Interpretacja 0111-KDIB1-1.4017.1.2026.2.MF

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w zakresie Ordynacji podatkowej jest

nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20 lutego 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

P S.A. (dalej: „P”, „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, od których płaci podatek dochodowy od osób prawnych (dalej: „CIT”). Spółka zobowiązana jest do odprowadzania miesięcznych zaliczek na CIT, zgodnie z wymogami określonymi w art. 25 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.).

Spółka nie dokonała w terminie zapłaty zaliczki na CIT za miesiąc czerwiec 2025 r. Zaległa zaliczka na CIT za ten miesiąc została uregulowana przez Spółkę w miesiącu październiku 2025 r. Zapłata zaległej zaliczki nastąpiła przez Spółkę dobrowolnie w tym sensie, że wobec Spółki nie została wszczęta w tym zakresie kontrola podatkowa lub celno-skarbowa; Spółce nie doręczono także w tym zakresie wezwania na podstawie art. 274 § 1 pkt 2 oraz art. 155 § 1 i art. 159 w zw. z art. 280 Ordynacji podatkowej.

Zakresem niniejszego wniosku objęty jest opisany powyżej stan faktyczny, ale też zdarzenie przyszłe, gdyby analogiczna sytuacja z brakiem zapłaty w terminie zaliczki na CIT zdarzyła się w Spółce w przyszłości, to jest zostanie ona zapłacona przed zakończeniem roku podatkowego albo po jego zakończeniu wraz ujawnieniem wysokości należnej zaliczki w zeznaniu rocznym.

Pytania

1.  Czy - przy założeniu braku wystąpienia zdarzeń, o których mowa w art. 56a § 3 Ordynacji podatkowej - do zaległości podatkowej w postaci niezapłaconej w terminie zaliczki na CIT, która została uregulowana przed końcem roku podatkowego stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej, za okres od upływu terminu na wpłatę zaliczki do dnia jej zapłaty?

2.  Czy - przy założeniu braku wystąpienia zdarzeń, o których mowa w art. 56a § 3 Ordynacji podatkowej - do zaległości podatkowej w postaci niezapłaconej w terminie zaliczki na CIT, która to zaliczka nie została zapłacona przed końcem roku podatkowego, ale została ujawniona (wykazana jako należna) w zeznaniu rocznym stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej, za okres od upływu terminu na wpłatę zaliczki do dnia zapłaty podatku wynikającego z zeznania rocznego lub do dnia zapłaty zaległej zaliczki, jeżeli została ona uregulowana przed upływem terminu płatności podatku rocznego?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku braku wystąpienia zdarzeń, o których mowa w art. 56a § 3 Ordynacji podatkowej:

1.  do zaległości podatkowej w postaci niezapłaconej w terminie zaliczki na CIT, która została uregulowana przed końcem roku podatkowego, stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej, za okres od upływu terminu na wpłatę zaliczki do dnia jej zapłaty;

2.  do zaległości podatkowej w postaci niezapłaconej w terminie zaliczki na CIT, która to zaliczka nie została zapłacona przed końcem roku podatkowego, ale została ujawniona (wykazana jako należna) w zeznaniu rocznym, stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej, za okres od upływu terminu na wpłatę zaliczki do dnia zapłaty podatku wynikającego z zeznania rocznego lub do dnia zapłaty zaległej zaliczki, w przypadku gdy została ona uregulowana przed upływem terminu płatności podatku rocznego (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 20 lutego 2026 r.).

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY

Zgodnie z postanowieniem art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej:

„Za zaległość podatkową uważa się (…) niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek (…).”

Niniejszy wniosek zmierza do ustalenia czy Spółka może skorzystać z preferencyjnej stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56a § 1 o.p. do zaległości podatkowych z tytułu niewpłaconych w terminie zaliczek na CIT, w sytuacji, w której zaliczka ta jest uregulowana przed zakończeniem roku podatkowego bądź po jego zakończeniu, w warunkach braku wystąpienia zdarzeń, o których mowa w art. 56a § 3 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej uzależnia bowiem możliwość skorzystania z preferencyjnej stawki odsetek za zwłokę od spełnienia łącznie dwóch warunków:

1) „złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia upływu terminu do złożenia deklaracji;

2) zapłaty zaległości podatkowej w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty.”

Przepis ten budzi wątpliwości interpretacyjne, bowiem – z jednej strony – niewpłacona w terminie zaliczka na CIT jest bez wątpienia zaległością podatkową od której naliczane są odsetki, z drugiej zaś strony od 2007 r. podatnicy nie składają już deklaracji podatkowych dotyczących wpłacanych zaliczek na CIT. Nie ma więc czego korygować w rozumieniu omawianego przepisu. Organowi podatkowemu wysokość należnej zaliczki jest obecnie ujawniana dopiero wraz ze złożeniem zeznania rocznego, względnie w przypadku przeprowadzenia czynności kontrolnych w zakresie wywiązywania się z obowiązku płacenia zaliczek w trakcie roku.

Z uwagi na to, że zaliczki na podatek są specyficznym zobowiązaniem podatkowym, obowiązują tu również specyficzne zasady naliczania odsetek od zaległości podatkowych. Zobowiązanie z tytułu zaliczek na podatek dochodowy przekształca się bowiem w zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego z chwilą upływu terminu do złożenia zeznania rocznego i zapłaty podatku za dany rok podatkowy. Od tego momentu podatnik nie jest już zobowiązany do wpłacania zaliczek, lecz do zapłaty podatku wynikającego z zeznania rocznego. Odsetki za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy nalicza się do dnia zapłaty podatku wynikającego z zeznania rocznego lub do dnia zapłaty zaległej zaliczki, jeżeli została ona uregulowana przed upływem terminu płatności podatku rocznego. Po upływie tego terminu odsetki nalicza się już od zaległości podatkowej wynikającej z zeznania rocznego. Pogląd taki jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”; zob. przykładowo wyrok z 12 lipca 2022 r., sygn. akt II FSK 548/20, LEX nr 3398182, wraz z przywołanym tam orzecznictwem). Stąd przedmiot zapytania Wnioskodawcy został podzielony na dwa pytania – pierwsze pytanie dotyczy sytuacji uregulowania zaliczki przed końcem roku podatkowego, a drugie pytanie sytuacji uregulowania zaliczki po zakończeniu roku podatkowego. W obu jednak przypadkach, zdaniem Wnioskodawcy, istnieje możliwość zastosowania preferencyjnej stawki odsetek od zaległości podatkowych.

Wracając do kwestii interpretacji samego art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej, wykładnia literalna omawianego przepisu może prowadzić do wniosku, że możliwe jest skorzystanie z preferencyjnej stawki odsetek tylko tam, gdzie możliwe jest złożenie korekty deklaracji, czyli nie w przypadku zaległości z tytułu zaliczek na CIT. Byłaby to jednak wykładnia błędna, na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 12 lipca 2022 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 350/20 (LEX nr 3443241):

„Wykładnia językowa art. 56a § 1 o.p. wskazuje na to, że warunkiem zastosowania obniżonej stawki odsetek za zwłokę jest złożenie korekty deklaracji, a następnie po złożeniu korekty - zapłata zaległości podatkowej w całości. Ustawodawca określa bowiem termin spełnienia warunku drugiego - zapłaty zaległości na określony przedział czasowy (w ciągu 7 dni od złożenia korekty).

W orzecznictwie (przykładowo w wyrokach z 3 grudnia 2012 r., sygn. akt II FPS 3/12, z 17 maja 2022 r., sygn. akt II FSK 168/22) i piśmiennictwie (por. B. Brzeziński: Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, s. 10-14, R. Mastalski, Stosowanie prawa podatkowego, Warszawa 2008, S.102) podkreśla się, że punktem wyjścia w procesie wykładni jest zawsze warstwa językowa interpretowanego przepisu prawa, ponieważ wykorzystanie reguł budowy zdań oraz znaczenie poszczególnych wyrazów czy zwrotów, a w konsekwencji zastosowanie reguł semantyki i syntaktyki, pozwala na ustalenie w pewnym stopniu znaczenia tekstu prawnego. Podstawową dyrektywą wykładni językowej jest dyrektywa języka potocznego. Dyrektywa ta nie jest jednakże wartością bezwzględną, istnieją bowiem sytuacje, usprawiedliwiające skorzystanie z pozajęzykowych reguł wykładni systemowej, funkcjonalnej czy też celowościowej (por. R. Mastalski op. cit. s. 102). Stosując wykładnię celowościową wiąże się brzmienie słów aktów prawnych z sensem i celem przepisów prawnych, przy czym granicą wykładni jest możliwy sens słów, za pomocą których prawodawca wyraża swoją wolę. Samo brzmienie słów ustawy nie jest często wystarczające dla określenia jej ratio legis. Wykładnia celowościowa szuka obiektywnego celu ustawy, zgodnego z wolą ustawodawcy (R. Mastalski, op. cit. s. 92).

Słusznie zatem sąd meriti odwołał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do uzasadnienia projektu ustawy w tej części, w jakiej dotyczyło ono wprowadzenia obniżonej stawki odsetek za zwłokę. Z uzasadnienia tego wynika, że niższe odsetki stanowiłyby swoistą premię za dobrowolną wpłatę zaległości podatkowych, które nie zostały jeszcze wykryte przez organy podatkowe, jasno motywującą do spłaty, a nie oczekiwania na przedawnienie zobowiązania. Wskazywano także, że proponowane rozwiązanie powinno spowodować wzrost wpływów zaległości podatkowych do budżetu państwa, będących konsekwencją braku obaw podatników związanych z konsekwencjami dobrowolnej korekty deklaracji i zapłaty zaległości podatkowych. Rozwiązanie przyjęte w art. 56a § 1 o.p. wpisuje się w postulowane działania ukierunkowane na budowanie właściwych partnerskich relacji z podatnikami, opartych na wzajemnym zaufaniu i współpracy poprzez łagodzenie ciężaru podatkowego, uwzględnienie faktu, że większość podatników jest uczciwa, a powstanie ewentualnych zaległości podatkowych nie jest wywołane chęcią unikania opodatkowania (por. G. Matysek, Relacyjne uwarunkowania efektywności systemu podatkowego - wybrane aspekty (w:) B. Kucia-Guściora, M. Münnich, A. Zdunek. R. Zieliński (red.), Stanowienie i stosowanie prawa podatkowego. Ocena i kierunki zmian, Lublin 2016, s. 251-253).

Przyjęcie literalnej wykładni art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej prowadziłoby jednak do sytuacji niemożności zastosowania obniżonej stawki odsetek do zaliczek na podatek. W tym przypadku podatnik nie tylko nie ma obowiązku składania deklaracji na zaliczki, ale też i ustawodawca nie przewiduje złożenia takiej odrębnej deklaracji do każdej zaliczki. Zaliczki te wykazuje się dopiero w deklaracji za rok podatkowy i w tej rocznej deklaracji można również skorygować wysokość zaliczek do prawidłowej, jeśli zapłacone one zostały w nieprawidłowej wysokości. Nie można także pominąć, że zaliczka traci byt prawny po zakończeniu roku podatkowego. Podatnik może dokonać zapłaty zaliczki/zaległości podatkowej z tego tytułu tylko dnia złożenia zeznania podatkowego za dany rok podatkowy, a jeśli go nie złoży - do terminu jego złożenia (art. 53a § 1 Ordynacji podatkowej), po tej dacie każda wpłata będzie już wpłatą na poczet zaległości w podatku, a nie - zaległości w zaliczce (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2019 r., o sygn. akt II FSK 919/17 i II FSK 435/17, z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 376/18). Mimo to, zgodnie z art. 53a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy także po zakończeniu roku podatkowego może w decyzji określić prawidłową wysokość zaliczek i odsetki za zwłokę od tych niezapłaconych zaliczek. W istocie zatem, przy przyjęciu językowej wykładni art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej podatnik nie miałby możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki odsetek od zaległości podatkowej w zaliczkach, po złożeniu deklaracji nie mógłby już zapłacić zaległości w zaliczkach, a jedynie zaległość w podatku. Uznać jednak należy, że nie było celem racjonalnego ustawodawcy wyłączenie możliwości stosowania obniżonej stawki odsetek za zwłokę do zaliczek, trudno bowiem znaleźć przekonujący argument za takim rozwiązaniem. Zaliczki zapewniają regularny dopływ środków do budżetu w trakcie roku podatkowego, ustawodawca powinien być więc zainteresowany dobrowolnym ich płaceniem przez podatników, bez konieczności wydawania decyzji w tym zakresie. Zmniejszenie obowiązków podatników poprzez rezygnację z obowiązku składania deklaracji na zaliczki, wprowadzenie możliwości płacenia ich także kwartalnie i w wysokości zryczałtowanej świadczy o tym, że ustawodawca chciał raczej ułatwić, a nie utrudnić podatnikom wykonywanie tego obowiązku. Tym samym należy uznać, że wpłata zaległości z tytułu zaliczki w trakcie roku podatkowego nie wyłącza możliwości skorzystania z obniżonej stawki odsetek, o której mowa w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej. Warunek zapłaty zaległości należy interpretować w ten sposób, że nie może ona nastąpić później niż 7 dni od dokonania korekty deklaracji.”

NSA oparł przytoczone rozstrzygnięcie na wykładni celowościowej i systemowej art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej, tak by podatnik mógł skorzystać z obniżonych odsetek także przy zaległościach w zaliczkach. Jest to obecnie stanowisko dominujące w judykaturze (podobnie NSA w wyrokach z: 18 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 416/13, ONSAiWSA 2016, nr 4, poz. 59., 23 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2978/14, LEX nr 2153691, 12 lipca 2022 r., sygn. akt II FSK 609/20, LEX nr 3443204, 12 lipca 2022 r., sygn. akt II FSK 548/20, LEX nr 3398182, 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1122/24, LEX nr 3818608, 19 lipca 2024 r., sygn. akt II FSK 457/24, LEX nr 3765535). Literalne interpretowanie zakresu zastosowania omawianego przepisu byłoby tu niewątpliwie przejawem błędnej wykładni art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej.

W kontekście pytań zadanych w niniejszym wniosku należy dodatkowo zwrócić uwagę, że również po zakończeniu roku podatkowego podatnik ma prawo do skorzystania z preferencyjnej stawki odsetek za zwłokę, na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z 28 lipca 2024 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I FSK 115/24 (LEX nr 3893784):

„Zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że z wykładni językowej art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że do skorzystania z obniżonej stawki odsetek za zwłokę niezbędne jest m.in. złożenie prawnie skutecznej korekty deklaracji. Jednakże mając na uwadze cel wprowadzenia tej regulacji, przekształcenie istniejącego w trakcie roku podatkowego obowiązku uiszczenia zaliczek w obowiązek uiszczenia zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy, nie wyklucza możliwości zastosowania obniżonej stawki odsetek, o której mowa w tym przepisie, także wówczas, gdy podatnik złoży zeznanie roczne i wykaże w nim zaliczki, które w roku podatkowym, mimo takiego obowiązku nie zostały zapłacone, bądź skoryguje to zeznanie, wykazując zaliczki w prawidłowej wysokości i ureguluje obciążające go odsetki od tych niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek.”

Również w tym przypadku możemy mówić o ugruntowanej linii orzeczniczej (podobne stanowisko NSA zajął w wyrokach z: 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II FSK 276/25, LEX nr 3899310, 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1123/24, LEX nr 3825774, 31 maja 2022 r., sygn. akt II FSK 39/20, LEX nr 3368863).

Mając na uwadze powyższe należy uznać stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę za prawidłowe. Wnioskodawca zwraca przy tym uwagę, że organ wydający interpretację indywidualną powinien kształtować swoje stanowisko w sposób zgodny z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, co wynika z zasady legalizmu, zasady zaufania do organów podatkowych oraz wprost z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Zwrócił na to uwagę NSA w wyroku z 21 listopada 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 545/11 (LEX nr 1291571):

„(…) orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex officio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej wydanie.”

Stanowisko Spółki poparte jest obszernym, przytoczonym wcześniej orzecznictwem sądowym, które powinno zostać wzięte pod uwagę w toku wykładni przepisów prawa będących przedmiotem niniejszego wniosku.

Mając na uwadze powyższe, Spółka wnosi o stwierdzenie, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego w niniejszym wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Jak stanowi art. 25 ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art. 24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.

Stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku.

Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”):

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Istota deklaracji korygującej polega na ponownym, tym razem poprawnym wypełnieniu odpowiedniego formularza i złożonych ewentualnie wraz z nim załączników. W tym celu na nowym formularzu zaznacza się inny cel niż złożenie deklaracji, a więc właśnie jej korektę.

Stosownie do art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej:

Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

W świetle art. 51 Ordynacji podatkowej:

§ 1. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.

§ 2. Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku.

§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta.

Jak stanowi art. 53 § 1, 2, 3 oraz 4 Ordynacji podatkowej:

§ 1. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek w części przekraczającej wysokość podatku należnego za okres rozliczeniowy.

§ 3. Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1.

§ 4. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego.

W myśl art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej:

Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%.

Natomiast art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że:

Obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 50% stawki odsetek za zwłokę stosuje się w przypadku spełnienia łącznie następujących warunków:

1) złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia upływu terminu do złożenia deklaracji;

2) zapłaty zaległości podatkowej w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty.

Istotą przedstawionego problemu jest rozstrzygnięcie, czy do zaliczek na podatek dochodowy ujawnionych w złożonym zeznaniu rocznym i niezwłocznie uiszczonych, tj. uiszczonych jeszcze w trakcie roku podatkowego lub po zakończeniu tego roku podatkowego, ma zastosowanie podstawowa stawka odsetek za zwłokę przewidziana w art. 56 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, czy obniżona stawka, o której mowa w art. 56a tej ustawy.

Należy wskazać, że przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie wskazują na dwa warunki jakie należy spełnić w celu możliwości skorzystania z obniżonych odsetek za zwłokę, w wysokości 50% stawki tych odsetek. Jest to:

1) złożenie prawnie skutecznej korekty deklaracji, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia upływu terminu do złożenia deklaracji;

2) zapłata zaległości podatkowej w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty.

Niewątpliwie zapłata zaliczek na podatek dochodowy nie wymaga składania deklaracji, nawet gdy zaliczki są płacone po terminie. Nie jest zatem możliwe spełnienie warunku dotyczącego złożenia korekty deklaracji do wpłaconych w trakcie roku zaliczek po terminie.

W rozpatrywanej sytuacji mamy zatem do czynienia z deklaracją roczną (zeznaniem), w której zostały ujawnione zaliczki na podatek dochodowy, uregulowane przed końcem roku podatkowego (również te po terminie) oraz niezapłacone przed końcem roku podatkowego, mimo istnienia obowiązku ich zapłaty. Zeznanie roczne jest natomiast deklaracją złożoną pierwotnie, a nie jej korektą.

Brak korekty deklaracji, oznacza brak możliwości wypełnienia warunków określonych w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej (terminowość złożenia korekty - 6 miesięcy, terminowości wpłaty zaległości - 7 dni od złożenia korekty).

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, że jeżeli w ogóle nie doszło do złożenia deklaracji (zeznania), to nie jest możliwe jej późniejsze skorygowanie. Skorygować można bowiem tylko deklarację uprzednio złożoną.

Skoro pierwotna deklaracja (zeznanie CIT-8) nie jest korektą, to nie mogą być spełnione warunki określone w art. 56a Ordynacji podatkowej uprawniające do zastosowania obniżonej stawki odsetek.

W związku z powyższym, w sytuacji gdy podatnik składa zeznanie podatkowe i w tym zeznaniu wskazuje (ujawnia) należne zaliczki na podatek dochodowy, które zostały uregulowane przed końcem roku podatkowego (nawet z opóźnieniem)/nie zostały zapłacone przed końcem roku podatkowego – nie są spełnione przesłanki art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej uprawniające do zastosowania obniżonej stawki odsetek.

Należy przy tym pamiętać, że (co do zasady) z dniem złożenia zeznania podatkowego zaliczki podatkowe staja się elementem kalkulacji zobowiązania podatkowego za rok podatkowy, a z końcem roku podatkowego zaliczki te tracą byt prawny.

W tym przypadku, od niezapłaconych zaliczek (bądź zaliczek zapłaconych po terminie) należy naliczyć odsetki za zwłokę według podstawowej stawki określonej w art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej, do dnia ich zapłaty.

Jeżeli natomiast podatnik złoży zeznanie, które następnie skoryguje i w korekcie wykaże zaliczki na podatek dochodowy w kwocie wyższej niż wykazał w zeznaniu pierwotnym, wtedy do ujawnionej w korekcie kwoty zaliczek będzie miała zastosowanie obniżona stawka odsetek za zwłokę, w przypadku spełnienia pozostałych warunków określonych w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na to, że preferencyjna stawka odsetek za zwłokę wprowadzona w przepisie art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej stanowi ulgę podatkową, to zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 1992 r., sygn. akt SA/Po 596/92 należy mieć na uwadze, że „podczas dokonywania wykładni prawa należy przyjmować, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe w systemie prawa polskiego są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej (powszechności i równości opodatkowania), a ich zastosowanie nie może odbywać się w oparciu o wykładnię rozszerzającą, systemową czy też celowościową”.

Powyższe oznacza, że przepis dotyczący ulgi musi być interpretowany ściśle z jego brzmieniem. Skoro przepis wymaga złożenia korekty deklaracji, nie można uznać, że zasadne jest stosowanie tego przepisu również w sytuacji, gdy podatnik nie ma obowiązku składania deklaracji w ciągu roku podatkowego. Nie może bowiem dojść do korekty deklaracji, która wcześniej nie została złożona. Skoro zaliczka za określony miesiąc nie jest dokumentowana deklaracją podatkową, brak jest podstaw do korzystania z preferencyjnej stawki odsetek od zaległości przy korektach tych zaliczek dokonywanych w składanej deklaracji rocznej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Państwa Spółka nie dokonała w terminie zapłaty zaliczki na CIT za miesiąc czerwiec 2025 r. Zaległa zaliczka na CIT za ten miesiąc została uregulowana przez Państwa Spółkę w miesiącu październiku 2025 r. Zapłata zaległej zaliczki nastąpiła przez Państwa Spółkę dobrowolnie w tym sensie, że wobec Państwa Spółki nie została wszczęta w tym zakresie kontrola podatkowa lub celno-skarbowa. Państwa Spółce nie doręczono także w tym zakresie wezwania na podstawie art. 274 § 1 pkt 2 oraz art. 155 § 1 i art. 159 w zw. z art. 280 Ordynacji podatkowej.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy:

-     przy założeniu braku wystąpienia zdarzeń, o których mowa w art. 56a § 3 Ordynacji podatkowej - do zaległości podatkowej w postaci niezapłaconej w terminie zaliczki na CIT, która została uregulowana przed końcem roku podatkowego stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej, za okres od upływu terminu na wpłatę zaliczki do dnia jej zapłaty;

-    przy założeniu braku wystąpienia zdarzeń, o których mowa w art. 56a § 3 Ordynacji podatkowej - do zaległości podatkowej w postaci niezapłaconej w terminie zaliczki na CIT, która to zaliczka nie została zapłacona przed końcem roku podatkowego, ale została ujawniona (wykazana jako należna) w zeznaniu rocznym stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej, za okres od upływu terminu na wpłatę zaliczki do dnia zapłaty podatku wynikającego z zeznania rocznego lub do dnia zapłaty zaległej zaliczki, jeżeli została ona uregulowana przed upływem terminu płatności podatku rocznego.

Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości, tj. do zaległości podatkowej w postaci niezapłaconej w terminie zaliczki na CIT, która została uregulowana przed końcem roku podatkowego oraz która to zaliczka nie została zapłacona przed końcem roku podatkowego, ale została ujawniona (wykazana jako należna) w zeznaniu rocznym wskazać należy, iż nie mogą Państwo stosować obniżonej stawki odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż nie są spełnione przesłanki art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej uprawniające do zastosowania obniżonej stawki odsetek.

Zaznaczyć należy, iż przepis art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej w swej treści jest jasny i spójny. Nie występuje wieloznaczność użytego w nim zwrotu „korekta deklaracji”. Zwrot ten jest na tyle precyzyjny, że dokonanie wykładni wyłącznie na płaszczyźnie językowej jest całkowicie wystarczające do ustalenia znaczenia jego treści normatywnej.

Z obowiązujących na gruncie ustaw podatkowych przepisów nie wynika obowiązek deklarowania, ani tym bardziej korygowania, przez podatników zaliczek w drodze deklaracji. Obowiązek deklarowania zaliczek został zniesiony w 2006 r. i aktualnie podatnicy są obowiązani do wpłaty zaliczek w ciągu roku i „korygowania” wysokości tych wpłat również na bieżąco bez oczekiwania na moment, w którym będzie możliwe złożenie zeznania rocznego czy jego skorygowanie.

Przyjęcie odmiennej wykładni obowiązujących przepisów prowadziłoby do sytuacji, w której w celu wywiązania się z obowiązku zapłaty zaliczki na podatek w prawidłowej wysokości i skorzystania z obniżonej stawki odsetek za zwłokę podatnik musiałby oczekiwać do momentu złożenia zeznania rocznego, a z kolei złożenie tego zeznania (po raz pierwszy za dany rok) oznaczałoby złożenie „korekty” nie tyle deklaracji co niepodlegających deklarowaniu zaliczek na podatek.

W sytuacji gdy – w celu skorzystania z obniżonej stawki odsetek za zwłokę – art. 56a Ordynacji podatkowej wymaga „złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji” w określonym terminie liczonym od dnia upływu terminu do „złożenia deklaracji” i dodatkowo nakazuje zapłatę zaległości w terminie liczonym od dnia „złożenia korekty”.

W związku z powyższym regulacje wynikające z art. 56a § 1 Ordynacji podatkowej nie mogą mieć zastosowania w opisanej sytuacji.

W tym przypadku, od niezapłaconych zaliczek należy naliczyć odsetki za zwłokę według podstawowej stawki określonej w art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 oraz nr 2 uznano za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się zaś do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych, Organ zauważa, że wyroki sądowe rozstrzygają w indywidualnych sprawach, w konkretnym, indywidualnie określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wiążą tylko strony postępowania, a ze wskazanych powyżej przyczyn organ nie zgadza się z ich treścią.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.