Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.11.2026.2.EKB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 16 lutego 2026 r. (wpływ tego samego dnia).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka (…) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”). Spółka jest podmiotem powiązanym z X (dalej: „Spółka Matka”) w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. (dalej: „ustawa o CIT”).

Spółka posiada zaległości wobec Spółki Matki wynikające z niezapłaconych faktur.

Zawarta pomiędzy Spółką a Spółką Matką umowa, z której wynikają przedmiotowe zaległości nie przewiduje postanowień dotyczących naliczania odsetek w przypadku nieterminowego regulowania należności. Spółka Matka rozważa nienaliczanie odsetek z tytułu nieterminowego regulowania należności od kwoty zaległych zobowiązań.

W uzupełnieniu wskazali Państwo:

1. Dane Spółki Matki: (…)

2. Spółka Matka rozważa nienaliczanie odsetek z tytułu nieterminowego regulowania należności. Umowa między Spółką a Spółką Matką nie zawiera postanowień dotyczących naliczania odsetek.

Pytania

1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym nienaliczone odsetki stanowią przychód podatkowy dla Spółki?

2. Czy w przypadku przedawnienia zobowiązań odsetkowych dojdzie do powstania przychodu podatkowego?

Państwa stanowisko w sprawie

1. Zdaniem Wnioskodawcy, nienaliczone odsetki nie stanowią przychodu podatkowego dla Spółki.

2. Zdaniem Wnioskodawcy, przedawnione zobowiązania odsetkowe nie będą stanowiły przychodu podatkowego.

Ad 1.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT przychodami są w szczególności „wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie”.

Warunkiem rozpoznania przychodu jest otrzymanie świadczenia, które prowadzi do realnego przysporzenia majątkowego. Zgodnie z art. 353 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, t. j. z zm. Dz.U. 2025 poz. 1071 (dalej: KC), świadczenie może polegać na działaniu lub zaniechaniu. Aby uznać dane zdarzenie za nieodpłatne świadczenie skutkujące powstaniem przychodu podatkowego, musi ono prowadzić do realnego przysporzenia majątkowego podatnika i odbywać się kosztem innego podmiotu, który nie otrzymuje w zamian żadnego ekwiwalentu.

W przypadku rezygnacji z naliczania odsetek nie można mówić o otrzymaniu świadczenia, a tym samym o uzyskaniu przychodu z nieodpłatnych świadczeń.

Tożsama interpretacja pojawia się w stanowiskach organów podatkowych:

„W ocenie Wnioskodawczyni, powyższe wskazuje, iż nienaliczenie przez wierzyciela odsetek powstałych na gruncie ustawy o terminach zapłaty, nie stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu podatkowego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż w stosunku do odsetek ustawodawca zastosował szczególny - kasowy - reżim prawny. Dlatego też należy uznać, iż na gruncie u.p.d.o.p., odsetki są samodzielnym zdarzeniem podatkowym i wywołują skutek podatkowy w postaci przychodu albo kosztu uzyskania przychodu jedynie w przypadku ich faktycznego otrzymania albo dokonania zapłaty. Jeżeli odsetki nie zostały w ogóle naliczone przez wierzyciela wówczas nie można mówić w tym kontekście o jakimkolwiek zdarzeniu, które mogłoby powodować koszt lub przychód podatkowy.” – Interpretacja Indywidualna DKIS z 2 marca 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.5.2023.1.AW (organ uznał stanowisko za prawidłowe).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kluczowe znaczenie mają postanowienia umowne łączące strony stosunku prawnego. Jeżeli z umowy między wierzycielem a dłużnikiem jednoznacznie wynikają zasady naliczania odsetek za opóźnienie, wówczas odsetki te traktowane są jak odsetki wymagalne. W konsekwencji rezygnacja z ich pobrania może być kwalifikowana jako przysporzenie majątkowe po stronie dłużnika. Natomiast gdy umowa nie przewiduje takich postanowień lub pozostawia wierzycielowi jednostronną decyzję co do ich naliczania, odstąpienie od obciążenia odsetkami nie prowadzi do powstania przychodu podatkowego.

W przedstawionym stanie faktycznym umowa zawarta pomiędzy Spółką a Spółką Matką nie zawiera postanowień regulujących naliczanie odsetek w przypadku nieterminowego regulowania pozostałych zobowiązań. W ocenie Wnioskodawcy brak naliczenia oraz niedochodzenie należności odsetkowych w opisanej sytuacji nie prowadzi do powstania przysporzenia majątkowego po stronie Spółki.

Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, między innymi:

-        „W razie bowiem braku umownego uregulowania naliczania odsetek poprzez wskazanie sposobu i zasad ich naliczania - rezygnacja przez wierzyciela z ich pobrania nie może być oceniana jako umorzenie skutkujące u dłużnika powstaniem przysporzenia (przychodu) z tego tytułu. Nie sposób jest w takiej sytuacji uznać, że mamy do czynienia z powstaniem wymagalnych odsetek z chwilą powstania opóźnienia i skorelowanym z tym zdarzeniem obowiązkiem dłużnika do ich zapłaty.” – Wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2017 r., sygn. III SA/Wa 3303/15,

-        „Jeżeli jednak wierzyciel nie skorzysta z takiego prawa, nie będzie to stanowić dla dłużnika przysporzenia majątkowego, a tym samym nie powstaną omawiane skutki w podatku dochodowym - odsetki nie stały się bowiem wymagalne i dłużnik nie był zobowiązany do ich zapłaty.” – Wyrok WSA w Szczecinie z 18 kwietnia 2013 r., sygn. I SA/Sz 794/12,

-        „(…) w przypadku rezygnacji przez podatnika-wierzyciela z naliczania odsetek za zwłokę w płatności, nie można mówić o powstaniu przychodu z nieodpłatnego świadczenia z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.” – Wyrok NSA z 3 lutego 2021 r., sygn. II FSK 2871/18,

-        „Nie można zatem przyjąć tezy, że sam fakt odroczenia płatności skutkuje powstaniem przychodu dla Spółki.” – Wyrok NSA z 21 czerwca 2018, sygn. II FSK 1414/16,

-        „Ponadto w judykaturze akcentuje się także, że brak jest podstaw prawnych, aby pojęciem "nieodpłatnego świadczenia" obejmować każdą korzyść ekonomiczną. Taka wykładnia prowadzi bowiem do niemożliwych do zaakceptowania konsekwencji. (…) W przeciwnym razie, każde nieterminowe regulowanie zobowiązań cywilnoprawnych (np. czynsz, opłata za telefon, inne opłaty) podlegałoby opodatkowaniu, jako nieodpłatne świadczenie.” – Wyrok WSA w Poznaniu z 17 lipca 2014 r., sygn. I SA/Po 144/14,

-        „W konsekwencji opodatkowanie przychodu, uzyskiwanego z każdego przypadku "otrzymania nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw" prowadziłoby do rozszerzającej wykładni art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., niedopuszczalnej w zakresie ustalania obowiązku podatkowego w odniesieniu do przepisów określających w sposób mało precyzyjny zakres obowiązku podatkowego.” – Wyrok NSA z 23 kwietnia 2013 r., sygn. II FSK 1717/11.

Skoro umowa zawarta pomiędzy Spółką, a Spółką matką nie przewiduje naliczania odsetek za opóźnienie, zdaniem Wnioskodawcy po jej stronie nie powstał obowiązek ich zapłaty, a odsetki nie stały się wymagalne. W rezultacie rezygnacja Spółki Matki z ich naliczania nie stanowi zdaniem Wnioskodawcy przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

W świetle przedstawionych przepisów prawa podatkowego, zasad wynikających z konstrukcji zobowiązań cywilnoprawnych, a także utrwalonej linii interpretacyjnych organów podatkowych i orzecznictwa sądów administracyjnych, należy zdaniem Wnioskodawcy uznać, że w opisanym stanie faktycznym po stronie Wnioskodawcy nie powstaje przychód podatkowy.

Ad 2.

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, przychodem jest wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów).

Należy jednak w tym miejscu wskazać, że art. 12 ust. 1 ustawy o CIT nie ma charakteru bezwzględnego, i w toku analizy należy również brać pod uwagę przepis art. 12 ust. 4 ustawy o CIT, który określa katalog zamknięty przysporzeń majątkowych, niestanowiących przychodu podatkowego.

Oznacza to, że art. 12 ust. 4 ustawy o CIT ma charakter lex specialis względem art. 12 ust. 1. Jeżeli zatem określony przyrost majątkowy realizuje przesłanki z art. 12 ust. 1 ww. ustawy, lecz przyrost ten został wprost wyłączony z przychodów mocą art. 12 ust. 4 ustawy o CIT, wówczas podatnik nie będzie zobowiązany do rozpoznania z tego tytułu przychodu.

Podkreślić należy, że Ustawa o CIT wprowadza szczególne zasady opodatkowania odsetek, odmiennie od zasady dotyczących innych zobowiązań. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT do przychodów podatkowych nie zalicza się naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek.

Jednocześnie art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT stanowi, że kosztami podatkowymi nie są odsetki niezapłacone, a także odsetki umorzone. W efekcie ustawodawca stworzył zasadę kasowego rozpoznania odsetek, która charakteryzuje się tym, że podatkowe skutki dotyczące odsetek powstają co do zasady wyłącznie w sytuacji ich faktycznego otrzymania lub zapłaty – zatem co do zasady do momentu zapłacenia odsetek, pozostają one neutralne podatkowo.

Skoro zatem Spółka Matka nie naliczyła odsetek z tytułu nieuregulowania faktur przez Spółkę w terminie, a naliczenie odsetek nie wynika z zawartej umowy wówczas należy uznać, że nie powstało po stronie Wnioskodawcy zobowiązanie wymagalne.

Nienaliczenie odsetek wynikających z nieuregulowania należności w terminie, a w konsekwencji ewentualne przedawnienie zobowiązań odsetkowych nie stanowi zatem dla Spółki przychodu podatkowego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.

Przedawnienie zobowiązania stanowi na podstawie tego przepisu zdarzenie rodzące obowiązek podatkowy, jednakże z uwagi na szczególne zasady opodatkowania odsetek – przepis ten nie ma do nich zastosowania. Przychód z tytułu odsetek powstaje wyłącznie w związku ich otrzymaniem, a przedawnienie zobowiązania odsetkowego nie jest równoznaczne z otrzymaniem odsetek, tym samym brak jest podstaw do rozpoznania przychodu w związku z przedawnieniem zobowiązania odsetkowego.

Można wskazać, że analogiczną wykładnię prezentują również organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych. Przykładowo:

-        „W konsekwencji, brak fizycznego wpływu/wypływu środków pieniężnych z tytułu odsetek nie wywołuje skutku podatkowego. W świetle art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o p.d.o.p., przedawnienie zobowiązania stanowi wprawdzie zdarzenie rodzące obowiązek podatkowy u dłużnika, jednakże z uwagi na szczególne zasady opodatkowania odsetek - przepis ten nie ma do nich zastosowania. Skoro zarówno przychód, jak i koszt podatkowy związany z zapłatą odsetek powstaje odpowiednio w momencie otrzymania/dokonania zapłaty tych odsetek, rozpoznanie po stronie dłużnika przychodu w związku z przedawnieniem zobowiązania odsetkowego prowadziłoby do nieuprawnionej modyfikacji przepisu art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o p.d.o.p., który jest przepisem bezwzględnie obowiązującym. Brak jest bowiem podstaw prawnych do przyjęcia, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o p.d.o.p. ustanawia nowe źródło przychodu z tytułu nieotrzymanych odsetek, w tym od przedawnionych odsetek za zwłokę w realizacji zobowiązania pieniężnego.” – Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 października 2018 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.251.2018.1.LG (organ uznał stanowisko za prawidłowe),

-        „Zatem, warunkiem rozpoznania przychodu z nieodpłatnych świadczeń (tu: nieodpłatne wykorzystywanie kapitału Podmiotów powiązanych do dnia ich zapłaty) jest otrzymanie świadczenia. Zważywszy przy tym, iż przedawnienie jakichkolwiek zobowiązań, w tym odsetkowych, nie wiąże się z otrzymaniem świadczenia, tym samym, Spółka nie jest zobowiązana do rozpoznania przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnych świadczeń.” – Interpretacja indywidualna DKIS z 1 października 2018 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.252.2018.1.HK (organ uznał stanowisko za prawidłowe).

Na tożsame argumenty, potwierdzające neutralność podatkową przedawnienia zobowiązania odsetkowego powołują się organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych DKIS:

-        z 1 października 2018 roku (sygn. 0111-KDIB2-3.4010.253.2018.1.MK),

-        z 9 sierpnia 2018 roku (sygn. 0111-KDIB2-1.4010.185.2018.1.BJ),

a także sądy administracyjne, między innymi w wyroku WSA w Bydgoszczy z 13 listopada 2013 roku, sygn. I SA/Bd 799/13.

W świetle obowiązujących przepisów oraz utrwalonej linii interpretacyjnej organów podatkowych, zdaniem Wnioskodawcy przedawnienie roszczenia dotyczącego możliwości naliczenia odsetek nie będzie stanowić po stronie Wnioskodawcy przychodu podatkowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):

Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych wskazuje na objęcie zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym, powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku. Bez znaczenia jest również to, czy przysporzenie jest wynikiem działania innej osoby, czy też samego podatnika, jak również to, czy korzyść wiąże się z konkretnymi przepływami finansowymi. Kluczową zatem przesłanką wystąpienia przychodu jest osiągnięcie wymiernego przysporzenia o charakterze definitywnym.

Powyższy pogląd podzielił m.in. NSA w wyroku z 14 maja 1998 r., sygn. akt SA/Sz 1305/97 stwierdzając: „(...) Z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a więc takie którymi może on rozporządzać jak własnym”.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog przychodów wymienionych w tej ustawie ma charakter otwarty i jedynie przykładowy.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o CIT:

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:

1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;

2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie;

3) wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych:

a) zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy,

b) środków na rachunkach bankowych - w bankach.

Przepisy podatkowe, w tym ustawa CIT, nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, za nieodpłatne świadczenie uznaje się każde zdarzenie prawne lub gospodarcze, którego efektem jest przysporzenie majątkowe o określonym wymiarze finansowym, niezwiązane z poniesieniem wydatku ani inną formą ekwiwalentu.

W konsekwencji, za „nieodpłatne świadczenie” należy uznać każdą wymierną korzyść majątkową uzyskaną przez podatnika, która nie wynika z poniesionych wydatków, kosztów ani obowiązku uiszczenia wynagrodzenia lub innej formy ekwiwalentu.

Pojęcie „świadczenia” należy natomiast rozpatrywać z punktu widzenia zobowiązanego, zgodnie z przepisem art. 353 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 z zm., dalej: „K.c.”) który stanowi, że:

§ 1. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić.

§ 2. Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.

W myśl art. 481 § 1 K.c.:

Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Co istotne, przepis posługuje się sformułowaniem „może żądać”, co oznacza, że naliczenie i dochodzenie odsetek zależy od woli wierzyciela, a brak ich dochodzenia nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania, lecz oznacza jedynie niewykonanie uprawnienia.

W tym miejscu należy przywołać art. 5 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1790, z zm., dalej: „pno”):

Jeżeli strony transakcji handlowej, z wyłączeniem podmiotu publicznego będącego podmiotem leczniczym, przewidziały w umowie termin zapłaty dłuższy niż 30 dni, wierzyciel, który nie jest dużym przedsiębiorcą, może żądać odsetek ustawowych po upływie 30 dni, liczonych od dnia spełnienia swojego świadczenia i doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi, do dnia zapłaty, ale nie dłużej niż do dnia wymagalności świadczenia pieniężnego.

Art. 6 ust. 1 ww. ustawy pno:

Jeżeli strony transakcji handlowej nie przewidziały w umowie terminu zapłaty, wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, po upływie 30 dni liczonych od dnia spełnienia przez niego świadczenia, do dnia zapłaty. W przypadku, o którym mowa w art. 9 ust. 1, upływ 30 dni liczony jest od dnia zakończenia badania.

A także, art. 7 ustawy pno:

W transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Z powyższego wynika, że:

-        odsetki za opóźnienie powstają z mocy prawa, na podstawie ww. przepisów art. 5-7 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych,

-        stanowią element istniejącego stosunku zobowiązania,

-        ich źródłem nie jest odrębne świadczenie wierzyciela, lecz ustawowa konsekwencja opóźnienia.

W przepisach ustawy o CIT przewidziano szczególny tryb opodatkowania odsetek od należności i zobowiązań.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych kredytów i pożyczek.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia czy nienaliczone odsetki od nieterminowego regulowania należności stanowić będą przychód podatkowy.

Zdaniem Wnioskodawcy, nienaliczone odsetki nie stanowią przychodu podatkowego dla Spółki.

W opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie dochodzi do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, ponieważ nie są spełnione konstytutywne przesłanki tego pojęcia. Nieodpłatne świadczenie zakłada istnienie działania lub zaniechania, które można zakwalifikować jako świadczenie na rzecz innego podmiotu. Brak naliczenia odsetek stanowi jedynie niewykonanie przysługującego uprawnienia, a nie świadczenie. Odsetki za opóźnienie nie są bowiem świadczeniem wierzyciela, lecz ustawową sankcją za opóźnienie dłużnika.

Warunkiem uznania świadczenia za nieodpłatne świadczenie jest brak obowiązku świadczenia wzajemnego. Tymczasem w niniejszym przypadku odsetki powstają z mocy prawa na podstawie art. 5 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, mimo że strony nie przewidziały ich w umowie.

Nie można zatem mówić o sytuacji, w której dłużnik uzyskuje korzyść „bez zobowiązania” skoro jego obowiązek wynika z przepisów prawa. Do powstania przychodu podatkowego konieczne jest jednak uzyskanie definitywnego przysporzenia majątkowego, co w przedstawionej sytuacji nie wystąpi.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Przedmiotem kolejnej wątpliwości jest kwestia ustalenia czy przedawnienie zobowiązania odsetkowego prowadzi do powstania przychodu podatkowego.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przedawnienie roszczenia dotyczącego możliwości naliczenia odsetek nie będzie stanowić po stronie Spółki przychodu podatkowego.

Przedawnienie zobowiązania jest zdarzeniem prawnym, powodującym określone skutki w zakresie możliwości dochodzenia zobowiązań.

Zgodnie z art. 117 § 2 K.c.:

Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne.

Zgodnie z art. 117 § 2¹ K.c.:

Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi.

Powyższe oznacza, że zobowiązanie przedawnione przekształca się w tzw. zobowiązanie naturalne. Nie może ono być wyegzekwowane pod przymusem ani też zasądzone przez sąd powszechny, jeżeli dłużnik powoła się na upływ terminu przedawnienia.

Nie ulega zatem wątpliwości, że gdy występuje niemożność przymusowego wyegzekwowania zobowiązania, mimo braku jego faktycznego wykonania, dłużnik uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi realnie wykonać zobowiązania.

Zasadnicze znaczenie ma bowiem to, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia (ustaje obowiązek spełnienia świadczenia).

Co do zasady przedawnienie zobowiązania wobec wierzyciela skutkuje powstaniem po stronie dłużnika przychodu podatkowego. Zauważyć, jednakże należy, że na gruncie sprawy, będącej przedmiotem wniosku, przedawnieniu ulegnie zobowiązanie z tytułu odsetek od nieuregulowanego w terminie należności.

Zgodnie z przywołanym powyżej, art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia.

Jak wynika natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

W transakcjach handlowych - z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny - wierzycielowi, bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie;

2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Ponadto w przepisach ustawy o CIT przewidziano szczególny tryb opodatkowania odsetek od należności i zobowiązań.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy CIT:

Do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów).

Kwestia uznania za przychód podatkowy przedawnionych zobowiązań odsetkowych, które to mogą powstać po stronie Spółki wobec Spółki Matki, w związku z nieuregulowaniem należności w umówionym terminie, podlega określeniu na zasadach wskazanych w art. 12 ust. 1 ustawy CIT.

Na mocy przepisów odsetki za zwłokę są wierzycielowi należne.

Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy, należy stwierdzić, że w przypadku przedawnienia zobowiązania odsetkowego powstanie po stronie Wnioskodawcy (dłużnika) przychód podatkowy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Na tle powyższych stwierdzeń należy wskazać, że art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, dotyczy wszelkiego rodzaju umorzonych lub przedawnionych zobowiązań (za wyjątkiem pożyczek z Funduszu Pracy oraz wymienionych w art. 12 ust. 4 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zobowiązań związanych z określonego rodzaju postępowaniami).

W kontekście art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT jako przychód podatkowy należy kwalifikować każdą przedawnioną wierzytelność, a więc także odsetkową. W sytuacji, gdy odsetki uległy przedawnieniu, wartość takich odsetek będzie stanowiła przychód określony w art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT. Wystarczy zatem istnienie zobowiązania po stronie podatnika i jego przedawnienia. Jeżeli więc zobowiązanie odsetkowe ulegnie przedawnieniu, to dojdzie do wzbogacenia po stronie dłużnika będącego stroną tego stosunku prawnego z tego powodu, że dłużnik przestanie być zobowiązany do świadczenia, a środki pieniężne, które winien w postaci odsetek przekazać w ramach wymaganego świadczenia pozostaną w jego majątku, powiększając ten majątek w sposób definitywny. Zatem wartość przedawnionych zobowiązań odsetkowych stanowić będzie dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy, w zakresie pytania nr 2, iż nie będzie zobowiązany do rozpoznania przychodu podatkowego z tytułu przedawnienia zobowiązań odsetkowych należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.