Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.622.2025.1.KM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X sp. z o.o. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka) prowadzi działalność, której głównym przedmiotem są (…). Spółka podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów na terytoriom RP (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Spółka przejęła w drodze umowy przelewu (cesji) umowę leasingu na pojazd – samochód osobowy. Leasing do celów bilansowych (księgowych) traktowany był jako leasing finansowy, natomiast do celów podatkowych traktowany był jako leasing operacyjny (umowa leasingu spełniała warunki z art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych; dalej: „ustawa o CIT”).

Przed zawarciem umowy przelewu (cesji) pojazd był użytkowany przez poprzedniego leasingobiorcę (korzystającego) przez okres (…) na co wskazują indywidualne ustalenia z poprzednim leasingobiorcą (korzystającym), brzmienie umowy leasingu, umowy przelewu (cesji) umowy leasingu, a także faktyczne zużycie pojazdu.

Spółka po upływie okresu wskazanego w umowie leasingu (który zgodnie z art. 17b ust. 1 pkt 2 (ustawy o CIT – przypis organu) był dłuższy niż 40% normatywnego okresu amortyzacji, przy czym w okresie tym pojazd był użytkowany zarówno przez poprzedniego leasingobiorcę (korzystającego) jak i przez Spółkę) zdecydowała się na wykup pojazdu. Pojazd został wykupiony jako kompletny i zdatny do użytku. Spółka przewiduje, iż będzie użytkować pojazd na potrzeby związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą przez okres dłuższy niż 1 rok.

Cena wykupu pojazdu przekraczała 10 000 zł. Pojazd został wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki.

Przed wykupem pojazdu nie był on wcześniej wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy.

Pytanie

Czy Wnioskodawca może skorzystać z preferencji z art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w stosunku do opisanego w stanie faktycznym pojazdu, tj. ustalić indywidualną stawkę amortyzacji, z uwzględnieniem faktu, iż okres amortyzacji nie może być krótszy niż 30 miesięcy?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, może on skorzystać z preferencji z art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w stosunku do opisanego w stanie faktycznym pojazdu, tj. ustalić indywidualną stawkę amortyzacji, z uwzględnieniem faktu, iż okres amortyzacji nie może być krótszy niż 30 miesięcy.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 16d ustawy o CIT:

1. Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

2. Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.

Jak wynika z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Zgodnie natomiast z art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Wartość początkową środka trwałego nabytego w cenie zakupu ustala się w oparciu o art. 16g ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy o CIT:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Zgodnie z opisem stanu faktycznego pojazd został nabyty do majątku Wnioskodawcy (stanowi własność Spółki) za cenę przewyższającą 10 000 zł. Przewidywany okres przeznaczenia pojazdu do celów prowadzenia działalności gospodarczej Spółki przewyższa okres 1 roku. W związku z tym powinien on i został przyjęty do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych Spółki oraz podlega amortyzacji.

Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W myśl art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z powyższymi przepisami amortyzacji środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, który znajduje się w załączniku nr 1 do ustawy o CIT. Zgodnie z wykazem stawka amortyzacyjna dla samochodów osobowych określona została w wysokości 20%, co oznacza, iż standardowo okres amortyzacji pojazdu osobowego nie powinien być krótszy niż 60 miesięcy.

Natomiast w opisywanej sprawie istotnym jest fakt, iż ustawodawca przewidział możliwość stosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych, również środków transportu, które były w przeszłości użytkowane.

Zgodnie bowiem z art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż dla środków transportu, w tym samochodów osobowych – 30 miesięcy.

Jak wynika z art. 16j ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT:

Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uznaje się za używane, jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez okres 6 miesięcy.

Z powyższych przepisów, wynika, iż podatnicy mogą ustalić dla środków transportowych, wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, indywidualne stawki amortyzacji pod warunkiem, iż środek transportu był w przeszłości użytkowany przez innego podatnika przez okres co najmniej 6 miesięcy, przy czym okres amortyzacji takiego środka trwałego nie może być krótszy niż 30 miesięcy.

W opisywanym stanie faktycznym pojazd osobowy będący przedmiotem zapytania był użytkowany przez innego podatnika (poprzedniego leasingobiorcę/korzystającego) przez okres (…) na podstawie zawartej przez niego umowy leasingu. Dopiero po tym okresie Wnioskodawca na mocy umowy przelewu (cesji) umowy leasingu przejął przedmiotowy pojazd do korzystania i użytkował go do momentu wykupu i przyjęcia do ewidencji środków trwałych. Przed wykupem przez Wnioskodawcę pojazd nie był ujmowany w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, spełnia on wszystkie przesłanki do zastosowania preferencji z art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, tj.:

- pojazd został po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych;

- pojazd był użytkowany przez innego podatnika przez okres min. 6 miesięcy.

Dodatkowo jak wynika z opisu stanu faktycznego Wnioskodawca potrafi udowodnić, iż pojazd był użytkowany przez innego podatnika przez okres co najmniej 6 miesięcy, co wynika m.in. z:

- umowy leasingu operacyjnego;

- umowy przelewu (cesji) umowy leasingu;

- indywidualnych ustaleń z poprzednim leasingobiorcą (korzystającym);

- faktycznego stanu zużycia pojazdu.

Reasumując w ocenie Wnioskodawcy może on skorzystać z preferencji z art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w stosunku do opisanego w stanie faktycznym pojazdu, tj. ustalić indywidualną stawkę amortyzacji, z uwzględnieniem faktu, iż okres amortyzacji nie może być krótszy niż 30 miesięcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii objętych zakresem zadanego przez Państwa pytania. Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Przede wszystkim przedmiotem interpretacji nie była kwestia ustalenia, czy przed zawarciem umowy przelewu (cesji) pojazd był użytkowany przez poprzedniego leasingobiorcę (korzystającego) przez okres co najmniej 6 miesięcy, ani też czy zawarta przez Spółkę umowa spełniała warunki umowy leasingu. Powyższe kwestie przyjęto jako niepodlegający ocenie element stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

-    został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na jego działalność przez osoby inne niż podatnik),

-    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-    pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-    poniesiony został w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-    został właściwie udokumentowany,

-    nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości. Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

Z uwagi na fakt, że niektóre składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia/wytworzenia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki na ich nabycie/wytworzenie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obciążania kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie.

Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:

Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca tego roku podatkowego.

Natomiast zgodnie z art. 16i ust. 1 ww. ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Ponadto jak wskazuje art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż dla środków transportu, w tym samochodów osobowych – 30 miesięcy.

Zgodnie z art. 16j ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT:

Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uznaje się za używane, jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez okres 6 miesięcy.

Zgodnie zatem z art. 16j ustawy o CIT, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne m.in. dla używanych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji m.in. dla środków transportu, w tym samochodów osobowych - nie może być krótszy niż 30 miesięcy.

Warunkiem zastosowania ww. stawki, jest to by środek trwały był używany w rozumieniu art. 16j ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT.

Należy zauważyć, że dniem 1 stycznia 2021 r. zmieniła się definicja używanego środka trwałego zawarta w ww. art. 16j ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT. Zmiana ta wynika z ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. nowelizującej m.in. ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2123). Zgodnie ze znowelizowaną treścią tego przepisu, środki trwałe, o których mowa w art. 16j ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT (środki trwałe zaliczone do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środki transportu), uznaje się za używane, jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane przez podmiot inny niż podatnik co najmniej przez okres 6 miesięcy.

Zatem z aktualnego, literalnego brzmienia ww. przepisu wynika, że podatnik może zastosować wyższą (indywidualną) stawkę amortyzacyjną jedynie w przypadku kiedy nabyty środek trwały, przed jego nabyciem, był używany przez okres co najmniej 6 miesięcy jednak przez inny niż podatnik podmiot.

Powody powyższej zmiany legislacyjnej można znaleźć w uzasadnieniu ww. nowelizacji (druk sejmowy nr 642). Wynika z niego, że zmiana w szczególności miała na celu ograniczyć możliwość stosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej w przypadku wykupu przedmiotu umowy leasingowej przez dotychczasowego korzystającego.

Z treści uzasadnienia wynika, że: „W przypadku zatem podatnika, który korzysta z nowego środka trwałego na podstawie umowy leasingowej, a następnie – np. po upływie 6 miesięcy – środek ten wykupuje i wprowadza do prowadzonej przez siebie ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podatnik taki nie będzie uprawniony do stosowania podwyższonych stawek amortyzacyjnych w stosunku do tego środka trwałego.”

Jak wynika z treści art. 14 ustawy zmieniającej, znowelizowany przepis (art. 16j ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT) stosuje się do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do ewidencji po dniu 31 grudnia 2020 r.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy Wnioskodawca może skorzystać z preferencji z art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w stosunku do opisanego w stanie faktycznym pojazdu, tj. ustalić indywidualną stawkę amortyzacji, z uwzględnieniem faktu, iż okres amortyzacji nie może być krótszy niż 30 miesięcy.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika m.in., że Spółka przejęła w drodze umowy przelewu (cesji) umowę leasingu na samochód osobowy. Leasing do celów podatkowych traktowany był jako leasing operacyjny (umowa leasingu spełniała warunki z art. 17b ustawy o CIT). Przez poprzedniego korzystającego samochód był użytkowany (…). Spółka po upływie okresu wskazanego w umowie leasingu (który zgodnie z art. 17b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT był dłuższy niż 40% normatywnego okresu amortyzacji, przy czym w okresie tym pojazd był użytkowany zarówno przez poprzedniego leasingobiorcę (korzystającego) jak i przez Spółkę) zdecydowała się na wykup pojazdu. Pojazd został wykupiony jako kompletny i zdatny do użytku. Spółka przewiduje, iż będzie użytkować pojazd na potrzeby związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą przez okres dłuższy niż 1 rok. Cena wykupu pojazdu przekraczała 10 000 zł.

W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości w pierwszej kolejności zauważyć należy, że ustawodawca nie określił sposobu dokumentowania dotychczasowego okresu używania danego środka trwałego. Zatem w gestii podatnika pozostaje zebranie stosownej dokumentacji potwierdzającej fakt, że dany środek trwały można uznać za używany oraz potwierdzającej okres jego używania.

Odnosząc powyższe na grunt Państwa wątpliwości wskazać zatem należy, iż skoro:

- przejęli Państwo umowę leasingu na samochód osobowy w drodze cesji,

- przed zawarciem umowy przelewu (cesji) pojazd był użytkowany przez poprzedniego leasingobiorcę (korzystającego) przez okres (…), na potwierdzenie czego posiadają Państwo stosowne dokumenty,

- po upływie okresu wskazanego w umowie leasingu dokonali Państwo jego wykupu za kwotę wyższą niż 10.000 zł,

- zamierzają go Państwo wykorzystywać powyżej 1 roku (po uprzednim wprowadzeniu do ewidencji środków trwałych i WNiP) oraz

- dokonywać odpisów amortyzacyjnych przez okres nie krótszy niż 30 miesięcy

to zgodnie z wyżej cytowanym art. 16j ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, spełnione zostały warunki do uznania, że samochód osobowy, o którym mowa we wniosku uznaje się za używany, co pozwala na skorzystanie z preferencji określonej w ww. przepisie i ustalenie indywidualnej stawki amortyzacyjnej, na warunkach w nim wskazanych.

Zauważyć przy tym należy, iż kwestia dotycząca sposobu dokumentowania dotychczasowego okresu używania danego środka trwałego, wymaga szczegółowej analizy i może być weryfikowana tylko w trakcie postępowania kontrolnego lub podatkowego i nie podlega rozstrzygnięciu w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej.

Zatem za prawidłowe należało uznać Państwa stanowisko, iż Spółka może skorzystać z preferencji wynikającej z art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w stosunku do opisanego w stanie faktycznym pojazdu, tj. ustalić indywidualną stawkę amortyzacji, z uwzględnieniem faktu, iż okres amortyzacji nie może być krótszy niż 30 miesięcy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.