Interpretacja 0111-KDIB1-1.4010.78.2026.2.MF

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 marca 2026 r. (wpływ do organu 24 marca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca powstał z przekształcenia spółki jawnej (wpis przekształcenia w KRS: (…)).

Od 1 czerwca 2024 r. Wnioskodawca jest opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek (dalej: „estoński CIT”).

Wnioskodawca posiadał wierzytelność względem kontrahenta (dalej: „Kontrahent”), która powstała w okresie prowadzenia działalności w formie spółki jawnej.

W listopadzie 2019 r. Sąd Rejonowy w (…) ogłosił upadłość Kontrahenta. W związku z tym w księgach Wnioskodawcy został utworzony odpis aktualizujący na ww. wierzytelność.

W czerwcu 2025 r. Sąd Rejonowy w (…) stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego, a wierzytelność została odpisana jako nieściągalna.

W uzupełnienia wniosku z 18 marca 2026 r. wskazali Państwo, iż:

-         Wierzytelność została zarachowana jako przychód należny po stronie wspólników spółki jawnej, z której przekształcenia powstał Wnioskodawca.

-         Od 1 czerwca 2024 r. do 31 grudnia 2027 r. – data jaką wpisano do ZAW-RD jako początek oraz koniec okresu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

-         Obecnie Wnioskodawca nie podjął decyzji, kiedy zakończy opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek.

-         Odpis aktualizujący został ujęty w księgach w 2019 r. w związku z ogłoszeniem upadłości kontrahenta, zgodnie z art. 35b ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości.

-         Odpis aktualizujący został uwzględniony w wyniku finansowym netto Spółki za 2019 r.

-         Odpis aktualizujący wierzytelności, o której mowa we wniosku nie został ujęty w korekcie wstępnej, o której mowa w art. 7aa ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

-         Postanowienie Sądu Rejonowego o zakończeniu postępowania upadłościowego względem kontrahenta dokumentujące nieściągalność wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT jest prawomocne.

-         Wierzytelność, jak każda wierzytelność, w przyszłości ulegnie przedawnieniu (bieg przedawnienia może być zawieszany lub przerywany przez czynności określone w kodeksie cywilnym); na moment dokonywania odpisu oraz na moment udokumentowania nieściągalności wierzytelność nie była przedawniona; na moment składania wniosku wierzytelność nie jest przedawniona.

Pytanie

Czy po zakończeniu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć wierzytelność względem Kontrahenta do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, po zakończeniu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć wierzytelność względem Kontrahenta do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT, nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.

Zgodnie z ust. 2, za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo

2) postanowieniem sądu o:

a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub

b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w lit. a, lub

c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo

3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Powyższe oznacza, że postanowienie Sądu Rejonowego o zakończeniu postępowania upadłościowego względem kontrahenta dokumentuje nieściągalność wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 35b ust. 3 ustawy o rachunkowości, należności umorzone, przedawnione lub nieściągalne zmniejszają dokonane uprzednio odpisy aktualizujące ich wartość.

Zgodnie z art. 28h ust. 1 ustawy o CIT, podatnik opodatkowany ryczałtem nie podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 19, art. 24b, art. 24ca i art. 24d.

W okresie opodatkowania estońskim CIT, podatnicy ustalają podstawę opodatkowania zgodnie z ustawą o rachunkowości. Nieściągalność wierzytelności nie zmniejsza wyniku finansowego w okresie opodatkowania estońskim CIT.

Ustawa o CIT nie określa, w którym momencie możliwe jest rozpoznanie jako kosztu wierzytelności nieściągalnej.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Podsumowując, nieściągalna wierzytelność zaliczana jest do kosztów uzyskania przychodów w dacie łącznego spełnienia dwóch warunków:

-        wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna (powinien być dokonany odpowiedni zapis w ewidencji) oraz

-        nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana.

Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi (tj. późniejszy) z warunków (tak m.in. interpretacja indywidualna z dnia 26 lutego 2025 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.27.2025.1.AK).

Zakończenie postępowania upadłościowego umożliwia wyksięgowanie nieściągalnej należności, na którą jednostka dokonała uprzednio odpisu aktualizującego jej wartość, co następuje z jednoczesnym z wyksięgowaniem tego odpisu. Stanowi to dokonanie wyżej wspomnianego zapisu w ewidencji, który jest warunkiem ujęcia nieściągalnej wierzytelności jako kosztu uzyskania przychodu.

Celem powyższej regulacji jest zapewnienie, aby podatnicy nie ponosili ciężaru podatkowego z tytułu wierzytelności, które nie zostały spłacone.

W ocenie Wnioskodawcy, aby realizacja tego celu była możliwa, należy przyjąć, że wierzytelność, która stała się nieściągalna w okresie estońskiego CIT, może być rozpoznana jako koszt uzyskania przychodu po zakończeniu stosowania estońskiego CIT.

Potwierdza to wykładnia art. 16 ust. 1 pkt 48c ustawy CIT, zgodnie z którym nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów wydatków, odpisów, rezerw i innych kosztów poniesionych w okresie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek i uwzględnionych w wyniku finansowym netto podatnika za dowolny rok tego okresu zgodnie z przepisami o rachunkowości.

Z powyższego przepisu wynika, że jedynie te koszty poniesione w okresie estońskiego CIT nie mogą być kosztem podatkowym, które zostały ujęte w wyniku finansowym netto w okresie stosowania estońskiego CIT. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, odpis został ujęty w wyniku finansowym netto przed rozpoczęciem stosowania estońskiego CIT (w roku ogłoszenia upadłości), a nie w trakcie stosowania estońskiego CIT.

Wykładnia a contrario powyższej regulacji wskazuje, że koszty podatkowe poniesione w okresie estońskiego CIT, nieujęte w wyniku finansowym netto, mogą być kosztem po zakończeniu stosowania estońskiego CIT.

Jednocześnie należy zauważyć, że nie istnieje inny mechanizm zaliczenia wydatku do kosztów niż ujęcie go po zakończeniu stosowania estońskiego CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zauważyć należy, że przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej nie jest ocena prawidłowości Państwa działania w zakresie uregulowanym przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.). Ryzyko prawidłowości dokonania wskazanych we wniosku operacji na gruncie ustawy o rachunkowości, spoczywa tym samym na Państwu (jako Wnioskodawcy).

Zasady przekształcania spółek prawa handlowego regulują przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.).

Zgodnie z art. 551 § 1 Kodeksu spółek handlowych:

Spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, prosta spółka akcyjna oraz spółka akcyjna (spółka przekształcana) może być przekształcona w inną spółkę handlową (spółkę przekształconą).

W myśl przepisu art. 552 Kodeksu spółek handlowych:

Spółka cywilna może być przekształcona w spółkę handlową, inną niż spółka jawna. Przepis ten nie narusza przepisów art. 26 § 4-6.

Na podstawie art. 553 ww. ustawy:

§ 1. Spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej.

§ 2. Spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej.

§ 3. Wspólnicy spółki przekształcanej stają się z dniem przekształcenia wspólnikami spółki przekształconej, z uwzględnieniem art. 576¹.

Przekształcenie spółki osobowej (w przedmiotowej sprawie spółki jawnej) w spółkę kapitałową (spółkę z o.o.) nie jest więc tożsame z jej likwidacją, lecz jest jej kontynuacją w innej formie prawnej. Zgodnie z zasadą tożsamości podmiotów biorących udział w przekształceniu majątek spółki przekształcanej z dniem przekształcenia staje się majątkiem spółki przekształconej.

Kwestię sukcesji praw i obowiązków podatkowych związanych z transformacjami podmiotowymi reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

Ogólna zasada w tym zakresie wyrażona została w art. 93a § 1 pkt 2 tej ustawy, zgodnie z którym:

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki.

Taki stan prawny pozwala jednoznacznie stwierdzić, że proces przekształcenia się spółek jest związany z sukcesją podatkową spółki przekształconej. Skutkiem takiego przekształcenia jest utrata podmiotowości prawnej przez spółkę przekształcaną, natomiast spółka przekształcona uzyskuje podmiotowość prawną z dniem wpisu do rejestru sądowego. Przewidziana w Ordynacji podatkowej zasada następstwa prawnego ma charakter sukcesji uniwersalnej, czyli oznacza przejście praw i obowiązków z jednego podmiotu (względnie z dwóch lub więcej, w zależności od rodzaju transformacji) na inny podmiot (podmioty).

W wyniku przekształcenia spółka z o.o. wstępuje zatem we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej spółki jawnej.

Jednocześnie z ustawy o rachunkowości wynika obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych związany z przekształcaniem spółek - na dzień poprzedzający zmianę formy prawnej.

Zgodnie z art. 28j ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554; dalej: „ustawa o CIT”):

Opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1) (uchylony)

2) mniej niż 50% przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług, pochodzi:

a) z wierzytelności,

b) z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,

c) z części odsetkowej raty leasingowej,

d) z poręczeń i gwarancji,

e) z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw,

f) ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,

g) z transakcji z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 - w przypadku gdy w związku z tymi transakcjami nie jest wytwarzana wartość dodana pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma;

3) podatnik:

a) zatrudnia na podstawie umowy o pracę co najmniej 3 osoby w przeliczeniu na pełne etaty, niebędące udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami tego podatnika, przez okres co najmniej 300 dni w roku podatkowym, a w przypadku gdy rokiem podatkowym nie jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych - przez co najmniej 82% dni przypadających w roku podatkowym, lub

b) ponosi miesięcznie wydatki w kwocie stanowiącej co najmniej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw z tytułu wypłaty wynagrodzeń na rzecz zatrudnionych na podstawie umowy innej niż umowa o pracę co najmniej 3 osób fizycznych, niebędących udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami tego podatnika, jeżeli w związku z wypłatą tych wynagrodzeń podatnik jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych lub płatnikiem składek określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych lub ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

4) prowadzi działalność w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej, spółki komandytowej, spółki komandytowo-akcyjnej, której odpowiednio udziałowcami, akcjonariuszami lub wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne nieposiadające praw majątkowych związanych z prawem do otrzymania świadczenia jako założyciele (fundatorzy) lub beneficjenci fundacji, trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym, z wyłączeniem fundatorów i beneficjentów fundacji rodzinnej;

5) nie posiada udziałów (akcji) w kapitale innej spółki, tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym lub w instytucji wspólnego inwestowania, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną oraz innych praw majątkowych związanych z prawem do otrzymania świadczenia jako założyciel (fundator) lub beneficjent fundacji, trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym;

6) nie sporządza za okres opodatkowania ryczałtem sprawozdań finansowych zgodnie z MSR na podstawie art. 45 ust. 1a i 1b ustawy o rachunkowości;

7) złoży zawiadomienie o wyborze opodatkowania ryczałtem, według ustalonego wzoru, do właściwego naczelnika urzędu skarbowego w terminie do końca pierwszego miesiąca pierwszego roku podatkowego, w którym ma być opodatkowany ryczałtem.

Stosownie do przepisu art. 28h ust. 1 ustawy o CIT:

podatnik opodatkowany ryczałtem nie podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 19, art. 24b, art. 24ca i art. 24d.

Przepis ten wskazuje, że dla ustalenia podstawy opodatkowania w ryczałcie nie stosuje się innych przepisów ustawy o CIT regulujących analogiczne kwestie, tj. w zakresie ustalenia dochodu, podstawy opodatkowania, stawki podatkowej, których rozliczenie jest bezpośrednio związane z podstawowymi (klasycznymi) zasadami rozliczania podatku CIT. Ten sposób opodatkowania wiąże podstawę opodatkowania z kategoriami prawa bilansowego.

Jak wynika z Przewodnika do ryczałtu od dochodów spółek z 23 grudnia 2021 r., przy ocenie prawidłowości kwalifikacji przychodów, kosztów, zysków, strat i innych kategorii rachunkowych uwzględnianych w wyniku finansowym netto, znaczenie mają przyjęte w spółce zasady (polityka) rachunkowości, treść ekonomiczna zdarzeń oraz nadrzędne zasady rachunkowości (m.in. wiarygodności, przewagi treści nad formą, memoriału, współmierności przychodów i kosztów, ostrożności, istotności, ciągłości, kontynuacji działalności oraz indywidualnej wyceny). Podatnik obowiązany jest rzetelnie i jasno przedstawiać sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy jednostki, stosując przyjęte zasady (politykę) rachunkowości zgodne z przepisami ustawy o rachunkowości.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż od 1 czerwca 2024 r. jesteście Państwo opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek. Posiadali Państwo wierzytelność względem kontrahenta, która powstała w okresie prowadzenia działalności w formie spółki jawnej. W listopadzie 2019 r. Sąd Rejonowy w (…) ogłosił upadłość Kontrahenta. W związku z tym w Państwa księgach został utworzony odpis aktualizujący na ww. wierzytelność. W czerwcu 2025 r. Sąd Rejonowy w (…) stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego, a wierzytelność została odpisana jako nieściągalna.

Ponadto z uzupełnienia wniosku wynika, iż wierzytelność została zarachowana jako przychód należny po stronie wspólników spółki jawnej, z której przekształcenia powstała Państwa Spółka. Obecnie nie podjęliście Państwo decyzji, kiedy zakończycie opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek. Postanowienie Sądu Rejonowego o zakończeniu postępowania upadłościowego względem kontrahenta dokumentujące nieściągalność wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT jest prawomocne. Wierzytelność, jak każda wierzytelność, w przyszłości ulegnie przedawnieniu (bieg przedawnienia może być zawieszany lub przerywany przez czynności określone w kodeksie cywilnym); na moment dokonywania odpisu oraz na moment udokumentowania nieściągalności wierzytelność nie była przedawniona; na moment składania wniosku wierzytelność nie jest przedawniona.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy po zakończeniu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, będziecie Państwo mógł zaliczyć wierzytelność względem Kontrahenta do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Państwa zdaniem, po zakończeniu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, będziecie Państwo mogli zaliczyć wierzytelność względem Kontrahenta do kosztów uzyskania przychodów.

Z tym stanowiskiem nie sposób jednak się zgodzić.

W związku z powyższym, skoro wątpliwość Państwa dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wierzytelności nieściągalnych po zakończeniu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, to należy odnieść się w tym względzie do przepisów regulujących kwestię kosztów podatkowych na zasadach ogólnych.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)

Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.

Warunkiem zaliczenia ww. wierzytelności do kosztów podatkowych jest odpowiednie udokumentowanie ich nieściągalności, o czym stanowi art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo

2) postanowieniem sądu o:

a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub

b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w lit. a, lub

c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo

3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że termin do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów ograniczony jest przepisem art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy CIT, zgodnie z którym:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania, stwierdzić należy, że ustawodawca uzależnił możliwość zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów określonej wierzytelności od spełnienia konkretnych warunków. Co do zasady bowiem wierzytelności odpisane jako nieściągalne nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów.

Warunkiem zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów jest ich nieprzedawnienie. Ponadto wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być udokumentowane w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.

Zatem zaliczenie nieściągalnych wierzytelności do kosztów podatkowych, może mieć miejsce przy łącznym spełnieniu dwóch przesłanek:

-        dokonania rachunkowego odpisania wierzytelności jako nieściągalnej w księgach rachunkowych,

-        udokumentowania nieściągalności wierzytelności w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.

Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie odpisu do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi z warunków.

Art. 16 ust 1 pkt 48c ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków, odpisów, rezerw i innych kosztów poniesionych w okresie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek i uwzględnionych w wyniku finansowym netto podatnika za dowolny rok tego okresu zgodnie z przepisami o rachunkowości.

Odnosząc się do powołanych wyżej przepisów oraz do Państwa wątpliwości, wskazać należy, że jak wynika z wniosku drugi warunek zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT wierzytelności nieściągalnej (tj. której nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT– prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego o zakończeniu postępowania upadłościowego względem kontrahenta) został ziszczony jeszcze w momencie gdy Państwa Spółka była opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek. Zatem wierzytelność nieściągalna mogłaby stanowić koszt uzyskania przychodu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT właśnie w tym momencie gdyby Państwa Spółka nie była opodatkowana na zasadach ryczałtu od odchodów spółek. Powołany przez Państwa art. 16 ust. 1 pkt 48c ustawy o CIT nie odnosi się do takiej sytuacji, tylko do sytuacji gdy wydatek był poniesiony w momencie gdy podatnik był opodatkowany ryczałtem, natomiast jego ujęcie w rachunku podatkowym (potrącenie) zgodnie z ustawą o CIT przypadałoby na okres gdy podatnik przeszedł na zasady ogólne. Wtedy wydatek taki stanowiłby koszt podatkowy pod warunkiem, że na gruncie ustawy o rachunkowości nie był kosztem bilansowych i nie był ujęty w wyniku finansowym w okresie opodatkowania ryczałtem.

W związku z powyższym, skoro wierzytelność nieściągalna mogła być kosztem w momencie, kiedy Państwa Spółka była opodatkowana ryczałtem od dochodów spółek, to po zakończeniu opodatkowania ryczałtem i przejściu na zasady ogólne Państwa Spółka nie może już zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów ww. wierzytelności nieściągalnej na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT, bowiem warunek udokumentowania nieściągalności wierzytelności został ziszczony, w momencie kiedy Państwa Spółka była na ryczałcie.

Zatem nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że po zakończeniu opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, będziecie Państwo mogli zaliczyć wierzytelność względem Kontrahenta do kosztów uzyskania przychodów.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do niniejszej sprawy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.