2023 r. zostało dokonane w 2024 r. i nastąpiło wraz z rozliczeniem Udziałów w Dochodzie z Komercjalizacji Produktu lub Nowego Produktu za okres do 31 grudnia 2023 r., przychodem z Komercjalizacji Produktu na Rynkach Samodzielnych za II półrocze 2023 r. i wynagrodzeniem za Komercjalizację na Rynkach Wyłącznych (Niemcy) na zasadach przewidzianych w pierwotnym brzmieniu Umowy - tj.:

   - Wnioskodawca wypłacił na rzecz Kontrahenta wynagrodzenie z ww. tytułów (tj. wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu) pomniejszone o 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Wnioskodawcę (które powinny zostać przeniesione na Kontrahenta),

   - rozliczenie nastąpiło na podstawie jednego dokumentu - faktury wystawionej przez Kontrahenta 20 czerwca 2024 r., opłaconej przez Wnioskodawcę 5 lipca 2024 r.

Tym samym Wnioskodawca na podstawie Umowy ponosił poniższe wydatki:

- Koszty Zewnętrzne - własne koszty ponoszone przez Wnioskodawcę, w tym COGs,

- 50% Koszty Zewnętrzne - obciążenie z tytułu 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Kontrahenta,

- wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu.

Natomiast na podstawie Aneksu Wnioskodawca ponosi poniższe wydatki:

   - Koszty Zewnętrzne - własne koszty ponoszone przez Wnioskodawcę, w tym COGs,

   - wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu,

   - koszty wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu w wysokości 93% tych kosztów (w tym obciążenia z tytułu zwrotu kosztów wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu, poniesionych przez Kontrahenta w wysokości 93% tych kosztów).

 

Pytania

 

   - Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy i Aneksu, tj.: 

   - obciążenia z tytułu 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Kontrahenta,

   - wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu,

   - obciążenia z tytułu zwrotu kosztów wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu, poniesionych przez Kontrahenta w wysokości 93% tych kosztów?

   - Czy wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy oraz Aneksu stanowią koszty uzyskania przychodów, rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy z o podatku dochodowym od osób prawnych?

 

Państwa stanowisko w sprawie

 

   1. Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy i Aneksu, tj.:

   - obciążenia z tytułu 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Kontrahenta,

   - wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu,

   - obciążenia z tytułu zwrotu kosztów wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu, poniesionych przez Kontrahenta w wysokości 93% tych kosztów.

   2. Wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy oraz Aneksu stanowią koszty uzyskania przychodów, rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad. 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zatem kosztem uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem, a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o związek tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszystkie wydatki, poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości.

 

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione kumulatywnie następujące warunki:

i. zostały poniesione przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika, a co za tym idzie nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesiona na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik,

ii. jest definitywny, rzeczywisty, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

iii. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

iv. poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

v. został właściwie udokumentowany,

vi. nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym będącym przedmiotem niniejszego wniosku wszystkie powyższe warunki zostały spełnione. W szczególności:

Ad. i) Wydatek został poniesiony przez podatnika

Wydatki ponoszone na podstawie Umowy i Aneksu są finansowane bezpośrednio z majątku Wnioskodawcy. Oznacza to, że to Wnioskodawca, jako strona Umowy i Aneksu, jest zobowiązany do ich uregulowania wobec Kontrahenta. Wydatki te nie są pokrywane przez osoby trzecie ani nie są finansowane z innych źródeł niż środki własne Wnioskodawcy. W konsekwencji, w ostatecznym rozrachunku to Wnioskodawca ponosi ekonomiczny ciężar tych wydatków, co spełnia wymóg poniesienia kosztu przez podatnika.

Ad. ii) Wydatek ma charakter definitywny i rzeczywisty

Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta mają charakter definitywny, ponieważ nie podlegają zwrotowi ani refundacji ze strony innych podmiotów. Są to rzeczywiste wydatki, które zostały faktycznie poniesione, a ich wartość nie została w żaden sposób zwrócona Wnioskodawcy. Oznacza to, że po dokonaniu płatności Wnioskodawca nie uzyskuje żadnej rekompensaty ani zwrotu tych środków, co potwierdza definitywność poniesionego kosztu.

Ad. iii) Wydatek pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą

Wydatki ponoszone na podstawie Umowy i Aneksu są bezpośrednio związane z podstawową działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, polegającą na sprzedaży produktów (…). Są one niezbędne do realizacji tej działalności, ponieważ dotyczą Komercjalizacji Produktu, stanowiącej źródło przychodów Wnioskodawcy. Bez poniesienia tych wydatków prowadzenie działalności w obecnym zakresie nie byłoby możliwe, co potwierdza istnienie związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy wydatkami a działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.

Ad. iv) Wydatek został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów

Celem poniesienia wydatków na podstawie Umowy i Aneksu jest uzyskanie przychodów z tytułu Komercjalizacji Produktu. Wydatki te są niezbędne do osiągnięcia przychodów, a także do zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów w przyszłości. Poniesienie tych kosztów umożliwia Wnioskodawcy prowadzenie działalności gospodarczej w sposób ciągły i efektywny, co przekłada się na możliwość generowania przychodów zarówno obecnie, jak i w kolejnych okresach.

Ad. v) Wydatek został właściwie udokumentowany

Wszystkie wydatki ponoszone na podstawie Umowy i Aneksu są dokumentowane fakturami wystawianymi przez Kontrahenta. Do faktur dołączane są wymagane załączniki, zgodnie z postanowieniami Umowy. Dokumentacja ta spełnia wymogi formalne określone w przepisach podatkowych, umożliwiając jednoznaczną identyfikację poniesionych wydatków oraz ich powiązanie z konkretnymi zdarzeniami gospodarczymi.

Ad. vi) Wydatek nie jest kosztem wyłączonym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT

Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na podstawie Umowy i Aneksu nie znajdują się w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W szczególności nie są to wydatki o charakterze reprezentacyjnym, kary umowne, grzywny, odsetki za zwłokę ani inne wydatki wymienione w tym przepisie. W związku z tym nie zachodzą przesłanki do ich wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów.

 

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca ma prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków ponoszonych na podstawie Umowy i Aneksu na rzecz Kontrahenta, tj.:

   - obciążenia z tytułu 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Kontrahenta,

   - wynagrodzenia Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu,

   - obciążenia z tytułu zwrotu kosztów wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu, poniesionych przez Kontrahenta w wysokości 93% tych kosztów.

(…)

Ad. 2.

a) Podstawy prawne

Kierując się kryteriami stopnia powiązania, istniejącego pomiędzy kosztem a celem jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami i koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie), różnicując jednocześnie moment ich potrącalności, co wynika z art. 15 ust. 4, 4b-4e ustawy o CIT).

Omawiana ustawa nie zawiera przy tym legalnych definicji pojęć: bezpośrednie i pośrednie koszty uzyskania przychodów. Zgodnie jednak z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami, są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług.

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednie, zgodnie z art. 15 ust. 4 i 4b, co do zasady, są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające i przychody.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

 

Zgodnie z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

   1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

   2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

        - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Na podstawie art. 15 ust. 4c ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Natomiast tzw. pośrednie koszty uzyskania przychodów, to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione, jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządzania, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągnięcia przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

b) Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Jak zostało wskazane powyżej, przepisy ustawy o CIT przewidują inne zasady potrącania kosztów uznawanych za tzw. koszty bezpośrednie i inne zasady potrącania kosztów uznawanych za tzw. koszty pośrednie.

Koszty bezpośrednie są potrącane od przychodów zgodnie z zasadą memoriałową, tj. moment rozpoznania kosztów uzyskania przychodów jest skorelowany z momentem powstania przychodu, z jakim koszt taki jest bezpośrednio związany, z zachowaniem przepisów szczególnych dotyczących zamkniętych lat podatkowych.

Dla kosztów pośrednich ustawodawca przewidział szczególne zasady określające moment potrącalności tych kosztów od przychodów. Zasady te wynikają z tego, że koszt pośredni nie pozostaje w ścisłym związku z określonymi przychodami, a zatem nie sposób go powiązać z datą powstania przychodu.

W ocenie Wnioskodawcy wydatki na rzecz Kontrahenta należy zaliczyć do tej drugiej kategorii kosztów, bowiem ich związek z przychodami jest niewątpliwie pośredni, tzn. nie posiada bezpośredniego, ścisłego związku z przychodami Wnioskodawcy, brak jest możliwości powiązania go z powstaniem konkretnego przychodu. W rozpatrywanym przypadku Wnioskodawca najpierw rozpoznaje przychód, i dopiero z uwagi na osiągnięty przychód/dochód wypłaca wynagrodzenie Kontrahentowi, które to jest dla Wnioskodawcy kosztem.

W takiej sytuacji należy poddać analizie przepisy określające właściwy moment potrącalności tzw. kosztów pośrednich.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. W drugim zdaniu tego przepisu ustawodawca przewidział wyjątek, zgodnie z którym, jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Z kolei jeżeli chodzi o pojęcie „daty poniesienia” kosztów pośrednich, kluczowy jest przepis art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Tym samym zgodnie z ogólną zasadą z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT właściwym momentem uznania kosztów pośrednich jako kosztów podatkowych jest moment ich poniesienia, rozumiany jako data ujęcia faktur lub innych dowodów księgowych dokumentujących te wydatki na koncie bilansowym.

Zgodnie z aktualnym stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) w tym zakresie tzw. koszty pośrednie powinny stanowić koszt podatkowy w momencie poniesienia tych wydatków rozumianym jako dzień, na który ujęto fakturę dokumentującą ich nabycie w księgach, a nie w momencie ujęcia ich jako koszt (tj. na koncie kosztowym) - takie stanowisko zaprezentował Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.245.2022.2.ASK i z 8 stycznia 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.554.2021.1.BM.

Zatem właściwym momentem uznania kosztów pośrednich jako kosztów podatkowych jest moment ich poniesienia, rozumiany jako data ujęcia faktur lub innych dowodów księgowych dokumentujących te wydatki na koncie bilansowym.

c) Szczegółowe stanowisko Wnioskodawcy w zakresie rozliczenia z Kontrahentem na podstawie faktury z 20 czerwca 2024 r.

Jako że Wnioskodawca w 2024 r. został obciążony fakturą za wynagrodzenie należne Kontrahentowi za okres do 31 grudnia 2023 r. pomniejszone o wartość 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Wnioskodawcę, w stanie faktycznym należy rozważyć, czy nie znajdzie zastosowania drugie zdanie z przepisu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Zasada rozpoznawania kosztów w momencie ich poniesienia jest bowiem modyfikowana przez zdanie drugie art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, zgodnie z którym, jeżeli koszty dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. W ocenie Wnioskodawcy wykładnia celowościowa tego przepisu oraz literalne brzmienie sformułowania „przekraczającego rok podatkowy” przemawia za uznaniem, że analizowany przepis odnosi się do sytuacji, w której dany koszt jest ponoszony „z góry” za przyszłe okresy i w takim przypadku powinien być proporcjonalnie przypisany do tych okresów. Jednocześnie, w ocenie Wnioskodawcy, przepis ten nie powinien być stosowany do poniesionych kosztów, które odnoszą się do lat wcześniejszych, tj. rozłożenie proporcjonalne kosztu powinno mieć miejsce „w przód”.

 

W tym zakresie Wnioskodawca wskazuje, że:

   - Po pierwsze, koszty pośrednie są potrącane w momencie ich poniesienia, za który uważa się datę ujęcia faktury na koncie bilansowym. Zatem ten moment powinien wyznaczać początek okresu, jaki powinien być brany pod uwagę, przy rozważaniu, w jaki sposób rozliczać koszty pośrednie odnoszące się do kilku lat podatkowych.

   - Po drugie, sformułowanie „przekraczający rok podatkowy” w ocenie Wnioskodawcy powinno być wykładane jako przekraczający rok podatkowy w przód, a nie do tyłu.

Zgodnie z słownikiem języka polskiego:

„przekroczyć” - „przekraczać” oznacza:

«idąc, jadąc itp., dotrzeć dalej, niż coś sięga; też: zrobić krok przez coś»

«osiągnąć poziom przewyższający coś; też: wystąpić poza granicę, zakres czegoś».

Antonimem słowa „przekraczać” w tym znaczeniu jest pojęcie „cofać”.

   - Po trzecie, przyjęcie założenia, że koszt pośredni, pomimo iż został poniesiony w danym roku podatkowym (bowiem wcześniej nie było podstawy do zarachowania danego kosztu, a zatem nie był w ogóle poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT), stawiałoby pod znakiem zapytania rozróżnienie na gruncie podatku CIT kosztów bezpośrednich i pośrednich. Tylko data potrącalności kosztów bezpośrednich jest co do zasady skorelowana z datą uzyskania przychodu. Zgodnie z logiką ustawodawcy, koszt pośredni, tj. taki, który nie jest skorelowany z przychodami, może być potrącony dopiero, gdy podatnik go poniesie. Z kolei w stanie faktycznym Wnioskodawca poniósł koszt w 2024 r.

Przenosząc powyższe na realia przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca wskazuje, że wydatek wypłacony przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta na podstawie faktury wystawionej przez Kontrahenta 20 czerwca 2024 r. powinien być rozpoznany przez Wnioskodawcę na zasadach ogólnych, tj. w momencie ujęcia faktury w księgach rachunkowych zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.

 

Takie stanowisko było też prezentowane w dotychczasowej linii interpretacyjnej, przykładowo:

   - interpretacja indywidualna Dyrektor KIS z dnia 26 stycznia 2022 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010. 565.2021.2.JKU. W interpretacji tej Dyrektor KIS potwierdził stanowisko wnioskodawcy, że opłata licencyjna wynikająca z umowy licencyjnej stanowi koszt uzyskania przychodu związany z przychodami uzyskanymi z działalności w SSE i tym samym powinna zostać uwzględniona przy obliczaniu dochodu uzyskanego z działalności w SSE w roku podatkowym, w którym opłata licencyjna została poniesiona, tj. w dniu ujęcia wydatku z tytułu opłaty licencyjnej w księgach rachunkowych wnioskodawcy na podstawie umowy licencyjnej oraz otrzymanej faktury (w stanie faktycznym podatnik został obciążony ex post kosztem opłat licencyjnych za lata 2015 do 2019). Jak wskazał Dyrektor KIS: „Mając powyższe na uwadze oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że opłaty licencyjne ponoszone na rzecz licencjodawcy z tytułu licencji znaków towarowych, z racji tego, że nie zwiększają wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy, stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami, a w konsekwencji powinny one zostać zaliczone do kosztów podatkowych Wnioskodawcy w dacie ich poniesienia, stosownie do regulacji zawartych w art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e u.p.d.o.p., tj. w dniu ich ujęcia w księgach rachunkowych. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy, w zakresie ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że Opłata Licencyjna wynikająca z Umowy Licencyjnej stanowi koszt uzyskania przychodu związany z przychodami uzyskanymi z działalności w SSE i tym samym powinna zostać uwzględniona przy obliczaniu dochodu uzyskanego z działalności w SSE w roku podatkowym, w którym opłata licencyjna została poniesiona, tj. w dniu ujęcia wydatku z tytułu Opłaty Licencyjnej w księgach rachunkowych Guardian Częstochowa na podstawie Umowy Licencyjnej oraz otrzymanej faktury należało uznać za prawidłowe (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)”.

 

Podobne stanowisko zostało wyrażone także w interpretacjach: Dyrektora KIS z dnia 25 maja 2018 r. Znak: 0111-KDIB2-3.4010.77.2018.1.KK, Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2016 r. Znak: ILPB3/4510-1-180/16-4/AO oraz z dnia 13 listopada 2009 r., Znak: ILPB3/423-666/09-2/ŁM, Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r. Znak: IPPB3/423-1235/14-2/MS, Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 10 marca 2014 r. Znak: IBPBI/2/423-152/14/AK, Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 29 czerwca 2011 r., Znak: ITPB3/423-184a/11/AM.

   - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 18 stycznia 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010. 554.2021.1.BM. W interpretacji tej Dyrektor KIS uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy, że koszty związane z zapłatą wynagrodzenia z tytułu udzielonego poręczenia, jako koszty pośrednie, należy zaliczyć w ciężar kosztów w dacie ich zapłaty. Dyrektor KIS wskazał w tym kontekście, że: „W świetle powyższego, wydatki ponoszone przez Spółkę związane z zapłatą wynagrodzenia z tytułu udzielonego poręczenia Wnioskodawca powinien rozpoznać na podstawie wskazanych powyżej przepisów w momencie poniesienia, tj. w dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).

Nie można zatem zgodzić się z Wnioskodawcą, że momentem rozpoznania kosztu z tytułu poniesienia ww. wydatków będzie w rozpatrywanej sprawie dopiero moment zapłaty tych kosztów. Takiej możliwości nie przewidują przywołane w sprawie przepisy prawa podatkowego. Koszt ten powstaje bowiem w momencie ujęcia kosztów w księgach rachunkowych”.

Interpretacja ta dotyczyła ujęcia wynagrodzenia odroczonego poniesionego w 2020 r. ale dotyczącego poręczenia od 13 sierpnia 2014 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r.

   - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 25 maja 2018 r., Znak: 0111-KDIB2-3.4010.77.2018.1.KK, w której Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Spółka stoi na stanowisku, iż opłaty licencyjne za rok 2017 i lata wcześniejsze naliczone Spółce w związku z korzystaniem przez nią z know-how produkcyjnego części zamiennych powinna zaliczyć w całości do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, tj. w dacie 31 grudnia 2017 r. a więc dacie wystawienia faktur i zaksięgowania ich jako koszt w księgach Spółki. W konsekwencji Spółka nie będzie zobowiązana do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów za lata ubiegłe”

Koszty dotyczące okresu dłuższego niż rok rozumiane są najczęściej jako wydatki dotyczące usług (świadczeń) wykonywanych w kilku okresach (w tym następnych okresach podatkowych) i nie dotyczą wydatków związanych ze świadczeniami wykonywanymi jednorazowo, lecz wykorzystywanymi lub odnoszącymi skutek przez dłuższy czas. Takie stanowisko zaprezentował Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej Znak: 0111-KDIB2-1.4010.65.2021.1.MK z dnia 17 maja 2021 r.: „Podkreślić należy, iż zwrot w cytowanym art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, - „dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy” obejmuje wydatki dotyczące usług (świadczeń) wykonywanych w kilku okresach. Nie dotyczy zaś wydatków związanych ze świadczeniami wykonywanymi jednorazowo, lecz wykorzystywanymi lub odnoszącymi skutek przez dłuższy czas. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że o tym czy w istocie dany wydatek z uwagi na swój charakter nie może zostać przyporządkowany do długości okresu, którego dotyczy, decydują ostatecznie przepisy prawa podatkowego, a nie sposób jego księgowania na potrzeby prawa bilansowego.”

Wnioskodawca pragnie tutaj również przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”). NSA w wyroku z dnia 15 maja 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 1034/16, wskazał bowiem, iż, cyt.: „A zatem co do zasady warunkiem rozpoznania kosztu jest wprawdzie ujęcie stanowiącego go wydatku w księgach rachunkowych, ale na podstawie faktury/rachunku. Odczytywanie tego przepisu tylko częściowo, z przydaniem znaczenia prawnego tylko elementowi ujęcia wydatku w księgach - jak zdaje się proponować skarżąca - z pominięciem jego drugiego elementu w postaci dysponowania zewnętrznym dowodem źródłowym, prowadziłoby do pleonastycznej wykładni tego przepisu, a więc wykładni opartej na założeniu, że część tekstu prawnego jest zbędna. Z kolei wyjątek od przedstawionej zasady rozpoznawania kosztów w czasie, unormowany zwrotem „w przypadku braku faktury/rachunku” należy odczytywać w ten sposób, że chodzi o trwały brak takich dowodów, a nie ich brak w określonym momencie, gdyż w przeciwnym wypadku - niezależnie od braku podstaw normatywnych dla proponowanego przez skarżącą rozumienia przepisu - podatnik uzyskałby nieprzewidzianą przepisami prawa swobodę w zakresie przypisywania kosztów do różnych okresów rozliczeniowych, mogąc je rozpoznać zarówno po otrzymaniu faktury/rachunku, potwierdzającego poniesienie wydatku, jak i w dowolnej chwili poprzedzającej to zdarzenie, posługując się wytworzonym przez siebie dowodem wewnętrznym. Zasada wyrażona w początkowym fragmencie przepisu stałaby się więc iluzoryczna, a moment rozpoznania kosztu w istocie zostałby pozostawiony uznaniu podatnika, co w rażący wręcz sposób naruszałoby konstrukcję prawną podatku dochodowego. Natomiast możliwość rozpoznania kosztu mimo braku faktury/rachunku zarezerwowana jest wyłącznie do przypadków, gdy brak ten ma charakter trwały; nie chodzi tu zatem o chwilowy brak faktury, wynikający z normalnego toku czynności wystawiającego ją podmiotu, czy nawet opóźnienia po jego stronie, ale o przypadki, kiedy faktura/rachunek w ogóle nie będą wystawione.”

W świetle tego stanowiska, jeśli podatnik nie otrzymał faktury, to powinien się wstrzymać z ujęciem wydatku w kosztach podatkowych do czasu jej otrzymania.

Mając na uwadze powyższe, wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy oraz Aneksu stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów, rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

(…)

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem  przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie jego przychodu.

Biorąc powyższe pod uwagę zauważyć należy, że wskazane we wniosku wydatki bez wątpienia mogą stanowić koszt podatkowy, jako wydatki związane z prowadzoną przez Państwa Spółkę działalnością.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów podatkowych, zauważyć należy, że dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. Przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami).

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Regulacje dotyczące potrącalności kosztów bezpośrednio związanych z przychodami zawarte zostały w art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Natomiast art. 15 ust. 4d oraz art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych regulują zasady potrącalności kosztów innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami.

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy i Aneksu, tj.:

   - obciążenia z tytułu 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Kontrahenta,

   - wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu,

   - obciążenia z tytułu zwrotu kosztów wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu, poniesionych przez Kontrahenta w wysokości 93% tych kosztów

oraz czy wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy oraz Aneksu stanowią koszty uzyskania przychodów, rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że z opisu sprawy wynika, że podstawowym przedmiotem Państwa działalności jest (…).

Wnioskodawca zawarł z Kontrahentem umowę w zakresie licencji, transakcji i współpracy, w związku z realizacją wspólnego przedsięwzięcia (dalej: „Umowa”).

Kontrahent jest spółką, której przysługują w całości prawa do produktu (…) (dalej: „Produkt”). W preambule Umowy zostało wskazane, że Wnioskodawca jest (…), zainteresowaną otrzymaniem licencji wyłącznej do aktywów (w tym m.in. praw do Produktu), zaś następnie realizacją transakcji nabycia tych aktywów, a także nawiązaniem współpracy na rynkach europejskich i pozaeuropejskich (Komercjalizacją Produktu).

W ramach Umowy Wnioskodawca i Kontrahent (dalej: „Strony”) zobowiązały się do wspólnej komercjalizacji Produktu z wyłączeniem rynków wyłącznych oraz rynków samodzielnych Wnioskodawcy (dalej: „Komercjalizacja Produktu na Rynkach Wspólnych”). Jednocześnie Wnioskodawca jest uprawiony do samodzielnej komercjalizacji Produktu na terenie rynków samodzielnych Wnioskodawcy (dalej: „Komercjalizacja Produktu na Rynkach Samodzielnych”) oraz do komercjalizacji Produktu na rynkach wyłącznych Wnioskodawcy (dalej: „Komercjalizacja Produktu na Rynkach Wyłącznych”).

Wnioskodawca będzie ponosił koszty bezpośrednio i pośrednio związane z wytwarzaniem Produktu, m.in. koszty materiałów, koszty utrzymania w ruchu maszyn i urządzeń produkcyjnych, powiększone o narzut kosztów ogólnych zarządu (dalej: „COGs”).

W przypadku Komercjalizacji Produktu na Rynkach Wspólnych, jeżeli jedna ze Stron poniesie koszty na rzecz podmiotów trzecich związane z Komercjalizacją Produktu (z wyłączeniem COGs), to może z tego tytułu obciążyć drugą Stronę 50% tych kosztów (dalej: „Koszty Zewnętrzne”).

Sposób rozliczeń w zakresie Komercjalizacji Produktu został opisany szczegółowo w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.

W toku współpracy Strony zawarły aneks do Umowy zmieniający m.in. sposób wyliczania wynagrodzenia należnego Kontrahentowi z tytułu Komercjalizacji Produktu na Rynkach Wspólnych, w tym sposób rozliczania Kosztów Zewnętrznych. Wcześniej zawierane aneksy nie dotyczyły kwestii rozliczania Kosztów Zewnętrznych.

Na podstawie Aneksu Wnioskodawca ponosi poniższe wydatki:

   - Koszty Zewnętrzne - własne koszty ponoszone przez Wnioskodawcę, w tym COGs,

   - wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu,

   - koszty wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu w wysokości 93% tych kosztów (w tym obciążenia z tytułu zwrotu kosztów wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu, poniesionych przez Kontrahenta w wysokości 93% tych kosztów).

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy i Aneksu, tj.: obciążenia z tytułu 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Kontrahenta, wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu, obciążenia z tytułu zwrotu kosztów wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu, poniesionych przez Kontrahenta w wysokości 93% tych kosztów są niewątpliwie związane z prowadzoną przez Państwa działalnością i pozostają one w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem, zachowaniem lub zabezpieczeniem Państwa przychodów, bowiem dotyczą Komercjalizacji Produktu stanowiącego źródło Państwa przychodów.

Zatem będą stanowić koszty uzyskania przychodów dla Państwa Spółki na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

 

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotychczas wypłaconych i wypłacanych w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy i Aneksu, tj.:

   - obciążenia z tytułu 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Kontrahenta,

   - wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu,

   - obciążenia z tytułu zwrotu kosztów wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu, poniesionych przez Kontrahenta w wysokości 93% tych kosztów,

należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości w zakresie ustalenia czy wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy oraz Aneksu stanowią koszty uzyskania przychodów, rozliczane zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazać należy, że co do zasady w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie wskazany przez Państwa art. 15 ust. 4d i 4e ustawy, lecz nie można zgodzić się z Państwa twierdzeniem, że momentem ujęcia kosztów jest data ujęcia faktur lub innych dowodów księgowych dokumentujących te wydatki na koncie bilansowym.

W świetle przytoczonych przepisów, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe koszty, jako związane w sposób ogólny z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą, stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów.

Koszty pośrednie potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. Jeżeli jednak dotyczą one okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je proporcjonalnie (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT). O tym jednak, czy w istocie dany wydatek z uwagi na swój charakter nie może zostać przyporządkowany do długości okresu, którego dotyczy, decydować będą przepisy prawa podatkowego, a nie sposób jego księgowania na potrzeby prawa bilansowego.

Uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych należy stwierdzić, że art. 15 ust. 4e ustawy o CIT odnosi się do pojęcia kosztu, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a więc kosztu w znaczeniu ustawy podatkowej.

Według jednolitych i utrwalonych poglądów orzecznictwa, o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego (m.in. wyroki NSA z: 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1237/13, 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1071/13). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych są tylko te, które zostały wyraźnie określone w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ponadto zapisy dokonywane w księgach nie mogą tworzyć, ani też modyfikować materialnego prawa podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości określają jedynie sposób prowadzenia ksiąg i jako takie nie mogą rozstrzygać o tym, co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodów, a także służą one ustaleniu wysokości dochodu (straty) podatkowego, nie mają zaś charakteru podatkotwórczego (wyrok TK z 4 lutego 1994 r., sygn. akt U 2/90).

Należy podkreślić, że ustawodawca w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, definiując termin poniesienia kosztu odwołał się do pewnych pojęć, znanych przepisom o rachunkowości i niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych jak rezerwy czy bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów. W odniesieniu do tych wyrażeń niezbędne jest odwołanie się przy ich wykładni do przepisów ustawy o rachunkowości. Nie ma natomiast podstaw, aby dokonywać takiego zabiegu w stosunku do pojęcia kosztu jako kosztu ujętego w księgach rachunkowych.

W zakresie wszelkich wydatków stanowiących na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pośrednie koszty uzyskania przychodów, które w momencie poniesienia, dla celów księgowych, są ujmowane na innych kontach niż kosztowe (tj. nie są księgowane jako koszt), podatnik jest zobowiązany do rozpoznania ich w kosztach podatkowych w dacie, pod którą dany wydatek zostanie ujęty w księgach rachunkowych bez względu na rodzaj konta, na jakim zostanie dokonany zapis księgowy, z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Należy bowiem zauważyć, że istnieje taka grupa wydatków (kosztów) poniesionych przez podatnika, które stanowią koszt poniesiony w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, a rachunkowo nie będą ujęte na koncie kosztowym/wynikowym wcale albo będą ujęte z opóźnieniem. W związku z powyższym, jeżeli podatnik poniósł dany wydatek (koszt), który ujęty został w księgach rachunkowych i zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych można go uznać za koszt pośredni, to data ujęcia w księgach rachunkowych tego wydatku będzie momentem poniesienia kosztu podatkowego. Należy podkreślić, że chodzi tu o jakiekolwiek ujęcie kosztu w księgach rachunkowych, a nie tylko ujęcie go na kontach wynikowych (kosztowych). W tym miejscu należy wskazać, że konta wynikowe to konta, które mają wpływ na wynik przedsiębiorstwa/ jednostki. Kosztami wynikowymi są zatem zarówno konta kosztowe jak i przychodowe.

W świetle powyższego należy uznać, że faktyczna data dokonania zapisu w księgach rachunkowych (tj. ujęcie danego wydatku „jako koszt” w księgach rachunkowych - ujęcie wydatku na koncie kosztowym) nie może zmieniać kwalifikacji danego wydatku i wpływać na moment zaliczenia go jako kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Nie jest ona bowiem datą ujęcia kosztu, a jedynie datą technicznego wprowadzenia informacji do systemu.

Zatem wydatki dotychczas wypłacone i wypłacane w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy oraz Aneksu stanowią koszty uzyskania przychodów, rozliczane na podstawie art. 15 ust. 4d w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, w dacie poniesienia kosztu, tj. w dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).

W związku powyższymi wyjaśnieniami Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że  zgodnie z ogólną zasadą z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT w zw. z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT właściwym momentem uznania kosztów pośrednich jako kosztów podatkowych jest moment ich poniesienia, rozumiany jako data ujęcia faktur lub innych dowodów księgowych dokumentujących te wydatki na koncie bilansowym, należało uznać za nieprawidłowe.

Reasumując Państwa stanowisko w zakresie:

   - możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotychczas wypłaconych i wypłacanych w przyszłości na rzecz Kontrahenta na podstawie Umowy i Aneksu, tj.:

   - obciążenia z tytułu 50% Kosztów Zewnętrznych poniesionych przez Kontrahenta,

   - wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu Komercjalizacji Produktu,

   - obciążenia z tytułu zwrotu kosztów wspólnych projektów (badań) rozwojowych i badań klinicznych dla Produktu, poniesionych przez Kontrahenta w wysokości 93% tych kosztów

- jest prawidłowe;

- momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów - jest nieprawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

       - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

       - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.