Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.332.2026.1.BD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka działająca pod firmą: A Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Wnioskodawca jest spółką kapitałową należącą do międzynarodowej grupy kapitałowej (dalej: „Grupa Kapitałowa”) świadczącej usługi w obszarze (…). Grupa Kapitałowa, której częścią jest Wnioskodawca, wypracowała szereg rozwiązań w postaci (…) oraz oferuje swoje usługi polegające na (…). Spółka pełni w Grupie Kapitałowej rolę centrum usług wspólnych. Główną działalnością Spółki jest świadczenie usług wsparcia m.in. administracyjnych, technicznych i innych dla spółek z Grupy Kapitałowej, która prowadzi działalność w zakresie (…).

Wraz z rozwojem prowadzonej działalności Wnioskodawca nabywa m.in. programy, aplikacje i systemy informatyczne dla komputerów i innych urządzeń (dalej zbiorczo jako: „Oprogramowanie”). Oprogramowanie może być nabywane na nośnikach fizycznych, pobierane przez sieć Internet lub udostępniane w modelu Software-as-a-service (z angielskiego oznacza: „oprogramowanie jako usługa”, dalej: „SaaS”), tj. polegające na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności Oprogramowania zainstalowanego w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Model ten zwany jest również modelem subskrypcyjnym. Wnioskodawca wykorzystuje Oprogramowanie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W przypadku opisanym we wniosku, w ramach Oprogramowania Wnioskodawca nabywa i będzie nabywać w przyszłości narzędzie wspierające prowadzenie projektów i organizację pracy osób korzystających z Oprogramowania, jak również umożliwiające skuteczną koordynację prowadzonych działań w Spółce (dalej: „Subskrypcja”). Producentem Subskrypcji jest podmiot niepowiązany z Wnioskodawcą, będący australijskim rezydentem podatkowym (dalej: „Dostawca Zagraniczny”, „Podmiot Zagraniczny”).

Wnioskodawca nabywa Subskrypcję bezpośrednio od polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - B Sp. z o.o., która jest polskim rezydentem podatkowym i podlega polskiemu podatkowi dochodowemu od osób prawnych od całości dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: „Polski Dostawca”). Polski Dostawca jest zarejestrowany w polskim Krajowym Rejestrze Sądowym i prowadzi swoją działalność jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Nie jest natomiast zakładem Dostawcy Zagranicznego - posiada odrębną osobowość prawną.

Zgodnie z informacją na stronie internetowej Polskiego Dostawcy, jest on autoryzowanym partnerem Dostawcy Zagranicznego, a w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Polski Dostawca m.in. wdraża Subskrypcję, zarządza licencjami i ich odnowieniami oraz oferuje bieżące wsparcie w zakresie Subskrypcji, w tym rozwiązywanie problemów technicznych, zarządzanie użytkownikami, itp. Polski Dostawca pełni w tym zakresie funkcję dystrybutora (z j. angielskiego „reseller”) w świadczeniu Subskrypcji.

W opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, faktury dokumentujące nabycie Subskrypcji są i będą wystawiane w przyszłości przez Polskiego Dostawcę. Płatności są i będą dokonywane przez Wnioskodawcę bezpośrednio na jego polski rachunek bankowy.

W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy płatności dokonywane na rzecz Polskiego Dostawcy podlegają i będą podlegać w przyszłości opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.) (dalej: „ustawa o CIT”), mając na uwadze, że płatności za Subskrypcję, której producentem jest Dostawca Zagraniczny są i będą dokonywane na rzecz podmiotu będącego polskim rezydentem podatkowym, a w konsekwencji, czy Wnioskodawca w odniesieniu do dokonanej płatności za Subskrypcję może pełnić funkcję płatnika.

Wnioskodawca zaznaczył, że celem zapytania nie jest ocena płatności za Subskrypcję na gruncie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Z perspektywy Wnioskodawcy, prawnopodatkowa ocena charakteru samej płatności pozostaje bez znaczenia. Przedmiotem wniosku wynikającym z wątpliwości Wnioskodawcy jest kwestia czy obowiązek poboru podatku u źródła może w ogóle zaktualizować się w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest bezpośrednio na rzecz polskiego rezydenta podatkowego.

Pytanie

Czy opisane płatności dokonywane na rzecz Polskiego Dostawcy, wynikające z nabycia Subskrypcji, której producentem jest Podmiot Zagraniczny, stanowią na gruncie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT płatności na rzecz nierezydenta?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, płatności dokonywane na rzecz Polskiego Dostawcy z tytułu nabycia Subskrypcji, której producentem jest Podmiot Zagraniczny, nie rodzą po stronie Wnioskodawcy obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych (tzw. podatku u źródła) na podstawie art. 21 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Wynika to z faktu, że wypłata tych należności jest i będzie dokonywana bezpośrednio na rzecz podmiotu będącego polskim rezydentem podatkowym.

Uzasadnienie Wnioskodawcy.

Wnioskodawca zauważył, iż art. 3 ust. 2 ustawy o CIT wskazuje, że: „Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

Ponadto, art. 21 ust. 1 pkt 1-2a ustawy o CIT stanowi o tym, że „podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze

- ustala się w wysokości 20% przychodów”.

Wnioskodawca zwrócił również uwagę, iż zgodnie z dyspozycją przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, „osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem”.

Zgodnie natomiast z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm., dalej: „o.p.”): „Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu”.

W świetle przytoczonych przepisów, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy we wskazanym opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego znajdą zastosowanie przepisy dotyczące zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych.

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie powstanie obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, bowiem analiza przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że jego zastosowanie uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch podstawowych przesłanek:

1. przychód musi być uzyskany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2. uzyskującym przychód musi być podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, tj. podatnik niemający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu.

Jak wynika z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy niemający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu (nierezydenci podatkowi) podlegają w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. To właśnie w odniesieniu do podatników, o których mowa w tym przepisie, ustawodawca przewidział mechanizm poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych przez płatnika.

W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym beneficjentem płatności dokonywanych przez Wnioskodawcę jest Polski Dostawca, który:

1. jest polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością,

2. posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3. jest polskim rezydentem podatkowym,

4. podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Oznacza to, że Polski Dostawca nie jest zatem podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT.

Wnioskodawca dodatkowo podniósł, że za brakiem obowiązku poboru podatku u źródła w analizowanej sytuacji przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa przepisów ustawy o CIT. Zryczałtowany podatek dochodowy (tzw. podatek u źródła) stanowi wyjątek od ogólnej zasady samoobliczania podatku przez podatnika. Instytucja ta została wprowadzona do polskiego porządku prawnego w ściśle określonym celu - aby zabezpieczyć interesy fiskalne państwa w sytuacji, gdy dochód ze źródła położonego w Polsce jest transferowany do podmiotu zagranicznego (nierezydenta), który nie podlega w Polsce ogólnej jurysdykcji podatkowej.

Skoro w przedstawionym zdarzeniu płatność trafia do polskiego rezydenta podatkowego (Polskiego Dostawcy), który podlega w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i rozlicza podatek dochodowy (CIT) od całości swoich światowych dochodów na zasadach ogólnych, celowościowe uzasadnienie dla stosowania reżimu podatku u źródła całkowicie odpada. Pobór podatku u źródła od płatności dokonywanej między dwoma polskimi rezydentami prowadziłby do absurdalnych wniosków i stanowiłby nieuzasadnione, podwójne obciążenie tego samego dochodu w ramach jednej jurysdykcji podatkowej.

W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, przepisy art. 21 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT nie znajdują zastosowania w odniesieniu do płatności dokonywanych na rzecz Polskiego Dostawcy. Przepisy te dotyczą wyłącznie płatności na rzecz podmiotów niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy Polski Dostawca posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zdaniem Wnioskodawcy, bez znaczenia dla oceny obowiązku poboru podatku u źródła pozostaje okoliczność, że producentem Subskrypcji jest Dostawca Zagraniczny. Istotnym jest to, który podmiot faktycznie otrzymuje wynagrodzenie za świadczenie usługi i jest rzeczywistym odbiorcą należności w rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o CIT.

Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy należy tutaj podkreślić cywilnoprawny i gospodarczy obraz realizowanych transakcji. Pomiędzy Wnioskodawcą a Dostawcą Zagranicznym nie istnieje żaden bezpośredni stosunek prawny (więź obligacyjna), z którego wynikałoby zobowiązanie Wnioskodawcy do zapłaty jakiegokolwiek wynagrodzenia na rzecz podmiotu zagranicznego. Wnioskodawca jest stroną umowy wyłącznie z Polskim Dostawcą i to wobec niego reguluje swoje zobowiązania z tytułu nabycia Subskrypcji.

Przekładając powyższą zasadę na grunt analizowanej sprawy, należy wskazać, że przepisy kreujące obowiązek poboru podatku u źródła odnoszą się wyłącznie do sytuacji, w której dochodzi do transferu należności z terytorium Polski bezpośrednio na rzecz nierezydenta. Potwierdza to linia orzecznicza NSA, w tym wyrok z 15 maja 2017 r. (sygn. akt II FSK 3587/14), w którym Sąd wprost stwierdził, że w świetle powołanych przepisów ustawy o CIT: „obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła) spoczywa na polskim podmiocie dokonującym wypłaty należności na rzecz podmiotu zagranicznego (nierezydenta)”.

Ponadto, powyższe podejście znajduje jednoznaczne potwierdzenie w utrwalonej linii interpretacyjnej organów podatkowych oraz w podstawowych zasadach wykładni prawa. Zgodnie z powszechnie akceptowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych zakazem stosowania wykładni rozszerzającej na niekorzyść podatnika (w tym nakładania obowiązków płatnika poza literalne brzmienie przepisów), obowiązki wynikające z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT mogą aktualizować się wyłącznie w przypadku dokonania wypłaty bezpośrednio na rzecz podmiotu zagranicznego z tytułu wiążącego strony stosunku prawnego.

Biorąc zatem pod uwagę, że wypłata wynagrodzenia w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym następuje na rzecz podmiotu polskiego (Polskiego Dostawcy) z tytułu wiążącego strony stosunku prawnego, całkowicie bezpodstawne i sprzeczne z literalnym brzmieniem art. 21 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o CIT byłoby nakładanie na Wnioskodawcę obowiązków płatnika zagranicznego tytułu płatności dokonywanej na rzecz polskiego rezydenta. Wnioskodawca nie pozostaje w jakiejkolwiek bezpośredniej relacji prawnej z nierezydentem oraz reguluje jedynie własny dług wobec polskiego kontrahenta (polskiego rezydenta podatkowego), a zapłata ta stanowi definitywne zaspokojenie wierzyciela. Ewentualne dalsze rozliczenia Polskiego Dostawcy z jego zagranicznymi dostawcami stanowią odrębną niezależną transakcję, która z punktu widzenia Wnioskodawcy jest bez znaczenia.

Dlatego też, skoro zgodnie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, płatności są i będą dokonywane w przyszłości bezpośrednio na rzecz Polskiego Dostawcy, który jest polskim rezydentem podatkowym oraz rzeczywistym odbiorcą należności, a otrzymane środki nie są przekazywane dalej na rzecz Dostawcy Zagranicznego, to okoliczność ta nie może prowadzić do powstania obowiązku poboru podatku u źródła od płatności dokonywanych na rzecz polskiego rezydenta podatkowego.

Ponadto, racjonalność ustawodawcy nakazuje przyjąć, że skomplikowane i rygorystyczne mechanizmy weryfikacyjne przewidziane w ustawie o CIT dla podatku u źródła - w tym obowiązek dochowania należytej staranności (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT) czy mechanizm obowiązkowego poboru podatku (pay and refund z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT) - zostały skonstruowane wyłącznie z myślą o płatnościach transgranicznych, gdzie istnieje realne ryzyko ucieczki dochodów poza polską jurysdykcję podatkową.

W sytuacji, gdy płatność jest dokonywana na rzecz polskiego rezydenta podatkowego (Polskiego Dostawcy), który wykazuje ten przychód w swoich księgach i opodatkowuje go na ogólnych zasadach w Polsce, stosowanie reżimu WHT mijałoby się z celem tej regulacji. Mechanizmy te nie mają racji bytu w przypadku transakcji o charakterze ściśle krajowym, w których obie strony podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Należy również zwrócić uwagę na aspekt stricte praktyczny, który obnaża brak logiki w ewentualnym nakładaniu na Wnioskodawcę obowiązków płatnika w analizowanym schemacie. Potencjalny wymóg dochowania należytej staranności nałożony na płatnika (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT) zakłada możliwość zweryfikowania przez niego swojego kontrahenta. Tymczasem Wnioskodawca nie posiada żadnych instrumentów prawnych ani faktycznych możliwości, aby weryfikować rozliczenia pomiędzy Polskim Dostawcą a Dostawcą Zagranicznym. Wnioskodawca nie ma wglądu w umowy handlowe łączące te podmioty, nie zna ich ustaleń cenowych (marży Polskiego Dostawcy) ani harmonogramu płatności, ponieważ chroni je tajemnica przedsiębiorstwa. Oczekiwanie od Wnioskodawcy, że przy zapłacie na rzecz polskiego rezydenta będzie weryfikował status i rozliczenia podmiotu zagranicznego, z którym nie łączy go żadna więź prawna, nakładałoby na niego obowiązki niemożliwe do zrealizowania (tzw. impossibilium nulla obligatio est).

W konsekwencji, Wnioskodawca nie jest obowiązany do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od płatności dokonywanych na rzecz Polskiego Dostawcy z tytułu nabycia Subskrypcji. Transakcja nabycia Subskrypcji ma z perspektywy Wnioskodawcy charakter czysto krajowy. Skoro wynagrodzenie trafia do polskiego rezydenta podatkowego, który jest jego ostatecznym beneficjentem, Wnioskodawca nie znajduje podstaw do rozpatrywania tych płatności w kontekście przepisów o podatku u źródła.

Powyższe znajduje potwierdzenie w indywidualnych interpretacjach przepisów prawa podatkowego wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”), w szczególności wskazać należy następujące rozstrzygnięcia:

1. interpretacja DKIS z 16 kwietnia 2019 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.58.2019.2.AJ, w której organ podatkowy uznał stanowisko podatnika za prawidłowe, stwierdzając, że „skoro wypłata następuje na rzecz spółki, której dochody podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p., to brak jest podstawy prawnej do pobrania podatku u źródła w związku z wypłatą wynagrodzenia na rzecz tej spółki za przedmiotowe usługi.”;

2. interpretacja DKIS z 11 lutego 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.566.2021.2.BM, w której organ podatkowy, odstępując od uzasadnienia prawnego, uznał stanowiska podatnika za prawidłowe, zgodnie z którym „od wypłaconego wynagrodzenia z tytułu udostępnienia Znaku Towarowego Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wykonywania obowiązków płatnika związanych z obliczeniem i pobraniem zryczałtowanego CIT w zakresie udziału w zysku Usługodawcy przypadającego Komandytariuszom będących polskimi rezydentami podatkowymi.”;

3. interpretacja DKIS z 12 września 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.367.2025.2.MW, w której organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w zakresie pytania, czy wynagrodzenie z tytułu nabycia licencji użytkownika końcowego do oprogramowania nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a w związku z tym wnioskodawca nie będzie zobowiązany do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Wnioskodawca wskazał w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, że zdarzają się sytuacje, w których nabywa oprogramowanie od podmiotu krajowego posiadającego na terytorium Polski siedzibę lub zarząd, który występuje jedynie w roli pośrednika. Wówczas producentem oprogramowania jest podmiot zagraniczny, tj. nieposiadający w Polsce siedziby lub zarządu, natomiast podmiotem, który dokonuje odsprzedaży oprogramowania na rzecz Wnioskodawcy jest podmiot krajowy, tj. posiadający siedzibę lub zarząd w Polsce.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, płatności dokonywane na rzecz Polskiego Dostawcy nie podlegają i nie będą podlegać w przyszłości opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, a Wnioskodawca nie pełni i nie będzie pełnić w przyszłości funkcji płatnika.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wniósł jak na wstępie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.