Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.396.2026.1.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) Sp. z o.o. z siedzibą w (…) (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, podlegającym opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów. Spółka jest także zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę jest (…).

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w branży (…). W wyniku okoliczności od Wnioskodawcy niezależnych, a (…) którego koszt stanowi istotny składnik wydatków ponoszonych przez Wnioskodawcę.

W celu (…) uruchomiony został program (…), do których zalicza się m.in. Wnioskodawca, jak również spółka powiązana z grupy (…). Program ten – (…) – polegał na otrzymaniu bezzwrotnego wsparcia finansowego, które stanowiło pomoc publiczną. Program realizowany był przez Skarb Państwa – Ministra Rozwoju i Technologii, którego reprezentował Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (dalej: „NFOŚiGW”) i działający w imieniu NFOŚiGW jego Prezes.

Program realizowany był za lata (…) w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. z 2022 poz. 2088 – dalej: „Ustawa”). Otrzymanie wsparcia wymagało spełnienia przesłanek określonych w ww. ustawie, złożenia wniosku o udzielenie pomocy oraz zawarcia umowy ze Skarbem Państwa – Ministrem Rozwoju i Technologii, który reprezentowany był przez NFOŚiGW.

Spółka złożyła wniosek o przyznanie bezzwrotnej pomocy za lata (…) i w związku ze spełnieniem ustawowych przesłanek oraz w oparciu o zawarte z NFOŚiGW umowy, przyznane zostało na jej rzecz wsparcie w wysokości:

1)  (…) zł – otrzymana w dniu (…)r.;

2)  (…) zł – otrzymana w dniu (…) r.

W związku z wprowadzeniem wsparcia w postaci wypłaty środków, Rada Ministrów podjęła uchwałę nr 1/2023 z dnia 3 stycznia 2023 r. – w punkcie 7 załącznika do przedmiotowej uchwały wskazano, że pomoc jest udzielana w formie bezzwrotnej (wypłacana zaliczkowo), z zastrzeżeniem, że beneficjent pomocy może być zobowiązany do jej zwrotu. Zwrot otrzymanej pomocy mógł nastąpić tylko i wyłącznie w ściśle określonych przypadkach, wskazanych w punkcie 15 załącznika – jako okoliczności skutkujące koniecznością zwrotu otrzymanej pomocy przyjęto jej nienależne przyznanie bądź przyznanie w wysokości wyższej niż wynikającej z określonych zasad.

W kolejnych latach Rada Ministrów podejmowała następne uchwały dotyczące programu wsparcia przedsiębiorstw energochłonnych, a to:

1)  uchwała Rady Ministrów nr 141/2023 z dnia 8 sierpnia 2023 r. dotycząca wsparcia w 2023 r. oraz zmieniająca ją uchwała Rady Ministrów nr 190/2023 z dnia 13 października 2023 r.;

2)  uchwała Rady Ministrów nr 100/2024 z dnia 24 września 2024 r. dotycząca wsparcia w 2024 r. oraz zmieniająca ją uchwała Rady Ministrów nr 135/2025 z dnia 15 listopada 2024 r.

Wskazane powyżej kwoty zostały rozpoznane przez Wnioskodawcę jako przychód podatkowy na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 z późn. zm. – dalej: „ustawa o CIT”), tj. w datach wpływu poszczególnych transzy pomocy na rachunek bankowy Spółki, a to w 2023 r. w kwocie (…) zł oraz w 2024 r. w kwocie (…) zł.

Aktualnie Spółka powzięła wątpliwość, czy otrzymane przez nią kwoty powinny stanowić po jej stronie przychód faktycznie podlegający opodatkowaniu, czy też przychód korzystający ze zwolnienia z opodatkowania.

Pytanie

Czy otrzymana pomoc w związku z realizacją programu „(…)” w latach (…) może stanowić przychód zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, otrzymana pomoc w związku z realizacją programu „(…)” w latach (…) będzie stanowić przychód zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Co do zasady więc, wszelkie otrzymane przez podatnika środki pieniężne będą stanowić po jego stronie przysporzenie o charakterze przychodu podatkowego.

W niniejszym przypadku w latach (…) Spółka otrzymała pomoc publiczną stanowiącą rekompensatę związaną ze wzrostem cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w łącznej kwocie (…) zł, odpowiednio (…) zł w (…) r. oraz (…) w 2024 r.

Wnioskodawca, zgodnie ze wskazaniem art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, uznał ww. środki pieniężne za przychód podatkowy. Jednocześnie, przychód ten został przez Wnioskodawcę rozpoznany w oparciu o metodę kasową wskazaną w art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, a to w dacie wpływu środków na rachunek bankowy Spółki.

Niemniej jednak, Wnioskodawca powziął wątpliwość co do zasadności opodatkowania przychodu z tytułu otrzymanej rekompensaty w związku ze (…).

W art. 3 ust. 1 Ustawy wskazano, że Rada Ministrów może przyjąć, w drodze uchwały, program rządowy udzielania przedsiębiorcom pomocy. Jak już podkreślono w stanie faktycznym, Rada Ministrów podjęła stosowne uchwały regulujące kwestie przyznawania pomocy przedsiębiorstwom (…), do których zalicza się Wnioskodawca.

W uchwałach tych przyjęto, że źródłem pomocy udzielanej przedsiębiorstwom (…) jest Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21-25 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 807 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy, Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, zwany dalej „Funduszem”, jest państwowym funduszem celowym.

Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 2 tej ustawy, dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw gospodarki. Przyjęto jednocześnie, że w imieniu ministra właściwego do spraw gospodarki operatorem programu wsparcia dla przedsiębiorstw energochłonnych został NFOŚiGW, w imieniu którego działa jego Prezes – w tym zakresie wprowadzone zostały dodatkowe regulacje w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 z późn. zm.).

W art. 22 ust. 1 tej ustawy wskazane zostały źródła finasowania (przychody) przedmiotowego Funduszu, do których zalicza się:

1)  środki ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2c ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;

2)  odsetki od wolnych środków Funduszu przekazanych w zarządzanie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483, 1844 i 1846 oraz z 2026 r. poz. 426, 635 i 680);

3)  środki stanowiące zwroty rekompensat dokonywane na podstawie decyzji, o której mowa w art. 15;

3a) niewykorzystane środki, o których mowa w art. 9 ust. 6a ustawy z dnia 15 grudnia 2022 r. o szczególnej ochronie niektórych odbiorców paliw gazowych w 2023 r. oraz w 2024 r. w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz. U. z 2025 r. poz. 204);

4)  inne przychody.

Z powyższych regulacji wynika więc, że źródłem rekompensat, które otrzymała Spółka w latach (…), są środki budżetowe.

W tym miejscu Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, wolne od podatku są m.in. dotacje otrzymane z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.

Wnioskodawca podkreśla, że przepisy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, jak również inne przepisy prawa podatkowego, w tym m.in. przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 z późn. zm. – dalej: „OP”) nie przewidują definicji dotacji, w tym dotacji otrzymanych z budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Przez przepisy prawa podatkowego Wnioskodawca rozumie, zgodnie z art. 3 pkt 2 OP, przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Definicja „dotacji” została natomiast uwzględniona w art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 z późn. zm. – dalej: „UFP”), w którym przyjęto, że dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych.

W ocenie Wnioskodawcy, z uwagi na odrębność (autonomię) prawa podatkowego w stosunku do pozostałych gałęzi prawa, w tym także prawa finansowego, brak jest możliwości stosowania ww. definicji „dotacji” w przypadku, w którym nie wynika to z wyraźnie wyrażonej woli ustawodawcy. Autonomia prawa podatkowego, w tym także w zakresie siatki pojęciowej, została potwierdzona w prawomocnym wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt: I SA/Go 358/22, w którym sąd te podkreślił, że cechą charakterystyczną polskiego prawa podatkowego jest jego autonomiczność w stosunku do innych gałęzi prawa pozytywnego.

Analogiczne stanowisko potwierdza także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt: I SA/Wr 102/21, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 26 marca 2024 r., sygn. akt: I SA/Bd 154/24 czy też wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt: I SA/Gd 178/25.

Wnioskodawca podkreślił w tym miejscu, że w przypadku w którym ustawodawca, dla potrzeb przepisów prawa podatkowego, miał na celu odwołanie się do konkretnych definicji wynikających z odrębnych przepisów, czynił to wprost odwołując się do poszczególnych regulacji. Tytułem przykładu Wnioskodawca wskazuje m.in.:

1)  art. 17 ust. 1 pkt 53 ustawy o CIT, w którym przyjęto, że wolne od podatku są środki finansowe otrzymane przez uczestnika projektu jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1, 2 i 4, pkt 5 lit. a i b i pkt 5a-5d ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

2)  art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, w którym przyjęto, że przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (…);

3)  art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, w którym przyjęto, że zwalnia się od podatku państwowe fundusze celowe, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

W niniejszym przypadku ustawodawca nie odwołał się w treści art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT do definicji dotacji wynikającej z przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a tym samym, biorąc pod uwagę ww. przykłady w których odwołanie to zostało uwzględnione w sposób jednoznaczny, przyjąć należy, że uczynił to ustawodawca w sposób w pełni świadomy, i nie było jego zamiarem ograniczenie zwolnienia z opodatkowania tylko i wyłącznie do dotacji w rozumieniu art. 126 UFP.

W przypadku, w którym brak jest legalnej definicji danego pojęcia przyjętej przez ustawodawcę dla celów podatkowych, należy odwołać się do językowego znaczenia tego pojęcia, co znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 5 października 2023 r., sygn. akt: I SA/Go 161/23, w którym sąd ten podkreślił, że wykładnia językowa jest zatem nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa podatkowego, ale również zakreśla jej granice. W procesie interpretacji prawa przyjmuje się domniemanie, że ustawodawca posługuje się językiem powszechnym. Oznacza to, że w procesie interpretacji prawa przyjmować należy takie znaczenie terminów i zwrotów użytych w tekście przepisów prawnych, jakie mają one w języku etnicznym, to najszerzej stosowanym na terytorium danego państwa. Oznacza to, że jeżeli jakieś pojęcie nie jest zdefiniowane, zasadą powinno być potoczne rozumienie tego terminu (...). Zgodzić się więc należy ze Skarżącą, że ustawodawca objął zwolnieniem od podatku dochodowego od osób prawnych wszelkiego rodzaju pomoc publiczną, która odpowiada językowemu znaczeniu pojęciu dotacja, skoro w ustawie podatkowej nie zawarł definicji tego pojęcia ani też jakichkolwiek dodatkowych ograniczeń.

Analogiczne stanowisko potwierdzają także wyroki WSA we Wrocławiu z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt: I SA/Wr 146/22, wyrok WSA w Bydgoszczy z 12 marca 2024 r., sygn. akt: I SA/Bd 110/24 czy też WSA w Rzeszowie z 18 lipca 2023 r., sygn. akt: I SA/Rz 244/23.

W zależności od dokonanego wyboru, pojęcie „dotacji” w języku zwyczajowym określane jest jako:

•      bezzwrotna pomoc finansowa udzielana jakiejś instytucji na określony cel – tak „Nowy słownik języka polskiego” (red. nauk. B. Dunaj);

•      bezzwrotna pomoc finansowa udzielona przedsiębiorstwu, instytucji lub organizacji ze środków publicznych” – tak „Słownik języka polskiego PWN”.

Kluczowe w tym wypadku nie jest to jakim określeniem posłużył się ustawodawca, lecz to, czy rekompensata o której mowa w Ustawie zbieżna jest z pojęciem „dotacji”, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT. W ocenie Wnioskodawcy, jak już wskazano, rekompensata otrzymana przez Spółkę od NFOŚiGW spełnia przesłanki dotacji w rozumieniu ww. definicji słownikowych oraz art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT, gdyż mają one tożsamy charakter, w szczególności, stanowią świadczenie bezzwrotne (w tym zakresie nie uwzględnia się możliwości zwrotu w przypadku naruszenia przepisów związanych z jego przyznaniem lub niewłaściwym wydatkowaniem).

W niniejszym przypadku, jak już wskazano, środki z tytułu rekompensaty pochodziły z budżetu państwa i wypłacane były za pośrednictwem Ministerstwa Rozwoju i Technologii. W art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT przyjęto ponadto, że zwolnione z opodatkowania są dotacje z budżetu państwa, przy czym, przepis ten nie wymaga, aby dotacje były wypłacone bezpośrednio z tego budżetu, lecz by stanowiły były to środki budżetowe. Taki pogląd znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt: II FSK 847/23, w którym sąd ten wskazał, że wprawdzie przepis ten posługuje się pojęciem „dotacji z budżetu państwa”, jednak nie wymaga, aby środki były wypłacane bezpośrednio z budżetu. Wystarczające jest, aby pochodziły ze środków budżetowych. Ustawa podatkowa nie uzależnia zastosowania zwolnienia od określonej procedury przyznawania świadczenia, lecz jedynie od źródła jego finansowania. Z tego względu bez znaczenia pozostają okoliczności, że rekompensata została przyznana decyzją Prezesa URE lub że dysponentem funduszu jest minister właściwy do spraw gospodarki.

Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w wyroku NSA z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt: II FSK 365/23, wyroku NSA z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt: II FSK 2206/23.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie przedmiotowej rekompensaty potwierdza m.in.:

1)  wyrok NSA z 17 lutego 2026 r., sygn. akt: II FSK 1007/25, w którym sąd ten oddalił skargę Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na wyrok WSA w Gdańsku z 21 maja 2025 r., sygn. akt: I SA/Gd 178/25 uchylający interpretację organu z 9 stycznia 2025 r., nr: 0111-KDIB1-2.4010.651.2024.2.EJ;

2)  wyrok NSA z 2 czerwca 2026 r., sygn. akt: II FSK 1286/24, w którym sąd ten oddalił skargę Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na wyrok WSA w Łodzi z 5 czerwca 2024 r., sygn. akt: I SA/Łd 191/24 uchylający interpretację organu z 10 stycznia 2024 r., nr: 0111-KDIB1-2.4010.609.2023.1.ANK;

3)  wyrok WSA w Poznaniu z 7 marca 2024 r., sygn. akt: I SA/Po 720/23;

4)  wyrok WSA w Warszawie z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt: III SA/Wa 880/24 uchylający interpretację organu z 28 lutego 2024 r., nr: 0114-KDIP2-2.4010.705.2023.1.AS;

5)  wyrok WSA w Warszawie z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt: III SA/Wa 1052/24 uchylający interpretację organu z 4 marca 2024 r., nr: 0111-KDIB1-2.4010.47.2024.1.MK;

6)  wyrok WSA we Wrocławiu z 8 lutego 2024 r., sygn. akt: I SA/Wr 771/23 uchylający interpretację organu z 28 czerwca 2023 r., nr: 0111-KDIB2-1.4010.205.2023.1.KK;

7)  wyrok WSA we Wrocławiu z 17 października 2024 r., sygn. akt: I SA/Wr 429/24 uchylający interpretację organu z 22 marca 2024 r., nr: 0111-KDIB1-2.4010.65.2024.2.AK;

8)  wyrok WSA w Olsztynie z 21 maja 2025 r., sygn. akt: I SA/Ol 155/25 uchylający interpretację organu z 17 stycznia 2025 r., nr: 0111-KDIB1-3.4010.650.2024.1.AN.

Podobne stanowisko wynika także z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 26 czerwca 2026 r., nr: 0111-KDIB1-2.4010.651.2024.9.EJ wydanej w wyniku orzeczenia NSA z 17 lutego 2026 r., sygn. akt: II FSK 1007/25 oraz poprzedzającego go wyroku WSA w Gdańsku z 21 maja 2025 r., sygn. akt: I SA/Gd 178/25.

W ww. interpretacji organ przyjął, że jak wskazał NSA w wyroku z 17 lutego 2026 r, sygn. akt II FSK 1007/25 zapadłym w niniejszej sprawie: „Z punktu widzenia ustawodawcy, co jednoznacznie wynika z treści art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., ważne jest źródło pochodzenia środków dotacji, którym musi być budżet państwa lub budżet jednostki samorządu terytorialnego, a to kryterium sporna pomoc wypełnia. W tym przypadku źródłem finansowania wypłacanej pomocy jest nadwyżka finansowa zgromadzona w Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji oraz środki pochodzące z pożyczki z budżetu państwa (patrz: uzasadnienie do projektu ustawy z 29 września 2022 r.). Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 ustawy z (…). Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz wskazania Sądu w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że przyznana Państwu bezzwrotna pomoc publiczna na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów (…) oraz załączniku do tej uchwały, stanowiła świadczenie publicznoprawne z budżetu państwa, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT. Tym samym otrzymana przez Państwa bezzwrotna Pomoc publiczna, o której mowa we wniosku, stanowi Państwa przychód, który korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy CIT”.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, rekompensata z tytułu (…), stanowiąca pomoc publiczną i wypłacana przez Ministerstwo Rozwoju i Technologii w związku z realizacją ustawy z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024, stanowi dotację w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT i korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Ustawa z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2088) wprowadziła możliwość przyjęcia przez Radę Ministrów programów pomocowych, mających na celu udzielenie wsparcia finansowego określonym grupom przedsiębiorców, w przypadku których prowadzenie działalności gospodarczej jest zagrożone z uwagi na dynamiczny wzrost kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, wynikających z obecnej dynamicznej sytuacji na rynku energii.

Podstawą przyjmowania programów pomocowych przez Radę Ministrów jest opublikowany w marcu 2022 r. komunikat Komisji Europejskiej „Tymczasowe kryzysowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki po agresji Rosji wobec Ukrainy” (dalej: „Komunikat Komisji” lub „Tymczasowe Ramy Kryzysowe”), w którym dopuszczona została możliwość udzielania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej pomocy publicznej z tytułu zakłóceń w działalności gospodarki Unii Europejskiej (UE). Pomoc ta ma służyć przede wszystkim zapewnieniu płynności i dostępu do finansowania dla przedsiębiorstw zmagających się z wyzwaniami obecnego kryzysu, przy jednoczesnym zachowaniu warunków działania na jednolitym rynku UE. Wsparcie może być udzielone na pokrycie zwiększonych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej związanych ze wzrostem cen energii elektrycznej oraz gazu ziemnego.

Na podstawie powołanej na wstępie ustawy:

-  uchwałą z 3 stycznia 2023 r. nr 1/2023 Rada Ministrów przyjęła program rządowy pod nazwą „Pomoc dla sektorów energochłonnych związana z nagłymi wzrostami cen gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2022 r.” Powyższa uchwała została zmieniona uchwałą z 8 lutego 2023 r. – Nr 17/2023;

-  uchwałą z 8 sierpnia 2023 r. nr 141/2023 Rada Ministrów przyjęła program rządowy pod nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 r.” Powyższa uchwała została zmieniona uchwałą z 13 października 2023 r. – Nr 190/2023.

-  uchwałą z 24 września 2024 r. nr 100/2024 Rada Ministrów przyjęła program rządowy pod nazwą „Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2024 r.”, powyższa uchwała została zmieniona uchwałą z 15 listopada 2024 r. – Nr 135/2024

Operator programu (Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej), działając w imieniu ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie oceny wniosku zawiera umowę z przedsiębiorstwem, na mocy której, zostaje udzielona pomoc publiczna. Umowa określa przeznaczenie pomocy, jej wysokość, warunki udzielenia pomocy, termin i sposób jej rozliczenia (w tym zobowiązanie przedsiębiorcy do zwrotu pomocy w przypadku gdy pomoc przyznana zostałaby w wysokości wyższej niż należna), a także tryb kontroli. Wypłata pomocy jest dokonywana na rachunek bankowy wskazany we wniosku składanym do Operatora Programu. Udzielona w ramach programu pomoc ma rekompensować koszty związane ze wzrostem cen zakupu energii elektrycznej lub gazu.

Ustawa wprowadzająca powyższe rozwiązanie nie określa przepisów szczególnych wyłączających/zwalniających z opodatkowania otrzymanej pomocy. W związku z tym skutki podatkowe jej otrzymania należy rozpatrywać na zasadach ogólnych.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa CIT”):

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy CIT:

Przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku oraz kosztów uzyskania przychodów poniesionych w celu osiągnięcia przychodu zwolnionego spod opodatkowania.

Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy CIT:

Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie jest przypadkowy i pozwala na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Wystąpienie każdego zdarzenia powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje obowiązkiem opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez podatnika. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku. Przyjęte rozwiązanie legislacyjne pozwala na stosowanie przepisów ustawy niezależnie od specyfiki podmiotów podlegających opodatkowaniu, zmieniających się okoliczności i rzeczywistości gospodarczej, jak również ewolucji różnego rodzaju instrumentów wykorzystywanych w obrocie gospodarczym.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji przychodu. Zwrócić należy uwagę, że katalog przychodów wymienionych w ustawie ma charakter otwarty i jedynie przykładowy. Ustawodawca nie wprowadził do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ogólnej definicji przychodu.

Jak stanowi art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy CIT:

Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej.

Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

W świetle ww. przepisu, otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne (np. w postaci pomocy publicznej) stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

Analizując charakter opisanej we wniosku pomocy publicznej, należy mieć na uwadze, że warunki i tryb udzielenia tego typu pomocy określone zostały w programach rządowych: Pomoc dla przemysłu energochłonnego związana z cenami gazu ziemnego i energii elektrycznej w 2023 i 2024 r. (dalej: „Programy rządowe”), będące załącznikami do uchwał Rady Ministrów. Programy zostały przyjęte na podstawie ustawy z dnia 29 września 2022 r. o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2088, dalej: „ww. ustawa”).

Zgodnie z art. 1 ww. ustawy:

Natomiast zgodnie z art. 2 ww. ustawy:

Z kolei w myśl art. 3 ust. 1-3 ww. ustawy:

Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 7 ww. ustawy:

Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy o CIT:

W tym miejscu zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia „dotacja”. Brak ustawowej definicji pojęcia „dotacja” nie uprawnia jednak do dowolnego określenia jego zakresu znaczeniowego.

Mając powyższe na względzie, uprawnionym jest odwołanie się do ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 ze zm.; dalej: „ufp”), w zakresie rozumienia sformułowania „dotacja” zawartego w przepisach podatkowych.

Zgodnie z zamieszczoną w art. 126 ufp definicją ogólną:

Określone w ww. przepisie dotacje, to środki przeznaczone na cele służące dobru całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości (na cel dostępny lub przeznaczony dla wszystkich). Uznanie otrzymanych środków za „dotację” w rozumieniu ww. ustawy warunkuje przeznaczenie tych środków na cele wartościowe, korzystne lub pożądane przez całe społeczeństwo lub jakąś jego zbiorowość.

Co do zasady, przyznanie dotacji skutkuje możliwością poniesienia w dalszej kolejności określonych wydatków na realizację zadania publicznego, które następuje po otrzymaniu takiej dotacji. Beneficjentem ww. dotacji może być m.in. osoba prawna, realizująca zadania, których celem jest ogólny interes publiczny, czy też Fundusz celowy, realizujący zadanie publiczne w postaci przyznawania rekompensat określonej grupie podmiotów.

Zwolnienie ustanowione w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy CIT dotyczy wszelkich dotacji udzielanych ze środków budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem jednej kategorii – dopłat do oprocentowania kredytów bankowych. Z zastrzeżeniem ww. dopłat, dla zakresu omawianego zwolnienia nie ma znaczenia rodzaj dotacji ani system jej przekazywania i rozliczania. Istotne pozostaje natomiast źródło pochodzenia środków, którym musi być budżet państwa lub budżet jednostki samorządu terytorialnego.

W analizowanym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, pomoc publiczna pochodzi z Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych, który jest państwowym funduszem celowym.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera pojęcia „rekompensata”, zatem zasadne jest posłużenie się wykładnią językową tego pojęcia. Jak wskazuje Słownik języka polskiego (PWN) „rekompensata”, to m.in. „zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś”, „zlikwidowanie poniesionych przez kogoś strat lub doznanych krzywd”. Aby określone środki stanowiły „rekompensatę” musi zaistnieć zatem przyczyna (źródło) generująca stratę/niedobór/krzywdę. Niedostatki te następnie są „rekompensowane”.

Zauważyć przy tym należy, że ww. Fundusz jest funduszem celowym, a zatem w istocie − jest beneficjentem środków otrzymywanych w celu wypłaty rekompensat.

Otrzymana pomoc/rekompensata nie stanowi de facto realizacji żadnego celu publicznego. Stanowi ona wyłącznie rekompensatę dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Ponadto beneficjentem dotacji nie są Państwo, tylko Fundusz Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ustawy o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych realizujący zadanie publiczne w postaci rekompensaty dla podatnika, natomiast dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki.

Należy też wskazać, że sam ustawodawca posługując się pojęciem „rekompensaty” jednoznacznie wskazuje, iż otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji. Jeśli bowiem ustawodawca posługuje się pojęciem „rekompensaty”, a nie pojęciem „dotacja” należy przyjąć, że czyni to w sposób racjonalny.

Brak określenia omawianej kwoty pojęciem „dotacja” stanowi dodatkowy argument przemawiający za wykluczeniem stosowania zwolnienia z art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy CIT w opisanym przypadku.

Zauważyć przy tym należy, że gdyby wolą ustawodawcy było uznanie, iż środki określone w ustawie o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 stanowią dotację, to stosowałby właśnie takie pojęcie w cyt. ustawie. Ustawodawca posługując się pojęciem „pomoc” jednoznacznie przesądził, że otrzymana przez podatnika na jego wniosek kwota stanowi zrównoważenie lub wyrównanie braku, niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, co samo w sobie wyklucza objęcie jej definicją dotacji.

Wskazanych powyżej pojęć nie można stosować zamiennie, albowiem warunki, w jakich dochodzi do ich przyznania, rodzą odmienne skutki na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W wyroku z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 159/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że środki przyznane w ramach dotacji mają „znaczony” charakter i podmiot je otrzymujący nie ma swobody w ich wykorzystaniu, chyba że pozwalają mu na to przepisy szczególne. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił:

Wskazać należy, że środki z dotacji przekazane na konto beneficjenta nie uzyskują przymiotu wartości prywatnej, co stwarzałoby możliwość swobodnego nimi dysponowania. Mają one nadal charakter publiczny i w konsekwencji można je wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego − wręcz przeciwnie może ją wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także, w nauce prezentowany jest pogląd, że nie zachodzi zmiana statusu dotacji ze środków publicznych na wartość prywatną beneficjenta. Beneficjent nie włada bowiem dotacją, jak właściciel, bez ograniczeń dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem następuje w drodze decyzji organu administracji, a nie w drodze procesu cywilnego.

W przypadku opisanej przez Państwa we wniosku pomocy bez znaczenia natomiast pozostaje, na co przeznaczone zostaną otrzymane środki. Podmiot otrzymujący pomoc/rekompensatę − odmiennie niż w przypadku otrzymanej dotacji − może zatem przeznaczyć otrzymane środki na dowolny cel. Otrzymane środki stają się bowiem środkami prywatnymi tego podmiotu.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że przyznana Państwu pomoc na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów wsparcia przedsiębiorców w związku z sytuacją na rynku energii w latach 2022-2024 oraz uchwał Rady Ministrów, choć stanowi świadczenie publicznoprawne z budżetu państwa, to nie ma charakteru dotacji, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 47 ustawy CIT i w konsekwencji nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków zaznaczyć należy, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.