Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.117.2026.2.AW

Interpretacja indywidualna - stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 16 kwietnia 2026 r. (wpływ 20 kwietnia 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest kościelną osobą prawną - (…) z siedzibą w (…), stanowiącą jednostkę organizacyjną Kościoła (…) z siedzibą w (…), wpisanego do Rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pod poz. (…).

Zgodnie ze Statutem Kościoła (…) osobowość prawną posiadają zarówno Kościół jako całość, jak i poszczególne jednostki organizacyjne Kościoła, tj. Wnioskodawca. Statut przewiduje także możliwość prowadzenia działalności pożytku publicznego w ramach własnych struktur wewnętrznych, a także działalności gospodarczej zgodnie z obowiązującym prawem.

Cele statutowe Kościoła oraz jego jednostek organizacyjnych obejmują między innymi działalność (…).

Wnioskodawca zamierza rozpocząć i prowadzić we własnych strukturach odpłatną działalność pożytku publicznego w rozumieniu ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Działalność ta będzie obejmowała w szczególności organizowanie odpłatnych (…), mieszczących się zarówno w celach statutowych Wnioskodawcy, jak i w sferze zadań publicznych określonych w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Odbiorcami tych działań będą w szczególności dzieci, młodzież, osoby starsze, osoby zagrożone wykluczeniem społecznym oraz inne osoby wymagające wsparcia (…). Opłaty pobierane od uczestników będą kalkulowane wyłącznie do wysokości kosztów realizacji poszczególnych działań, działalność ta nie będzie nastawiona na osiąganie zysku, a uzyskany przychód będzie przeznaczany wyłącznie na prowadzenie działalności pożytku publicznego. Wnioskodawca nie będzie prowadził działalności gospodarczej w odniesieniu do tego samego przedmiotu działalności. Wnioskodawca wskazuje, że odpłatność ma charakter ekwiwalentny i kosztowy, służy wyłącznie pokryciu kosztów realizacji zadań statutowych i nie jest ustalana w sposób rynkowy ani marżowy. Wnioskodawca nie będzie posiadał statusu organizacji pożytku publicznego na moment rozpoczęcia opisanej działalności i nie będzie prowadził tej działalności w reżimie właściwym dla podmiotów posiadających status OPP.

Wnioskodawca zakłada, że:

  1. wynagrodzenie pobierane za działalność odpłatną pożytku publicznego nie będzie, w odniesieniu do działalności danego rodzaju, wyższe od tego, jakie wynika z kosztów tej działalności,

  2. przeciętne miesięczne wynagrodzenie osoby fizycznej z tytułu zatrudnienia przy wykonywaniu statutowej działalności odpłatnej pożytku publicznego nie będzie przekraczało limitu określonego w art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,

  3. Wnioskodawca nie będzie prowadził działalności gospodarczej w odniesieniu do tego samego przedmiotu działalności, co działalność odpłatna pożytku publicznego.

Wnioskodawca zamierza zatem prowadzić odpłatną działalność pożytku publicznego, która nie będzie stanowić działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Wnioskodawca wskazuje także, że nie zamierza dokonywać odrębnego wyodrębnienia rachunkowego odpłatnej działalności pożytku publicznego od pozostałej działalności niegospodarczej wyłącznie na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, uznając, że przepis ten nie odnosi się do kościelnych osób prawnych z art. 3 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, które nie posiadają statusu OPP. Wnioskodawca będzie natomiast wykonywał obowiązki wynikające z innych powszechnie obowiązujących przepisów, o ile znajdą one zastosowanie.

 

W uzupełnieniu wniosku doprecyzowali Państwo opis zdarzenia przyszłego w ten sposób, że:

   1. W miejsce dotychczasowych sformułowań dotyczących pełnej kosztowej równowagi przychodów i kosztów należy przyjąć następujące brzmienie:

Wnioskodawca zamierza prowadzić odpłatną działalność pożytku publicznego w rozumieniu ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Opłaty pobierane od uczestników będą kalkulowane z założeniem ich ekwiwalentnego i kosztowego charakteru, wyłącznie w celu pokrycia kosztów realizacji poszczególnych działań. Działalność ta nie będzie nastawiona na osiąganie zysku.

Jednocześnie, z uwagi na sposób kalkulacji opłat przed rozpoczęciem poszczególnych przedsięwzięć, zmienną liczbę uczestników, rzeczywistą wysokość kosztów oraz rozliczenie przychodów i kosztów w ujęciu roku podatkowego, Wnioskodawca nie może wykluczyć, że w danym roku podatkowym powstanie dodatnia nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, tj. dochód w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Możliwa jest również sytuacja odwrotna, tj. wystąpienie straty. Powyższe nie zmienia założenia, że działalność będzie prowadzona jako działalność statutowa, bez nastawienia na zysk oraz bez prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do tego samego przedmiotu działalności.

   2. Wnioskodawca może również uzyskiwać dochody z pozostałej działalności statutowej mieszczącej się w katalogu celów wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności z działalności (…).

 

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy tego, czy dochody z takiej działalności - o ile nie stanowią dochodów z niegospodarczej działalności statutowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT - mogą korzystać ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b tej ustawy, w części przeznaczonej na cele wskazane w tym przepisie.

 

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

 

   1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym ewentualny dochód Wnioskodawcy osiągnięty z odpłatnej działalności pożytku publicznego, prowadzonej jako działalność statutowa i niestanowiącej działalności gospodarczej, będzie stanowił dochód z niegospodarczej działalności statutowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w konsekwencji czy w tym zakresie Wnioskodawca nie ma obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej?

   2. Czy w przypadku, gdy Wnioskodawca będzie uzyskiwał dochody z działalności (…), które nie będą stanowiły dochodów z niegospodarczej działalności statutowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dochody te będą korzystały ze zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w części przeznaczonej na cele wymienione w tym przepisie?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko do pytania nr 1 (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku).

W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie nr 1 powinna być twierdząca.

Ewentualny dochód osiągnięty przez Wnioskodawcę z odpłatnej działalności pożytku publicznego opisanej we wniosku będzie stanowił dochód z niegospodarczej działalności statutowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Działalność ta będzie bowiem działalnością statutową Wnioskodawcy, wykonywaną w ramach jego celów statutowych, a zarazem - zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego - nie będzie działalnością gospodarczą. Sam fakt, że działalność ma charakter odpłatny, nie wyklucza jej kwalifikacji jako działalności niegospodarczej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym nie przybiera cech działalności gospodarczej.

W konsekwencji ewentualny dochód z tej działalności będzie objęty zwolnieniem określonym w art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT, a w tym zakresie Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej.

Stanowisko do pytania nr 2 (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku).

W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na pytanie nr 2 również powinna być twierdząca.

Jeżeli Wnioskodawca będzie uzyskiwał dochody z działalności (…), które nie będą stanowiły dochodów z niegospodarczej działalności statutowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT, to dochody te będą mogły korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o CIT, w części przeznaczonej na cele wymienione w tym przepisie.

Art. 17 ust. 1 pkt 4a ustawy o CIT przewiduje bowiem dwa odrębne reżimy zwolnienia dla kościelnych osób prawnych:

- w lit. a - dla dochodów z niegospodarczej działalności statutowej,

- w lit. b - dla dochodów z pozostałej działalności, o ile zostaną przeznaczone na cele wskazane w tym przepisie.

Skoro więc ustawodawca odrębnie uregulował dochody z niegospodarczej działalności statutowej oraz dochody z pozostałej działalności, to dochody z działalności wskazanej w pytaniu nr 2 - jeżeli nie mieszczą się w lit. a - mogą podlegać ocenie na gruncie lit. b, a w części przeznaczonej na cele wymienione w tym przepisie korzystać ze zwolnienia podatkowego.

 

Uzasadnienie stanowiska.

 1. Status Wnioskodawcy jako kościelnej osoby prawnej.

Wnioskodawca jest kościelną osobą prawną. Wynika to z przepisów Statutu Kościoła (…), zgodnie z którymi osobowość prawną posiadają zarówno Kościół jako całość, jak i Wnioskodawca, tj. poszczególne jednostki organizacyjne Kościoła.

Tym samym do Wnioskodawcy znajdują zastosowanie regulacje dotyczące kościelnych osób prawnych zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 4a ustawy o CIT.

 2. Charakter prawny planowanej działalności.

Planowana przez Wnioskodawcę działalność ma charakter statutowy. Wynika ona bezpośrednio z celów i form działania przewidzianych w Statucie Kościoła (…), obejmujących między innymi działalność (…).

Jednocześnie planowana działalność ma być prowadzona jako odpłatna działalność pożytku publicznego w rozumieniu ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, tj. jako działalność wykonywana w sferze zadań publicznych, za którą pobierane będzie wynagrodzenie.

Zgodnie z art. 6 tej ustawy działalność pożytku publicznego nie jest działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 1. Oznacza to, że ustawodawca co do zasady rozróżnia odpłatną działalność pożytku publicznego od działalności gospodarczej. Dopiero przekroczenie progów określonych w art. 9 ust. 1 prowadzi do uznania działalności odpłatnej za działalność gospodarczą.

W opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jednoznacznie wskazał, że planowana działalność nie będzie przekraczać granic z art. 9 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Oznacza to, że działalność ta pozostanie działalnością niegospodarczą.

 3. Brak ogólnego obowiązku wyodrębnienia rachunkowego po stronie kościelnej osoby prawnej nieposiadającej statusu OPP.

Kluczowe znaczenie ma art. 10 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Przepis ten nakazuje rachunkowe wyodrębnienie określonych form działalności organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 pkt 2-4 tej ustawy.

Przepis ten nie wymienia jednak podmiotów z art. 3 ust. 3 pkt 1, czyli osób prawnych i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów o stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania.

Nie jest to przypadkowe. Ustawodawca odrębnie uregulował sytuację tych podmiotów w art. 21 ustawy, odnosząc szczególny obowiązek wyodrębnienia organizacyjnego i rachunkowego do reżimu organizacji pożytku publicznego. Skoro zatem Wnioskodawca nie posiada statusu OPP, to nie znajduje do niego zastosowania szczególna reguła z art. 21, a art. 10 ust. 1 nie obejmuje go swoim zakresem podmiotowym.

W konsekwencji sam fakt prowadzenia odpłatnej działalności pożytku publicznego przez kościelną osobę prawną nieposiadającą statusu OPP nie oznacza jeszcze obowiązku jej rachunkowego wyodrębnienia na podstawie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

 4. Skutki na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT.

Art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT zwalnia od podatku dochody kościelnych osób prawnych z niegospodarczej działalności statutowej, a zarazem stanowi, że w tym zakresie kościelne osoby prawne nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej.

Przepis ten nie uzależnia zwolnienia od tego, czy działalność była nieodpłatna. Kryterium ustawowym jest to, czy działalność jest: po pierwsze - statutowa, po drugie - niegospodarcza.

W opisanym zdarzeniu przyszłym oba te warunki będą spełnione.

Działalność będzie statutowa, ponieważ wynika z celów i form działania przewidzianych w Statucie Wnioskodawcy. Będzie również niegospodarcza, ponieważ - zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego - nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Skoro więc działalność odpłatna pożytku publicznego prowadzona przez Wnioskodawcę będzie pozostawała działalnością niegospodarczą, to dochody z niej osiągane należy zakwalifikować jako dochody z niegospodarczej działalności statutowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT.

Brak obowiązku rachunkowego wyodrębnienia tej działalności na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie nie zmienia tej oceny. Art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT nie uzależnia bowiem zwolnienia od spełnienia takiego warunku.

W ocenie Wnioskodawcy oznacza to również, że w tym zakresie znajduje zastosowanie końcowa część art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT, zgodnie z którą kościelne osoby prawne nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej.

 5. Odrębność art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o CIT od pojęcia działalności pożytku publicznego.

Art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o CIT obejmuje dochody kościelnych osób prawnych z pozostałej działalności, ale tylko w części przeznaczonej na ściśle wymienione cele, w tym cele (…).

Jest to konstrukcja typowo podatkowa, służąca określeniu zakresu zwolnienia podatkowego. Przepis ten nie zawiera definicji działalności pożytku publicznego i nie odsyła automatycznie do ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie w ten sposób, aby każda działalność mieszcząca się w wymienionych tam kategoriach była z mocy samego prawa działalnością pożytku publicznego.

Działalność pożytku publicznego jest pojęciem ustawowym zdefiniowanym odrębnie. Aby określona aktywność mogła zostać uznana za działalność pożytku publicznego, musi być działalnością społecznie użyteczną, prowadzoną w sferze zadań publicznych oraz w modelu wynikającym z tej ustawy.

Możliwe jest więc, że ta sama działalność będzie jednocześnie:

1. działalnością mieszczącą się w katalogu celów z art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o CIT, oraz

2. działalnością pożytku publicznego w rozumieniu ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Nie zachodzi tu jednak automatyzm. Relacja między tymi pojęciami ma charakter częściowo krzyżujący się, a nie tożsamy.

Dlatego sama kwalifikacja działalności jako charytatywno-opiekuńczej, oświatowo-wychowawczej, naukowej albo kulturalnej na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o CIT nie oznacza jeszcze, że działalność ta automatycznie staje się działalnością pożytku publicznego.

Na poparcie powyższego stanowiska Wnioskodawca wskazuje także na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 lutego 2024 r., sygn. 0111- KDIB1-2. 4010.711.2023.1.MK (Eureka nr 578847), w której organ potwierdził, że dochody kościelnej osoby prawnej z niegospodarczej działalności statutowej oraz działalności pożytku publicznego, w tym odpłatnej, korzystają ze zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT, a w tym zakresie kościelna osoba prawna nie ma obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej. W interpretacji tej zaakcentowano, że ustawodawca łączy brak obowiązku prowadzenia takiej dokumentacji właśnie z kwalifikacją danej aktywności jako niegospodarczej działalności statutowej kościelnej osoby prawnej. Choć interpretacja ta została wydana w indywidualnej sprawie i nie ma mocy powszechnie obowiązującej, stanowi istotny argument potwierdzający prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy, że również odpłatna działalność pożytku publicznego, o ile nie przybiera cech działalności gospodarczej, może pozostawać w sferze niegospodarczej działalności statutowej, a tym samym nie rodzić obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

W szczególności przedmiotem interpretacji nie była kwestia oceny obowiązków kościelnej osoby prawnej na gruncie ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w art. 53 każdemu zapewnia wolność sumienia i religii. Osoby wyznające daną wiarę mogą swobodnie ją praktykować w ramach określonego kościoła lub związku wyznaniowego.

 

Podstawą do funkcjonowania kościołów i związków wyznaniowych, których status nie jest uregulowany przez ustawy uchwalone na mocy umów zawartych przez Radę Ministrów z ich właściwymi przedstawicielami jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 265 ze zm.), która ma zastosowanie do wszystkich kościołów i związków wyznaniowych. Stosownie do art. 13 ust. 1, 2 i 5 tej ustawy:

 1. Majątek i przychody kościołów i innych związków wyznaniowych podlegają ogólnie obowiązującym przepisom podatkowym, z wyjątkami określonymi w odrębnych ustawach.

 2. Osoby prawne kościołów i innych związków wyznaniowych są zwolnione od opodatkowania z tytułu przychodów ze swojej działalności niegospodarczej. W tym zakresie osoby te nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy podatkowe.

 5. Dochody z działalności gospodarczej osób prawnych kościołów i innych związków wyznaniowych oraz spółek, których udziałowcami są wyłącznie te osoby, są zwolnione od opodatkowania w części, w jakiej zostały przeznaczone w roku podatkowym lub w roku po nim następującym na cele kultowe, oświatowo-wychowawcze, naukowe, kulturalne, działalność charytatywno-opiekuńczą, punkty katechetyczne, konserwację zabytków oraz na inwestycje sakralne i inwestycje kościelne, których przedmiotem są punkty katechetyczne i zakłady charytatywno-opiekuńcze, jak również remonty tych obiektów.

Niezbędnym warunkiem realizacji przez kościoły i związki wyznaniowe ich misji w danym kraju jest uznanie ich osobowości przez państwo. Jest to jedna z przesłanek wolności religijnej w wymiarze instytucjonalnym, która umożliwia kościołom/związkom wyznaniowym uczestniczenie w obrocie prawnym w danym kraju (J. Krukowski, Osobowość prawna Kościoła katolickiego w relacji do państwa, „Zeszyty Naukowe KUL” 1980, nr 1, s. 43-52).

Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego, są Państwo kościelną osobą prawną stanowiącą jednostkę organizacyjną Kościoła wpisanego do Rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Kościelne osoby prawne podlegają opodatkowaniu oraz korzystają ze zwolnień od podatku dochodowego według zasad określonych w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4a ustawy o CIT:

W świetle art. 17 ust. 1b ustawy o CIT: 

Z opisu sprawy wynika, że zamierzają Państwo prowadzić odpłatną działalność pożytku publicznego, w szczególności poprzez organizowanie odpłatnych (…), mieszczących się zarówno w Państwa celach statutowych, jak i w sferze zadań publicznych określonych w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Działalność ta nie będzie nastawiona na osiąganie zysku, jednak nie można wykluczyć, że w danym roku podatkowym powstanie nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, tj. dochód w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o CIT lub strata. Mogą też Państwo uzyskiwać dochody z pozostałej działalności statutowej w szczególności z działalności (…).

Przedmiotem Państwa wątpliwości ujętej w pytaniu 1 jest kwestia ustalenia, czy ewentualny dochód osiągnięty z odpłatnej działalności pożytku publicznego prowadzonej jako działalność statutowa i niestanowiącej działalności gospodarczej będzie stanowił dochód z niegospodarczej działalności statutowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT, a w konsekwencji czy w tym zakresie nie będą mieli Państwo obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej.

Z danych zawartych w opisie sprawy wynika, że Państwa Statut przewiduje zarówno możliwość prowadzenia działalności pożytku publicznego, jak i działalności gospodarczej zgodnie z obowiązującym prawem.

Ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia „niegospodarcza działalność statutowa”. W celu określenia zakresu tego pojęcia należy zdefiniować znaczenie poszczególnych słów.

I tak - działalnością jest „zespół czynności, działań, podejmowanych w jakimś celu lub w jakimś zakresie, czynny udział w czymś; działanie, praca” (Uniwersalny słownik języka polskiego PWN).

Przez pojęcie „działalność gospodarcza” - w myśl art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”):

Jak stanowił art. 2 obowiązującej do 29 kwietnia 2018 r. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2168 ze zm., dalej: „uosdg”):

Zgodnie natomiast z art. 3 obowiązującej od 30 kwietnia 2018 r. ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.):

Działalność, która nie spełnia kryteriów przedstawionych wyżej nie może stanowić działalności gospodarczej.

Jak czytamy w komentarzu do art. 2 uosdg (Konrad Kohutek [w:] Brożyna M., Chudzik M., Kohutek K., Molis J., Szuster S., Komentarz do ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.04.173.1807), LEX/el., 2005): „Zarobkowy charakter działalności stanowi podstawową, konstytutywną cechę działalności gospodarczej. Dana działalność jest zarobkowa, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (»zarobku«) - rozumianego jako nadwyżka przychodów nad nakładami (kosztami) tej działalności. Brak przedmiotowej cechy przesądza, iż w danym przypadku nie można mówić o działalności gospodarczej (w rozumieniu art. 2 u.s.d.g.). Znaczenie ma zatem kryterium subiektywne w postaci dążenia danego podmiotu do osiągnięcia zarobku (będącego zazwyczaj zyskiem; zob. niżej) przez wykonywanie określonej działalności. Nie jest więc konieczne faktyczne osiąganie dochodów z danej działalności. Przynoszenie strat przez daną działalność (zarówno przejściowo, jak i w dłuższych okresach) nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej. Przy czym samo - wspomniane wyżej - kryterium subiektywne nie może być oczywiście rozstrzygające. W szczególności nie jest istotne, czy podmiot wykonujący daną działalność traktuje ją jako komercyjną (prowadzoną w celu zarobkowym), czy też nie. O kwalifikacji danej działalności ostatecznie powinno przesądzać kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może przynosić dochód [zob. też uchwała SN z dnia 30 listopada 1992 r., III CZP 134/92, OSNCP 1993, nr 5 oraz M. Szydło, Pojęcie przedsiębiorcy w prawie polskim, Przegląd Sądowy 2002, nr 7-8, s. 2 i n.]. Działalność gospodarcza jest bowiem faktem, kategorią o charakterze obiektywnym. Nie ma (i nie może mieć) znaczenia okoliczność, że podmiot prowadzący określoną działalność nie ocenia jej (subiektywnie) jako działalności gospodarczej, nie nazywa jej tak bądź też oświadcza, że jej nie prowadzi [wyrok NSA z dnia 12 maja 1994 r. SA/Łd 365/93 (w:) Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1997, nr 2, s. 42; zob. też wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1994 r., SA/Łd 741/91 (niepubl.), w którym sąd ten także potwierdził, iż działalność gospodarcza jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot, oraz niezależnie od tego, czy wypełnia on ciążące na nim obowiązki związane z tę działalnością czy też nie]”.

Natomiast działalność statutowa to każda działalność, która została określona, dopuszczona, przewidziana w statucie.

Pojęcie „niegospodarcza działalność statutowa” należy więc rozumieć jako przeciwieństwo działalności gospodarczej w rozumieniu Ordynacji podatkowej, zaś dodanie przymiotnika „statutowa” oznacza ograniczenie zwolnienia dochodów kościelnej osoby prawnej tylko do dochodów z takiej działalności niegospodarczej, która znajduje odzwierciedlenie w prawie wewnętrznym danego kościoła, czy związku wyznaniowego. Nie jest więc przykładowo działalnością gospodarczą w rozumieniu powołanych wyżej przepisów prowadzona przez kościelne osoby prawne działalność opiekuńczo-wychowawcza, oświatowo-wychowawcza, opiekuńczo-lecznicza oraz w zakresie pomocy społecznej w formie prowadzenia przedszkoli, placówek opieki nad dzieckiem, internatów, burs, szkół, zakładów opiekuńczo-leczniczych, domów pomocy, itp.

Na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4a ustawy o CIT należy rozróżnić wyłącznie „niegospodarczą działalność statutową” oraz „pozostałą działalność”. Opodatkowanie dochodów kościelnych osób prawnych uzależnione jest od sposobu uzyskania, a także celu przeznaczenia tych dochodów. Kościelne osoby prawne oprócz niegospodarczej działalności statutowej mogą również prowadzić działalność gospodarczą uregulowaną przepisami ustawy Prawo przedsiębiorców.

Niegospodarczą działalność statutową kościoła stanowi każda działalność, niebędąca działalnością gospodarczą i będąca działalnością wynikającą z samej istoty kościoła i specyfiki jego działalności. Dochody uzyskiwane z niegospodarczej działalności statutowej kościoła są wolne od podatku, bez względu na cel ich przeznaczenia i ostatecznego wydatkowania. W zakresie takiej działalności kościelna osoba prawna nie jest zobowiązana do prowadzenia dokumentacji wymaganej przez Ordynację podatkową. Natomiast dochody z pozostałej działalności są zwolnione z podatku dochodowego tylko jeżeli zostaną przeznaczone, a następnie wydatkowe na cele wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o CIT. W zakresie tego rodzaju działalności zwolnienie z obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez Ordynację podatkową nie obowiązuje.

We wniosku wskazali Państwo, iż nie mogą wykluczyć, że w danym roku podatkowym powstanie dodatnia nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, tj. dochód w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o CIT.

Stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o CIT:

W ocenie organu, Państwa dochody osiągane z organizowanych odpłatnych (…) nie stanowią dochodów z niegospodarczej działalności statutowej, bowiem nie wynikają one z samej istoty kościoła i specyfiki jego działalności, tj. sprawowania posługi duchownej czy duszpasterskiej. Stanowią natomiast dochody z pozostałej działalności, o której mowa w art. 17 ust. 4a lit. b ustawy o CIT.

Państwa działalność, w świetle powołanych wyżej definicji ustawowych oraz poglądów doktryny, należy bowiem uznać za działalność gospodarczą. Jak wskazano wyżej, zarobkowy charakter działalności stanowi konstytutywną cechę działalności gospodarczej. O charakterze takim nie może jednak przesądzać kryterium subiektywne, tj. fakt, czy podmiot wykonujący daną działalność traktuje ją jako prowadzoną w celu zarobkowym, czy też nie. O zarobkowym charakterze działalności, więc o działalności gospodarczej, przesądza kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może przynosić dochód. Zdaniem organu, z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Odpłatność Państwa działalności bezspornie wskazuje na obiektywną możliwość generowania przez nie dochodu.

W świetle powyższego dochody z opisanej we wniosku odpłatnej działalności stanowić będą dochody z pozostałej działalności, o której mowa w art. 17 ust. 4a lit. b ustawy o CIT. W sprawie nie znajdzie więc zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a tej ustawy przewidujący zwolnienie kościelnych osób prawnych z obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej.

Reasumując, ewentualny dochód z prowadzonej przez Państwa działalności nie będzie objęty zwolnieniem określonym w art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT i w tym zakresie będą mieli Państwo obowiązek prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej.

Tym samym Państwa stanowisko odnoszące się do pytania 1 należało uznać za nieprawidłowe.

Jednocześnie - co wykazano powyżej - Państwa dochody osiągane z organizowanych odpłatnych (…), mimo iż nie stanowią dochodów z niegospodarczej działalności statutowej, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT, stanowią jednak dochody z pozostałej działalności, o której mowa w art. 17 ust. 4a lit. b ustawy o CIT.

Podobnie należy także traktować dochody z działalności (…) Państwa jako kościelnej osoby prawnej, które nie będą stanowiły dochodów z niegospodarczej działalności statutowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT.

Zważywszy na treść art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o CIT, powyższe dochody będą wolne od podatku w części przeznaczonej na cele: kultu religijnego, oświatowo-wychowawcze, naukowe, kulturalne, charytatywno-opiekuńcze oraz na konserwację zabytków, prowadzenie punktów katechetycznych, inwestycje sakralne w zakresie: budowy, rozbudowy i odbudowy kościołów oraz kaplic, adaptację innych budynków na cele sakralne, a także innych inwestycji przeznaczonych na punkty katechetyczne i zakłady charytatywno-opiekuńcze.

Jeżeli więc będą Państwo uzyskiwać dochody z działalności (…), które nie będą stanowiły dochodów z niegospodarczej działalności statutowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a ustawy o CIT, to dochody te będą mogły korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. b ustawy o CIT, w części przeznaczonej na cele wymienione w tym przepisie.

Tym samym Państwa stanowisko odnoszące się do pytania 2 należało uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że interpretacja, którą Państwo powołali dotyczy odmiennego stanu faktycznego podmiotu, który w opisie sprawy wskazał, iż nie prowadzi działalności gospodarczej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

 

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.