Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.310.2026.1.EWJ

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

22 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym w Polsce.

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, tj. podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Polsce, bez względu na miejsce ich osiągania oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest energetyka (…), w szczególności realizacja projektów OZE w postaci elektrowni (…) oraz dystrybucja wyprodukowanej za ich pomocą energii elektrycznej.

Wnioskodawca zrealizował projekt budowy (…) (dalej: Projekt). Projekt składa się z dwóch części: SP-1 oraz SP-2, położonych na terenie gminy (…) w powiecie (…) na łącznej powierzchni (…)hektarów. Wnioskodawca jest i będzie bezpośrednim właścicielem Projektu.

Projekt dysponuje mocą łącznie (…) MWp i składa się z modułów (…) zamontowanych na konstrukcjach wsporczych oraz infrastruktury technicznej, w skład której wchodzą m.in:

(…)

Wnioskodawca uzyskał koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej przy użyciu Projektu i rozpoczął produkcję energii elektrycznej (…) 2023 r.

Wnioskodawca, realizując politykę wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych, przyczynia się do osiągnięcia celów ustalonych podczas konferencji klimatycznej w Paryżu w 2015 roku. Energia odnawialna, produkowana w elektrowniach (…), stanowi efektywny sposób redukcji emisji gazów cieplarnianych, co wspiera ograniczanie wzrostu globalnej temperatury.

Wytwarzanie energii elektrycznej w ramach Projektu jest realizowane zgodnie z warunkami i zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 68 z późn. zm.). Celem Projektu jest wsparcie transformacji energetycznej w zgodzie z krajowymi i unijnymi celami klimatycznymi.

 

Realizacja Projektu została sfinansowana w oparciu o:

      (i) finansowanie wewnątrzgrupowe oraz

     (ii) finansowanie od podmiotów zewnętrznych w postaci kredytu na (…) PLN zaciągniętego we (…) 2025 r. na potrzeby refinansowania poprzedniego długu, zaciągniętego pierwotnie w związku z realizacją Projektu, a więc stanowiącego kontynuację finansowania Projektu (dalej: „Kredyt”). Kredyt nie stanowił zatem nowego, odrębnego źródła finansowania, lecz zapewniał ciągłość finansowania Projektu. Kwota Kredytu została podzielona między pięć spółek, natomiast funkcję głównego kredytobiorcy pełni spółka inna niż Wnioskodawca. Środki Kredytu posłużyły w pierwszej kolejności do spłaty poprzedniego długu każdego z kredytobiorców (w tym również Wnioskodawcy), a następnie w pozostałym zakresie zostały przekazane na konto głównego kredytobiorcy. W związku z powyższym, w celu redystrybucji pozostałych środków Kredytu, w zakresie części środków proporcjonalnie przypadających Wnioskodawcy, Wnioskodawca zawarł z głównym kredytobiorcą umowę pożyczki wewnątrzgrupowej (dalej: „Pożyczka”). W wyniku Pożyczki, Wnioskodawca otrzymał proporcjonalnie na niego przypadającą część środków z Kredytu. Wnioskodawca spłaca Pożyczkę poprzez wpłacanie środków finansowych na konto bankowe głównego kredytobiorcy, który następnie dokonuje z tych środków bezpośrednich spłat Kredytu w części przypadającej na Wnioskodawcę.

 

W związku z wyżej opisanym finansowaniem, Wnioskodawca poniósł i będzie dalej ponosić koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) - w szczególności odsetki, a także wszelkiego rodzaju opłaty i prowizje. W odniesieniu do części Kredytu przypadającej na Wnioskodawcę, kosztami tymi są w szczególności proporcjonalnie ustalone:

        i. agency fee (opłata agencyjna - naliczana raz w roku), stanowiąca wynagrodzenie agenta, którego rolę pełni jeden z banków-kredytodawców,

       ii. commitment fee (prowizja od zaangażowania), stanowiąca opłatę za udostępnienie środków danej linii kredytowej, które nie zostały jeszcze pobrane przez Wnioskodawcę,

      iii. upfront fee (opłata przygotowawcza), stanowiąca jednorazową opłatę płatną w dniu podpisania umowy Kredytu, należną bankom za udzielenie Kredytu.

 

Zgodnie z założeniami Wnioskodawcy, Projekt będzie funkcjonował przez około 30 lat.

 

Ponadto Wnioskodawca podkreśla, że:

1) jako wykonawca Projektu podlega opodatkowaniu w Polsce;

2) aktywa, których dotyczy Projekt, znajdują się w całości w Polsce;

3) koszty finansowania zewnętrznego są i będą wykazywane dla celów podatkowych w całości w Polsce;

4) dochody z funkcjonowania Projektu są i będą osiągane w całości w Polsce.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Projekt stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 ustawy o CIT i tym samym na podstawie art. 15c ust. 8 ustawy o CIT Wnioskodawca nie powinien uwzględniać kosztów finansowania dłużnego związanych z Projektem przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Projekt stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 [ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”)] i tym samym na podstawie art. 15c ust. 8 ustawy o CIT Wnioskodawca nie powinien uwzględniać kosztów finansowania dłużnego związanych z Projektem przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

1. Koszty finansowania dłużnego

Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:

1) kwotę 3.000.000 zł albo

2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[ (P - Po) - (K - Am - Kfd)) x 30%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.

Przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione (art. 15c ust. 12 ustawy o CIT).

Przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym (art. 15c ust. 3 ustawy o CIT).

Od wskazanych w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT limitów ustawodawca wprowadził wyłączenie w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, zgodnie z którym przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku, którego spełnione są łącznie następujące warunki:

  i. wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

 ii. aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

iii. koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

iv. dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 15c ust. 9 ustawy o CIT, dochodu wynikającego z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej nie uwzględnia się przy obliczaniu przychodów i kosztów, o których mowa w art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT.

Zdaniem Wnioskodawcy, inwestycja w postaci Projektu spełnia warunki, o których mowa w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT, ponieważ:

  i. Wnioskodawca jako wykonawca Projektu podlega i będzie podlegać opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

 ii. aktywa, których dotyczy Projekt, od początku jego realizacji znajdują się i dalej będą się znajdować w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

iii. koszty finansowania zewnętrznego były, są i będą w przyszłości wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

iv. dochody związane z realizacją Projektu były, są i będą w przyszłości osiągane przez Wnioskodawcę w całości na terytorium Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 15c ust. 10 Ustawy o CIT, przez długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej należy rozumieć projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym. Wynika z tego, że aby dany projekt mógł zostać uznany za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej spełnione muszą być następujące warunki:

        i. przedmiotem projektu powinien być znaczący składnik aktywów, a zatem stanowić zasoby majątkowe podatnika o wiarygodnie określonej wartości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 12 Ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 522 ze zm., dalej: „ustawa o rachunkowości”), aktywa to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych;

       ii. celem projektu powinno być dostarczenie, modernizacja lub eksploatacja tego znaczącego składnika aktywów; 

      iii. projekt powinien być w ogólnym interesie publicznym.

2. Pojęcie długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej

Ustawa o CIT nie zawiera definicji pojęcia „infrastruktury”, w konsekwencji, zgodnie z ugruntowanymi zasadami wykładni prawa podatkowego, a w szczególności zasadą pierwszeństwa wykładni językowej, przy interpretacji tego pojęcia należy w pierwszej kolejności odwołać się do jego znaczenia potocznego.

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN pojęcie „infrastruktury” należy rozumieć jako urządzenia i instytucje usługowe niezbędne do należytego funkcjonowania społeczeństwa i produkcyjnych działów gospodarki.

W literaturze podkreśla się, że przez infrastrukturę publiczną należy rozumieć zbiór instytucji, obiektów czy urządzeń stanowiących podstawę do właściwego funkcjonowania bądź rozwoju danego systemu gospodarczego. Szerzej określając, jest to kompleks urządzeń użyteczności publicznej, niezbędny do zapewnienia należytego funkcjonowania gospodarki narodowej i życia ludności, odpowiednio rozmieszczony w przestrzeni (Kupiec i in. „Gospodarka Przestrzenna Infrastruktura Ekonomiczna” Uniwersytet w Białymstoku, 2005 r.). Pojęcie infrastruktury zostało podobnie zdefiniowane przez A. Ginsberta-Geberta („Ekonomiczne i socjologiczne problemy ochrony środowiska”: praca zbiorowa Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985 r.), który poza wymienieniem takich cech jak: podstawowe instytucje niezbędne do funkcjonowania gospodarki czy związanie z terenem bazy materialnej, wskazuje także o konieczności wyposażenia terenu, zarówno w niezbędne urządzenia techniczne, jak i urządzenia społeczne, socjalne i instytucje kultury. Wskazuje tym samym, że infrastruktura stanowi odrębną kategorię ekonomiczną złożoną z infrastruktury technicznej i społecznej.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, projektami z zakresu infrastruktury publicznej są także projekty dotyczące pozyskania źródła energii włączone do powszechnego systemu energetycznego mające na celu pokrycie deficytu energii elektrycznej na określonych terenach kraju. W tym miejscu należy zaznaczyć, że prawodawca podkreśla, że mają to być projekty z „zakresu”, co uprawnia do twierdzenia o szerokim określeniu kategorii projektów inwestycyjnych w tym zakresie.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 25 maja 2023 r., II FSK 2874/20, sąd dokonał wykładni językowej definicji „długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej”. Według NSA istotna dla wykładni art. 15c ust. 8-10 Ustawy o CIT jest definicja długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej zawarta w Dyrektywie Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz. U.UE. L. z 2016 r., Nr 193, str. 1 ze zm.; dalej: „Dyrektywa ATAD”). Definicję tę implementowano bezpośrednio do art. 15c ust. 8 i 10 Ustawy o CIT. Definicja ta zawiera określenia nieostre, jak infrastruktura publiczna czy ogólny interes publiczny. Zdaniem NSA, znaczenia tego pojęcia nie należy doszukiwać się w języku prawnym, odwołując się do definicji legalnych zawartych w ustawie z innych gałęziach prawa. W tym przypadku ustawa podatkowa nie odsyła do innych przepisów, a ponadto nie posługuje się wprost i nie odnosi wprost do skutków podatkowych instytucji zdefiniowanych w innych gałęzi prawa.

Podobne stanowisko zaprezentował NSA w wyroku z 8 lutego 2023 r. (sygn. akt II FSK 1615/20): „Nieuprawnione jest więc przenoszenie i stosowanie definicji zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami tekst jedn.: Dz. U. poz. 344 z 2023 r. (dalej: „u.g.n.”) na inne dziedziny prawa, w tym na prawo podatkowe, zwłaszcza dla celów zdefiniowania pojęć nietożsamych i u.g.n. nieznanych. „Cel publiczny” w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. nie musi więc pokrywać się znaczeniowo z „ogólnym interesem publicznym”, o którym mowa w art. 15c ust. 10 Ustawy o CIT”. Oznacza to, że w przypadku pojęcia „długoterminowego projekt z zakresu infrastruktury publicznej” nie należy doszukiwać się jego znaczenia w innych ustawach.

Powyższe znajduje potwierdzenie również m.in. w poniższych wyrokach sądów administracyjnych:

 i. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Gliwicach z 11 czerwca 2024 r. (sygn. akt I SA/Gl 1239/23);

ii. WSA w Poznaniu z 23 maja 2024 r. (sygn. akt I SA/Po 115/24);

iii. WSA w Warszawie z 28 czerwca 2023 r. (sygn. akt III SA/Wa 2569/22), z 10 maja 2023 r. (sygn. III SA/Wa 2547/22) i z 16 lipca 2019 r. (sygn. akt III SA/Wa 2493/18);

iv. WSA w Krakowie z 30 czerwca 2022 r. (sygn. akt I SA/Kr 428/22), z 21 czerwca 2022 r. (sygn. akt I SA/Kr 421/22) i z 26 maja 2022 r. (sygn. akt I SA/Kr 418/22);

 v. WSA w Gdańsku z 10 kwietnia 2024 r. (sygn. akt I SA/Gd 41/24) i z 22 czerwca 2021 r. (sygn.akt I SA/Gd 502/21).

Powyżej przywołany dorobek doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że pod pojęciem „projektu długoterminowego” należy rozumieć różnego rodzaju projekty o charakterze wieloletnim i trwałym służące dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, jakim niewątpliwie jest Projekt.

Zdaniem Wnioskodawcy, bez wątpliwości można stwierdzić, że infrastrukturą publiczną jest przedsięwzięcie użyteczności publicznej, które służy dobru ogółu, społeczeństwu. Jednocześnie samo pojęcie infrastruktury należy rozumieć szeroko jako urządzenia, obiekty i instytucje z zakresu użyteczności publicznej.

Uwzględniając stanowisko wyrażone powyżej, w ocenie Wnioskodawcy, Projekt w postaci elektrowni (…) stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym jest mowa w art. 15c ust. 8-10 Ustawy o CIT.

3. Spełnienie przez Projekt przesłanki znaczącego składnika aktywów

Jak wskazano powyżej, aby dany projekt mógł zostać uznany za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, spełniona musi być m.in. przesłanka wskazująca, że przedmiotem projektu powinien być znaczący składnik aktywów podatnika.

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, przez pojęcie „znaczący” należy rozumieć - odgrywający ważną rolę. W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, można uznać, że „znaczący” to taki składnik aktywów, który odgrywa istotną rolę w funkcjonowaniu określonej społeczności lub podmiotu oraz przedstawia dużą wartość materialną.

Celem Projektu była budowa i eksploatacja elektrowni (…). Tym samym, z uwagi na główny przedmiot działalności Wnioskodawcy, elektrownia (…) stanowi i będzie stanowić zorganizowany i znaczący składnik aktywów Wnioskodawcy. Wnioskodawca wskazuje, że głównym źródłem, z którego osiąga i będzie osiągać w przyszłości przychody jest i będzie elektrownia (…) powstała w wyniku realizacji Projektu.

W związku z powyższym, mając na uwadze zakres działalności gospodarczej Wnioskodawcy (…) oraz charakter i skalę Projektu, w ocenie Wnioskodawcy realizowany Projekt dotyczy „znaczącego składnika aktywów”.

4. Cel realizacji Projektu

Jak wskazano, celem Projektu była budowa elektrowni (…), a następnie dostarczanie energii elektrycznej do odbiorców, poprzez eksploatację posiadanego środka trwałego (elektrowni (…)).

Po realizacji Projektu, aktywo w postaci elektrowni (…) było i dalej jest eksploatowane w celu produkcji energii elektrycznej.

Projekt dąży do wypełnienia celów energetycznych ustanowionych przez Państwo Polskie, zapewniając stałe dostawy energii elektrycznej produkowanej z odnawialnych źródeł energii, przy jednoczesnym ograniczeniu wpływu produkcji energii elektrycznej na środowisko.

Projekt wpisuje się w przyjętą na poziomie Unii Europejskiej i wspólną dla wszystkich krajów członkowskich politykę dekarbonizacji i transformacji ekologicznej.

5. Projekt Wnioskodawcy będący w ogólnym interesie publicznym

Odnosząc się do przesłanki ogólnego interesu publicznego, Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z art. 4 ust. 4 Dyrektywy ATAD, długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. Wobec powyższego, stwierdzić należy, iż ani przepisy Dyrektywy ATAD, ani przepisy Ustawy o CIT nie definiują pojęcia ogólnego interesu publicznego w kontekście projektu z zakresu infrastruktury publicznej, a zatem w takiej sytuacji należy się odwołać do ogólnych zasad wykładni językowej.

Przy ocenie, czy Projekt pozostaje w ogólnym interesie publicznym, należy uwzględniając dorobek judykatury, który dokonuje wykładni językowej pojęcia „interesu publicznego”. W tym zakresie wypowiedział się NSA w wyroku z 2 grudnia 2014 r. (sygn. akt II FSK 71/13), dokonując wykładni pojęcia „interesu publicznego” stwierdzając, że „to klauzula generalna, która w kontekście indywidualnej sprawy powinna być poddana stosownej wykładni. Wymagania interesu publicznego muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. (...) Przy wykładni interesu publicznego należy uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, np. bezpieczeństwa i sprawiedliwości”.

Istotne jest także to, że to państwo członkowskie określa czy dany projekt uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. Stwierdzić należy, że pojęcie „interesu publicznego” to m.in. jedna z najważniejszych klauzul generalnych, jaką posługuje się system prawny. Klauzule generalne w systemie prawa to zwroty niedookreślone, których celem jest zapewnienie elastyczności w stosowaniu przepisów prawnych. Podobne stanowisko zajmują wojewódzkie sądy administracyjne w wydawanych orzeczeniach, np. w wyroku NSA 25 maja 2023 r. (sygn. akt II FSK 2874/20), czy w wyroku WSA w Krakowie z 30 czerwca 2022 r. (sygn. akt I SA/Kr 428/22).

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN przytoczone wyżej pojęcia należy rozumieć następująco:

 i. „publiczny” - oznacza (i) dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości lub (ii) dostępny lub przeznaczony dla wszystkich;

ii. „interes” - oznacza (i) pożytek, korzyść lub (ii) przedsięwzięcie przynoszące korzyść materialną.

W związku z tym, przez interes publiczny należały rozumieć przedsięwzięcie przynoszące korzyść materialną całemu społeczeństwu lub danej zbiorowości, z dostępnością i przeznaczeniem dla wszystkich. Należy bowiem podkreślić, że wytworzona energia elektryczna z elektrowni (…) zasila m.in. lokalne gospodarstwa domowe, tym samym odciążając część sektora energetycznego opartego na energii produkowanej z węgla czy gazu ziemnego. Tym samym, elektrownie tego typu zapewniają ciągłość i bezpieczeństwo w dostawie energii elektrycznej, zaspokajając podstawowe potrzeby społeczeństwa oraz gospodarki w zakresie dostępu do energii. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że energia elektryczna jest towarem niezbędnym dla życia każdego człowieka i gospodarczego rozwoju kraju. Ponadto, za publicznym charakterem inwestycji przemawia również fakt, że zapewnienie społeczeństwu dostępu do energii jest co do zasady obowiązkiem publicznym każdego państwa.

Zważywszy na powyższe, projekt będący w ogólnym interesie publicznym w rozumieniu art. 15c ust. 10 ustawy o CIT to projekt dotyczący ogółu osób, istotny dla całego społeczeństwa i gospodarki, zapewniający ciągłość i bezpieczeństwo w dostawie energii elektrycznej.

W literaturze przedmiotu podkreśla się korzystny wpływ rozwoju sektora energii ze źródeł odnawialnych na bezpieczeństwo energetyczne kraju. Brak dywersyfikacji dostaw gazu i ropy naftowej jest bowiem aktualnie jedną z najważniejszych przyczyn powstania problemów związanych z bezpieczeństwem państw poradzieckich czy też związanych z rosyjskim rynkiem energii. Przeciwdziałanie zagrożeniom związanym z brakiem dywersyfikacji źródeł energii skutkuje rozwojem sektora energii odnawialnej, który stanowi obecnie najskuteczniejszy środek prowadzący do uniezależnienia państw od zewnętrznych dostawców surowców (M. Tomala „Energia odnawialna jako kluczowy element bezpieczeństwa zaopatrzenia energetycznego i środowiskowego państw nordyckich”, Oficyna Wydawnicza AFM. Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2016, nr 1, s. 105-117).

Energetyka (…) wykazuje ponadto wiele dodatkowych zalet: (…) nie zanieczyszczają środowiska naturalnego, nie wymagają dostarczania paliwa. Tereny sąsiadujące z elektrowniami (…) mogą zostać wykorzystane w rolnictwie. Koszt prądu z elektrowni (…) jest stały. Eksploatacja (…) powoduje stosunkowo niewielkie straty w przesyle energii z elektrowni do odbiorcy. Obsługa elektrowni (…) jest stosunkowo prosta, czas montażu krótki, podobnie jak koszty eksploatacji i obsługi.

Inaczej niż w przypadku elektrowni zasilanych konwencjonalnymi źródłami energii, wytwarzanie prądu ze źródeł odnawialnych nie wymaga dostarczania jakiegokolwiek paliwa, dzięki czemu odnawialne źródła energii w całym okresie eksploatacji nie emitują gazów cieplarnianych, bądź emitują jedynie niewielkie ich ilości. Zwiększenie udziału energii odnawialnej w koszyku źródeł energii elektrycznej pomaga ograniczyć emisję gazów cieplarnianych, co przyczynia się do zredukowania tzw. śladu węglowego. Jest on definiowany jako całkowita ilość wyemitowanych gazów cieplarnianych, które pochodzą pośrednio i bezpośrednio z procesów produkcyjnych. Mierzy się go za pomocą ekwiwalentu CO2, opierając się na metodyce oceny cyklu życia produktu (Life Cycle Assessment, LCA). - M. Tomala „Energia odnawialna jako kluczowy element bezpieczeństwa zaopatrzenia energetycznego i środowiskowego państw nordyckich”, Oficyna Wydawnicza AFM. Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2016, nr 1, s. 108.

Podsumowując, coraz niższe koszty produkcji energii ze źródeł odnawialnych sprawiają, że obecnie nie jest ona postrzegana wyłącznie jako źródło energii, ale przede wszystkim jako narzędzie do rozwiązywania wielu innych potrzeb i problemów państwa. Ma kluczowe znaczenie m.in. dla zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, redukcji skutków zanieczyszczenia środowiska, łagodzenia skutków nadmiernej emisji gazów cieplarnianych, edukacji, pracy, zmniejszenia ubóstwa czy nawet zwiększenia równości płci. - M. Tomala „Energia odnawialna jako kluczowy element bezpieczeństwa zaopatrzenia energetycznego i środowiskowego państw nordyckich”, Oficyna Wydawnicza AFM. Bezpieczeństwo. Teoria i Praktyka 2016, nr 1, s. 107.

W rezultacie, odnosząc się do spełnienia kryterium ogólnego interesu publicznego przez Projekt, należy wskazać, że:

        i. celem budowy elektrowni (…) jest produkcja energii elektrycznej, która następnie dostarczana do finalnego odbiorcy zaspokaja jedną z podstawowych potrzeb społecznych,

       ii. budowa elektrowni (…) wpisuje się w założenia zatwierdzonej przez Radę Ministrów uchwały w sprawie „Polityki energetycznej Polski do 2040 r.” (źródło: https://www.gov.pl/web/klimat/polityka-energetyczna-polski, dostęp: 2 stycznia 2026 r.), a w szczególności w szczególności w zakresie celu szczegółowego nr 6, tj. „Rozwoju odnawialnych źródeł energii”. Odnawialne źródła energii stanowią bowiem alternatywę dla elektrowni cieplnych opartych na węglu kamiennym oraz brunatnym, dlatego inwestycja w odnawialne źródła energii pozwala na zwiększenie ilości energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych i ograniczenie energii pochodzącej ze spalania paliw kopalnych emitujących gazy cieplarniane.

Powyższe oznacza, że celem Państwa Polskiego jest wspieranie dalszego rozwoju odnawialnych źródeł energii w Polsce, co Wnioskodawca czyni realizując Projekt w zakresie budowy elektrowni (…). Zatem realizowany Projekt ma istotne znaczenie z punktu widzenia polityki energetycznej każdego kraju w zakresie rozbudowy infrastruktury wytwórczej energii elektrycznej, kształtowania krajowej strategii energetycznej oraz zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego z uwzględnieniem wpływu na środowisko.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Projekt spełnia przesłankę ogólnego interesu publicznego, o której jest mowa w art. 15c ust. 10 Ustawy o CIT.

Podsumowanie

 

Wnioskodawca wskazuje, że zajęte przez niego stanowisko zostało potwierdzone w wyrokach NSA, między innymi w:

i. wyroku z 12 czerwca 2024 r. o sygn. akt II FSK 1194/21;

ii. wyroku z 25 maja 2023 r. o sygn. akt II FSK 2874/20;

iii. wyroku z 8 lutego 2023 r. o sygn. akt II FSK 1615/20;

iv. wyroku z 20 września 2022 r. o sygn. akt II FSK 10/20;

 v. wyroku z 24 czerwca 2022 r. o sygn. akt II FSK 2930/19 oraz

w następujących wyrokach WSA, co do których Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) wycofał wniesione przez siebie skargi kasacyjne do NSA:

        i. wyroki WSA w Gdańsku z 10 kwietnia 2024 r. o sygn. akt I SA/Gd 31/24 i sygn. akt I SA/Gd 41/24, z 3 kwietnia 2024 r. o sygn. akt I SA/Gd 32/24, z 27 marca 2024 r. o sygn. akt I SA/Gd 38/24, z 27 lutego 2024 r. o sygn. akt I SA/Gd 40/24,

       ii. wyroki WSA w Poznaniu z 26 października 2023 r. o sygn. akt I SA/Po 421/23 i z 22 sierpnia 2023 r. o sygn. akt I SA/Po 408/23,

      iii. wyroki WSA w Warszawie z 28 czerwca 2023 r. o sygn. akt III SA/Wa 2569/22 i z 10 maja 2023 r. o sygn. akt III SA/Wa 2545/22, sygn. akt III SA/Wa 2546/22 i sygn. akt III SA/Wa 2547/22,

      iv. wyroki WSA w Krakowie z 30 czerwca 2022 r. o sygn. akt I SA/Kr 428/22, z 21 czerwca 2022 r. o sygn. akt I SA/Kr 421/22 i z 26 maja 2022 r. o sygn. akt I SA/Kr 418/22.

 

Wnioskodawca zaznacza, iż podobne stanowisko zostało również potwierdzone przez DKIS w interpretacjach indywidualnych:

    i. z 13 sierpnia 2025 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.446.2025.1.ZK,

   ii. z 13 sierpnia 2025 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.442.2025.1.MBD,

  iii. z 25 czerwca 2025 r., znak 0111-KDIB2-1.4010.211.2025.1.DKG,

  iv. z 13 czerwca 2025 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.307.2025.1.JKU,

   v. z 7 maja 2025 r., znak 0111-KDIB2-1.4010.122.2025.1.DKG,

  vi. z 7 maja 2025 r., znak 0114-KDIP2-2.4010.141.2025.1.RK,

 vii. z 11 marca 2025 r., znak 0111-KDIB2-1.4010.122.2025.1.DKG,

viii. z 11 marca 2025 r., znak 0114-KDIP2-2.4010.141.2025.1.RK,

  ix. z 18 lutego 2025 r., znak 0114-KDIP2-2.4010.706.2024.1.ASK,

   x. z 14 lutego 2025 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.767.2024.2.MK,

  xi. z 15 stycznia 2025 r., znak 0111-KDIB2-1.4010.634.2024.1.AG,

 xii. z 31 grudnia 2024 r., znak 0111-KDIB2-1.4010.635.2024.1.AG,

xiii. z 9 grudnia 2024 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.632.2021.11.PC, wydanej po prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z 30 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 429/22,

xiv. z 13 listopada 2024 r., znak 0114-KDIP2-2.4010.505.2024.1.ASK oraz

xv. z 17 czerwca 2024 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.203.2024.1.EJ.

Mając na uwadze powyższe, Projekt stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 Ustawy o CIT i tym samym na podstawie art. 15c ust. 8 Ustawy o CIT Wnioskodawca nie powinien uwzględniać kosztów finansowania dłużnego związanych z Projektem przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Natomiast odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: