Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.340.2025.1.BD

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”, lub „Licencjobiorca”) z siedzibą przy ul. (…), zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla (…), (…) KRS: (…), NIP: (…), REGON: (…) jest osobą prawną zarejestrowaną i działającą na podstawie prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.; dalej: „Ustawa o CIT”).

Spółka jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest (…). Przedmiotem działalności Spółki według nomenklatury PKD jest, w szczególności:

- Badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych,

- Działalność związana z oprogramowaniem;

- Działalność usługowa w zakresie informacji;

- Pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna.

(…) odbywa się na podstawie Umowy o świadczenie usług (…) na rzecz kontrahenta - B (położona oraz zarejestrowana w Państwie Izrael) usług związanych z (…) oraz (…), w tym, przykładowo:

1) dostawą i obsługą oprogramowania;

2) usług w zakresie tworzenia (…);

3) usług w zakresie umieszczania i przetwarzania (…);

4) wsparcia technicznych oraz doradczych dla użytkowników końcowych (…).

W celu prawidłowego funkcjonowania Spółki koniecznie jest używanie nie tylko oprogramowania związanego z (…) oraz (…), ale także oprogramowania z zakresu podatkowego oraz prawnego.

Na podstawie art. 11k Ustawy o CIT Spółka jest zobowiązana do przygotowania sprawozdania podatkowego w zakresie cen transferowych TPR-C(5). Sporządzenie ww. sprawozdania wymaga specjalistycznej wiedzy oraz danych. W celu należytego przygotowania sprawozdania konieczny jest dostęp do specjalistycznego oprogramowania - (…) oraz (…) (dalej jako: „Oprogramowanie”).

Ww. oprogramowania służą do automatyzacji i optymalizacji przygotowywania dokumentacji cen transferowych, w tym przygotowania sprawozdania podatkowego. Wskazane oprogramowanie zapewnia spójność i dokładność sprawozdania, upraszcza zbieranie oraz analizę danych, a także obsługuje formaty dokumentacji zgodne z międzynarodowymi standardami, takimi jak (…) (…).

Spółka planuje zakup dostępu do Oprogramowania (dostęp typu SaaS, opis poniżej) na podstawie Wewnątrzgrupowej Umowy Sublicencyjnej ((…); dalej jako: „Umowa Sublicencyjna”), która zostanie podpisana między A a B. Dostęp do Oprogramowania będzie odbywał się przez stronę internetową (…) na podstawie udzielonych przez B loginów i haseł.

B jest izraelską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…), Izrael oraz posiada numer rejestracyjny: (…) (dalej jako: „Licencjodawca”). Licencjodawca nie jest właścicielem Oprogramowania, ale nabywa go bezpośrednio od właściciela.

Na podstawie Umowy Sublicencyjnej Spółka planuje nabywać od Licencjodawcy niewyłącznej, niezbywalnej i odwołalnej Sublicencji na używanie Oprogramowania (dalej jako: „Sublicencja”). Spółka będzie nabywać Sublicencję w celu korzystania z Oprogramowania jako jego użytkownik końcowy (tzw. „end-user”), w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w szczególności w celu przygotowania sprawozdania TPR-C(5).

Spółka będzie wykorzystywać Oprogramowanie wyłącznie na własny użytek bez prawa dalszego udzielenia Sublicencji. Sublicencja zostanie udzielona za pośrednictwem usługi typu Software as a Service (dalej jako: „SaaS”). SaaS (z ang. oprogramowanie jako usługa) polega na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Model ten zwany jest również modelem subskrypcyjnym. SaaS to kompletne rozwiązanie programowe, w ramach którego cała podstawowa infrastruktura, oprogramowanie i dane aplikacji znajdują się w centrum danych dostawcy lub jego podwykonawcy, dzięki czemu użytkownik może korzystać z funkcjonalności oprogramowania za pośrednictwem Internetu, bez konieczności angażowania własnej infrastruktury i urządzeń.

Spółka będzie dokonywać na rzecz Licencjodawcy cykliczne opłaty subskrypcyjne za Oprogramowanie za okres używania (dalej jako: „Opłaty Subskrypcyjne”).

Na podstawie nabytej Sublicencji Spółka będzie uprawniona do dostępu przez stronę internetową za pośrednictwem SaaS oraz korzystania z Oprogramowania na całym świecie na okres nie więcej niż 12 miesięcy. Spółka w zamian za Opłaty Subskrypcyjne uzyskuje wyłącznie prawo do wykorzystania Oprogramowania dla własnych potrzeb w ściśle określonym zakresie. Umowa Sublicencyjna nie przenosi żadnych autorskich praw majątkowych do Oprogramowania, ani praw do infrastruktury Licencjodawcy oraz bezpośredniego właściciela Oprogramowania. Spółka nie będzie mogła modyfikować ani wyodrębniać udostępnionego mu Oprogramowania, ani udostępniać go podmiotom trzecim w całości ani w części.

Mając na uwadze przedstawiony powyżej opis zdarzenia przyszłego, Spółka, jako płatnik, nabrała wątpliwości odnośnie obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego (tzw. „podatku u źródła”), o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT („podatek u źródła”) od Opłat Subskrypcyjnych wypłacanych Licencjodawcy.

Pytanie

Czy ponoszone przez Spółkę Opłaty Subskrypcyjne dotyczące subskrypcji na Oprogramowanie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w konsekwencji czy Spółka, dokonując ich wypłaty, jest (i będzie) zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki, ponoszone Opłaty Subskrypcyjne dotyczące subskrypcji na Oprogramowanie oraz tzw. „licencji użytkownika końcowego” („end-user license”) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w konsekwencji Spółka, dokonując ich wypłaty, nie będzie zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT.

Należy wskazać, iż polski ustawodawca określił zamknięty katalog dochodów (przychodów), których uzyskanie przez podmioty zagraniczne powoduje powstanie obowiązku potrącenia podatku od tych należności u źródła. Przedmiotowy obowiązek spoczywa na podmiocie polskim wypłacającym należności zagranicznemu kontrahentowi.

Na wstępie Spółka zwraca uwagę, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT „podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”.

W ust. 3 tego artykułu wymieniono dochody (przychody), które w szczególności uważa się za osiągane na terytorium Polski, a wśród nich dochody (przychody) z „tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia” (pkt 5). Natomiast w ust. 5 wskazano, że „za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4”.

Zgodnie z ust. 21 ust. 1 Ustawy o CIT: „podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: 1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), (...) - ustala się w wysokości 20% przychodów; (...)”.

Na podstawie art. 26 ust. 1 zd. 1 Ustawy o CIT: „osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e”.

Niemniej jednak, w opinii Spółki, wskazany wyżej przepis nie obejmuje swoim zakresem przypadku nabycia Sublicencji użytkownika końcowego (tzw. end-user), w tym za pośrednictwem usługi typu SaaS. Zatem pobór podatku u źródła nie dotyczy sytuacji udostępniania wyłącznie „kopii” Oprogramowania dla własnych potrzeb Spółki, tj. sytuacji udzielenia Sublicencji użytkownika końcowego - czyli wyłącznie do korzystania z Oprogramowania we własnym zakresie.

Art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT reguluje opodatkowanie uzyskiwanych w Polsce przez nierezydentów, tj. podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 Ustawy o CIT, m.in. przychodów uzyskiwanych „z praw autorskich i praw pokrewnych”, a więc tzw. „należności licencyjnych”. Przykładem takich należności licencyjnych są opłaty uzyskiwane z tytułu korzystania z utworu (prawa do rozporządzania utworem) w zakresie uzgodnionych pól eksploatacji, zgodnie z art. 50 czy (w odniesieniu do programów komputerowych) art. 74 ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.).

Ze względu, że Licencjodawca jest rezydentem podatkowym Izraela, do sytuacji opisanej we wniosku ma zastosowanie Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Państwa Izrael w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Jerozolimie dnia 22 maja 1991 r. (Dz.U. 1992 nr 28 poz. 124).

Art. 12 ust. 3 ww. Umowy określa pojęcie „należności licencyjne”:

„3. Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane za użytkowanie lub prawo do użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin i nagrań wideo oraz filmów i taśm dla nagrań radiowych lub telewizyjnych, każdego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego albo za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, albo za udostępnienie informacji związanej ze zdobytymi doświadczeniami w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej”.

Jak wynika z powyższego, o opłatach będących „należnościami licencyjnymi” w powyższym rozumieniu można zatem mówić wtedy, gdy osoba posiadająca prawa do programu komputerowego (np. jego autor) ceduje część lub całość tych praw w drodze udzielonej licencji na osobę trzecią w celu eksploatacji handlowej oprogramowania - gdy np. autor upoważnia osobę trzecią do zmodyfikowania oprogramowania w celu jego dalszego rozpowszechniania (w takiej zmodyfikowanej wersji) i osiągania z tego tytułu przychodów.

Jednocześnie, na gruncie międzynarodowego prawa podatkowego - np. w Komentarzu do Modelu Konwencji OECD (przykład niżej) - przyjmuje się, że takimi należnościami licencyjnymi (opodatkowanymi podatkiem u źródła) nie są opłaty za korzystanie z oprogramowania w oparciu o „licencję użytkownika końcowego” (end-user license). Chodzi tutaj o tego rodzaju licencję, która przyznaje uprawnienia pozwalające jedynie na faktyczne korzystanie z tego oprogramowania, zgodnie z jego przeznaczeniem.

Przykładowo, w Komentarzu wskazano, że:

„14. W innych rodzajach transakcji prawa nabyte w związku z prawem autorskim są ograniczone do tych, które są niezbędne do umożliwienia użytkownikowi korzystania z programu, na przykład w przypadku, gdy nabywca otrzymuje ograniczone prawa do zwielokrotniania programu. Taka sytuacja ma zazwyczaj miejsce w przypadku transakcji nabycia kopii programu. Prawa przenoszone w takich przypadkach są specyficzne dla charakteru programów komputerowych. Umożliwiają one użytkownikowi kopiowanie programu, na przykład na dysk twardy komputera użytkownika lub w celach archiwalnych. (...) Niezależnie od tego, czy prawo to jest przyznane na mocy przepisów prawa, czy na podstawie umowy licencyjnej zawartej z właścicielem praw autorskich, skopiowanie programu na dysk twardy komputera lub do pamięci o dostępie swobodnym lub wykonanie kopii archiwalnej jest niezbędnym etapem korzystania z programu. W związku z tym prawa związane z tymi czynnościami kopiowania, o ile nie wykraczają one poza umożliwienie użytkownikowi skutecznego korzystania z programu, nie powinny być brane pod uwagę przy analizie charakteru transakcji dla celów podatkowych. Płatności w tego rodzaju transakcjach byłyby traktowane jako przychody handlowe zgodnie z art. 7.” („Model Tax Convention on Income and on Capital. Volume I and II (Updated 21 November 2017) [online]. OECD, 2019. [dostęp 30-06-2025]. Dostęp w Internecie - http://dx.doi.org/10.1787/g2g972ee-en”, akapit 14 komentarza do art. 12).

Z powyższego wynika, że prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z programu (co więcej nie ma znaczenia czy Oprogramowanie zostało zainstalowane na urządzeniu, czy dostęp został zapewniony przez SaaS), niepozwalające na wykorzystywanie tego programu komercyjnie (jego rozpowszechnianie czy sublicencjonowanie), nie stanowią podstawy do traktowania naliczanych opłat jako należności licencyjnych w rozumieniu Modelu Konwencji OECD. Takie opłaty są zbliżone bardziej do opłat za nabycie egzemplarza produktu do wykorzystania na własny użytek - programu, który można jedynie uruchomić (otworzyć) przez Internet.

W konsekwencji dochód uzyskiwany w postaci takich opłat licencyjnych nie powinien na gruncie Modelu Konwencji OECD podlegać opodatkowaniu w oparciu o art. 12 („Należności licencyjne”), tylko na podstawie art. 7 („Zyski przedsiębiorstw”).

Natomiast w świetle polskiej Ustawy o CIT tego rodzaju opłaty nie powinny być traktowane jako przychody „z praw autorskich lub praw pokrewnych” z art. 21 ust. 1 pkt 1 - nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie tego przepisu. Przedmiotem licencji „end-user” nie są bowiem prawa autorskie lub prawa pokrewne, do których odwołuje się ten przepis, tylko uprawnienie do używania egzemplarza utworu (faktycznego korzystania z niego, zgodnie z jego przeznaczeniem).

W ocenie Spółki przedstawiona w opisie zdarzenia przyszłego Sublicencja, która została udzielona przez SaaS, oraz z tytułu której Spółka będzie dokonywać Opłaty Subskrypcyjne na rzecz Licencjodawcy, stanowi licencję użytkownika końcowego, o której mowa powyżej.

Jak wskazano, Spółka planuje nabywać Sublicencję o charakterze niewyłączonym, w celu korzystania z Oprogramowania jako jego użytkownik, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Spółka będzie wykorzystywać Oprogramowanie wyłącznie na własny użytek, w szczególności w celu przygotowania sprawozdania TPR-C(5). Jednocześnie Spółka nie dysponuje prawem do wprowadzania zmian w Oprogramowaniu w żadnym zakresie. Co więcej, Spółka nie dysponuje również prawem do rozpowszechniania (w tym użyczania lub najmowania) Oprogramowania ani jego kopii. Na podstawie udzielonej Sublicencji Spółka nie może np. wprowadzić zmian w Oprogramowaniu i rozpocząć jego dalszego rozpowszechniania, jako sprzedaży nowego (ulepszonego) produktu rynkowego. Jak też wskazano, Spółka nie ma też prawa do udzielania jakichkolwiek sublicencji na rzecz osób trzecich; Spółka nie może też upoważnić żadnej innej osoby do korzystania z Oprogramowania w tym znaczeniu, że nie może go udostępnić innemu podmiotowi.

Ponadto, w ramach udzielonej Sublicencji nie zostają na Spółkę przeniesione jakiekolwiek majątkowe prawa autorskie do Oprogramowania. Zakres udzielonej przez Licencjodawcę Sublicencji nie pozwala zatem Spółce na jakiekolwiek wykorzystywanie tego programu komercyjnie (jego rozpowszechnianie czy sublicencjonowanie). Na Spółkę nie scedowano żadnych praw, które pozwalałby jej na eksploatację handlową Oprogramowania - np. prawo do zmodyfikowania Oprogramowania w dowolnym zakresie i następnie jego sprzedaż pod nową nazwą.

Mając na względzie wskazane powyżej okoliczności, w ocenie Spółki Sublicencja nabyta przez Spółkę od Licencjodawcy i otrzymana na podstawie SaaS ma charakter licencji użytkownika końcowego (end-user license). Wobec tego opłaty ponoszone z tytułu tej Sublicencji w postaci opłat za subskrypcję nie powinny być traktowane jako „należności licencyjne” - przychody z tytułu praw autorskich i praw pokrewnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT.

A zatem, zgodnie z pytaniem i przedstawionym stanowiskiem we wniosku, ponoszone przez Spółkę Opłaty Subskrypcyjne, jako dotyczące tzw. „licencji użytkownika końcowego” („end-user license”), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, a w konsekwencji Spółka, dokonując ich wypłaty, nie będzie zobowiązana jako płatnik do pobrania podatku u źródła od tych wypłat na podstawie art. 26 ust. 1 Ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z podmiotem wymienionym we wniosku, dla którego dane w zakresie realizacji wymiany informacji podatkowych z innymi państwami zostały przez Państwa wskazane.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.