Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.279.2025.9.BD

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

1.  ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 27 maja 2025 r. (wpływ 29 maja 2025 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt I SA/Sz 587/25;

2.  stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 maja 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) i podlega opodatkowaniu tym podatkiem od całości swoich dochodów w Polsce, bez względu na miejsce ich osiągania (tj. ma status polskiego rezydenta podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o CIT).

Głównym przedmiotem działalności Spółki jest działalność w zakresie (…). Spółka zajmuje się również produkcją (…), a także stroną (…) – Spółka wdraża bowiem (…).

Zgodnie z wpisem Spółki od Krajowego Rejestru Sądowego przedmiotem przeważającej działalności jest działalność sklasyfikowana kodem (…) – pozostałe (…).

Do (…) czerwca 2023 roku wspólnikami Spółki były dwie osoby fizyczne, Pan B oraz Pan C (dalej łącznie określani jako: Poprzedni Wspólnicy), będące polskimi rezydentami podatkowymi, a od (…) czerwca 2023 roku jedynym wspólnikiem Spółki jest inwestor branżowy działający poprzez spółkę SPV (z ang. special-purpose venture) – D Sp. z o.o. Jedynym wspólnikiem D Sp. z o.o. jest (...) spółka E Ltd (dalej: E). (...) inwestor, E, należy do (...) grupy kapitałowej (…).

Jak wskazał Wnioskodawca, do dnia (…) czerwca 2023 roku wspólnikami A byli dwaj polscy rezydenci podatkowi będący osobami fizycznymi. Przejęcie 100% udziałów A przez D dokonało się w wyniku zawarcia pomiędzy D a Poprzednimi Wspólnikami umowy sprzedaży 100% udziałów w A Sp. z o.o.

Jednym z postanowień zawartych w ramach powyższej umowy sprzedaży udziałów (której stroną było D oraz Poprzedni Wspólnicy) było postanowienie przewidujące dodatkowe (tj. obok zapłaty ceny za zbywane udziały) wynagrodzenie dla Poprzednich Wspólników ustalone jako tzw. „earn-out”, tj. odroczona płatność, której wypłata na rzecz Poprzednich Wspólników uzależniona została od realizacji określonych w umowie wskaźników. Wysokość ewentualnego dodatkowego wynagrodzenia wypłacalnego dla Poprzednich Wspólników w ramach mechanizmu earn-out została uzależniona przede wszystkim od poziomu sprzedaży osiągniętej przez A w trzech 12-miesięcznych okresach następujących po dokonaniu transakcji sprzedaży udziałów z dodatkowym zastrzeżeniem odnośnie właściwego poziomu marży netto brutto za poszczególne okresy premiowe.

Jak zostało to już zasygnalizowane, stroną umowy sprzedaży, w której zostało ustalone warunkowe wynagrodzenie na rzecz Poprzednich Wspólników było D. W pierwszym 12- miesięcznym okresie następującym po dokonaniu transakcji sprzedaży udziałów warunki do wypłaty wynagrodzenia w ramach mechanizmu earn-out zostały spełnione, w związku z czym D dokonało już częściowej wypłaty odpowiednich kwot wynagrodzenia earn-out.

W celu uniknięcia wątpliwości, Wnioskodawca pragnie wskazać, że wypłata wynagrodzenia w ramach mechanizmu earn-out nie stanowiła warunku przeniesienia własności udziałów, ani nie wpływała (nie wpłynie) na skuteczność tej czynności w jakikolwiek inny sposób, a jedynie jest dodatkową płatnością ustaloną przez strony umowy sprzedaży udziałów o charakterze warunkowym.

Wnioskodawca przewiduje jednak, że następne transze ewentualnego wynagrodzenia earn-out wypłacanego na rzecz Poprzednich Wspólników będą ciążyły na Wnioskodawcy, a nie na D, ze względu na planowane przeprowadzenie odwrotnego połączenia.

Mając na względzie uproszczenie struktur organizacyjnych grupy w Polsce, a także osiągnięcie efektywności kosztowej poprzez ograniczenie kosztów zarządzania spółkami oraz kosztów administracyjnych planowane jest aktualnie połączenie obu spółek – tj. A sp. z o.o. oraz D sp. z o.o. Z wielu względów, których szczegółowy opis pozostaje poza zakresem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnych, zamierzane połączenie odbędzie się w wariancie tzw. połączenia odwrotnego (z ang. downstream merger), co oznacza, że Spółka będąca spółką-córką (A Sp. z o.o.) będzie w opisywanej konfiguracji spółką przejmującą i przejmie swoją spółkę-matkę, czyli D Sp. z o.o. Spółka pragnie jedynie krótko wskazać, że podstawowym powodem przyjęcia odwrotnego kierunku połączenia jest chęć zachowania nazwy, rozpoznawalności oraz kontraktów handlowych zdobytych dotychczas przez Spółkę A. Spółka A jest jednym z liderów w swojej branży, w związku z czym przyjęcie odwrotnego kierunku połączenia umożliwi uniknięcie kosztownego procesu przeniesienia marki A na spółkę matkę, który to proces byłby konieczny, gdyby to D przejęło spółkę A.

Zgodnie z art. 515 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 z późn. zm., dalej: KSH), Spółka przejmująca może przyznać wspólnikom spółki przejmowanej udziały albo akcje ustanowione w wyniku podwyższenia kapitału zakładowego, akcje bez wartości nominalnej albo udziały albo akcje własne nabyte zgodnie z art. 200, art. art. 300⁴⁷ i art. 362 KSH oraz objęte w przypadkach, o których mowa w art. 300⁴⁸ i art. 366 KSH. Spółka przejmująca może przyznać wspólnikom spółki przejmowanej udziały albo akcje własne, które nabyła w wyniku połączenia z tą spółką.

W wyniku realizowanego połączenia odwrotnego, dojdzie zatem do przydzielenia udziałowcom spółki-matki (tj. D), udziałów spółki-córki, tj. A. Dojdzie zatem do sytuacji, w której co najmniej 25% udziałów Spółki (A) będą posiadały podmioty inne, niż przed połączeniem (tj. jedyny wspólnik D – E LTD.).

W powyższym kontekście Spółka pragnie zwrócić uwagę na treść art. 494 § 1 KSH, zgodnie z którym spółka przejmująca wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. W praktyce oznacza to, że A z dniem połączenia wstąpi we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej, którą będzie w tym przypadku jej spółka-matka (D). Powyższe będzie skutkowało tym, że Wnioskodawca wstąpi również w zobowiązanie D do wypłaty na rzecz Poprzednich Wspólników dodatkowego wynagrodzenia w ramach mechanizmu earn-out, jeśli spełnione zostaną wspomniane we wcześniejszej części opisu stanu faktycznego warunki.

Na gruncie tak zakreślonego stanu faktycznego [winno być: stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego – przyp. organu] Wnioskodawca powziął wątpliwości dotyczące dwóch aspektów podatkowych związanych z opisaną powyżej klauzulą earn-out i ewentualnymi płatnościami na rzecz Poprzednich Wspólników, do których może być zobowiązana Spółka po dniu połączenia i przejęciu na mocy art. 494 § 1 KSH wszystkich praw i obowiązków D.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wynagrodzenia dodatkowe w ramach mechanizmu earn-out wypłacane przez Wnioskodawcę po dniu połączenia z D na podstawie klauzuli zawartej w umowie sprzedaży udziałów w A będą mogły stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów, a jeśli tak, czy będzie to koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, a więc koszt inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami, który powinien zostać potrącony w dacie jego poniesienia?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy wypłaty dodatkowych wynagrodzeń w ramach mechanizmu earn-out na rzecz Poprzednich Wspólników dokonywane przez Wnioskodawcę po dniu połączenia z D będą stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), a więc koszt inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami, który powinien zostać potrącony w dacie jego poniesienia (tj. w dacie wypłaty wynagrodzenia w ramach mechanizmu earn-out).

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Jedną z pozycji zawartych w negatywnym katalogu wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów jest m.in. art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów przede wszystkim wydatków na objęcie lub nabycie udziałów; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów.

Należy przy tym jednak zaznaczyć, że art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT nie wyłącza wydatków poniesionych na nabycie udziałów definitywnie z kosztów uzyskania przychodów, a jedynie odracza moment ich rozpoznania do momentu zbycia udziałów.

Ustawodawca nie definiuje pojęcia „wydatków na nabycie udziałów”, którym posługuje się art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT. Z szeregu interpretacji indywidualnych oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, można jednak wysnuć tezę, iż pod tym pojęciem należy rozumieć wydatki bezpośrednio związane z nabyciem akcji.

Z kolei o wspomnianej „bezpośredniości wydatków” świadczy to, że podatnik przy nabyciu akcji nie może ich uniknąć. W ocenie sądów administracyjnych są to wydatki, „bez których nie byłoby możliwe skuteczne nabycie akcji” (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1086/13 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w prawomocnym wyroku z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 84/12; stanowisko to jest powielane również przez Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej, np. w interpretacjach indywidualnych z dnia 14 kwietnia 2021 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.46.2021.1.AS oraz z dnia 17 grudnia 2018 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.421.2018.1.EN).

Przepisy ustawy o CIT wprowadzają dodatkowo podział kosztów uzyskania przychodów na dwie kategorie, tj. koszty bezpośrednie i koszty pośrednie. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W ocenie Wnioskodawcy, wydatki poniesione w związku ze spłatą wskazanego w stanie faktycznym [winno być: stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym – przyp. organu] zobowiązania do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia w ramach mechanizmu earn-out na rzecz Poprzednich Wspólników, które zostało wcześniej przejęte przez Wnioskodawcę od spółki przejmowanej, nie powinny być kwalifikowane jako wydatki na nabycie udziałów w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, lecz stanowią one de facto pośredni koszt uzyskania przychodu, który powinien zostać rozpoznany przez Wnioskodawcę na moment spłaty zobowiązania.

Powyższe wynika z natury konstrukcji mechanizmu earn-out, który jest powszechnie stosowany w praktyce handlowej. Mechanizm ten polega na ustaleniu w umowie, poza samą ceną determinującą skuteczność zawartej transakcji, także dodatkowego wynagrodzenia dla sprzedającego, które jest należne dopiero po osiągnięciu określonych wyników finansowych przez dany podmiot. Klauzula earn-out pełni funkcję „podziału” uzyskanych rezultatów ekonomicznych. W uproszczeniu, mechanizm ten polega więc na ustaleniu dodatkowego wynagrodzenia w oparciu o przyszłe wyniki finansowe nabywanego podmiotu. Potencjalnie może wystąpić sytuacja, w której określone w umowie określającej tzw. earn-out wskaźniki finansowe nie zostaną nigdy przekroczone, a tym samym wypłata dodatkowego wynagrodzenia nie nastąpi (co nie wpłynie w żaden sposób na nabycie udziałów za podstawową cenę określoną w umowie). Cechą charakterystyczną tzw. earn-out jest więc brak pewności co do tego kiedy oraz czy w ogóle dodatkowa, odroczona część wynagrodzenia zostanie wypłacona, a nie co do samej skuteczności transakcji nabycia udziałów.

Wnioskodawca wskazuje, że w stanie faktycznym [winno być: stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym – przyp. organu] przedstawionym we wniosku, jeszcze przed dokonaniem połączenia odwrotnego, spółka przejmowana (tj. D) nabyła udziały w A od Poprzednich Wspólników, z tytułu czego wypłaciła sprzedającym określone w umowie wynagrodzenie. Ponadto strony umowy sprzedaży zawarły w umowie tzw. klauzulę earn-out, która przewidywała dodatkowe wynagrodzenie na rzecz Poprzednich Wspólników, którego wypłata była uzależniona od realizacji określonych w umowie wskaźników ekonomicznych.

Wnioskodawca zaznacza, że fakt wypłaty bądź braku wypłaty dodatkowego, warunkowego wynagrodzenia nie jest warunkiem przeniesienia własności udziałów, które miało miejsce jeszcze przed spełnieniem warunków wskazanych do wypłaty earn-out na podstawie umowy.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie z tytułu earn-out nie wpływa w żaden sposób na skuteczność zbycia udziałów, lecz jest wyłącznie dodatkową płatnością ustaloną przez strony pod pewnymi warunkami, które mogą, lecz nie muszą ziścić się w przyszłości, bez wpływu na samo zbycie udziałów.

W konsekwencji wypłata wynagrodzenia dodatkowego w ramach mechanizmu earn-out nie powinna być rozpatrywana w kategoriach „wydatków na nabycie udziałów” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, lecz jako koszt uzyskania przychodów poniesiony w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT rozpatrywany na zasadach ogólnych, jako koszt inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami (koszt pośredni).

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie między innymi w interpretacji indywidualnej z 4 stycznia 2018 r., Znak: 0115-KDIT2-3.4010.251.2017.2.KP, w której organ podatkowy stwierdził, że:

„świadczenie z tytułu earn-out wypłacone na podstawie Umowy (o ile okaże się należne) zwiększy całościowe zobowiązanie Spółki wobec Sprzedającego z tytułu nabycia Przedsiębiorstwa. Jednak z punktu widzenia określenia momentu powstania kosztu w podatku dochodowym od osób prawnych, świadczenie z tytułu earn-out nie stanowi bezwarunkowego wynagrodzenia w wysokości ustalonej kwotowo w Umowie, ale jest elementem warunkowym, tj. dodatkowym (umownym), którego zadaniem jest ekonomiczny podział przyszłych korzyści (zysków) Przedsiębiorstwa. Nie stanowi on zatem (z punktu widzenia podatku dochodowego od osób prawnych) korygowania in plus powstałego już raz kosztu (ceny), ale skutkuje poniesieniem nowego kosztu (...) ewentualnie wypłacona kwota dodatkowego świadczenia (earn-out) będzie stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodów inny niż koszt bezpośrednio związany z przychodami (koszt pośredni), potrącalny w dacie poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 4d ustawy o CIT”.

Analogiczne stanowisko zostało również przyjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 26 listopada 2015 r., Znak: IPPB6/4510-274/15-2/AG, w której organ potwierdził następujące stanowisko wnioskodawcy:

„Jako, że wydatki (przyp. autora: świadczenie z tytułu earn-out) nie przyczyniają się bezpośrednio do uzyskiwania przychodów jako że nie są bezpośrednio związane z uzyskanymi przychodami, należy je zaliczyć do tzw. pośrednich kosztów uzyskania przychodów (nie jest bowiem możliwe przypisanie ich wyłącznie do określonych przychodów). Koszty te są związane z całokształtem działalności Spółki”.

Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, powyższa kwalifikacja zobowiązania jako koszt pośredni rozpoznawany w dacie poniesienia, a nie jako wydatek na nabycie udziałów rozpoznawany na moment zbycia udziałów, jest szczególnie uzasadniona w niniejszym stanie faktycznym (czy będąc bardziej precyzyjnym: zdarzeniu przyszłym, bowiem na chwilę składania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej do połączenia odwrotnego jeszcze nie doszło), gdyż Spółka ponosząc wydatek nie będzie dążyła bezpośrednio do nabycia udziałów (bowiem udziały te zostały już nabyte uprzednio przez spółkę, którą przejmie – D), lecz jako następca prawny spółki przejmowanej zrealizuje to zobowiązanie przejęte w wyniku dokonanego połączenia odwrotnego. Przejęcie przez Spółkę zobowiązania do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia w ramach mechanizmu earn-out było niejako skutkiem podjętych w tym zakresie działań reorganizacyjnych. Wnioskodawca jako podmiot przejmujący w ramach sukcesji generalnej ustanowionej w art. 494 § 1 KSH wstąpi w ogół praw i obowiązków spółki przejmowanej (tj. D), w skład których wchodzi m.in. przedmiotowe zobowiązanie do wypłaty earn-out.

Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że przejęcie zobowiązania do wypłaty wynagrodzeń w ramach mechanizmu earn-out, a następnie brak jego spłaty, rodziłby po stronie Spółki negatywne konsekwencje związane z potencjalnymi roszczeniami ze strony Poprzednich Wspólników względem Spółki będącej następcą prawnym spółki przejmowanej, które w dalszej perspektywie mogłyby negatywnie wpływać na płynność finansową Spółki.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy wydatki z tytułu spłaty przez Spółkę przejętego od spółki przejmowanej zobowiązania mogą stanowić dla Spółki pośredni koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, który powinien zostać potrącony w dacie poniesienia (tj. wypłaty wynagrodzenia w ramach mechanizmu earn-out) zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 4d ustawy o CIT.

Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości jej stanowiska w opisanej powyżej sprawie.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 31 lipca 2025 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0111-KDIB1-2.4010.279.2025.1.BD, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 5 sierpnia 2025 r.

Skarga na interpretację indywidualną

Pismem z 4 września 2025 r. (wpływ 8 września 2025 r.) wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Wnieśli Państwo o:

1.  uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości;

2.  zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt I SA/Sz 587/25.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 17 lutego 2026 r.

Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynął do organu 17 marca 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

•      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;

•      ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.