Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.636.2025.1.KM

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 24 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wspólnota Mieszkaniowa X (dalej: „Wspólnota”) tworzona jest przez ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład nieruchomości przy ul. (…) w (…) (dalej: „Nieruchomość”). Wspólnota posiada zdolność prawną, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

Wspólnota jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym na terytorium Polski obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej „ustawa o CIT”). Wspólnota nie jest podatnikiem czynnym VAT i nie figuruje w rejestrze VAT.

Wspomniana wyżej Nieruchomość obejmuje jedynie zasób mieszkaniowy, którym Wspólnota gospodaruje (w bloku mieszkalnym Wspólnoty brak jest lokali użytkowych). Wspólnota nie prowadzi innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi.

W dniu (…) Wspólnota zawarła ze spółką X sp. z o.o., będącą operatorem telekomunikacyjnym, umowę najmu części Nieruchomości, w tym:

1/ części powierzchni dachu z przeznaczeniem na instalację infrastruktury telekomunikacyjnej, oraz 2/ miejsce na dachu, klatce schodowej itp. z przeznaczeniem na instalacje dróg kablowych pomiędzy antenami nadawczo- odbiorczymi, szafami technologicznymi oraz źródłem zasilania w energię elektryczną (dalej: „Najem”).

Umowa została zawarta na okres (…), po upływie którego będzie automatycznie przedłużana na kolejne (…) okresy, chyba że którakolwiek ze stron złoży w przepisanym terminie i formie oświadczenie o braku woli przedłużenia obowiązywania umowy.

Wskazany wyżej Najem ma charakter odpłatny. Wspólnota uzyskuje z tytułu umowy najmu kwartalny czynsz, a dochody z tego tytułu (dalej: „Dochody z Najmu”) przeznaczone są w całości na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem Nieruchomości i na ten cel były, są lub będą wydatkowane. W trakcie obowiązywania umowy najmu Wspólnota będzie również uzyskiwać czynsz w przyszłości, do czasu ustania okresu obowiązywania umowy najmu; w tym zakresie Dochody z Najmu również są przeznaczone w całości na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem Nieruchomości i na ten cel będą wydatkowane.

W związku z uzyskanymi już Dochodami z Najmu, jak również Dochodami z Najmu, które zostaną uzyskane w przyszłości, Wspólnota powzięła wątpliwość, czy odnośne dochody kwalifikują się do zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

Pytania

1.    Czy w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym uzyskane przez Wspólnotę do dnia złożenia wniosku Dochody z Najmu były wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT?

2.    Czy w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym Dochody z Najmu, które zostaną uzyskane przez Wspólnotę po dniu złożenia wniosku (w przyszłości), będą wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wspólnoty:

1)    W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym uzyskane przez Wspólnotę do dnia złożenia wniosku Dochody z Najmu były wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

2)    W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym Dochody z Najmu, które zostaną uzyskane przez Wspólnotę po dniu złożenia wniosku (w przyszłości), będą wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

Uzasadnienie

Zważywszy, że pytania nr 1 i 2 wniosku odnoszą się do tych samych okoliczności i tego samego zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, Wspólnota przedstawi poniżę wspólne uzasadnienie stanowiska odnoszącego się do obu pytań wniosku.

I tak, zgodnie z 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, społecznych inicjatyw mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego, samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej oraz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635), uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi – w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi.

Jak wynika z art. 17 ust. 1a ustawy o CIT, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 danego artykułu, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, nie dotyczy:

1)    dochodów uzyskanych z działalności polegającej na wytwarzaniu wyrobów przemysłu elektronicznego, paliwowego, tytoniowego, spirytusowego, winiarskiego, piwowarskiego, a także pozostałych wyrobów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,5%, oraz wyrobów z metali szlachetnych albo z udziałem tych metali lub dochodów uzyskanych z handlu tymi wyrobami; zwolnieniem objęte są jednak dochody podmiotów, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, uzyskane z działalności polegającej na wytwarzaniu wyrobów przemysłu elektronicznego;

1a) dochodów uzyskanych z działalności polegającej na oddaniu środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych do odpłatnego używania na warunkach określonych w art. 17a-17k;

2)    dochodów, bez względu na czas ich osiągnięcia, wydatkowanych na inne cele niż wymienione w tych przepisach.

Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1b ustawy o CIT, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 danego artykułu, dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, ma zastosowanie, jeżeli dochód jest przeznaczony i – bez względu na termin – wydatkowany na cele określone w tym przepisie, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na opłacenie podatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 5a.

Jak wynika z aktualnego, jednolitego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, opisanego szeroko w wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2023 r., sygn. akt II FSK 56/23, pojęcie „zasób mieszkaniowy”, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku CIT, należy ustalać w oparciu o kryterium funkcjonalności. Przez zasoby mieszkaniowe należy rozumieć te części nieruchomości, które stanowią lokale mieszkalne oraz inne pomieszczenia i urządzenia, które są niezbędne do prawidłowego korzystania z mieszkań w budynku mieszkalnym. Zasób mieszkaniowym obejmuje więc również części nieruchomości wspólnej, w tym części składowe budynku mieszkalnego, a zwłaszcza dach.

W uzasadnieniu przywołanego wyroku z dnia 1 czerwca 2023 r., sygn. akt II FSK 56/23, w którym NSA oddali) skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 571/22, stwierdzono:

-        „Przy tak określonym zakresie pojęcia »zasób mieszkalny« oczywistym jest, że dach budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne, służy do pełnienia funkcji mieszkalnych przez ten budynek i lokale w nim się znajdujące. Bez dachu niemożliwe byłoby zamieszkiwanie w nim ludzi, zatem brak ten uniemożliwiałby pełnienie funkcji mieszkaniowej przez budynek. Budynek bez jego części składowych (dach) nie zapewniałby schronienia, dach budynku jest kluczowym elementem budynku. (...) Niewątpliwie dach budynku zapewnia prawidłowe korzystanie z mieszkań znajdujących się poniżej, gdyż zapobiega ich zalaniu i wychłodzeniu”;

-        „Poza tym trafnie wskazał sąd pierwszej instancji (...), że element zasobu mieszkaniowego nie przestaje być częścią tego zasobu tylko z tego powodu, iż na podstawie decyzji podmiotu zarządzającego tym zasobem zaczyna pełnić dodatkową funkcję, niezwiązaną z funkcją mieszkaniową i niemającą żadnego wpływu na realizację przez ten element funkcji mieszkaniowej. W takiej sytuacji nadal zostaje zachowany związek funkcjonalny tego elementu z realizacją jego głównego zadania polegającego na zapewnieniu mieszkańcom możliwości zaspokajania potrzeb mieszkaniowych”;

-        „Ponadto użyte w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. pojęcie »gospodarka« oznacza »dysponowanie i zarządzanie czymś«. Takie znaczenie wynika z tego, że ustawodawca nie podał definicji legalnej tego zwrotu. Z uwagi na to, że powyższe słowo nie jest definiowane przez ustawodawcę w drodze definicji legalnej, należy mu przypisać znaczenie, jakie ma w języku potocznym (zob. R Mastalski, Stosowanie prawa podatkowego, Warszawa 2008, str. 79). Czasownik »gospodarować« w Słowniku współczesnego języka polskiego (red. B. Dunaj, Warszawa 1996, s. 283) oznacza »rozporządzać, zarządzać czymś«. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie nie zgadza się z poglądem organu, według którego zarządzanie zasobem mieszkaniowym nie może polegać na wynajmowaniu części tego zasobu podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą. Przepisy u.w.l. nie określają w jaki konkretny sposób ma być zarządzana nieruchomość wspólna związana z budynkiem wielomieszkaniowym, którą jest między innymi także dach takiego budynku. Przepis art. 12 ust. 1 u.w.l. stanowi, że właściciel lokalu ma prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem. Przepis ten określa pozycję współwłaściciela przy korzystaniu z rzeczy wspólnej, względem innych współwłaścicieli, natomiast nie określa co z rzeczą wspólną mogą uczynić współwłaściciele. W tym zakresie zastosowanie ma art. 140 k.c. który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Stosownie do art. 53 § 2 k.c. pożytkami cywilnymi rzeczy SĆ dochody, które rzecz przynosi na podstawie stosunku prawnego. Do tego rodzaju korzyści odwołuje się także powołany przez sąd pierwszej instancji art. 12 ust. 2 u.w.l., z którego wynika, że współwłaściciele tworzący wspólnotę mieszkańców mogą osiągać pożytki z rzeczy wspólnej. Przepis ten nie określa jakie mogą to być pożytki, a zatem należało przyjąć, że chodzi o pożytki naturalne i cywilne. W świetle tych wniosków należało stwierdzić, że wynajmowanie przez wspólnotę mieszkaniową tworzoną przez współwłaścicieli, części nieruchomości wspólnej stanowi czynności z zakresu zarządu tą nieruchomością, co oznacza, że stanowi ona także gospodarowanie składnikiem majątkowym”;

-        „Skoro w art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. nie wprowadzono żadnych ograniczeń dotyczących możliwości zastosowania spornego zwolnienia podatkowego, gdy dochody wspólnoty pochodzą ze źródeł, które wcześniej nie podlegały opodatkowaniu (np. z najmu), to znaczy, że wprowadzanie takich ograniczeń stanowi element niedopuszczalnej wykładni zawężającej owo zwolnienie, stanowiące realizację normy konstytucyjnej z art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania. Szeroko rozumiana gospodarka mieszkaniowa z woli ustawodawcy korzysta z szeregu przywilejów podatkowych, zarówno w obszarze podatków dochodowych, podatku VAT jak i podatków lokalnych (np. niższe stawki, zwolnienia przedmiotowe). Specyfika nieruchomości mieszkaniowych, postrzeganie ich w kategorii dóbr podstawowych oraz ich wysoka kapitałochłonność, nakłada na władze publiczne obowiązek prowadzenia polityki mającej na celu wsparcie obywateli w tej materii. Porównanie treści art. 17 ust. 1 pkt 44 u.p.d.o.p. i art. 75 ust. 1 Konstytucji RP nie pozostawia wątpliwości, że to właśnie ten przepis Konstytucji RP stanowił podstawę do ustanowienia zwolnienia z podatku dochodowego, którego dotyczy sprawa”.

Co istotne, w przywołanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na panujące w przedmiotowym zakresie orzecznictwo NSA, stwierdzając: „(...) trafnie sąd pierwszej instancji powołał się w zaskarżonym wyroku na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie rozumienia pojęcia »zasób mieszkaniowy« (wyroki NSA: z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3428/16; z 24 października 2018 r., sygn. akt II FSK 3029/16; z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 129/16; z 17 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2943/15; z 29 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 3067/14; z 29 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2264/10; z 2 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1593/11; z 20 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 80/10, z 9 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1509/10, z 2 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1651/09, z 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 278/08). W powołanych orzeczeniach przyjęto, że zakres pojęcia »zasób mieszkaniowy« należy ustalać w oparciu o kryterium funkcjonalności. W orzeczeniach tych na podstawie wykładni językowej uznano, że pojęcie to obejmuje budynki i lokale mieszkalne, znajdujące się w nich urządzenia techniczne i pomieszczenia, a także odrębne budynki i urządzenia służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych osób zamieszkujących w budynkach i lokalach mieszkalnych. Z orzeczeń tych wynika, że zasobem mieszkaniowym są budynki mieszkalne i lokale mieszkalne w takich budynkach oraz wszystko to, co jest z nimi funkcjonalnie związane i w sposób bezpośredni umożliwia tym budynkom i lokalom spełnianie funkcji mieszkalnych”.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 1 czerwca 2023 r., Naczelny Sąd Administracyjny przywołał również wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II FSK 537/21. Ze swojej strony Wspólnota pragnie dodać, że takie samo stanowisko zajął również NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2405/18.

W omawianym wyroku NSA wyjaśnił ponadto aktualną linię orzeczniczą, stwierdzając: „Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie zna powołany w skardze kasacyjnej wyrok tego Sądu z 5 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 26/09, z którego tezy wynika, że: »Do zasobów mieszkaniowych, o jakich mowa w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), nie można zaliczyć ścian budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne«, ale tego poglądu nie podziela. Stanowisko wyrażone w tym wyroku ewoluowało na przestrzeni lat i w wyroku z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 130/16, Naczelny Sąd Administracyjny w tezie wyraźnie zaznaczył, że: »Przez zasoby mieszkaniowe należy rozumieć te części nieruchomości, które stanowią lokale mieszkalne oraz inne pomieszczenia i urządzenia, które są niezbędne do prawidłowego korzystania z mieszkań w budynku mieszkalnym«”.

W przywołanym wyżej fragmencie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał na panującą od co najmniej 2018 roku linię orzeczniczą, zgodnie z którą zasób mieszkaniowy określony w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT obejmuje również części nieruchomości wspólnej, w tym części składowe budynku mieszkalnego, a zwłaszcza dach.

Powyższa linia znajduje także wyraz w orzeczeniach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o czym świadczy m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2410/22, oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2532/22.

Jednocześnie opisana wyżej linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego winna zostać uwzględniona przez Organ, zważywszy funkcję ustrojową interpretacji podatkowych, polegającą na zapewnieniu jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe z uwzględnieniem orzecznictwa sądów (vide art. 14a § 1, art. 14da oraz art. 14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Przywołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych nie powinny być zatem pomijane w ocenie stanowiska Wspólnoty w niniejszej sprawie. Jednocześnie, stosownie do przyjmowanej przez judykaturę interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, stanowisko Wspólnoty w odniesieniu do pytań nr 1 i 2 wniosku jest w pełni uzasadnione.

Dochody z Najmu – zarówno te uzyskane przez Wspólnotę do dnia złożenia wniosku, jak również te, które zostaną przez nią uzyskane po dniu złożenia wniosku – podlegają zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, albowiem stanowią dochody uzyskane z gospodarki części budynku mieszkalnego (dachu, klatki schodowej), stanowiących element zasobu mieszkaniowego Wspólnoty, zgodnie z orzecznictwem sądów. Wspólnota nie prowadzi przy tym innej działalność gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, z którą Dochody z Najmu mogłyby być związane.

Ponadto na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 44 i ust. 1b ustawy o CIT należy wskazać, że wszelkie Dochody z Najmu są przeznaczone na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych Wspólnoty w postaci pokrycia kosztów związanych z utrzymaniem Nieruchomości, które na ten cel były, są lub będą wydatkowane.

W świetle art. 17 ust. 1a ustawy o CIT należy również dodać, że Dochody z Najmu nie stanowią:

-        dochodów z wytwarzania wyrobów przemysłu elektronicznego, paliwowego, tytoniowego, spirytusowego, winiarskiego, piwowarskiego, wyrobów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 1,5%, oraz wyrobów z metali szlachetnych albo z udziałem tych metali lub dochodów uzyskanych z handlu tymi wyrobami;

-        dochodów z działalności polegającej na oddaniu środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych do odpłatnego używania na podstawie umowy leasingu;

-        dochodów wydatkowanych na inne cele niż wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

Mając na uwadze całokształt przedstawionej argumentacji, Dochody z Najmu kwalifikują się do zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, a stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do obu pytań wniosku należy uznać za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych określa ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1048; dalej: „uwl”).

Zgodnie z art. 6 uwl:

W myśl art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):

Z powyższego wynika, że wspólnoty mieszkaniowe, jako jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych.

W art. 12 ustawy o CIT, ustawodawca zamieścił otwarty katalog zdarzeń stanowiących przychód podatkowy, wskazując w pkt 1 ust. 1 ww. ustawy, że:

Powyższe oznacza, że wszystkie środki pieniężne jakie wpływają na konto Wspólnoty Mieszkaniowej, bez względu na źródło ich pochodzenia, stanowią w rozumieniu ustawy podatkowej przychód. Przychód ten może jednak korzystać ze zwolnienia, bowiem w rozdziale 4 ustawy o CIT, zawarto regulacje dotyczące zwolnień przedmiotowych.

I tak, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT:

Przedmiotem powyższego zwolnienia objęty jest zatem dochód uzyskany przez wskazane
w powołanym przepisie podmioty ze źródła, jakim jest działalność w zakresie gospodarki zasobami mieszkaniowymi, jeżeli został przeznaczony na cele preferowane przez ustawodawcę, tj. cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Wobec tego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają dochody uzyskane z:

-        gospodarki zasobami mieszkaniowymi, które nie zostały przeznaczone na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych oraz

-        innej działalności niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, nawet wówczas, gdy zostaną przeznaczone na utrzymanie zasobów mieszkaniowych.

Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji „gospodarki zasobami mieszkaniowymi” oraz „zasobów mieszkaniowych”. Odnosząc się do znaczenia tych pojęć funkcjonującego w języku powszechnym, należy przyjąć, że „gospodarka” – w kontekście omawianego przypadku – oznacza dysponowanie i zarządzanie czymś, „zasób” to m.in. pewna nagromadzona ilość czegoś, natomiast „mieszkanie” to pomieszczenie, w którym się mieszka (Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN 1996, pod red. M. Szymczaka). Przymiotnik „mieszkaniowy”, „mieszkaniowe” określa zatem rzeczy związane z mieszkaniem, odnoszące się do mieszkania.

Zatem, termin „zasoby mieszkaniowe” dotyczy obiektów mieszkalnych, przeznaczonych do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Wobec powyższego gospodarka zasobami mieszkaniowymi obejmuje zarządzanie i dysponowanie zgromadzonym zbiorem rzeczy, służących celom mieszkaniowym lub związanych z zamieszkiwaniem. Jej istota sprowadza się do działań służących prawidłowej eksploatacji tych zasobów i utrzymaniu substancji mieszkaniowej w stanie niepogorszonym.

Uwzględniając charakter opłat wnoszonych przez właścicieli lokali oraz pokrywanych z nich kosztów, uzasadnione jest rozumienie pojęcia zasoby mieszkaniowe, użytego w art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, nie tylko jako obejmującego lokale mieszkalne, ale również innego rodzaju pomieszczenia i urządzenia wchodzące w skład budynku mieszkalnego lub znajdujące się poza nim, których istnienie jest niezbędne dla prawidłowego korzystania z mieszkań, jak również ułatwiające dostęp do budynku mieszkalnego oraz zapewniające jego sprawne funkcjonowanie oraz administrowanie.

Wobec powyższego, przez „zasoby mieszkaniowe” należy rozumieć:

1.    budynki mieszkalne wraz z wyposażeniem technicznym oraz przynależnymi do nich pomieszczeniami, w szczególności: dźwigi osobowe i towarowe, aparaty do wymiany ciepła, kotłownie i hydrofornie wbudowane, klatki schodowe, strychy, piwnice, komórki, garaże;

2.    pomieszczenia znajdujące się w budynku mieszkalnym lub poza nim, związane z administrowaniem i zapewnieniem bezawaryjnego funkcjonowania osiedlowych budynków mieszkalnych, tj.: budynki (pomieszczenia) administracji osiedlowej, kotłownie i hydrofornie wolnostojące, osiedlowe warsztaty (zakłady) konserwacyjno-remontowe;

3.    urządzenia i uzbrojenie terenów, na których znajdują się ww. budynki: zbiorniki – doły gnilne, szamba, rurociągi i przewody sieci wodociągowo-kanalizacyjnej, gazowej i ciepłowniczej, sieci elektroenergetyczne i telekomunikacyjne, budowle inżynieryjne (studnie itp.), budowle komunikacyjne (np. drogi osiedlowe, ulice, chodniki), inne budowle i urządzenia związane z ukształtowaniem i zagospodarowaniem terenu, mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie osiedlowych budynków mieszkalnych (np. latarnie oświetleniowe, ogrodzenia, parkingi, trawniki, kontenery na śmieci);

4.    grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, na których posadowione są budynki mieszkalne.

Związane z wyżej wymienionymi budowlami (pomieszczeniami), obiektami i urządzeniami przychody (np. opłaty, czynsze) oraz sfinansowane z nich koszty, stanowią przychody i koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Stanowią one jednocześnie przychody i koszty podatkowe w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Dochód powstały z tego tytułu, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, wolny będzie od podatku dochodowego, o ile przeznaczony zostanie na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych. Ze zwolnienia nie będą natomiast korzystały dochody podmiotów, o których mowa w tym przepisie otrzymane z innych źródeł niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi nawet jeśli zostaną przeznaczone na utrzymanie tych zasobów.

Zwrócić należy również uwagę na treść art. 17 ust. 1b ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Zatem, warunkiem wstępnym skorzystania ze zwolnienia na podstawie omawianej regulacji jest uzyskanie dochodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, rozumianego jako środki finansowe możliwe do wydatkowania na cele związane z utrzymaniem tych zasobów. Istotne jest więc najpierw zadeklarowanie tego dochodu, jako wolnego od podatku dochodowego, a następnie jego wydatkowanie – bez względu na termin tego wydatkowania – na wskazane cele. Innymi słowy, jest to zwolnienie z warunkiem rozwiązującym w dacie wydatkowania dochodu na inne cele.

Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy w przedstawionych we wniosku okolicznościach uzyskane przez Wspólnotę Dochody z Najmu były/będą wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT.

Odnosząc się do powyższych wątpliwości, stwierdzić należy, że dochody otrzymywane przez Państwa od spółki z o.o. z tytułu najmu na jej rzecz części nieruchomości, tj. części powierzchni dachu z przeznaczeniem na instalację infrastruktury telekomunikacyjnej oraz z najmu miejsca na dachu, klatce schodowej itp. z przeznaczeniem na instalację dróg kablowych pomiędzy antenami nadawczo-odbiorczymi, szafami technologicznymi oraz źródłem zasilania w energię elektryczną, nie mogą być zaliczone do dochodów Wspólnoty z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ stanowi inną działalność gospodarczą niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Umieszczenie na dachu instalacji infrastruktury telekomunikacyjnej oraz na dachu, klatce schodowej itp. instalacji dróg kablowych pomiędzy antenami nadawczo-odbiorczymi, szafami technologicznymi oraz źródłem zasilania w energię elektryczną na podstawie zawartej umowy najmu jako takie nie stanowi realizacji zadań mieszkaniowych ciążących na Wspólnocie Mieszkaniowej wobec jej mieszkańców.  Do zadań mieszkaniowych Wspólnoty Mieszkaniowej nie należy bowiem wynajmowanie elementów budynku Wspólnoty pod realizację potrzeb firm komercyjnych. Wykorzystywanie zasobu mieszkaniowego dla innych celów niż realizacja zadań mieszkaniowych jej mieszkańców jest inną działalnością gospodarczą niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że dochodu z najmu, o którym mowa we wniosku, uzyskiwanego od spółki z o.o. w związku z prowadzoną przez tą spółkę na terenie Wspólnoty działalnością gospodarczą nie sposób uznać za dochód osiągnięty z zasobów mieszkaniowych, nawet jeśli w budynku znajdują się wyłącznie lokale mieszkalne, a budynek, aby realizował cele mieszkaniowe musi posiadać dach. Dochód, o którym mowa we wniosku uzyskiwany jest bowiem w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez inny podmiot na terenie Wspólnoty a nie z realizacją celów mieszkaniowych tego podmiotu. Dochód taki należy zatem zaliczyć do dochodów, które bez względu na cel na jaki zostaną przekazane, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

W konsekwencji, przychód jaki Wspólnota uzyska z tytułu zawartej umowy najmu nie stanowi przychodu z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, ponieważ nie jest on wynikiem prowadzonej przez Wspólnotę gospodarki tymi zasobami.

Tym samym, ww. dochód nie może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT, co oznacza że podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT. Bez znaczenia pozostaje w takim przypadku cel przeznaczenia tego dochodu.

Zatem, Państwa stanowisko wskazujące, że:

-        w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym uzyskane przez Wspólnotę do dnia złożenia wniosku dochody z najmu były wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT – jest nieprawidłowe;

-        w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym dochody z najmu, które zostaną uzyskane przez Wspólnotę po dniu złożenia wniosku (w przyszłości), będą wolne od podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o CIT – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku wyroków sądowych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Orzeczenia te nie mogą zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu, a ze wskazanych w niniejszej interpretacji przyczyn Organ nie zgadza się z ich treścią. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie, co też w niniejszej sprawie uczynił.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.