Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.152.2026.1.EJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwo stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (akt notarialny umowy spółki z (…)) wpisana do Rejestru Przedsiębiorców KRS w dniu (…), NIP: (…), REGON (…), główne PKD: (…), posiadającą 2 wspólników C (posiadającego (…) udziałów o wartości (…) zł) oraz D (posiadającą (…) udziałów o wartości (…) zł) z Zarządem w postaci C – Prezesa Zarządu oraz D jako Wiceprezes Zarządu (każdy członek uprawniony do samodzielnej reprezentacji). Wnioskodawca uzyskał status czynnego podatnika VAT w dniu (…) r.

Powstanie spółki A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, jest bezpośrednio związane z realizacją inwestycji w postaci (…) w miejscowości (…), ul. (…), realizowanej przez wykonawcę firmę B Sp. z o.o. NIP: (…).

(…) r. osoby fizyczne nie będące płatnikami podatku od wartości dodanej C oraz D, zawarli z wykonawcą inwestycji, tj. B Sp. z o.o. NIP: (…), umowę o dostarczenie, montaż, uruchomienie i sprzedaż urządzenia (…) na nieruchomości pod adresem (…).

Grunt na którym została wybudowana (…) jest w posiadaniu osoby trzeciej, do której spółka A Sp. z o.o. uzyskała prawo, w związku z zawartą umową dzierżawy gruntu, uwzględniającą przeznaczenie tej nieruchomości na poczynienie inwestycji, a następnie prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług (…).

Przebieg transakcji udokumentowanych fakturami (…), wystawionymi przez B Sp. z o.o. w ramach realizacji inwestycji (…), kształtował się następująco:

(…)

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zawarła z C cesję umowy na dostarczenie, montaż, uruchomienie i sprzedaż urządzenia (…) mieszczącej się pod adresem (…). Umowa cesji zakładała zobowiązanie spółki A Sp. z o.o. wobec C w wysokości kwoty zapłaconych zaliczek.

Z uwagi na fakt, iż spółka A Sp. z o.o. nie posiadała odpowiedniej wysokości kapitału, strony umowy przetransformowały umowę cesji, umową nowacji na umowę pożyczki.

Ponadto (…) r. zostało zawarte porozumienie pomiędzy:

C oraz D, występujących jako osoby fizyczne;

Spółką A Sp. z o.o;

Wykonawcą inwestycji B Sp. z o.o.

We wskazanym porozumieniu C oraz D wyrażają zgodę na przeniesienie na rzecz A Sp. z o.o. wszelkich praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej z B Sp. z o.o. obejmującej umowę o dostarczenie, montaż, uruchomienie i sprzedaż urządzenia (…) zlokalizowanej pod adresem (…).

(…) roku strony transakcji, tj. wykonawca inwestycji B Sp. z o.o. oraz A Sp. z o.o., w odniesieniu do art. 498 ustawy z 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny dokonały kompensaty wzajemnych wierzytelności, zaliczając opłatę rezerwacyjną w wysokości (…) na poczet zobowiązania powstałego z faktury zaliczki końcowej, tj. (…).

Tym samym całkowita wysokość zobowiązania A Sp. z o.o. na rzecz B Sp. z o.o. została pomniejszona i wyniosła (…).

Na podstawie tak przeprowadzonych transakcji oraz wydanej na rzecz A Sp. z o.o. (…) r., indywidualnej interpretacji prawa podatkowego oznaczonej numerem: (…), spółka ustaliła wartość początkową środka trwałego stanowiącego (…) w wysokości (…) zł netto tj. bez uwzględnienia opłaty rezerwacyjnej w wysokości (…) zł brutto ((…) zł netto; (…) zł VAT).

Pytanie

Czy w związku z zaistniałym stanem faktycznym i ustaloną wartością początkową środka trwałego stanowiącego (…) w wysokości (…) zł, wartość początkowa środka trwałego podlega amortyzacji podatkowej zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, wartość początkowa środka trwałego obejmująca (…), ustalona na podstawie wydanej na jego wniosek (…) r. indywidualnej interpretacji prawa podatkowego oznaczonej numerem: (…), w wysokości (…) zł, powinna podlegać amortyzacji podatkowej zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przywołując treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)”.

A także wskazując na ogólne warunki uznania poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu tj.:

- wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez inne osoby);

- wydatek jest definitywny (rzeczywisty) tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;

- wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

- wydatek został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;

- wydatek został właściwie udokumentowany;

- wydatek nie został wymieniony w grupie wydatków zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych

- wskazać należy, że transakcja opisana w stanie faktycznym spełnia powyższe wymogi ustawowe kwalifikujące poniesione wydatki jako koszt uzyskania przychodu spółki A Sp. z o.o.

W zaistniałym stanie faktycznym, sfinansowany początkowo przez wspólnika C wydatek, został ostatecznie rozliczony przez spółkę A Sp. z o.o. poprzez:

- zawartą umowę pożyczki spółki ze wspólnikiem, w kwestii przyjęcia zobowiązania spółki A Sp. z o.o wobec C w wysokości kwoty dokonanych transakcji;

- porozumienie z (…) r. obejmujące przeniesienie na rzecz A Sp. z o.o. wszelkich praw i obowiązków wspólników, wynikających z umowy zawartej z wykonawcą B Sp. z o.o.;

Wykonane transakcje płatnicze z rachunku bankowego C miały charakter formy czasowego finansowania spółki A Sp. z o.o. w płatnościach, natomiast wspólnik nie poniósł kosztu, ani nie osiągnął korzyści w związku z tak przeprowadzonymi transakcjami.

Wskazany powyżej przebieg transakcji oznacza, że realny ekonomicznym koszt wybudowania(…), ostatecznie został poniesiony przez spółkę A Sp. z o.o., a poczynione nakłady finansowe na wybudowanie środka trwałego definitywnie obciążyły majątek spółki.

Mając na uwadze powyższe, wskazując na wysokość wartości początkowej i odnosząc się do treści art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. „Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych (odpisy amortyzacyjne), dokonane zgodnie z art. 16a-16m (…)”

oraz art. 16a ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych stwierdzający, że: „Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresy używania:

1) (…)

2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie (…)”

uznać należy, że wybudowana (…), będąca majątkiem firmy i środkiem trwałym wybudowanym na cudzym gruncie, spełnia wskazane warunki ustawowe kwalifikujące ją jako koszt uzyskania przychodu w postaci odpisów amortyzacyjnych.

Tym samym od wartości początkowej środka trwałego, tj. (…) zł, powinny zostać naliczane odpisy amortyzacyjne, stanowiące podatkowe koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16a-m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, określone na podstawie tabeli stawek amortyzacyjnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Ponadto organ w niniejszej interpretacji nie odniósł się do danych liczbowych przedstawionych przez Państwa (w szczególności do prawidłowości ustalenia wartości początkowej środka trwałego w konkretnej kwocie wskazanej we wniosku). Weryfikacja wartości liczbowych może mieć miejsce wyłącznie w toku postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554; dalej: „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.

W świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z powyższym, wymienione w pkt 1-3 środki trwałe będą podlegały amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:

·      zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

·      stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT,

·      są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,

·      przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – o tym, jak długo będzie używany dany składnik decyduje sam podatnik,

·      są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,

·      nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.

Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku.

W myśl art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT:

Z art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT wynika, że odrębną kategorię środków trwałych stanowią budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie. W odniesieniu do art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT należy wskazać, że przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach, gdy podatnik niebędący właścicielem gruntu obejmuje go na określony czas we władanie na podstawie np. umowy dzierżawy, najmu przewidującej zgodę właściciela na wybudowanie na nim budynku lub budowli (np. (…)), realizuje taką budowę dla celów swojej działalności. W tym przypadku budynki (budowle) wybudowane i wykorzystywane przez podatnika nie stanowią co prawda jego własności (mimo poniesienia przez niego nakładów na ich wybudowanie) lecz stanowią jego środek trwały, podlegający amortyzacji. Zatem, budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie są środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji niezależnie od przewidywanego okresu ich używania.

Stosownie do art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

Natomiast na podstawie art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Stosownie do treści art. 16g ust. 7 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 16g ust. 3-5 ustawy o CIT:

Przepis ten określa pojęcie ceny nabycia i kosztu wytworzenia dla potrzeb ustalenia wartości początkowej środków trwałych. Inwestycją w obcym środku trwałym nie są budynki, budowle, urządzenia wodne, infrastruktura techniczna wybudowana na cudzym gruncie, gdyż te stanowią odrębną grupę środków trwałych. Inwestycją w obcych środkach trwałych są działania podatnika odnoszące się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia i zwiększenia jego wartości.

Suma zaewidencjonowanych wydatków (kosztów) takich inwestycji pod datą ich zakończenia i przejęcia do używania wyznaczać będzie wartość początkową środka trwałego jakim jest tzw. inwestycja w obcym środku trwałym, która będzie podlegała amortyzacji. Dla podejmowania takich inwestycji w obcym środku trwałym podatnik powinien mieć zezwolenie (tytuł prawny) od właściciela tegoż środka trwałego. Aby poniesione na takie inwestycje wydatki mogły być zaliczone w koszty uzyskania przychodu poprzez dokonywanie odpisów amortyzacyjnych nie mogą być one podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócone, np. przez właściciela ulepszonego środka trwałego (art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT). Nie wszystkie czynności podejmowane przez podatnika odnośnie obcego środka trwałego, muszą być uznane za inwestycje w obcym środku trwałym. W sytuacji gdy będą to czynności konserwacyjne lub mające charakter odtworzeniowy, przywracający temuż środkowi trwałemu pierwotny poziom techniczny (remont), nie będą one stanowiły u podatnika środka trwałego pod nazwą inwestycji w obcym środku trwałym, a poniesione na nie wydatki mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów.

Niezależnie od okresu używania za środki trwałe uznano budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie. Ma to przede wszystkim miejsce w sytuacji gdy przepisy prawa przewidują, że obiekty trwale połączone z gruntem nie stają się jego częściami składowymi i traktowane są jako odrębne rzeczy, mogące stanowić własność podmiotu, które je wybudował, a nie właściciela gruntu.

Ustawodawca nie sprecyzował pojęcia inwestycji w obcych środkach trwałych. W literaturze przedmiotu wyraża się pogląd, że inwestycja w obcych środkach trwałych polega na poniesieniu wydatków na ulepszenie, przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację czy modernizację środka trwałego, niestanowiącego własności podatnika i niezaliczanego do majątku podatnika.

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Inwestycje w obcym środku trwałym to nakłady poniesione na obcy środek trwały, który nie jest własnością podatnika, ale jest użytkowany na podstawie zawartej umowy najmu, dzierżawy czy innej umowy o podobnym charakterze.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy w związku z zaistniałym stanem faktycznym i ustaloną wartością początkową środka trwałego stanowiącego (…), wartość początkowa środka trwałego podlega amortyzacji podatkowej zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT, budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie stanowią odrębną kategorię środków trwałych. Przepis ten ma zastosowanie m.in. w sytuacjach, gdy podatnik nie będący właścicielem gruntu, obejmując go na określony czas we władanie na podstawie np. umowy dzierżawy lub najmu, przewidującej zgodę właściciela do wybudowania na nim budynku lub budowli, realizuje taką budowę dla celów swojej działalności.

W tym przypadku budynki i budowle wybudowane i wykorzystywane przez podatnika nie stanowią co prawda jego własności (mimo poniesienia przez niego nakładów na ich wybudowanie) lecz stanowią jego własność ekonomiczną jako środek trwały, podlegający amortyzacji na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy o CIT.

Spółka, jako ponosząca wydatki na inwestycje wybudowania (…) znajdującej się na dzierżawionym gruncie, będzie tym samym uprawniona do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dot. tego środka trwałego.

W konsekwencji należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że wartość początkowa środka trwałego obejmująca (…), może podlegać amortyzacji podatkowej zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Zatem Państwa stanowisko, należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwo sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.