Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.691.2025.2.SG

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

31 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie pismem z 30 stycznia 2026 r. (data wpływu w tym samym dniu).

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych podlegającym opodatkowaniu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż (…). Oferta Spółki zawiera (…)).

Z uwagi na nieustanną chęć rozwoju oraz politykę ekspansji terytorialnej Spółka podjęła decyzję o rozszerzeniu swojej działalności o nowe rynki zagraniczne, w szczególności rynek (…).

Jednakże z uwagi na brak pełnej znajomości tamtejszego rynku oraz konieczność pozyskania wsparcia w wejściu na rynek (…) Spółka zawarła umowę sprzedaży informacji o klientach z podmiotem mającym siedzibę na (…), zarejestrowanym należycie zgodnie z prawem (…), podlegającym opodatkowaniu od całości swoich dochodów na (…) (dalej: „Sprzedawca”) - rezydencja podatkowa potwierdzona została pozyskanym od Sprzedawcy certyfikatem rezydencji podatkowej.

Sprzedawca nie jest podmiotem powiązanym ze Spółką w rozumieniu przepisów 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa CIT”), jednakże jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą na terytorium (…) i posiada szczegółowe informacje handlowe i kredytowe na temat niektórych (…) klientów (dalej jako: „Klienci”), którzy zakupili produkty od Sprzedawcy w latach 2023, 2024 i/lub 2025. Z uwagi na powyższe Spółka nabyła od Sprzedawcy, a Sprzedawca zgodził się dostarczyć Spółce, takie informacje o klientach.

 

Informacje o klientach, które są przedmiotem sprzedaży obejmują następujące dane:

 1. Dane Klienta - prawną nazwę, adres rejestrowy, dane właściciela, osobę(-y) kontaktową(-e), numer(-y) telefonu(-ów), adres(-y) e-mail, adres(-y) dostawy i ustaloną linię kredytową.

 2. Dane dotyczące wyników - m.in. historyczne zamówienia i faktyczna sprzedaż do klienta w podziale na marki, ilości par i wartość towaru.

 3. Dane dotyczące marketingu - m.in. kontakty do firm marketingowych, informacje o poprzednich kampaniach marketingowych.

 4. Informacje poufne - pisemne, elektroniczne i ustne informacje wymieniane pomiędzy Spółką a Sprzedawcą, z wyjątkiem informacji, które są publicznie znane w wyniku braku naruszenia umowy zawartej pomiędzy stronami dotyczącej sprzedaży informacji o Klientach (dalej: „Umowa”) - (dalej jako: „Informacje o Klientach”).

Stosownie do postanowień Umowy informacje dostarczane będą w formie pisemnej (np. arkusz kalkulacyjny lub wyciąg z bazy danych) a na uzasadnione żądanie Spółki dodatkowo Sprzedawca udzieli dodatkowych wyjaśnień ustnych dotyczących przekazywanych informacji.

Sprzedawca nie może wykorzystywać w działalności biznesowej przekazanych Spółce Informacji o Klientach. Sprzedawca zobowiązany jest nie ujawniać Informacji o Klientach pod jakimkolwiek tytułem prawnym żadnej osobie trzeciej bez uprzedniej pisemnej zgody Spółki, z wyjątkiem uprawnionych organów publicznych na ich żądanie.

Z kolei Wnioskodawca zobowiązany jest zachować Informacje o Klientach w ścisłej tajemnicy i wykorzystywać je wyłącznie do wewnętrznych celów biznesowych.

Z tytułu sprzedaży informacji o klientach Sprzedawcy przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie, które będzie płatne w 4 ratach.

Sprzedawca nie prowadzi na terytorium Polski działalności zarobkowej poprzez położony w Polsce zakład bądź wolny zawód za pomocą położonej w Polsce stałej placówki - Sprzedawca nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu bądź stałej placówki.

Pozyskanie Informacji o Klientach ma na celu przygotowanie Wnioskodawcy do rozszerzenia działalności gospodarczej o rynek (…). Informacje tworzące bazę danych nie stanowią utworu w rozumieniu przepisów o ochronie majątkowych praw autorskich.

Informacje o poprzednich kampaniach marketingowych obejmują dane dotyczące przeprowadzonych przez Sprzedawcę kampanii reklamowych w latach 2023, 2024 i/lub 2025, w szczególności sposoby prowadzonych kampanii reklamowych (stosowane przez Sprzedawcę annały informacyjne), grupę klientów, do których kierowano kampanie marketingowe, dane teleadresowe firm marketingowych, jak również koszt przeprowadzanych kampanii.

Informacje poufne obejmują wszystkie pisemnie, elektroniczne i ustne informacje wymieniane na mocy zawartej pomiędzy stronami Umowy, z wyjątkiem informacji, które są publicznie znane w wyniku braku naruszenia Umowy.

 

Zatem za informacje poufne należy uznać wszelkie informacje pozyskane przez Wnioskodawcę w ramach wykonania Umowy, które nie są publicznie dostępne - informacje poufne stanowić będą więc w szczególności:

   - dane dotyczące klientów których nie można pozyskać z publicznych baz - około 210 klientów, którzy dokonali zakupu w 2023, 2024 i/lub 2025 r. produktów Sprzedawcy, w tym ich prawną nazwę, adres rejestrowy, dane właściciela, osobę(-y) kontaktową(-e), numer(-y) telefonu (-ów), adres(-y) e-mail, adres(-y) dostawy i ustaloną linię kredytową,

   - dane dotyczące wyników (sprzedaży), m.in. historyczne zamówienia i faktyczna sprzedaż do klienta w podziale na marki, ilości par i wartość towaru,

   - dane dotyczące marketingu.

W ramach Informacji o Klientach nie przyswojono dodatkowo wiedzy poza informacjami wskazanymi powyżej.

Wiedza ta co do zasady nie może być przedmiotem udzielenia licencji. Możliwym jest natomiast przeprowadzenie transakcji analogicznej jak pomiędzy Wnioskodawcą a Sprzedawcą, tj. sprzedaż Informacji o Klientach jakości całości. Nie ma natomiast możliwości sprzedaży praw do Informacji czy udzielenia licencji do takiej bazy.

Informacje o Klientach, stanowią zbiór danych, który ma zostać przekazany w ramach Umowy, zawierający dane takie jak imiona i adresy, niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podstawowe informacje o kontrahentach Sprzedawcy.

Informacje te stanowią pakiet informacji praktycznych wynikających z doświadczenia Sprzedawcy (informacje wypracowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i zdobytego w tym zakresie doświadczenia), jednak część z tych informacji nie stanowi informacji niejawnych, bowiem dane dotyczące klientów jak adresy numery rejestracyjne etc. co do zasady są dostępne publicznie, podobnie jak dane finansowe dotyczące klientów można również pozyskać z innych źródeł.

Z kolei dane takie jak linia kredytowa, czy rodzaj zakupionych produktów oraz ich ilość na przestrzeni lat 2023-2025 co do zasady nie są dostępne publicznie.

Powyższe informacje mogą być ważne i użyteczne, jednak nie tyle z punktu widzenia wytwarzania czy sprzedaży produktów objętych umową, co w zakresie rozpoczęcia sprzedaży oferowanych przez Wnioskodawcę produktów na rynku (…).

W ramach zawartej Umowy nie dochodzi do przeniesienia lub korzystania przez Wnioskodawcę z praw autorskich lub jakichkolwiek praw pokrewnych np. do projektów, dokumentacji itp.

Pytanie

Czy Informacje o Klientach, nabywane przez Wnioskodawcę od Sprzedawcy, nie stanowią informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how), a w konsekwencji wydatki na nabycie Informacji o Klientach stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy CIT potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. w dniu w którym ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku)?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Informacje o Klientach, nabywane przez Wnioskodawcę od Sprzedawcy, nie stanowią informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how), a w konsekwencji wydatki na nabycie Informacji o Klientach stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy CIT potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. w dniu w którym ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).

 

Stosownie do art. 16a ust. 1 ustawy CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Przy czym stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how) o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywana przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddana przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

 

Z art. 16b ust. 1 ustawy CIT wynika zatem, iż amortyzacji podlega m.in. know-how rozumiany jako wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej. Przy czym składnik ten powinien spełniać następujące warunki:

  - być nabyty od innego podmiotu,

  - nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,

  - przewidywany okres jego używania powinien być dłuższy niż rok,

  - być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddany przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy CIT.

Należy przy tym wskazać, iż pojęcie know-how nie zostało wprost zdefiniowane przepisami ustawy CIT. W ustawie CIT wskazuje się natomiast pośrednio, iż know-how dotyczy informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy CIT).

 

W świetle stanowiska wyrażanego przez organy podatkowe w niektórych interpretacjach (m.in. interpretacja indywidualna z 29 września 2016 r., znak: IPPB5/4510-691/16-2/MK, interpretacja indywidualna z 31 stycznia 2018 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.364.2017.1.PW) a mającego swe źródło w prawodawstwie unijnym (Rozporządzenie Komisji (UE) nr 316/2014 w sprawie stosowania art. 101 ust. 3 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kategorii porozumień o transferze technologii), know-how to pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań, które są:

- niejawne (nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne);

- istotne (ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych umową);

- zidentyfikowane (czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było sprawdzić, czy spełniają kryteria niejawności i istotności).

 

W ocenie Wnioskodawcy, w myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 973/11, przyjąć należy, iż „know-how” nietechniczne obejmuje wszelkiego rodzaju wiadomości i doświadczenia o charakterze nietechnicznym, które nadają się do wykorzystania w działalności przedsiębiorstwa lub wykonywania zawodu. Cechy „know-how technicznego” odnoszą się także do „know-how nietechnicznego”. Cechy te należy rozumieć następująco:

 a) cecha poufności powoduje, że „know-how” mogą stanowić jedynie informacje, które nie zostały ujawnione, nie są powszechnie znane, czy też łatwo dostępne. Przesłanka ta nie musi oznaczać wymogu bezwzględnej tajemnicy - wystarczy, by informacja nie była dostępna osobom zainteresowanym w sposób zwykły i dozwolony;

 b) istotność „know-how” oznacza, że są to informacje ważne dla całości lub zasadniczej części sposobu wytwarzania produktu lub świadczenia usług, muszą także spełniać u nabywcy określoną funkcję, czyli być użyteczne;

 c) identyfikowalność „know-how” oznacza, że zostało ono opisane lub utrwalone - czyli zmaterializowane i to w taki sposób, że możliwe jest sprawdzenie posiadania przez nie pozostałych cech oraz powoduje, że nabywca nie jest „nadmiernie ograniczony” w wykorzystaniu nabytych informacji.

Należy uznać, że know-how dotyczy wszelkich nieujawnionych informacji technicznych, koniecznych do odtworzenia produktu bądź procesu w takich samych warunkach, bez względu na to, czy informacja ta może podlegać ochronie patentowej, czy nie. Know-how oznacza doświadczenie zawodowe w takim znaczeniu, że reprezentuje ono czynnik, bez którego odtworzenie produktu nie jest możliwe na podstawie samego zbadania produktu i wiedzy o postępie technicznym.

Z kolei jak wynika z postanowień Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 157, str. 1) (dalej: „Dyrektywa 2016/943”): „14) Należy przyjąć jednolitą definicję tajemnicy przedsiębiorstwa bez ograniczania zakresu ochrony przed przywłaszczeniem. Taka definicja powinna zatem być sformułowana w sposób uwzględniający know-how, informacje handlowe i informacje techniczne w przypadkach, w których istnieje zarówno uzasadniony interes w utrzymaniu poufności, jak i uzasadnione oczekiwanie, że taka poufność zostanie zachowana. Ponadto taki know-how lub informacje powinny mieć rzeczywistą lub potencjalną wartość handlową. Takie informacje lub know-how powinny być uważane za informacje o wartości handlowej wówczas, gdy przykładowo ich bezprawne pozyskiwanie, wykorzystywanie lub ujawnianie może spowodować szkody dla interesów osoby, która zgodnie z prawem sprawuje nad nimi kontrolę, szkodząc jej naukowemu lub technicznemu potencjałowi, interesom gospodarczym lub finansowym, pozycji strategicznej lub zdolności do konkurowania. Definicja tajemnicy handlowej nie obejmuje nieistotnych informacji oraz doświadczeń i umiejętności, które zostały zdobyte przez pracowników w trakcie prowadzenia normalnej pracy, a także nie obejmuje informacji, które są powszechnie znane lub łatwo dostępne osobom z kręgów zajmujących się zwykle tym rodzajem informacji.”

 

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Informacje o klientach obejmują następujące dane:

 1. Dane Klienta - prawną nazwę, adres rejestrowy, dane właściciela, osobę(-y) kontaktową(-e), numer(-y) telefonu(-ów), adres(-y) e-mail, adres(-y) dostawy i ustaloną linię kredytową.

 2. Dane dotyczące wyników - m.in. historyczne zamówienia i faktyczna sprzedaż do klienta w podziale na marki, ilości par i wartość towaru.

 3. Dane dotyczące marketingu - m.in. kontakty do firm marketingowych, informacje o poprzednich kampaniach marketingowych.

 4. Informacje poufne.

Informacje o poprzednich kampaniach marketingowych obejmują dane dotyczące przeprowadzonych przez Sprzedawcę kampanii reklamowych w latach 2023, 2024 i/lub 2025, w szczególności sposoby prowadzonych kampanii reklamowych (stosowane przez Sprzedawcę annały (winno być: kanały) informacyjne), grupę klientów, do których kierowano kampanie marketingowe, dane teleadresowe firm marketingowych, jak również koszt przeprowadzanych kampanii.

Informacje poufne obejmują wszystkie pisemnie, elektroniczne i ustne informacje wymieniane na mocy zawartej pomiędzy stronami Umowy, z wyjątkiem informacji, które są publicznie znane w wyniku braku naruszenia Umowy.

 

Zatem za informacje poufne należy uznać wszelkie informacje pozyskane przez Wnioskodawcę w ramach wykonania Umowy, które nie są publicznie dostępne - informacje poufne stanowić będą więc w szczególności:

  - dane dotyczące klientów których nie można pozyskać z publicznych baz - około 210 klientów, którzy dokonali zakupu w 2023, 2024 i/lub 2025 r. produktów Sprzedawcy, w tym ich prawną nazwę, adres rejestrowy, dane właściciela, osobę(-y) kontaktową(-e), numer(-y) telefonu (-ów), adres(-y) e-mail, adres(-y) dostawy i ustaloną linię kredytową,

  - dane dotyczące wyników (sprzedaży), m.in. historyczne zamówienia i faktyczna sprzedaż do klienta w podziale na marki, ilości par i wartość towaru,

  - dane dotyczące marketingu.

Co równie istotne, w ramach Informacji o Klientach nie przyswojono dodatkowo wiedzy poza informacjami wskazanymi powyżej. Wiedza ta co do zasady nie może być przedmiotem udzielenia licencji. Możliwym jest natomiast przeprowadzenie transakcji analogicznej jak pomiędzy Wnioskodawcą a Sprzedawcą, tj. sprzedaż Informacji o Klientach jako całości. Nie ma natomiast możliwości sprzedaży praw do Informacji czy udzielenia licencji do takiej bazy.

W ramach zawartej Umowy nie dochodzi do przeniesienia lub korzystania przez Wnioskodawcę z praw autorskich lub jakichkolwiek praw pokrewnych np. do projektów, dokumentacji itp.

Powyższe Informacje o Klientach mogą być ważne i użyteczne jednak nie tyle z punktu widzenia wytwarzania czy sprzedaży produktów objętych umową, co w zakresie rozpoczęcia sprzedaży oferowanych przez Wnioskodawcę produktów na rynku (…).

W ocenie Wnioskodawcy, przekazywane przez Sprzedawcę Informacje o Klientach, stanowią zbiór danych, który ma zostać przekazany w ramach Umowy, zawierający dane takie jak imiona i adresy, niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podstawowe informacje o kontrahentach Sprzedawcy. W ocenie Wnioskodawcy takie dane nie mogą być uznane za know-how. Przyjęcie bowiem odmiennego stanowiska prowadzić mogłoby do niezgodności polskich przepisów podatkowych z przepisami unijnymi, w szczególności Dyrektywy 2016/943.

Dane przekazywane w ramach zawartej pomiędzy stronami, tj. Wnioskodawcą a Sprzedawcą Umowy nie stanowią natomiast zbioru poufnej wiedzy technicznej.

W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż przez Sprzedawcę Informacji o Klientach nie może być traktowana jako udzielenie know-how. Usystematyzowany zbiór danych nie może być określany mianem doświadczenia, jak również nie stanowi on wiedzy technicznej o poufnym charakterze. Tym samym, przekazanie danych (Informacji o Klientach) nie może być traktowane jako udzielenie (przekazanie) know-how w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy CIT, które podlegałoby amortyzacji.

Informacje o Klientach stanowią bowiem pakiet informacji praktycznych wynikających z doświadczenia Sprzedawcy (informacje wypracowane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i zdobytego w tym zakresie doświadczenia), jednak część z tych informacji nie stanowi informacji niejawnych, bowiem dane dotyczące klientów jak adresy numery rejestracyjne etc. co do zasady są dostępne publicznie, podobnie jak dane finansowe dotyczące klientów można również pozyskać z innych źródeł.

Z kolei dane takie jak linia kredytowa, czy rodzaj zakupionych produktów oraz ich ilość na przestrzeni lat 2023-2025 co do zasady nie są dostępne publicznie.

Powyższe informacje mogą być ważne i użyteczne jednak nie tyle z punktu widzenia wytwarzania czy sprzedaży produktów objętych umową, co w zakresie rozpoczęcia sprzedaży oferowanych przez Wnioskodawcę produktów na rynku (…).

Wobec powyższego w ocenie Wnioskodawcy, Informacje o Klientach nie stanowią wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy CIT, a które polegałyby amortyzacji.

W ocenie Wnioskodawcy, wydatki na nabycie Informacji o Klientach stanowić będą natomiast koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami.

Wskazać bowiem należy, iż stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia (art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy CIT).

Jak już jednak wskazano powyżej, w ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowe Informacje o Klientach nie stanowią WNiP, a zatem wyłączenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy CIT nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie.

Jak natomiast wskazuje art. 15 ust. 4 ustawy CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Natomiast art. 15 ust. 4d ustawy CIT wskazuje, iż koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e ustawy CIT).

W ocenie Wnioskodawcy, nie sposób jest przypisać kosztów związanych z nabyciem Informacji o Klientach do konkretnych przychodów. Wskazać bowiem należy, iż koszty te ponoszone są w ogóle w celu rozpoczęcia uzyskiwania przychodu z działalności prowadzonej na rynku (…). Brak poniesienia tych kosztów uniemożliwiłby osiągnięcie jakichkolwiek przychodów. 

Zatem w ocenie Wnioskodawcy, wydatki poniesione na nabycie Informacji o Klientach stanowić będą koszty uzyskania przychodów, stanowiące koszty pośrednie, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy CIT, tj. inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Wobec powyższego koszty te potrącalne będą jednorazowo w dacie ich poniesienia, tj. w dniu na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy CIT.

Wydatki te nie będą bowiem stanowić kosztów dotyczących rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W konsekwencji powyższego, w ocenie Wnioskodawcy Informacje o Klientach, nabywane przez Wnioskodawcę od Sprzedawcy, nie stanowią informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how), a w konsekwencji wydatki na nabycie Informacji o Klientach stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy CIT potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. w dniu w którym ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo - skutkowy.

 

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

  - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

  - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

  - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

  - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

  - został właściwie udokumentowany,

  - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie jego przychodu.

 

Do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

 1. bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

 2. inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Za koszty bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika (koszty najczęściej stanowiące element kalkulacji ceny konkretnego produktu). Natomiast pozostałe koszty to tzw. koszty pośrednie, których poniesienie jest istotne, a wręcz niezbędne, z punktu widzenia rodzaju prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej, jednakże w przypadku których trudno wskazać ich bezpośredni wpływ na uzyskiwany przychód, np. przychód ze zbycia konkretnych produktów.

Jak wynika z art. 15 ust. 4 updop:

 

Stosownie zaś do art. 15 ust. 4b updop:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

 1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

 2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

        - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Zgodnie z art. 15 ust. 4c updop:

Zatem z art. 15 ust. 4 i 4b-c updop, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co do zasady, w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie jest związane, tzn. pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w momencie, w który zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały poniesione chyba, że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym.

Natomiast koszty pośrednie - jak wyżej wskazano - to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

Stosownie do treści art. 15 ust. 4d updop:

W myśl art. 15 ust. 4e updop:

Ponadto zgodnie z art. 15 ust. 6 updop:

W art. 16 określono jakie wydatki nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, natomiast art. 16a-16m określają zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

 

Na podstawie art. 16b ust. 1 updop:

1. Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

1) (uchylony)

2) spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,

3) (uchylony)

4) autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,

5) licencje,

6) prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej,

7) wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

   - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

 

Z art. 16b ust. 1 updop wynika, iż amortyzacji podlega m.in. know-how rozumiane jako wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej. Przy czym składnik ten powinien spełniać następujące warunki:

   - być nabyty,

   - nadawać się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,

   - przewidywany okres jego używania powinien być dłuższy niż rok,

   - być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddany przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 updop.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Informacje o Klientach, nabywane przez Wnioskodawcę od Sprzedawcy, nie stanowią informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how), a w konsekwencji wydatki na nabycie Informacji o Klientach stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy CIT potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. w dniu w którym ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).

 

Odnosząc się do Państwa powyższych wątpliwości wskazać należy, że prawo polskie nie zawiera jednoznacznej definicji pojęcia know-how. Można wesprzeć się w tym zakresie przepisami prawa europejskiego. Rozporządzenie Nr 772/2004 w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień o transferze technologii (Dz. U. L. 123 z 27 kwietnia 2004 r.) stanowi, że know-how to pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań, które są:

- niejawne, czyli nie są powszechnie znane lub łatwo dostępne,

- istotne, czyli ważne i użyteczne z punktu widzenia wytwarzania produktów objętych umową, oraz

- zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było sprawdzić czy spełniają kryteria niejawności i istotności.

Słownik Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A. wersja internetowa) definiuje pojęcie know-how jako «praktyczna umiejętności lub wiedza w zakresie technologii produkcji lub technik zarządzania».

Termin know-how oznacza więc zdolność, wiedzę lub umiejętność uzyskania określonego rezultatu lub prowadzenia jakiejś działalności. Know-how składa się z wiadomości i doświadczeń o charakterze technicznym, administracyjnym, finansowym albo innego rodzaju, nadających się do stosowania w pracy przedsiębiorstwa lub do wykonywania zawodu. Pojęcie know-how obejmuje doświadczenia o charakterze technicznym i techniczno-organizacyjnym oraz doświadczenia o charakterze organizacyjnym, finansowym i handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa, które nie są związane z cyklem produkcyjnym. Z szerokiej definicji know-how można zatem wyodrębnić kategorię know-how technicznego oraz know-how nietechnicznego, obejmującego wiedzę organizacyjną lub handlową przydatną nie tylko w procesie produkcji.

Know-how techniczne jest pojęciem zbliżonym do projektów wynalazczych. Należą tu wszelkie kategorie rozwiązań technicznych, łącznie z wynalazkami, którym przysługuje zdolność patentowa. Za przedmiot know-how uznane mogą być również doświadczenia techniczno-organizacyjne dotyczące wynalazków i wzorów użytkowych, jeśli ze względu na brak którejkolwiek przesłanki zdolności patentowej albo zdolności rejestracyjnej nie są ani wynalazkami, ani wzorami użytkowymi, ani projektami racjonalizatorskimi w rozumieniu przepisów o prawie własności przemysłowej, a przedstawiają jednak znaczną wartość ekonomiczną i użyteczną. Przedmiotem know-how nietechnicznego są z kolei informacje o charakterze organizacyjnym, finansowym lub handlowym przydatne do prowadzenia przedsiębiorstwa (np. projekty/informacje usprawniające organizację i zbyt w handlu).

 

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym (m.in. wyrok NSA z 15 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 973/11) przyjmuje się, że know-how nietechniczne obejmuje wszelkiego rodzaju wiadomości i doświadczenia o charakterze nietechnicznym, które nadają się do wykorzystania w działalności przedsiębiorstwa lub wykonywania zawodu. Zdaniem sądów administracyjnych cechy know-how technicznego odnoszą się także do know-how nietechnicznego. Według stanowiska sądów powyższe cechy należy rozumieć następująco:

   - cecha poufności powoduje, że know-how mogą stanowić jedynie informacje, które nie zostały ujawnione, nie są powszechnie znane, czy też łatwo dostępne. Przesłanka ta nie musi oznaczać wymogu bezwzględnej tajemnicy, wystarczy, by informacja nie była dostępna osobom zainteresowanym w sposób zwykły i dozwolony,

   - istotność know-how oznacza, iż są to informacje ważne dla całości lub zasadniczej części sposobu wytwarzania produktu lub świadczenia usług, muszą także spełniać u nabywcy określoną funkcję, czyli być użyteczne,

   - identyfikowalność know-how oznacza, iż zostało ono opisane lub utrwalone, czyli zmaterializowane, i to w taki sposób, iż możliwe jest sprawdzenie posiadania przez nie pozostałych cech oraz powoduje, iż nabywca nie jest „nadmiernie ograniczony w wykorzystaniu nabytych informacji”.

Know-how jest zbywalne i może być udostępniane na podstawie umów upoważniających do korzystania, np. z poufnych projektów wynalazczych umów licencji know-how oraz umów przenoszących know-how. Zaś rozumiane jako pewien zakres wiedzy i doświadczeń może być także przedmiotem umowy sprzedaży. W takiej sytuacji nastąpi przeniesienie na nabywcę praw, które służyły wyłącznie dysponentowi know-how. Zbywca, przenosząc know-how, jest zobowiązany zapewnić prawną i faktyczną możliwość korzystania z pewnej wiedzy oraz do powstrzymywania się od jednoczesnego korzystania z tej wiedzy, jak również do nieujawniania know-how, jeżeli jest ono tajemnicą. Podstawowym obowiązkiem przekazującego know-how jest przekazanie odbiorcy określonych w umowie poufnych informacji. Dysponent jest natomiast zobowiązany do podejmowania starań o utrzymanie przedmiotu know-how w tajemnicy.

 

Reasumując powyższe, informacje mogą być uznane za know-how jeżeli:

   - stanowią dobro niematerialne występujące w postaci wiedzy, zebranych doświadczeń, danych z kluczami ich zastosowań, pozwalające na osiągnięcie określonego efektu gospodarczego,

   - można je przeliczyć na rzeczywistą wartość materialną,

   - powinny być zdobyte w ramach wypracowanego doświadczenia,

   - powinny mieć charakter poufny i istotny,

   - powinna być to wiedza zidentyfikowana, utrwalona we właściwy sposób i dająca się przekazać.

 

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika m.in., że Spółka zawarła umowę sprzedaży informacji o klientach z podmiotem mającym siedzibę na (…).

 

Informacje o klientach, które są przedmiotem sprzedaży obejmują następujące dane:

   - Dane Klienta - prawną nazwę, adres rejestrowy, dane właściciela, osobę(-y) kontaktową(-e), numer(-y) telefonu(-ów), adres(-y) e-mail, adres(-y) dostawy i ustaloną linię kredytową.

   - Dane dotyczące wyników - m.in. historyczne zamówienia i faktyczna sprzedaż do klienta w podziale na marki, ilości par i wartość towaru.

   - Dane dotyczące marketingu - m.in. kontakty do firm marketingowych, informacje o poprzednich kampaniach marketingowych.

   - Informacje poufne - pisemne, elektroniczne i ustne informacje wymieniane pomiędzy Spółką a Sprzedawcą, z wyjątkiem informacji, które są publicznie znane w wyniku braku naruszenia umowy zawartej pomiędzy stronami dotyczącej sprzedaży informacji o Klientach.

 

Informacje poufne obejmują wszystkie pisemnie, elektroniczne i ustne informacje wymieniane na mocy zawartej pomiędzy stronami Umowy, z wyjątkiem informacji, które są publicznie znane w wyniku braku naruszenia Umowy.

 

Za informacje poufne należy uznać wszelkie informacje pozyskane przez Wnioskodawcę w ramach wykonania Umowy, które nie są publicznie dostępne - informacje poufne stanowić będą więc w szczególności opisane w zdarzeniu przyszłym:

- dane dotyczące klientów których nie można pozyskać z publicznych baz,

- dane dotyczące wyników,

- dane dotyczące marketingu.

W ramach Informacji o Klientach nie przyswojono dodatkowo wiedzy poza informacjami wskazanymi powyżej.

Wiedza ta co do zasady nie może być przedmiotem udzielenia licencji. Możliwym jest natomiast przeprowadzenie transakcji analogicznej jak pomiędzy Wnioskodawcą a Sprzedawcą, tj. sprzedaż Informacji o Klientach jakości całości. Nie ma natomiast możliwości sprzedaży praw do Informacji czy udzielenia licencji do takiej bazy.

Informacje o Klientach, stanowią zbiór danych, który ma zostać przekazany w ramach Umowy, zawierający dane takie jak imiona i adresy, niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podstawowe informacje o kontrahentach Sprzedawcy.

Sprzedawca nie może wykorzystywać w działalności biznesowej przekazanych Spółce Informacji o Klientach. Sprzedawca zobowiązany jest nie ujawniać Informacji o Klientach pod jakimkolwiek tytułem prawnym żadnej osobie trzeciej bez uprzedniej pisemnej zgody Spółki, z wyjątkiem uprawnionych organów publicznych na ich żądanie.

Z kolei Wnioskodawca zobowiązany jest zachować Informacje o Klientach w ścisłej tajemnicy i wykorzystywać je wyłącznie do wewnętrznych celów biznesowych.

W ramach zawartej Umowy nie dochodzi do przeniesienia lub korzystania przez Wnioskodawcę z praw autorskich lub jakichkolwiek praw pokrewnych np. do projektów, dokumentacji itp.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy do opisu sprawy stwierdzić należy, że wydatki poniesione przez Spółkę na nabycie Informacji o Klientach nie będą stanowiły know-how podlegającemu amortyzacji. Powyższe wydatki stanowią koszty pośrednio związane z przychodem, o których mowa w art. 15 ust. 4d updop.

Nabycie Informacji o Klientach daje tylko potencjalną możliwość uzyskiwania przychodów ze sprzedaży (…), a więc nie można ustalić konkretnego przychodu jaki zostałby wygenerowany na skutek nabycia Informacji o Klientach. Służą one budowaniu pozycji rynkowej na nowym rynku ((…)) i zabezpieczeniu źródła przychodów w ujęciu ogólnym.

Biorąc pod uwagę powyższe, koszty na nabycie Informacji o Klientach należy rozpoznać w dacie ich poniesienia - za którą, zgodnie z art. 15 ust. 4e updop - uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku).

Wymieniony we wniosku wydatek na nabycie Informacji o Klientach, jest związany z działalnością prowadzoną przez Spółkę i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez nią przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Zatem, Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że Informacje o Klientach, nabywane przez Wnioskodawcę od Sprzedawcy, nie stanowią informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how), a w konsekwencji wydatki na nabycie Informacji o Klientach stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d updop potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. w dniu w którym ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), należało uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądów administracyjnych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Każdą sprawę organ zobowiązany jest rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.