Interpretacja 0111-KDIB1-1.4014.6.2026.3.MF

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 9 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy pożyczki.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 23 marca 2026 r., które wpłynęło 24 marca 2026 r.

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

A (Pożyczkodawca)

(…)

2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B (Pożyczkobiorca)

(…)

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A z siedzibą w (…) (dalej: „A” lub „Pożyczkodawca”) jest spółką prawa handlowego, polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Podstawowym przedmiotem działalności A jest (…).

B z siedzibą w (…) (dalej: „B” lub „Pożyczkobiorca”) jest spółką akcyjną, polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Podstawowym przedmiotem działalności B jest (…). Spółka posiada wieloletnie doświadczenie w (…).

W związku z prowadzoną działalnością inwestycyjną oraz potrzebami finansowania bieżącej i przyszłej działalności operacyjnej grupy kapitałowej, A – jako Pożyczkodawca – zawarł z B – jako Pożyczkobiorcą – umowę pożyczki na istotną kwotę, zgodnie z przepisami prawa polskiego. A nie wykluczył również zawierania kolejnych umów pożyczek w przyszłości.

Umowa pożyczki została zawarta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Środki pieniężne stanowiące przedmiot pożyczki znajdowały się na terytorium Polski, a ich przekazanie nastąpiło częściowo w drodze przelewu bankowego pomiędzy rachunkami bankowymi prowadzonymi przez banki mające siedzibę na terytorium Polski, a częściowo w formie niepieniężnej (datio in solutum), tj. poprzez – za zgodą Pożyczkodawcy – przeniesienie na jego rzecz prawa własności określonego składnika majątku o wartości odpowiadającej wysokości pozostałego do spłaty kapitału pożyczki wraz z należnymi odsetkami. Taka forma wykonania zobowiązania nie zmieniała jednak charakteru prawnego udzielonej pożyczki ani jej odpłatnego charakteru.

Na dzień udzielenia pożyczki A nie był i nie był udziałowcem ani akcjonariuszem B. Jednocześnie strony umowy pożyczki stanowiły podmioty powiązane w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności z uwagi na przynależność do tej samej grupy kapitałowej.

Jednocześnie strony zakładały, że czynność udzielenia pożyczki korzystała ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, jako usługa udzielania pożyczek pieniężnych.

W uzupełnieniu wskazali Państwo następujące informację:

1) Udzielona pożyczka przewiduje wynagrodzenie ustalone na zasadach rynkowych.

2) Spółka złożyła zawiadomienie o rezygnacji z ww. zwolnienia z dniem 1 marca 2026 roku.

Pytanie

Czy należy uznać, że opisywana umowa pożyczki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz że Pożyczkobiorca nie miał obowiązku składania deklaracji PCC? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

Stanowisko Zainteresowanych

Państwa zdaniem, opisana w stanie faktycznym umowa pożyczki zawierana pomiędzy A a B nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

W konsekwencji po stronie Pożyczkobiorcy nie powstaje obowiązek zapłaty podatku PCC ani obowiązek złożenia deklaracji PCC-3.

Co do zasady, umowa pożyczki jako czynność cywilnoprawna podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o PCC.

Ustawodawca wprowadził jednak istotne wyłączenie, którego celem jest uniknięcie podwójnego opodatkowania tych samych czynności podatkiem VAT oraz PCC. Zgodnie z art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, podatkowi temu nie podlegają czynności cywilnoprawne, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług albo jest z tego podatku zwolniona, z wyjątkiem enumeratywnie wskazanych przypadków, które w analizowanej sprawie nie występują.

W przedstawionym stanie faktycznym A jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem VAT i zamierza udzielić oprocentowanej pożyczki spółce powiązanej B, która również posiada status polskiego rezydenta podatkowego i podatnika VAT. Pożyczka zostanie udzielona w ramach działalności gospodarczej Pożyczkodawcy, a wynagrodzenie w postaci odsetek będzie stanowiło jego przychód podatkowy. Jak wykazano w uzasadnieniu dotyczącym podatku VAT, czynność udzielenia pożyczki stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT, które korzysta ze zwolnienia z tego podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.

Oznacza to, że umowa pożyczki mieści się w zakresie regulacji ustawy o VAT i podlega temu podatkowi w sensie przedmiotowym, mimo że korzysta ze zwolnienia. Już sam ten fakt przesądza o zastosowaniu wyłączenia z opodatkowania PCC, o którym mowa w art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC. W rezultacie zawarcie umowy pożyczki nie rodzi obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.

W Państwa ocenie, powyższe stanowisko jest w pełni zgodne z jednolitą i utrwaloną praktyką interpretacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 12 marca 2025 r., Znak: 0111-KDIB2-3.4014.12.2025.4.JS, organ jednoznacznie wskazał, że jeżeli pożyczka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i jednocześnie korzysta ze zwolnienia z tego podatku, to zastosowanie znajduje wyłączenie z PCC przewidziane w art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC, a pożyczkobiorca nie jest zobowiązany ani do zapłaty podatku PCC, ani do złożenia deklaracji PCC-3. Analogiczne stanowisko Dyrektor KIS zaprezentował m.in. w interpretacji z 15 września 2025 r., Znak: 0111-KDIB2-3.4014.377.2025.2.LM, podkreślając, że decydujące znaczenie ma fakt, iż udzielenie pożyczki stanowi czynność dokonywaną przez pożyczkodawcę w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT, nawet jeżeli korzysta ona ze zwolnienia z tego podatku.

Organy podatkowe konsekwentnie wskazują również, że w takich przypadkach po stronie pożyczkobiorcy nie powstaje obowiązek podatkowy w PCC, a tym samym brak jest obowiązku składania deklaracji PCC-3. Stanowisko to potwierdzają liczne interpretacje indywidualne, w których Dyrektor KIS wprost stwierdza, że zawarcie umowy pożyczki objętej zakresem ustawy o VAT, nawet jeśli jest ona zwolniona z tego podatku, wyłącza obowiązek zapłaty PCC po stronie pożyczkobiorcy.

Bez znaczenia dla zastosowania wyłączenia z PCC pozostaje również forma spłaty pożyczki. Możliwość wykonania zobowiązania pożyczkowego w formie datio in solutum dotyczy wyłącznie sposobu spełnienia świadczenia przez Pożyczkobiorcę i nie wpływa na kwalifikację samej umowy pożyczki jako czynności mieszczącej się w zakresie regulacji ustawy o VAT. O ile czynność udzielenia pożyczki podlega VAT lub korzysta ze zwolnienia z tego podatku, zastosowanie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC pozostaje aktualne niezależnie od tego, czy spłata nastąpi w formie pieniężnej, czy niepieniężnej. Ewentualne przeniesienie własności składnika majątku w ramach datio in solutum może podlegać odrębnej ocenie podatkowej po stronie Pożyczkobiorcy, w zależności od charakteru tego składnika, jednak okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ocenę skutków PCC samej umowy pożyczki.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że udzielenie przez A oprocentowanej pożyczki na rzecz B nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 lit. b) ustawy o PCC.

W konsekwencji po stronie Pożyczkobiorcy nie powstaje obowiązek zapłaty podatku PCC ani obowiązek złożenia deklaracji PCC-3.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 191):

Podatkowi podlegają: umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Na podstawie art. 4 pkt 7 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego – na biorącym pożyczkę lub przechowawcy.

W związku z powyższymi regulacjami prawnymi należy stwierdzić, że umowy pożyczki podlegają generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na biorącym pożyczkę.

Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych przewidziano sytuacje, w których czynność mieszcząca się w zakresie przedmiotowym ustawy jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Na podstawie art. 2 pkt 4 lit. a) i b) ww. ustawy:

Nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany:

a) w zakresie, w jakim są opodatkowane podatkiem od towarów i usług, z wyjątkiem umów sprzedaży, których przedmiotem jest lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, opodatkowanych zgodnie z art. 7a,

b) jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest zwolniona od podatku od towarów i usług z tytułu dokonania tej czynności, z wyjątkiem:

- umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach,

- umów sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.

W przypadku umów pożyczki o wyłączeniu, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie decyduje okoliczność, że strony tej umowy posiadają status podatnika podatku od towarów i usług. Podstawę do ww. wyłączenia może stanowić m.in. fakt, że jedna ze stron z tytułu dokonania tej konkretnej czynności jest zwolniona z podatku od towarów i usług.

W świetle art. 1a pkt 7 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:

Użyte w ustawie określenie podatek od towarów i usług oznacza podatek od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r. poz. 775, 894, 896, 1203, 1541 i 1811) lub podatek od wartości dodanej pobierany na podstawie przepisów obowiązujących w państwach członkowskich.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że w związku z prowadzoną działalnością inwestycyjną oraz potrzebami finansowania bieżącej i przyszłej działalności operacyjnej grupy kapitałowej, A – jako Pożyczkodawca – zawarł z B – jako Pożyczkobiorcą – umowę pożyczki na istotną kwotę, zgodnie z przepisami prawa polskiego. A nie wykluczył również zawierania kolejnych umów pożyczek w przyszłości.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy opisywana umowa pożyczki nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz czy Pożyczkobiorca nie miał obowiązku składania deklaracji PCC.

W związku z powyższym podkreślić należy, że jakkolwiek Państwa zapytanie dotyczy opodatkowania umów pożyczek podatkiem od czynności cywilnoprawnych, to jednak w pierwszej kolejności ustalenia wymaga kwestia, czy transakcje te podlegają regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem ocena ta ma zasadnicze znaczenie dla ewentualnego objęcia ich podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Objęcie tych czynności regulacjami w zakresie ustawy o podatku od towarów i usług skutkuje wyłączeniem obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

W interpretacji indywidualnej z 14 kwietnia 2026 r. Znak: (…), wydanej dla Zainteresowanych w zakresie podatku od towarów i usług, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że udzielona przez Państwa odpłatna pożyczka pieniężna na rzecz B (pożyczkobiorcy) podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem, skoro udzielenie pożyczki przez Pożyczkodawcę na rzecz Pożyczkobiorcy to czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i niebędąca z tego podatku zwolniona (ponieważ Pożyczkodawca zrezygnował ze zwolnienia od podatku dla opisanych we wniosku usług i wybrał ich opodatkowanie), to w opisanej sytuacji zastosowanie znajdzie wyłączenie z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, o którym mowa w art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Tym samym zawarcie umowy pożyczki pomiędzy Państwem, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena Państwa stanowiska tylko w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. W pozostałym zakresie wniosku, dotyczącym podatku od towarów i usług, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie – interpretacja indywidualna z 14 kwietnia 2026 r. Znak: (…).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.