Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.262.2026.1.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wyczerpujące przedstawienie zdarzenia przyszłego:

Wnioskodawca jest spółką kapitałową prawa francuskiego typu „Société par actions simplifiée” (SAS), z siedzibą oraz rezydencją podatkową we Francji. Spółka podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu we Francji i nie jest rezydentem podatkowym w Polsce ani nie posiada w Polsce zakładu w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Francją (dalej: „UPO PL-FR”). Wnioskodawca nie jest właścicielem nieruchomości ani praw do nieruchomości w Polsce, a jego główne aktywa stanowią długoterminowe należności wobec podmiotów powiązanych z siedzibą w Polsce (wynikające z umów pożyczek zawartych ze spółkami projektowymi) oraz udziały w tych spółkach.

Wnioskodawca jest częścią międzynarodowej grupy kapitałowej (…), specjalizującej się w inwestycjach w sektorze (…).

Wnioskodawca posiada udziały w polskich spółkach projektowych (spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością), których działalność koncentruje się na realizacji inwestycji w odnawialne źródła energii - budowie, eksploatacji i zarządzaniu farmami wiatrowymi oraz fotowoltaicznymi.

Wnioskodawca jest m.in. 100% udziałowcem A Sp. z o.o. (dalej: „A” lub „Spółka Projektowa”), będącej polskim rezydentem podatkowym. Poza udziałami w A, Wnioskodawca posiada także udziały w innych spółkach projektowych w Polsce.

Spółka Projektowa prowadzi działalność gospodarczą polegającą na eksploatacji farm wiatrowych zlokalizowanych w województwie (…) (okolice (…)), zajmując się wytwarzaniem i sprzedażą energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Elektrownie wiatrowe są w pełni operacyjne, generują przychody ze sprzedaży energii elektrycznej, a Spółka Projektowa nie jest podmiotem rozpoczynającym działalność.

Wnioskodawca planuje sprzedaż części udziałów w A oraz w (...) innych spółkach projektowych z sektora farm wiatrowych na rzecz innego podmiotu.

Kwestie podatkowe związane ze sprzedażą udziałów w pozostałych spółkach projektowych są przedmiotem odrębnych, analogicznych wniosków o interpretację.

Informacje dotyczące aktywów Spółki Projektowej (elektrowni wiatrowej):

A pełni rolę operatora farm wiatrowych, których infrastruktura obejmuje budowle, urządzenia techniczne/maszyny oraz budynki, stanowiące integralne elementy farmy wiatrowej. Do najważniejszych składników majątku farmy wiatrowej zaliczają się w szczególności:

·      zespoły elektryczno-wiatrowe (turbiny wiatrowe), obejmujące m.in. łopaty z układem sterowania, przekładnie, generatory prądu zmiennego wraz z układem sterowania, układ obrotu gondoli, transformatory mocy, rozdzielnie prądu zmiennego, układy i systemy wspomagające, szafy sterowniczo-kontrolne z oprzyrządowaniem, instalacje energetyczne i oświetleniowe, a także gondole stanowiące obudowę zespołów zamontowanych wewnątrz;

·      wieże;

·      fundamenty wież;

·      linie średniego napięcia;

·      stacje transformatorowe, składające się m.in. z budynku z wyposażeniem (np. szafy rozdzielcze, urządzenia pomiarowe, automatyka), transformatorów, konwerterów, fundamentów, kabli oraz kanałów kablowych;

·      drogi i platformy.

Pojedyncza elektrownia wiatrowa (tzw. wiatrak) jest skonstruowana w sposób umożliwiający trwałe przymocowanie wieży do fundamentu, który jest trwale związany z gruntem. Wieża, będąca stalową konstrukcją o kształcie rury, jest miejscem instalacji turbiny wiatrowej - urządzenia przekształcającego energię wiatru w energię elektryczną. Kluczowym elementem turbiny wiatrowej jest wirnik, dzięki któremu następuje konwersja energii wiatru na energię mechaniczną, która następnie, za pośrednictwem generatora, jest przekształcana w energię elektryczną.

Powyższe zestawienie elementów farmy wiatrowej ma charakter przykładowy i nie stanowi wyczerpującego katalogu wszystkich składników majątku. Zasadniczo, elementy elektrowni wiatrowej można podzielić na budowle, urządzenia techniczne/maszyny oraz budynki, przy czym ich struktura nie powinna ulegać istotnym zmianom względem powyższego opisu.

Należy podkreślić, że mimo iż poszczególne elementy farmy wiatrowej są posadowione na gruncie i mogą być z nim trwale związane - w szczególności poprzez fundamenty - grunty te nie stanowią własności Spółki Projektowej. A eksploatuje farmy wiatrowe na gruntach będących w jej posiadaniu na podstawie umów dzierżawy, natomiast prawo własności do tych gruntów przysługuje innym podmiotom (wydzierżawiającym). Ponadto, elementy elektrowni wiatrowej oraz inne składniki majątku sklasyfikowane dla celów bilansowych jako urządzenia techniczne i maszyny mogą zostać stosunkowo łatwo rozmontowane i nie są trwale związane z gruntami będącymi własnością osób trzecich.

Tym samym, inwestycja w postaci elektrowni wiatrowej zlokalizowana jest na gruntach nienależących do A, tj. A eksploatuje elektrownię wiatrową na gruntach dzierżawionych, których właścicielami są inne podmioty.

Wartość bilansowa aktywów w postaci elementów farmy wiatrowej może przewyższać łączną wartość bilansową pozostałych aktywów wykazanych w bilansie Spółki Projektowej, której udziały mają być przedmiotem planowanej sprzedaży. Proporcja ta pozostanie niezmieniona do momentu przeprowadzenia transakcji sprzedaży udziałów w Spółce Projektowej, jak również w okresie 365 dni poprzedzających dzień przeprowadzenia transakcji. W szczególności, wartość bilansowa (ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o rachunkowości, dalej: „UoR”) aktywów w postaci elementów farmy wiatrowej trwale związanych z gruntem (budynków, budowli) będzie przekraczać 50% wartości księgowej netto wszystkich aktywów Spółki Projektowej (ustalonej zgodnie z UoR) w okresie 365 dni poprzedzających dokonanie transakcji.

Przedmiotem wniosku jest potwierdzenie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie braku opodatkowania w Polsce podatkiem dochodowym od osób prawnych sprzedaży udziałów w Spółce Projektowej będącej właścicielem elementów elektrowni wiatrowej zlokalizowanej w Polsce.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym dochód uzyskany ze sprzedaży udziałów w Spółce Projektowej nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, dochód uzyskany ze sprzedaży udziałów w Spółce Projektowej nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Polsce.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):

·      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby ani zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu wyłącznie od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

·      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa powyżej, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

a.  przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki bezpośrednio lub pośrednio stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości (wartość tych aktywów ustala się na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc uzyskania przychodu);

b.  przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce nieruchomościowej.

·      Spółka nieruchomościowa oznacza podmiot inny niż osoba fizyczna, obowiązany do sporządzania bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości, a wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 mln zł oraz w roku poprzedzającym rok podatkowy przychody podatkowe z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednio przychodów podatkowych – w przypadku podmiotów innych niż podmioty rozpoczynające działalność.

W związku z tym, że Wnioskodawca jest spółką z siedzibą oraz rezydencją podatkową we Francji, dla prawidłowego określenia zasad opodatkowania zysków ze zbycia udziałów w Spółce Projektowej należy odwołać się do postanowień UPO PL-FR [Umowa zawarta między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Warszawie dnia 20 czerwca 1975 r. (Dz.U. z 1977 r. nr 1 poz. 5, dalej: UPO) zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku podpisaną przez Polskę oraz Francję dnia 7 czerwca 2017 r. („Konwencja MLI”) – przyp. organu]. Zasady opodatkowania zysków ze sprzedaży udziałów w spółce, dokonywanej przez francuskiego rezydenta podatkowego, zostały uregulowane w art. 13 UPO PL-FR.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 UPO PL-FR, zyski uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającego się Państwa z tytułu przeniesienia własności udziałów lub akcji lub porównywalnych praw, takich jak prawa w spółce osobowej lub truście, mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli w jakimkolwiek momencie w okresie 365 dni poprzedzających przeniesienie własności tych udziałów lub akcji lub porównywalnych praw ich wartość pochodziła bezpośrednio lub pośrednio w więcej niż 50% z majątku nieruchomego (nieruchomości) położonego na terytorium tego drugiego Umawiającego się Państwa.

Jednocześnie, zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku niewymienionego we wcześniejszych ustępach podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym się Państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę (art. 13 ust. 3 UPO PL-FR).

Komentarz do Modelowej Konwencji OECD nie stanowi źródła prawa, niemniej jego zapisy mogą być pomocne przy interpretacji postanowień UPO PL-FR. Zgodnie z pkt 28.4 Komentarza, określenie „głównie z majątku nieruchomego” powinno być rozstrzygane co do zasady poprzez ustalenie, czy wartość majątku nieruchomego położonego w danym państwie stanowi ponad 50% księgowej wartości całego majątku spółki (z wyłączeniem zobowiązań), której udziały są zbywane.

W zakresie pojęcia nieruchomości, zgodnie z art. 6 ust. 2 UPO PL-FR, określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego Umawiającego się Państwa, na terytorium którego dany majątek jest położony. Określenie to obejmuje w każdym przypadku przynależność do majątku nieruchomego, żywy i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do których zastosowanie mają przepisy prawa rzeczowego, prawa użytkowania majątku nieruchomego, jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu eksploatacji albo prawa do eksploatacji zasobów mineralnych, źródeł i innych bogactw naturalnych. Statki żeglugi morskiej i śródlądowej oraz samoloty nie stanowią majątku nieruchomego. Tym samym, określając zakres pojęcia „majątek nieruchomy” na gruncie UPO PL-FR, należy sięgnąć do przepisów prawa powszechnie obowiązującego na terenie państwa, w którym znajdują się składniki majątku należące do podmiotu, którego udziały lub prawa są przedmiotem transakcji (zbycia).

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego - z uwagi na fakt, iż elementy farmy wiatrowej zlokalizowane są w Polsce - definiując na gruncie niniejszej sprawy zakres pojęcia „majątek nieruchomy” na gruncie UPO PL-FR, konieczne jest odwołanie się do krajowych przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny [(t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795) – przyp. organu] (dalej: „k.c.”). Konieczność odwołania się w ww. przypadku do zapisów prawa polskiego potwierdza także orzecznictwo polskich sądów. Przykładowo, w wyroku z 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3010/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził: „Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego Umawiającego się Państwa, na którego [terenie] dany majątek jest położony”.

Polskie prawodawstwo nie definiuje „majątku nieruchomego”. W tym zakresie pojęcie „nieruchomości” zostało zdefiniowane w art. 46 § 1 k.c., zgodnie z którym nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zatem zasadniczy podział rzeczy to podział na rzeczy ruchome i nieruchomości.

W polskim systemie prawnym, zgodnie z art. 46 § 1 k.c., nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeśli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Wszystko, co nie spełnia tej definicji, jest uznawane za rzecz ruchomą.

Zgodnie z art. 48 k.c., do części składowych gruntu należą budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Prawo własności nieruchomości rozciąga się na te elementy, jeżeli są trwale połączone z gruntem, zgodnie z zasadą superficies solo cedit - wyrażoną w art. 191 k.c. - która oznacza, że własność nieruchomości obejmuje również rzeczy ruchome połączone z nieruchomością w taki sposób, że stały się jej częścią składową.

Art. 47 § 2 k.c. precyzuje, że częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Kwestie własności rzeczy i praw majątkowych reguluje Część ogólna k.c. oraz Księga druga – Własność i inne prawa rzeczowe.

Zgodnie z art. 44 k.c., mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Treść prawa własności określa art. 140 k.c., przyznając właścicielowi uprawnienia do korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa oraz do rozporządzania rzeczą. Prawo własności jest najszerszą formą korzystania z rzeczy, ograniczoną jedynie przez przepisy ustawy, zasady współżycia społecznego i społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa własności.

Użytkowanie rzeczy na podstawie umowy dzierżawy lub najmu nie jest tożsame z prawem własności. Art. 693 § 1 k.c. definiuje dzierżawę jako oddanie rzeczy do używania i pobierania pożytków przez dzierżawcę, który płaci czynsz, lecz nie uzyskuje prawa rozporządzania rzeczą ani samoistnego posiadania.

W związku z powyższym, „mieniem należącym do spółki” (w tym przypadku Spółki Projektowej) nie są nieruchomości gruntowe użytkowane na podstawie umów dzierżawy. Spółka Projektowa nie dysponuje wobec tych nieruchomości prawem własności, o którym mowa w art. 44 k.c., niezbędnym do uznania ich za „mienie należące” do spółki.

Z perspektywy Kodeksu cywilnego, dla celów kwalifikacji jako majątku nieruchomego A, nie są również elementy farmy wiatrowej posadowione na cudzych nieruchomościach. W przypadku trwałego związania z gruntem, elementy te stają się częścią składową nieruchomości, której właścicielem jest wydzierżawiający grunt - zgodnie z zasadą superficies solo cedit (art. 191 k.c.). Alternatywnie, jeśli brak trwałego związania z gruntem, elementy te mogą stanowić ruchomości należące do A. W żadnym wypadku nie mogą zaś być uznane za majątek nieruchomy należący do A.

Potwierdza to komentarz do art. 191 k.c. red. Osajda 2025, wyd. 34/P. Księżak: „Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych (art. 47 § 1 k.c.). Dlatego zgodnie z zasadą superficies solo cedit własność przyłączonej rzeczy ruchomej nabywa ex lege właściciel nieruchomości prawem przyrostu. Jest to pierwotny sposób nabycia własności. Nie ma znaczenia, która z rzeczy była cenniejsza, zawsze własność nieruchomości pochłania własność ruchomości. (...) Przepis art. 191 k.c. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i strony nie mogą w umowie postanowić inaczej (por. wyr. SA w Katowicach z 24 kwietnia 2003 r., I ACa 1170/02, OSA/Kat. 2004, Nr 2, poz. 14). (...) Skutek z art. 191 k.c. jest nieodwracalny. Prawa do rzeczy ruchomej wygasają i ewentualne oddzielenie tej części składowej od nieruchomości nie powoduje, że odżywają. Jeśli zatem ktoś zasadził cudze drzewo na swojej nieruchomości, a później wykopał to drzewo, właścicielem drzewa będzie właściciel nieruchomości, a nie wcześniejszy właściciel”.

Komentarz red. Załucki 2024, wyd. 4/R.Wrzecionek również podkreśla, że: „Wszystko, co zostaje z nieruchomością w sposób trwały połączone, w tym wzniesione, zasadzone, zasiane itp., staje się częścią składową gruntu i jednocześnie własnością właściciela tego gruntu (nieruchomości). Ustawodawca w komentowanym przepisie nawiązał do pojęcia części składowej, o którym mowa w art. 47 § 2-3 k.c. oraz art. 48-49 k.c. Zatem częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (...)”.

W świetle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego oraz obowiązujących przepisów polskiego prawa cywilnego i podatkowego, elementy farmy wiatrowej skonstruowane na cudzym gruncie i trwale związane z tym gruntem (tj. budynki, budowle) mogą - zgodnie z zasadą superficies solo cedit wyrażoną w art. 191 k.c. - stanowić część składową nieruchomości gruntowej należącej do właściciela gruntu (wydzierżawiającego). W przypadku braku trwałego związania z gruntem, mogą one stanowić ruchomości należące do Spółki Projektowej. W żadnym wypadku nie będą jednak stanowiły nieruchomości (majątku nieruchomego) należącego do Spółki Projektowej, jeżeli Spółka Projektowa nie posiada prawa własności do gruntu.

Dla celów określenia, czy wartość udziałów w A pochodzi bezpośrednio lub pośrednio w co najmniej 50% z majątku nieruchomego położonego w Polsce, należy uwzględnić wartość bilansową majątku nieruchomego (zdefiniowanego zgodnie z k.c.) wykazanego w bilansie A, z pominięciem pasywów. W analizowanym przypadku, zarówno na moment zawarcia transakcji, jak i w okresie 365 dni poprzedzających dzień transakcji, nieruchomości (w rozumieniu k.c.) położone na terytorium Polski lub prawa do takich nieruchomości będą stanowiły mniej niż 50% wartości bilansowej aktywów A. W konsekwencji, sprzedaż udziałów w A nie będzie podlegała opodatkowaniu w Polsce na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO PL-FR), ponieważ wartość udziałów nie będzie pochodziła głównie (tj. w więcej niż 50%) z majątku nieruchomego położonego w Polsce.

Dodatkowo, należy uwzględnić art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT, zgodnie z którym opodatkowaniu w Polsce podlega sprzedaż udziałów w spółce, w której co najmniej 50% wartości aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone w Polsce lub prawa do takich nieruchomości. Wartość tych aktywów ustala się na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc uzyskania przychodu (art. 3 ust. 4 ustawy o CIT). W przypadku spółek będących emitentami papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym, wartość aktywów może być ustalana na podstawie raportów okresowych.

W analizowanej sytuacji, wartość nieruchomości położonych w Polsce lub praw do takich nieruchomości (w rozumieniu k.c.) będzie stanowiła mniej niż 50% wartości bilansowej aktywów A. W rezultacie, sprzedaż przez Wnioskodawcę udziałów w A nie będzie podlegała opodatkowaniu w Polsce na podstawie ustawy o CIT.

Istotne są również zmiany wprowadzone z dniem 1 stycznia 2021 r. do ustawy o CIT, dotyczące spółek nieruchomościowych. Zgodnie z art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, spółka nieruchomościowa to podmiot inny niż osoba fizyczna, obowiązany do sporządzania bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych w Polsce lub praw do takich nieruchomości, i wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 mln zł oraz w roku poprzedzającym rok podatkowy przychody podatkowe z tytułu najmu, dzierżawy, leasingu, przeniesienia własności nieruchomości lub praw do nich oraz udziałów w innych spółkach nieruchomościowych stanowiły co najmniej 60% wszystkich przychodów podatkowych.

Analizując powyższe regulacje oraz przedstawiony opis zdarzenia przyszłego, należy w szczególności podkreślić, że:

·      Spółka Projektowa nie posiada bezpośrednio nieruchomości ani praw do nieruchomości (w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego) zlokalizowanych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

·      Inwestycje w postaci farm wiatrowych zostały zrealizowane na gruntach nienależących do Spółki Projektowej, tj. na gruntach pozostających w jej posiadaniu na podstawie umów dzierżawy, lecz prawo własności do tych gruntów przysługuje innym podmiotom. Zgodnie z wcześniejszymi wyjaśnieniami, grunty te nie stanowią nieruchomości (majątku nieruchomego) należącego do Spółki Projektowej;

·      w roku poprzedzającym rok podatkowy wpływy podatkowe z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, jak również z tytułu przeniesienia własności nieruchomości (lub praw do nich) oraz udziałów w innych spółkach nieruchomościowych, nie stanowiły co najmniej 60% wszystkich wpływów podatkowych Spółki Projektowej.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym zdarzeniu przyszłym nie wystąpi żadna przesłanka skutkująca koniecznością opodatkowania w Polsce dochodu ze zbycia udziałów w Spółce Projektowej, w szczególności:

·      Na moment zawarcia transakcji, jak również w każdym momencie w okresie 365 dni poprzedzających dzień zawarcia transakcji, nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości będą, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiły mniej niż 50% wartości bilansowej aktywów Spółki Projektowej;

·      Spółka Projektowa nie spełnia i nie będzie spełniała kryteriów „spółki nieruchomościowej” w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, a tym samym nie będzie uznawana za spółkę nieruchomościową.

W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, w każdym przypadku zbycia przez niego udziałów w Spółce Projektowej zastosowanie znajdzie art. 13 ust. 3 UPO PL-FR, a tym samym transakcja sprzedaży przez Wnioskodawcę prawa własności udziałów w Spółce Projektowej nie będzie podlegać opodatkowaniu w Polsce.

Stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym elementy farmy wiatrowej nie stanowią majątku nieruchomego (nieruchomości) w świetle przepisów Kodeksu cywilnego, znajduje potwierdzenie w dotychczasowym stanowisku prezentowanym w wydawanych w analogicznych stanach faktycznych interpretacjach indywidualnych, w tym m.in. w:

·      interpretacji indywidualnej z 20 marca 2026 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.617.2025.1.BJ, w której za prawidłowe uznano stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „(…) powyższe pozycje bilansowe Spółek Projektowych (stanowiące mniej niż 75% sumy wszystkich aktywów każdej Spółki Projektowej) pomimo, iż z perspektywy księgowej (bilansowej) mogą być uznane za majątek nieruchomy (np. ze względu na klasyfikację ich jako „budynki, lokale, praw do lokali i obiekty inżynierii lądowej i wodnej”), to w istocie składają się z pozycji, które - z perspektywy cywilnoprawnej - nie są własnością Spółek Projektowych (gdyż są własnością właściciela gruntu - wydzierżawiającego) lub stanowią ruchomości Spółek Projektowych. Tym samym, biorąc pod uwagę cywilnoprawny status tych aktywów Spółek Projektowych, bez względu na ich klasyfikację księgową (bilansową), nie powinny być one uwzględniane przy kalkulacji majątku nieruchomego Spółek Projektowych.”;

·      interpretacji indywidualnej z 13 marca 2026 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.721.2025.1.MW, w której za prawidłowe uznano stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Z perspektywy Kodeksu cywilnego dla celów kwalifikacji jako majątku nieruchomego Spółek Projektowych nie należy brać pod uwagę żadnych elementów farm wiatrowych zbudowanych na cudzym gruncie, gdyż albo stanowią one części składowe gruntu zgodnie z przywołaną zasadą superficies solo cedit określoną w art. 191 Kodeksu cywilnego (a zatem z tej perspektywy są mieniem należącym do właściciela gruntu) albo stanowią ruchomości należące do Spółek Projektowych – w przypadku, gdy elementy farmy wiatrowej nie stanowią części składowych gruntu.”;

·      interpretacji indywidualnej z 7 października 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.377.2024.3.AW, w której za prawidłowe uznano stanowisko, zgodnie z którym: „W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, dla celów obliczenia czy wartość udziałów w Spółce Zależnej pochodzi, bezpośrednio lub pośrednio, w więcej niż 75% z majątku nieruchomego położonego w Polsce, należy ustalić, jaka jest wartość bilansowa majątku nieruchomego (zdefiniowanego w sposób wskazany powyżej) Spółki Zależnej w ogólnej sumie aktywów tej spółki. Biorąc pod uwagę, iż w przedmiotowej sprawie, Spółka Zależna nie jest właścicielem gruntów, na których znajdują się elektrownie wiatrowe, to:

-     elementy elektrowni wiatrowej wzniesione (skonstruowane) na cudzym gruncie, które z perspektywy prawnej stanowią część składową nieruchomości gruntowej w rozumieniu art. 48 k.c. są własnością właściciela gruntu (wydzierżawiającego) a nie Spółki Zależnej;

-     elementy elektrowni wiatrowej wzniesione (skonstruowane) na cudzym gruncie, które z perspektywy prawnej nie stanowią części składowej nieruchomości gruntowej w rozumieniu art. 48 k.c. są ruchomościami (majątkiem ruchomym) Spółki Zależnej zatem żaden z elementów pojedynczej elektrowni wiatrowej (wiatraka) nie stanowi majątku nieruchomego Spółki Zależnej w rozumieniu art. 13 ust. 3a UPO NL-PL”.

·      interpretacji indywidualnej z 4 grudnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.554.2023.1.MW, w której za prawidłowe uznano stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Spółki Projektowe nie są z pewności właścicielem dzierżawionych nieruchomości gruntowych. Spółki Projektowe nie dysponują w stosunku do tych nieruchomości prawem własności, o którym mowa w art. 44 k.c. Z perspektywy polskiego prawa Spółki Projektowe nie dysponują ponadto prawem własności części składowych nieruchomości, które mogą to stanowić alternatywnie nieruchomość należącą do wydzierżawiającego (lub innej osoby której przysługuje prawo własności gruntu) w myśl zasady superficies solo cedit bądź alternatywnie mogą stanowić ruchomości Spółek Projektowych. Powyższe oznacza, że nie można zakwalifikować ich jako majątek nieruchomy Spółek Projektowych”. „W konsekwencji do opodatkowania zysków z tytułu przeniesienia udziałów w Spółkach Projektowych zastosowanie znajdzie art. 13 ust. 5, według którego zyski z przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku niewymienionego w powyższych ustępach podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.”;

·      interpretacji indywidualnej z 23 czerwca 2021 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.112.2021.1.JC, w której potwierdzono, że spółki zależne nie posiadają praw własności w stosunku do nieruchomości gruntowych użytkowanych przez spółki zależne na podstawie umów o czasowe użytkowanie gruntu (w tym najmu lub dzierżawy). Poszczególne elementy farm wiatrowych posadowionych na takich nieruchomościach gruntowych i trwale z nimi związane nie mogą stanowić mienia nieruchomego Spółek Zależnych, ponieważ stanowią one mienie osoby trzeciej będącej właścicielem gruntu, jako składowe części tego gruntu. Jednocześnie, z perspektywy Spółek Zależnych, takie elementy farm wiatrowych stanowią ruchomości;

·      interpretacji indywidualnej z 29 listopada 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.389.2021.2.AW, w której potwierdzono, że SPV posiadająca farmę wiatrową nie spełnia definicji spółki nieruchomościowej w rozumieniu ustawy o CIT, ponieważ nie jest właścicielem nieruchomości, na której farma wiatrowa jest położona, a elementy farmy wiatrowej nie będą uważane za nieruchomość (majątek nieruchomy) należący do SPV, ani nie spełnia określonego w ustawie o CIT kryterium źródła wpływów podatkowych;

·      interpretacji indywidualnej z 10 stycznia 2020 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.511.2019.1.BKD, w której potwierdzono, że do mienia nieruchomego należącego do SPV nie zaliczają się również elementy farmy wiatrowej zbudowanej na gruncie, które stanowią części składowe nieruchomości, a zatem z tej perspektywy są mieniem należącym do właściciela gruntu, a z perspektywy SPV są ruchomościami.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Jednocześnie należy powołać pełne brzmienie:

-     art. 4a pkt 35 ustawy o CIT zgodnie z którym:

-     art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o CIT zgodnie z którym:

-     art. 3 ust. 4 ustawy o CIT zgodnie z którym:

Powyższe nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.