Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.339.2026.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismami z 18 sierpnia 2026 r. (wpływ 21 sierpnia 2026 r.) i 19 sierpnia 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką komandytową wpisaną do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Wnioskodawca posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce oraz jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest świadczenie usług związanych z (…).

Z uwagi na charakter prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca podejmuje działania mające na celu pozyskiwanie nowych klientów zainteresowanych świadczonymi usługami. W tym celu Spółka korzysta z usług reklamowych i marketingowych świadczonych przez podmioty zagraniczne będące dostawcami (…) ((…)) m.in. A oraz B.

Usługi nabywane przez Wnioskodawcę obejmują w szczególności udostępnianie narzędzi reklamowych umożliwiających publikację i kierowanie reklam do określonych kategorii odbiorców, promocję działalności Spółki w Internecie, zwiększenie rozpoznawalności marki oraz pozyskiwanie potencjalnych klientów zainteresowanych usługami świadczonymi przez Wnioskodawcę.

Wynagrodzenie wypłacane na rzecz wskazanych podmiotów nie obejmuje należności za korzystanie z praw autorskich, praw własności przemysłowej, know-how ani innych wartości niematerialnych mogących stanowić należności licencyjne w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W związku z nabywaniem wskazanych usług Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy dokonywane płatności mogą podlegać obowiązkowi poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), a także czy dla zastosowania postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania wystarczające jest posiadanie certyfikatów rezydencji uzyskanych w formie elektronicznej.

Spółka pobrała ze stron internetowych kontrahentów zagranicznych certyfikaty rezydencji podatkowej dotyczące odpowiednio A oraz B. Dokumenty te zostały udostępnione przez kontrahentów w formie elektronicznej (pliki PDF) i zgodnie z informacjami posiadanymi przez Wnioskodawcę stanowią dokumenty wystawione przez właściwy irlandzki organ podatkowy zgodnie z przepisami obowiązującymi w Irlandii.

Wnioskodawca nie posiada papierowych wersji wskazanych certyfikatów, gdyż kontrahenci nie udostępniają takich dokumentów w innej formie niż elektroniczna. Wnioskodawca posiada wyłącznie certyfikaty pobrane z oficjalnych źródeł udostępnionych przez kontrahentów.

Z informacji posiadanych przez Wnioskodawcę wynika, że A oraz B nie prowadzą działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez położony tutaj zakład w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Irlandią.

Certyfikaty zawierają dane identyfikujące podatnika oraz okres ich obowiązywania, a Wnioskodawca nie posiada informacji podważających ich autentyczność lub aktualność.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo dane identyfikujące podmioty zagraniczne niemające siedziby na terytorium Polski.

Pytania

1.  Czy w okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego certyfikaty rezydencji pobrane przez Wnioskodawcę w formie elektronicznej (pliki PDF lub JPG), w sposób opisany w stanie faktycznym, można uznać za certyfikaty rezydencji wskazane w art. 4a pkt 12 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?

2.  Czy wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz A oraz B z tytułu nabywanych usług reklamowych i marketingowych stanowi należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a jeżeli tak, to czy przy posiadaniu certyfikatów rezydencji opisanych w stanie faktycznym Wnioskodawca jest uprawniony do niepobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Irlandią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania?

3.  Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 i nr 2 jest twierdząca oraz przy założeniu, że wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz A oraz B z tytułu usług reklamowych i marketingowych stanowi należności objęte zakresem art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, to czy w związku z dokonywaniem wypłat wynagrodzenia na rzecz A oraz B z tytułu nabywanych usług reklamowych i marketingowych Wnioskodawca jest (oraz będzie w przyszłości) zobowiązany do wykazywania tych podmiotów jako podatników w składanej do właściwego urzędu skarbowego informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (IFT-2R), pomimo niepobrania podatku u źródła na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawcy certyfikaty rezydencji podatkowej A oraz B pobrane w opisanej formie elektronicznej należy uznać za certyfikaty rezydencji, o których mowa w art. 4a pkt 12 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Ad 2.

Zdaniem Wnioskodawcy wynagrodzenie wypłacane na rzecz A oraz B z tytułu usług reklamowych i marketingowych stanowi należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Jednocześnie, z uwagi na posiadanie przez Wnioskodawcę certyfikatów rezydencji podatkowej tych podmiotów, Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania postanowień Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Irlandią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i w konsekwencji do niepobierania podatku u źródła od wypłacanego wynagrodzenia.

Ad 3.

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 i pytanie nr 2 jest twierdząca, Wnioskodawca jest (oraz będzie w przyszłości) zobowiązany do wykazywania A oraz B jako podatników w składanej informacji IFT-2R, pomimo niepobrania podatku u źródła na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie do pytania nr 1.

Zgodnie z art. 4a pkt 12 ustawy o CIT przez certyfikat rezydencji rozumie się zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika.

Jednocześnie przepisy ustawy o CIT nie określają formy, w jakiej certyfikat rezydencji powinien zostać wydany. Ustawodawca nie wskazuje bowiem, że dokument taki musi posiadać postać papierową, podpis własnoręczny lub pieczęć organu administracji podatkowej.

W konsekwencji decydujące znaczenie ma okoliczność, czy dokument został wydany przez właściwy organ podatkowy danego państwa zgodnie z obowiązującymi tam przepisami prawa oraz czy potwierdza miejsce siedziby podatnika dla celów podatkowych.

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada certyfikaty rezydencji wystawione zgodnie z regulacjami obowiązującymi w Irlandii. Wnioskodawca nie posiada możliwości uzyskania tych dokumentów w innej formie, gdyż kontrahenci udostępniają je wyłącznie elektronicznie.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie zarówno w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W szczególności Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 25 kwietnia 2022 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.527.2021.2.AK wskazał, że brak jest podstaw do odmowy uznania za prawidłowy certyfikatu rezydencji wystawionego w formie elektronicznej, o ile forma taka jest zgodna z przepisami obowiązującymi w państwie jego wydania.

Na prawidłowość powyższej tezy wskazuje również praktyka interpretacyjna organów podatkowych. Między innymi Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 7 stycznia 2019 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.603.2018.1.BM wskazał, że „brak jest przesłanek do odmowy uznania za ważny certyfikatu rezydencji w formie elektronicznej, jeżeli w takiej formie zgodnie z prawem danego państwa certyfikat taki jest wydawany przez organy podatkowe. Zatem uzyskany przez Spółkę certyfikat rezydencji podatkowej w formie elektronicznej (w formacie pdf lub innym formacie elektronicznym) wydany przez właściwy organ administracji podatkowej w wersji elektronicznej jest dokumentem, o którym mowa w art. 4a pkt 12 w związku z art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p.”

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż certyfikaty rezydencji pobrane w opisany sposób stanowią certyfikaty rezydencji w rozumieniu art. 4a pkt 12 ustawy o CIT i mogą stanowić podstawę do zastosowania postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie do pytania nr 2.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników niemających na terytorium Polski siedziby lub zarządu przychodów ustala się między innymi od przychodów z tytułu usług reklamowych.

Wnioskodawca nabywa od A oraz B usługi polegające na udostępnianiu internetowych platform reklamowych umożliwiających publikację oraz kierowanie reklam do określonych grup odbiorców, promocję działalności gospodarczej Wnioskodawcy, zwiększanie rozpoznawalności marki oraz pozyskiwanie potencjalnych klientów zainteresowanych usługami świadczonymi przez Wnioskodawcę.

W ocenie Wnioskodawcy świadczenia te mieszczą się w pojęciu usług reklamowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, gdyż ich podstawowym celem jest rozpowszechnianie informacji o działalności Wnioskodawcy, promowanie oferowanych usług oraz oddziaływanie na potencjalnych klientów w celu zwiększenia zainteresowania ofertą Spółki.

Jednocześnie zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT przepisy art. 21 ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie natomiast z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada certyfikaty rezydencji podatkowej A oraz B wydane przez właściwy organ podatkowy Irlandii.

Należności wypłacane przez Wnioskodawcę nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Irlandią. Nie są również odsetkami ani dywidendami. W konsekwencji przychody uzyskiwane przez A oraz B z tytułu świadczenia usług reklamowych należy kwalifikować jako zyski przedsiębiorstw w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

W związku z tym, że kontrahenci Wnioskodawcy są rezydentami podatkowymi Irlandii oraz nie prowadzą działalności gospodarczej na terytorium Polski poprzez położony tutaj zakład, przychody uzyskiwane przez nich z tytułu świadczenia usług reklamowych podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie ich rezydencji podatkowej, tj. w Irlandii.

W konsekwencji, pomimo że wypłacane należności mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, Wnioskodawca – posiadając certyfikaty rezydencji podatkowej kontrahentów – jest uprawniony do zastosowania postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i nie jest zobowiązany do poboru podatku u źródła od wypłacanego wynagrodzenia.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie do pytania nr 3.

Jak wynika z art. 26 ust. 3 pkt 2 oraz art. 26 ust. 3d ustawy o CIT, płatnicy dokonujący wypłat należności objętych regulacjami dotyczącymi podatku u źródła są obowiązani do przesyłania podatnikom oraz właściwym organom podatkowym informacji sporządzonych według ustalonego wzoru, obejmujących m.in. informacje dotyczące dokonanych wypłat.

Jednocześnie zgodnie z art. 26 ust. 3d ustawy o CIT informację, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o CIT, sporządzają i przekazują również podmioty dokonujące wypłat należności wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku.

Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że ustawodawca rozdzielił obowiązek poboru podatku od obowiązków informacyjnych związanych z podatkiem u źródła. Oznacza to, że brak obowiązku poboru podatku nie skutkuje automatycznym wyłączeniem obowiązku sporządzenia informacji IFT-2R.

W przedstawionym stanie faktycznym podatnikami, których dotyczyć będą dokonywane przez Wnioskodawcę wypłaty, są A oraz B jako podmioty uzyskujące przychody z tytułu usług reklamowych i marketingowych świadczonych na rzecz Wnioskodawcy.

W konsekwencji, przy założeniu możliwości zastosowania postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania skutkujących niepobraniem podatku u źródła, wskazane podmioty powinny zostać wykazane przez Wnioskodawcę jako podatnicy w składanej informacji IFT-2R.

Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 grudnia 2023 r., znak: 0111-KDIB1-2.4010.539.2023.3.AK organ wskazał, że obowiązek sporządzenia informacji IFT-2R pozostaje aktualny również w przypadku niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Na mocy art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Weryfikacja zastosowania stawki podatku lub zwolnienia, wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, powinna się odbywać z należytą starannością. Obowiązek dochowania należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT spoczywa na płatniku, który dokonując wypłaty nie pobiera podatku u źródła na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stosuje zwolnienie lub obniżoną stawkę. Należy podkreślić, że należyta staranność w weryfikacji warunków niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatku wymagana jest po stronie płatnika bez względu na to, czy suma wypłat należności na rzecz jednego podatnika przekroczy w danym roku podatkowym kwotę 2.000.000 zł. Wniosek taki wynika z literalnego brzmienia art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

W myśl natomiast art. 4a pkt 12 ustawy o CIT:

Jak wynika z przepisów ustawy o CIT, certyfikat rezydencji jest dokumentem wydawanym przez właściwą administrację podatkową, potwierdzającym określony stan faktyczny – miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników podatku dochodowego od osób prawnych jest miejsce siedziby. Wydając takie zaświadczenie właściwy organ potwierdza, że – na moment wydania tego dokumentu bądź na moment w nim określony – stan faktyczny wskazany w jego treści jest zgodny ze stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów prowadzonych przez ten organ bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Certyfikat może zatem dotyczyć wyłącznie zaistniałych, tj. teraźniejszych lub przeszłych stanów faktycznych, nigdy przyszłych okoliczności faktycznych.

Jednocześnie, certyfikat rezydencji stanowi dokument, w oparciu o który możliwe jest ustalenie czy od należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, dokonywanych na rzecz danego podatnika, powinien zostać pobrany przez płatnika podatek, a jeśli tak, jaka stawka podatku (tj. wynikająca z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czy postanowień stosownej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania), powinna zostać zastosowana.

Zauważyć należy również, że nie ma ujednoliconej formy certyfikatów rezydencji. Nie rozstrzyga o tym także definicja certyfikatu rezydencji określona w art. 4a pkt 12 ustawy o CIT. Każde państwo stosuje własny wzór takiego zaświadczenia i ma własne wymogi formalne związane z jego wydaniem. Z punktu widzenia właściwej kwalifikacji dokumentu przedłożonego przez podatnika płatnikowi, który ma stanowić podstawę uwzględnienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, istotne będą zatem pewne istotne składniki tego dokumentu.

Uwzględniając treść powołanego art. 4a pkt 12 ustawy o CIT oraz wynikające z art. 26 ustawy o CIT uwarunkowania, certyfikat rezydencji to dokument:

-     wystawiony przez właściwe dla podatnika organy administracji podatkowej,

-     wskazujący dane identyfikujące podatnika, w tym jego nazwę i siedzibę, datę wystawienia oraz ewentualnie okres ważności dokumentu,

-     zawierający stwierdzenie, że podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w państwie jego siedziby.

Certyfikat rezydencji musi potwierdzać fakt rezydencji podatkowej w dacie uzyskania dochodu. Z przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że dla zastosowania korzystniejszych dla podatnika stawek wynikających z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub skorzystania ze zwolnień przewidzianych w art. 21 i 22 ustawy o CIT nie jest wystarczające posiadanie przez podatnika rezydencji podatkowej w kraju, z którym Polskę łączy taka umowa, ale dodatkowo musi to zostać potwierdzone wydaniem specjalnego dokumentu, jakim jest certyfikat rezydencji. Certyfikatu rezydencji nie może zastąpić inny dowód (np. dokument potwierdzający prowadzenie przez określony podmiot działalności gospodarczej na terytorium danego kraju, a nawet informacja o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej, czy też decyzja podatkowa).

Płatnik, na którym spoczywa obowiązek potrącenia podatku od dochodu osiąganego przez nierezydenta w prawidłowej wysokości, powinien żądać od podatnika co do zasady dokumentu (tj. certyfikatu rezydencji) oryginalnego.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy certyfikaty rezydencji pobrane przez Wnioskodawcę w formie elektronicznej (pliki PDF lub JPG), w sposób opisany w stanie faktycznym, można uznać za certyfikaty rezydencji wskazane w art. 4a pkt 12 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

W myśl art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej:

Dokumentem urzędowym będzie zatem taki certyfikat rezydencji, który został sporządzony w formie przewidzianej przepisami prawa danego państwa przez powołany do tego organ. Jeżeli zatem zgodnie z prawem danego państwa, istnieje możliwość uzyskania zaświadczenia o miejscu siedziby dla celów podatkowych zarówno w formie papierowej, jak i w formie elektronicznej, obie formy są wydawane przez właściwy organ podatkowy danego państwa i mają status równorzędny w świetle prawa tego państwa, to płatnik będzie upoważniony do uznania takiego certyfikatu rezydencji w którejkolwiek z tych form. Taki certyfikat rezydencji w formie elektronicznej będzie zatem podstawą dla płatnika do zastosowania postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z opisu sprawy wynika, że posiadają Państwo certyfikaty rezydencji kontrahentów zagranicznych pobrane ze stron internetowych tych kontrahentów. Dokumenty te zostały udostępnione przez kontrahentów w formie elektronicznej (pliki PDF) i stanowią dokumenty wystawione przez właściwy irlandzki organ podatkowy.

Biorąc pod uwagę, że przepisy (art. 4a pkt 12 ustawy o CIT w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej) wykluczają możliwość potwierdzania rezydencji podatkowej w innej formie niż urzędowy dokument wystawiony przez właściwe organy drugiego państwa, jego kopia (np. kserokopia, faks, skan, fotografia, kopia elektroniczna w formie plików „pdf”, „jpg”, „png”) nie może rodzić wątpliwości co do zachowania w niej integralności oryginału. Takie obawy – zdaniem organu – nie dotyczą oryginalnych dokumentów papierowych (lub ich kopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez uprawnione podmioty), dokumentów elektronicznych sporządzonych przez właściwe władze podatkowe (opatrzonych podpisem elektronicznym) i przekazanych podatnikom lub opublikowanych na oficjalnych stronach internetowych tych władz. W pozostałych przypadkach tj. pobrania pliku elektronicznego (sformatowanego w postaci „pdf”, „jpg”, „png”) ze strony podatnika (beneficjanta płatności) lub ze strony internetowej przez niego wskazanej, nie można wykluczyć ryzyka korzystania z danych, których oryginalna treść (także forma i format) została zmodyfikowana.

Sposób dystrybuowania (wydawania) tego rodzaju certyfikatu (np. wydanie certyfikatu bezpośrednio przez administrację skarbową podatnikowi wnioskującemu o tego rodzaju zaświadczenie czy jego pobieranie przez Spółkę ze strony internetowej podatnika) ma także znaczenie.

W świetle powyższego, w przypadku posiadania certyfikatu rezydencji w formie elektronicznej wystawionego przez właściwy irlandzki organ podatkowy, zgodnie z przepisami obowiązującymi w Irlandii uznać należy, że jeżeli w kraju rezydencji podatkowej dopuszczalna jest taka forma elektroniczna certyfikatów rezydencji, to nie ma podstaw aby kraj, w którym przedkładany jest dokument nie uznawał takiej formy tego zaświadczenia.

Jeżeli przepisy danego kraju uznają, że certyfikat rezydencji wydany w formie elektronicznej jest dokumentem poświadczającym rezydencję podatkową, to nie traci on swoich właściwości poprzez dalsze jego udostępnianie w kanałach elektronicznych, które nie naruszają jego integralności.

Ponadto, certyfikat rezydencji powinien być otrzymany w takiej formie w jakiej jest wydawany w kraju nierezydenta. Jeżeli tego rodzaju dokument jest wydawany przez organ podatkowy w formie dokumentu elektronicznego udostępnianego przez urzędnika organu podatkowego jako plik „pdf” („jpg”) lub za pośrednictwem specjalnych usług internetowych lokalnych organów podatkowych jako skan spełniający wymogi określone ww. przepisami, to stanowi on certyfikat rezydencji, o którym mowa w art. 4a pkt 12 ustawy o CIT, nawet w przypadku jego dalszego przekazywania w niezmienionej formie.

W konsekwencji wskazać należy, że certyfikaty rezydencji udostępniane Państwu w formie elektronicznej (pliki PDF lub JPG) spełniają wymogi wskazane w ww. przepisach. Tym samym, w sytuacji udostępniania ich w niezmienionej formie i formacie – będą stanowiły zaświadczenia, o jakich mowa w art. 4a pkt 12 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia, czy wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu nabywanych usług reklamowych i marketingowych stanowi należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a przy posiadaniu certyfikatów rezydencji Wnioskodawca jest uprawniony do niepobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Irlandią w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Jak wynika z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Należy zauważyć, że w stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania, pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym należy podkreślić, że zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

Jak wskazano powyżej, z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że osoby prawne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

W odniesieniu do treści art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT zauważyć należy, że katalog usług w nim wskazanych jest katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie „oraz świadczeń o podobnym charakterze”. W ramach tego katalogu za świadczenia o podobnym charakterze należy jednakże uznać wyłącznie świadczenia równorzędne do wymienionych w ustawie o CIT. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, winno ono spełnić takie same przesłanki, albo winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane. Niemniej jednak sama nazwa umowy o świadczenie usługi nie może być wyłącznym czynnikiem, który kwalifikuje daną usługę jako należącą do katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.

Należy pamiętać, że podatnik zawsze ma obowiązek prawidłowego klasyfikowania dokonywanych czynności. Na gruncie prawa podatkowego zasadą jest, że o rodzaju czynności decyduje nie nazwa nadana przez strony, lecz rzeczywisty charakter czynności. W rezultacie o zakwalifikowaniu do konkretnego rodzaju usług decyduje treść czynności.

W rozpatrywanej sprawie, Spółka korzysta z usług reklamowych i marketingowych świadczonych przez podmioty zagraniczne będące dostawcami internetowych platform reklamowych. Usługi te obejmują w szczególności udostępnianie narzędzi reklamowych umożliwiających publikację i kierowanie reklam do określonych kategorii odbiorców, promocję działalności Spółki w Internecie, zwiększenie rozpoznawalności marki oraz pozyskiwanie potencjalnych klientów zainteresowanych usługami świadczonymi przez Wnioskodawcę. Podmioty zagraniczne, o których mowa we wniosku nie prowadzą działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez położony zakład. Spółka posiada certyfikaty rezydencji pobrane ze stron internetowych kontrahentów zagranicznych.

W rozpatrywanej sprawie istotne jest więc wyjaśnienie znaczenia pojęcia „usług reklamowych” i „usług marketingowych”.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie definiują ww. pojęć. Wobec braku w ustawie definicji należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej.

Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu celowi.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z dnia 12 czerwca 1997 r. sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje, które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).

Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J. Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53). Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B. Brzeziński M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.

Tym samym, pod pojęciem usług reklamowych rozumie się zatem wszelką działalność promocyjną, w wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności gospodarczej.

Z kolei, działania marketingowe nie zostały literalnie wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT jednak posiadają cechy charakterystycznych do usług wymienionych w pkt 2a ww. przepisu, tj. do usług reklamowych.

„Mały słownik języka polskiego” definiuje marketing jako działalność gospodarczą polegającą na badaniu rynku, tworzeniu i utrzymywaniu popytu, ustalaniu cen, form sprzedaży, reklamie, itp. (Mały słownik języka polskiego, (red.) E. Sobol, Warszawa 1997, s. 420). Z przedstawionej definicji jednoznacznie wynika, że działania marketingowe obejmują bardzo szerokie spektrum działań począwszy od badań rynku, a skończywszy na reklamie. Potwierdzenie tego stanowiska można znaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych.

WSA w Warszawie w wyroku z dnia 18 czerwca 2010 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 204/10) stwierdził, że usługi marketingowe rozumieć należy szeroko, jako działania związane ze sprzedażą, dystrybucją, reklamą czy badaniem rynku.

Marketing określa i kształtuje produkt z punktu widzenia potrzeb nabywców dla utrzymywania popytu.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis stanu faktycznego oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że uzyskiwane przez spółki irlandzkie przychody osiągane z tytułu przedmiotowych usług podlegają w Polsce podatkowi u źródła, ponieważ mieszczą się w katalogu usług, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT i tym samym Państwa Spółka zobowiązana jest do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego.

Zauważyć przy tym należy, że jak wynika z art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy art. 21 ust. 1 ustawy o CIT stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zatem zasadne jest odwołanie się do przepisów Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Madrycie z dnia 13 listopada 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 29, poz. 129 ze zm., dalej: „UPO”) zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Irlandię dnia 7 czerwca 2017 r.

Zgodnie z art. 7 ust. 1, 2 i 7 UPO:

W świetle powyższego, analizując zapisy UPO stwierdzić należy, że należności wypłacane podmiotom irlandzkim z tytułu świadczonych usług należy zakwalifikować na gruncie UPO do zysków przedsiębiorstwa (zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO) co zarazem oznacza, że należności te podlegają opodatkowaniu w Irlandii.

W konsekwencji stwierdzić należy, że dokonując wypłaty wynagrodzenia podmiotom irlandzkim, przy dochowaniu należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT i w sytuacji posiadania aktualnych certyfikatów rezydencji ww. podmiotów, na Spółce nie będzie ciążył obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 7 ust. 1 UPO.

Tym samym, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem wskazującym, że wynagrodzenie wypłacane na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu usług reklamowych i marketingowych stanowi należności, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Ponadto, z uwagi na posiadanie przez Spółkę certyfikatów rezydencji podatkowej tych podmiotów, Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania postanowień UPO i w konsekwencji do niepobierania podatku u źródła od wypłacanego wynagrodzenia.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia, czy w związku z dokonywaniem wypłaty wynagrodzenia na rzecz podmiotów irlandzkich z tytułu nabywanych usług reklamowych i marketingowych Wnioskodawca jest zobowiązany do wykazywania tych podmiotów jako podatników w składanej do właściwego urzędu skarbowego informacji o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (IFT-2R), pomimo niepobrania podatku u źródła na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT:

Art. 26 ust. 3d ustawy o CIT stanowi natomiast, że:

Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że formularz IFT-2/IFT-2R jest informacją o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Informację tę, co do zasady sporządza płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, który dokonuje wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

Co istotne informację, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o CIT, sporządzają i przekazują również podmioty, które dokonują wypłat należności z ww. tytułów, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku. W takim przypadku pomimo niepobrania podatku podmiot ten zobowiązany do wystawienia informacji IFT-2/IFT-2R, którą należy wysłać do odpowiedniego urzędu dla nierezydentów oraz do podatnika.

W rozpatrywanej sprawie, jak wskazano powyżej, Spółka dokonuje wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Zatem, zgodnie z powyższym ma obowiązek przesłania podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT oraz urzędowi skarbowemu - informacji o dokonanych wypłatach i pobranym podatku sporządzonej według ustalonego wzoru.

W świetle powyższego, na Spółce ciąży obowiązek sporządzenia informacji IFT-2/IFR-2R, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy o CIT.

Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Wnioskodawca jest zobowiązany do wykazywania A oraz B jako podatników w składanej informacji IFT-2/IFT-2R, pomimo niepobrania podatku u źródła na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.