Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.442.2025.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 30 września 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „Ustawa o CIT”).

Spółka działa na rynku od 2007 r. Zgodnie z wpisem do KRS przedmiotem jej działalności jest m.in. (…) i w tym zakresie koncentrują się podstawowe działania biznesowe Spółki. Spółka jest liderem (…). Flagowym rozwiązaniem firmy jest (…). Wnioskodawca jest również twórcą (…). Klientami Spółki są zarówno podmioty polskie, jak i zagraniczne.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej będzie świadczyć usługi na rzecz kontrahentów (dalej jako: „Kontrahenci”) mających siedzibę lub miejsce zarządu w następujących krajach:

1.  Kolumbia

2.  Salwador

3.  Gwatemala

4.  Panama

5.  Paragwaj

6.  Honduras

7.  Izrael

(dalej łącznie jako: „Kraje Objęte Wnioskiem”).

Kontrahenci z powyższych krajów są rezydentami podatkowymi swoich państw. Wnioskodawca nie posiada zakładu, w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy o CIT w Krajach Objętych Wnioskiem.

Zgodnie z umowami zawartymi z Kontrahentami, Wnioskodawca będzie świadczyć na ich rzecz następujące rodzaje usług:

·      Udzielanie licencji, w szczególności udzielanie niewyłącznych licencji na korzystanie z (…);

·      Inne usługi, w szczególności usługi wdrożeniowe (w tym w zakresie opracowania i konfigurowania oprogramowania), usługi utrzymania i wsparcia technicznego, usługi szkoleniowe, usługi doradcze związane z licencjonowanym oprogramowaniem oraz usługi przetwarzania danych (np. (…) itp.).

Wnioskodawca udostępnia swój certyfikat rezydencji podatkowej Kontrahentom z Krajów Objętym Wnioskiem.

Z tytułu świadczenia ww. usług Wnioskodawca będzie otrzymywał wynagrodzenie na podstawie wystawionych faktur, płatne przelewem na rachunek bankowy Wnioskodawcy, najczęściej w walucie obcej.

Otrzymywane wynagrodzenie może podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła (dalej: „Podatek Zagraniczny”) w Krajach Objętych Wnioskiem, zgodnie z wewnętrznymi przepisami podatkowymi tych państw, właściwymi umowami międzynarodowymi oraz podpisanymi umowami handlowymi pomiędzy Wnioskodawcą a Kontrahentami z Krajach Objętych Wnioskiem. Oznacza to, że Kontrahenci mogą być zobowiązani do pobrania i zapłaty Podatku Zagranicznego z wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy. W przypadku, gdy przepisy wewnętrzne Kraju Objętego Wnioskiem nakazują pobór podatku, żaden z kontrahentów nie zgodziłby się na zawarcie umowy naruszającej te przepisy.

Według wiedzy Spółki, stawka Podatku Zagranicznego w krajach Ameryki Łacińskiej może wynosić do 25% kwoty należnego Spółce wynagrodzenia. W przypadku Izraela, zgodnie z art. 12 ust. 2 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Państwem Izrael, stawka podatku od należności licencyjnych wynosi 10% kwoty brutto tychże należności.

Wnioskodawca będzie posiadał co najmniej jeden z poniższych dokumentów potwierdzających pobór przez Kontrahenta Podatku Zagranicznego:

·      wirtualne dowody potrącenia („Comprobantes de Retención Virtuales”), będące oficjalnymi dokumentami elektronicznymi,

·      deklaracje podatkowe składane przez Kontrahentów do ich organów podatkowych w tym deklarację SAT,

·      wewnętrzne certyfikaty potrącenia podatku (np. CERTIFICADO DE RETENCION DE IMPUESTOS),

·      inny dokument jednoznacznie potwierdzający kwotę i fakt potrącenia Podatku Zagranicznego, wystawiony przez Kontrahenta.

Dokumenty te służą do zadeklarowania i odprowadzenia Podatku Zagranicznego pobranego „u źródła” przez Kontrahenta od płatności na rzecz Spółki.

Po potrąceniu Podatku Zagranicznego, Kontrahenci będą przelewać na konto bankowe Wnioskodawcy pozostałą kwotę należności wynikającej z faktury („Kwota Netto”). Kluczowe dla niniejszego wniosku jest, że dla wszystkich Krajów Objętych Wnioskiem istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych z Polską, co stanowi warunek konieczny do zastosowania odliczenia podatku zapłaconego za granicą:

·      w odniesieniu do Izraela: Podstawą jest Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Państwem Izrael w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Jerozolimie dnia 22 maja 1991 r. (Dz.U. z 1992 r. nr 27, poz. 119), zwana dalej „UPO PL-IL”;

·      w odniesieniu do Kolumbii, Salwadoru, Gwatemali, Panamy, Paragwaju oraz Hondurasu: Polska nie zawarła z tymi państwami dwustronnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Podstawą prawną do wymiany informacji jest jednak Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, sporządzona w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r., zmieniona Protokołem sporządzonym w Paryżu dnia 27 maja 2010 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 649), zwana dalej „Konwencją”. Wszystkie ww. państwa są stronami tej Konwencji, która stanowi „inną ratyfikowaną umowę międzynarodową” w rozumieniu art. 22b Ustawy o CIT.

W odpowiedzi na wezwanie wskazali Państwo dane podmiotów będących Kontrahentami Spółki, na rzecz których będzie Ona świadczyć usługi opisane we wniosku.

Pytania

1.  Czy w przypadku uzyskiwania przez Wnioskodawcę przychodu zagranicznego z tytułu należności licencyjnych oraz innych usług od Kontrahentów z Krajów Objętych Wnioskiem, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z Ustawą o CIT, kwoty Podatku Zagranicznego zapłaconego od tych przychodów w tych krajach, na zasadach określonych w art. 20 ust. 1 w związku z art. 22b Ustawy o CIT?

2.  Czy posiadana przez Spółkę dokumentacja potwierdzająca pobranie Podatku Zagranicznego jest wystarczająca do zastosowania odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT?

3.  Czy odliczając podatek zapłacony za granicą (zgodnie z art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT), Spółka powinna – w myśl art. 20 ust. 8 tej ustawy – przyjąć, że dniem zapłaty tego podatku jest dzień wpływu na jej konto należności pomniejszonej o ten podatek, a do jego przeliczenia na walutę polską zastosować kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień?

4.  Czy kalkulując wysokość limitu odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT, Wnioskodawca powinien uwzględnić „dochód” uzyskany w danym Kraju Objętym Wnioskiem, rozumiany jako przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania ustalone zgodnie z polskimi przepisami podatkowymi?

5.  Czy dla celów kalkulacji dochodu, o którym mowa w pytaniu 4, prawidłowe jest przypisanie do przychodów z danego Kraju Objętego Wnioskiem kosztów bezpośrednich oraz alokowanie kosztów pośrednich przy użyciu racjonalnego i obiektywnego klucza alokacji (np. klucza przychodowego lub innego, bardziej adekwatnego w danych okolicznościach)?

6.  Czy kwota Podatku Zagranicznego, która nie zostanie odliczona od polskiego podatku ze względu na przekroczenie limitu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT, może zostać zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uzyskiwania przez Wnioskodawcę przychodu zagranicznego z tytułu należności licencyjnych oraz innych usług od Kontrahentów z Krajów Objętych Wnioskiem, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z Ustawą o CIT, kwoty Podatku Zagranicznego zapłaconego od tych przychodów w tych krajach, na zasadach określonych w art. 20 ust. 1 w związku z art. 22b Ustawy o CIT.

Ad 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, posiadana przez Spółkę dokumentacja potwierdzająca pobranie Podatku Zagranicznego jest wystarczająca do zastosowania odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT.

Ad 3.

Zdaniem Wnioskodawcy, odliczając podatek zapłacony za granicą (zgodnie z art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT), Spółka powinna – w myśl art. 20 ust. 8 tej ustawy – przyjąć, że dniem zapłaty tego podatku jest dzień wpływu na jej konto należności pomniejszonej o ten podatek, a do jego przeliczenia na walutę polską zastosować kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień.

Ad 4.

Zdaniem Wnioskodawcy, kalkulując wysokość limitu odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT, Wnioskodawca powinien uwzględnić „dochód” uzyskany w danym Kraju Objętym Wnioskiem, rozumiany jako przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania ustalone zgodnie z polskimi przepisami podatkowymi.

Ad 5.

Zdaniem Wnioskodawcy, dla celów kalkulacji dochodu, o którym mowa w pytaniu 4, prawidłowe jest przypisanie do przychodów z danego Kraju Objętego Wnioskiem kosztów bezpośrednich oraz alokowanie kosztów pośrednich przy użyciu racjonalnego i obiektywnego klucza alokacji (np. klucza przychodowego lub innego, bardziej adekwatnego w danych okolicznościach).

Ad 6.

Zdaniem Wnioskodawcy, kwota Podatku Zagranicznego, która nie zostanie odliczona od polskiego podatku ze względu na przekroczenie limitu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT, może zostać zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów.

Uzasadnienie.

Ad 1. (Prawo do odliczenia podatku)

Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do odliczenia od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z Ustawą o CIT, Podatku Zagranicznego zapłaconego w Krajach Objętych Wnioskiem.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy o CIT, Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Zgodnie z art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT, jeżeli polski rezydent osiąga dochody za granicą i podlegają one tam opodatkowaniu, od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie (metoda proporcjonalnego odliczenia).

Ponieważ na mocy art. 22a Ustawy o CIT przepisy art. 20 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska to może zdarzyć się, że jeśli Kraj Objęty Wnioskiem przystąpi i ratyfikuje tzw. Konwencję MLI (Konwencja wielostronna implementująca środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzona w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r., podpisana w Paryżu dnia 7 czerwca 2017 r.) - to zastosowanie znajdzie inna metoda odliczenia. Nie mniej jednak, stosowanie odliczenia jest jednak uwarunkowane spełnieniem wymogu z art. 22b Ustawy o CIT, który wymaga istnienia podstawy prawnej (UPO lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej) do wymiany informacji podatkowych z państwem, z którego pochodzi należność.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, warunek ten jest spełniony dla wszystkich Krajów Objętych Wnioskiem:

·      dla Izraela podstawą jest UPO PL-IL;

·      dla Kolumbii, Salwadoru, Gwatemali, Panamy, Paragwaju i Hondurasu podstawą jest Konwencja.

W konsekwencji, Wnioskodawca ma prawo do zastosowania odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT (z uwzględnieniem modyfikacji wynikających z UPO lub Konwencji MLI), w odniesieniu do Podatku Zagranicznego, zapłaconego/pobranego we wszystkich Krajach Objętych Wnioskiem.

Ad 2. (Wystarczalność dokumentacji)

Zdaniem Wnioskodawcy, opisana w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym dokumentacja jest wystarczająca do zastosowania odliczenia.

Ustawa o CIT nie zawiera zamkniętego katalogu dokumentów niezbędnych do udowodnienia faktu zapłaty podatku za granicą. Należy kierować się ogólnymi zasadami postępowania dowodowego. Dokumenty, które Wnioskodawca zamierza gromadzić (wirtualne dowody potrąceń, deklaracje podatkowe, certyfikaty), stanowią oficjalne lub standardowe w obrocie gospodarczym potwierdzenia, które w sposób wiarygodny dokumentują fakt pobrania podatku przez płatnika (Kontrahenta) w imieniu Wnioskodawcy. Dokumenty te pozwalają zidentyfikować podatnika, płatnika, podstawę opodatkowania oraz kwotę pobranego podatku, co jest wystarczające do udowodnienia prawa do odliczenia.

Niezależnie od tego, że Spółka ma opisane dokumenty to zwraca uwagę, że zgodnie z wyrokiem NSA z 14 sierpnia 2024 r., sygn. II FSK 110/24:

Skoro ustawodawca dozwala na odliczenia wyłącznie wówczas, gdy organ podatkowy może uzyskać informacje podatkowe od organu obcego państwa, to nakładanie na podatnika obowiązku dostarczenia dodatkowych dokumentów, potwierdzających nie tylko pobranie przez płatnika podatku w obcym państwie, ale także dopełnienia przez płatnika obowiązku przekazania podatku, nie jest uzasadnione.

Ad 3. (Dzień zapłaty podatku i kurs waluty)

Zdaniem Wnioskodawcy, dniem zapłaty podatku jest dzień wpływu na jego konto należności netto, a do przeliczenia należy zastosować kurs średni NBP z dnia poprzedzającego.

Art. 20 ust. 8 Ustawy o CIT nakazuje przeliczyć kwotę podatku zapłaconego w obcym państwie na złote według kursu średniego NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień zapłaty tego podatku. W przypadku poboru podatku u źródła przez płatnika, za „dzień zapłaty” przez polskiego podatnika należy uznać moment, w którym jego wierzytelność została uregulowana poprzez potrącenie. Z ekonomicznego punktu widzenia ma to miejsce w dniu, w którym Wnioskodawca otrzymuje na swój rachunek bankowy kwotę wynagrodzenia pomniejszoną o Podatek Zagraniczny, czyli Kwotę Netto. Ten dzień jest jednoznacznie możliwy do zidentyfikowania i udokumentowania, co zapewnia pewność rozliczeń.

Spółka pragnie wskazać, że takie stanowisko zostało przez DKIS zaakceptowane w interpretacji z dnia 17 marca 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.681.2021.1.AK, z dnia 18 grudnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.562.2023.1.AK (obie dotyczące należności z Brazylii) czy z dnia 2 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.108.2024.1.AZ.

Ad 4. (Podstawa kalkulacji limitu – „dochód”)

Zdaniem Wnioskodawcy, kalkulując limit odliczenia, należy posłużyć się pojęciem „dochodu” ustalonego zgodnie z polskimi przepisami.

Art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT wprost stanowi, że kwota odliczenia nie może przekroczyć tej części polskiego podatku, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie. Zgodnie z ugruntowaną linią interpretacyjną i orzecznictwem, „dochód” ten musi być skalkulowany na zasadach określonych w polskiej Ustawie o CIT, tj. jako przychód z danego kraju pomniejszony o koszty jego uzyskania (zgodnie z art. 7 ust. 2 Ustawy o CIT). Fakt, że podatek za granicą mógł być pobrany od przychodu brutto, nie zmienia faktu, że polski limit odliczenia odnosi się do dochodu w polskim rozumieniu tego słowa.

Ad 5. (Metodologia kalkulacji dochodu)

Zdaniem Wnioskodawcy, w celu kalkulacji dochodu należy przypisać do przychodów zagranicznych koszty bezpośrednie oraz odpowiednią część kosztów pośrednich.

Aby prawidłowo ustalić dochód, o którym mowa w pytaniu 4, Wnioskodawca powinien:

1.  Zidentyfikować koszty bezpośrednio związane z przychodami uzyskanymi w danym Kraju Objętym Wnioskiem (np. koszty podróży służbowych do tego kraju, wynagrodzenie pracownika dedykowanego wyłącznie do danego projektu) i przypisać je w całości do tych przychodów.

2.  Zidentyfikować koszty pośrednie, wspólne dla całej działalności (np. koszty administracyjne, najem biura, ogólne koszty marketingu), i alokować ich odpowiednią część do przychodów z danego kraju. Zgodnie z art. 15 ust. 2 Ustawy o CIT, alokacji należy dokonać przy użyciu klucza, który w sposób racjonalny i uzasadniony odzwierciedla związek tych kosztów z osiąganymi przychodami. Najczęściej stosowanym i akceptowanym przez organy podatkowe jest klucz przychodowy, jednak ustawa nie wyklucza zastosowania innego, bardziej adekwatnego klucza (np. wolumenowego), o ile podatnik jest w stanie uzasadnić jego wybór.

Ad 6. (Nadwyżka podatku jako koszt uzyskania przychodu)

Zdaniem Wnioskodawcy, część Podatku Zagranicznego niemożliwa do odliczenia od polskiego podatku dochodowego stanowi koszt uzyskania przychodu.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Zgodnie z przyjętą praktyką, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

·      został poniesiony przez podatnika,

·      jest definitywny, a więc bezzwrotny,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

·      nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT,

·      został właściwie udokumentowany.

Spółka wskazuje, że wszystkie te warunki są spełnione.

Spółka realnie, ekonomicznie poniosła ciężar tego kosztu. Wypłacona jej bowiem została jedynie Kwota Netto, a Podatek Zagraniczny został pobrany przez Kontrahenta i nigdy ta potrącona część należności nie trafiła do Spółki. Potrącenie to ma charakter bezzwrotny i definitywny. Spółce nie przysługuje jego zwrot od Kontrahenta, ten bowiem działa w myśl przepisów Kraju Objętego Wnioskiem lub umowy ze Spółką.

Zapłata Podatku Zagranicznego jest warunkiem koniecznym i bezpośrednim następstwem uzyskiwania przychodów z Krajów Objętych Wnioskiem. Jest to wydatek poniesiony w celu osiągnięcia przychodu. Spółka nie ma możliwości jego uniknięcia, co potwierdzają zapisy umów z kontrahentami oraz regulacje prawne Krajów Objętych Wnioskiem.

Zdaniem Spółki, część Podatku Zagranicznego niemożliwa do odliczenia od polskiego podatku dochodowego nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 pkt 15 Ustawy o CIT. W artykule tym wskazano bowiem, że nie uważa się za koszt podatku dochodowego. Ustawodawca wprost więc odnosi się wyłącznie do podatku, który reguluje Ustawa o CIT, czyli polskiego podatku dochodowego. W ocenie Spółki, gdyby racjonalny ustawodawca chciał ograniczyć możliwość uznawania za koszt uzyskania przychodu także podatku zapłaconego za granicą to wprost wskazałby to w przepisie, używając sformułowania „podatku dochodowego lub innego, odpowiadającego mu podatku, uiszczonego zagranicą” .

Należy zwrócić uwagę na to, że ustawodawca w Ustawie o CIT wyraźnie rozgranicza pojęcia „podatku dochodowego” i innego podatku, który ta ustawa reguluje – np. podatku, o którym mowa w art. 26b lub 24q (por. art. 17 ust. 5 lub art. 16 ust. 1 pkt 74).

Ponadto poniesiony koszt (nieodliczony od polskiego podatku dochodowego Podatek Zagraniczny) będzie właściwe udokumentowany poprzez dokumenty opisane w stanie faktycznym/opisie zdarzenia przyszłego.

Tym samym w przypadku, gdy część Podatku Zagranicznego nie podlega odliczeniu od polskiego podatku dochodowego (jak w sytuacji Wnioskodawcy), traktowany jest on jako definitywny wydatek (ciężar ekonomiczny) związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Brak możliwości odliczenia go od podatku powoduje, że powinien on w całości pomniejszać podstawę opodatkowania, jako koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT.

W konsekwencji, nieodliczona kwota Podatku Zagranicznego będzie stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT:

Powołany art. 20 ust. 1 ustawy o CIT ustanawia następujące przesłanki materialne pozwalające na dokonanie odliczenia podatku zapłaconego w państwie źródła, tj.:

‒      podmiot podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce;

‒      podatnik ten osiąga dochody (przychody) zarówno na terytorium Polski, jak i za granicą;

‒      dochody (przychody) osiągane na terytorium państw obcych podlegają opodatkowaniu w tych państwach;

‒      dochody te nie są wolne od podatku na mocy postanowień umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska i tym samym nie ma zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT;

‒      podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium państw obcych został faktycznie zapłacony w tych państwach.

Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 6 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 20 ust. 8 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 22a ustawy o CIT:

Stosownie do art. 22b ustawy o CIT:

Należy podkreślić, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie wskazuje dokładnie, co należy rozumieć pod pojęciami „podstawy prawnej do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa”, o której mowa w art. 22b ustawy o CIT. Pewne wskazówki w tym względzie zawiera ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.).

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z ustawą o CIT, kwoty Podatku Zagranicznego zapłaconego od przychodów z należności licencyjnych oraz innych usług od Kontrahentów zagranicznych, na zasadach określonych w art. 20 ust. 1 w związku z art. 22b ustawy o CIT.

Jak wynika z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej:

W tym miejscu należy wskazać, że 1 października 1997 r. weszła w życie w Rzeczypospolitej Polskiej Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych (Dz.U. z 1998 r. Nr 141, poz. 913, dalej: „Konwencja”), sporządzona w Strasburgu 25 stycznia 1988 r., następnie zmieniona protokołem sporządzonym w Paryżu 27 maja 2010 r.

Konwencja stanowi jeden z podstawowych aktów prawa międzynarodowego regulujący wymianę informacji w sprawach podatkowych, wyznaczając zakres i zasady wymiany informacji podatkowych, z równoczesnym zapewnieniem ochrony ich poufności oraz poszanowaniem międzynarodowych standardów w zakresie ochrony praw osobistych i przepływu informacji personalnych.

W myśl art. 1 pkt 1 Konwencji:

Zgodnie z art. 1 pkt 2 Konwencji:

Stosownie do postanowień art. 2 pkt 1 lit. a Konwencji:

Zgodnie z art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.):

Ponadto wskazujemy na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 4 lipca 2017 r., sygn. akt: I SA/Rz 264/17, w którym Sąd, intepretując przepis 22b ustawy o CIT wskazał, że: „Przepis art. 22b u.p.d.o.p. warunkuje zastosowanie zwolnień i odliczeń określonych w art. 20, 21 oraz 22 ustawy od istnienia podstawy prawnej wynikającej z odpowiedniej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a krajem siedziby podmiotu uzyskującego dochody (przychody) podlegające tym przepisom lub z innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Polska, do uzyskania informacji podatkowych przez organ podatkowy od organu podatkowego innego państwa, gdzie podatnik zagraniczny uzyskujący te dochody (przychody) ma swoją siedzibę. Uzyskanie przez organy podatkowe wymaganych informacji podatkowych może być również dokonane na podstawie przepisów implementujących dyrektywę Rady 2011/16/UE z 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania oraz na podstawie Konwencji z 25 stycznia 1988 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych”.

Nie ulega zatem wątpliwości, że Konwencja, jako ratyfikowana przez Rzeczpospolitą Polską umowa międzynarodowa dotycząca problematyki podatkowej, stanowi podstawę do uzyskania przez polskie organy podatkowe informacji podatkowych od organów podatkowych Kolumbii, Salwadoru, Gwatemali, Panamy i Paragwaju. Zatem w odniesieniu do tych krajów istnieje możliwość odliczenia podatku zapłaconego w ww. krajach, skoro te kraje ratyfikowały Konwencję i weszła ona w życie.

Natomiast ww. Konwencja nie została jednak ratyfikowana w odniesieniu do Hondurasu. W związku powyższym Wnioskodawca nie będzie uprawniony do odliczenia kwoty podatku zapłaconego w Hondurasie.

Z kolei w odniesieniu do Izraela zastosowanie ma Umowa zawarta między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Państwa Izrael w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Jerozolimie dnia 22 maja 1991 r. (Dz. U. z 1992 r. nr 28, poz. 124 ze zm., dalej: UPO) zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Izrael dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1369 ze zm., dalej: „Konwencja MLI”).

Zgodnie z art. 2 ust. 1-3 UPO:

Stosownie do art. 27 ust. 1 UPO:

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Wnioskodawca jest/będzie uprawniony do odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych kwoty równej podatkowi zapłaconemu w obcych krajach, do wysokości limitu.

W świetle powyższego, Spółka jest/będzie uprawniona, do odliczenia od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z ustawą o CIT kwoty Podatku Zagranicznego zapłaconego od wynagrodzenia z tytułu należności i usług opisanych we wniosku na zasadach wskazanych w art. 20 ust. 1 i art. 22b ustawy o CIT w odniesieniu do Kolumbii, Salwadoru, Gwatemali, Panamy, Paragwaju i Izraela.

Z kolei z uwagi na to, że Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych nie została ratyfikowana w odniesieniu do Hondurasu, tym samym nie weszła w życie zatem Wnioskodawca nie będzie uprawniony do odliczenia kwoty podatku zapłaconego w Hondurasie.

Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko do pytania nr 1:

-     w odniesieniu do Hondurasu - jest nieprawidłowe,

-     w odniesieniu do pozostałych krajów - jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia, czy posiadana przez Spółkę dokumentacja potwierdzająca pobranie Podatku Zagranicznego jest wystarczająca do zastosowania odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT.

Należy podkreślić, że w myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, odliczeniu podlega podatek zapłacony za granicą (a nie wynikający z deklaracji). Obowiązkiem podatnika jest zatem odpowiednio udokumentować polskiemu organowi podatkowemu fakt zapłacenia podatku za granicą i jego wysokość.

Fakt zapłaty podatku powinien być wiarygodnie udokumentowany, ponieważ jest to warunek do odliczenia zapłaconego podatku pomimo, że ustawa o CIT nie stanowi wprost jakie dokumenty powinien posiadać podatnik, aby mógł skorzystać z omawianego odliczenia. Nie budzącym wątpliwości potwierdzeniem faktu zapłaty podatku za granicą oraz jego wysokości, jest informacja sporządzona przez stosowny organ administracji podatkowej w państwie źródła lub dokument przelewu na rachunek właściwego miejscowo organu administracji podatkowej podatku u źródła wraz ze wskazaniem wysokości i rodzaju wpłaconego podatku oraz tytułu wpłaty podatku.

Z powyższych unormowań wynika, że dokumenty, którymi Państwo dysponujecie, w odniesieniu do kwot potrąconych/potrącanych przez Kontrahentów Podatku Zagranicznego (płatników), są niewystarczające w celu udokumentowania prawa do skorzystania z odliczenia, gdyż nie spełniają warunku udokumentowania faktycznej zapłaty podatku w obcym państwie (wpłat do organu administracji podatkowej w państwach źródła).

Dokumenty będące w Państwa posiadaniu, w odniesieniu do kwot potrącanych przez Kontrahentów (płatników) z należności za wykonywane przez Państwa usługi, świadczą jedynie o fakcie potrącenia podatku przez płatnika a nie o faktycznej wpłacie podatku do organu administracji podatkowej. Pobranie podatku przez płatnika nie jest tożsame z wpłatą podatku do organu administracji podatkowej.

W świetle powyższego, dokumenty wymienione w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w odniesieniu do kwot potrącanych przez Kontrahentów (płatników), którymi Państwo dysponujecie nie są wystarczające do prawidłowego udokumentowania prawa do skorzystania z odliczenia podatku zapłaconemu w obcym państwie.

Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia, czy odliczając podatek zapłacony za granicą Spółka powinna w myśl art. 20 ust. 8 ustawy o CIT – przyjąć, że dniem zapłaty tego podatku jest dzień wpływu na jej konto należności pomniejszonej o ten podatek, a do jego przeliczenia na walutę polską zastosować kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień.

Zgodnie z art. 20 ust. 8 ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 20 ust. 8 ustawy o CIT, aby prawidłowo ustalić wielkość odliczenia, podatnik jest zobowiązany przeliczyć na polską walutę zarówno wysokość osiągniętego przychodu (dochodu), jak i zagranicznego podatku.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/):

-     „dzień” to „określony termin, data”;

-     „zapłata” to „uiszczenie należności za coś”;

-     „podatek" to „obowiązkowe świadczenia materialne pobierane przez państwo w celu pokrycia jego wydatków”.

Na gruncie językowym, zwrot „dzień zapłaty podatku” oznacza zatem określony termin uiszczenia należności za obowiązkowe świadczenie pobierane przez państwo. Innymi słowy, jest to konkretna data, w której należność podatkowa jest uiszczana.

Sięgając poza wykładnię językową tego pojęcia, w szczególności wynikającą z umieszczenia wskazanego zwrotu w art. 20 ust. 8 ustawy o CIT, nie powinno budzić wątpliwości, że odnosi się ono do „kwoty podatku zapłaconego w obcym państwie”, czyli do daty w jakiej ten zagraniczny podatek został uiszczony.

Zgodnie z art. 8 Ordynacji podatkowej:

W art. 60 ww. ustawy ustawodawca uregulował zasady ustalenia „terminu” zapłaty podatku. Stosownie do treści art. 60 § 1 Ordynacji podatkowej:

W myśl art. 60 § 2 ww. ustawy:

W przypadku, gdy pobór podatku jest dokonywany przez płatnika u źródła (tj. z należności, wypłacanej na rzecz podatnika), a następnie wpłacany na konto bankowe właściwego urzędu, stosownie do regulacji zawartej w art. 60 § 1 pkt 2 w zw. z art. 60 § 2 OP za termin zapłaty podatku należy uznać dzień, w którym obciążony został rachunek bankowy płatnika. Należy przy tym uwzględnić, że regulacje zawarte w Ordynacji podatkowej dotyczą sytuacji podatkowych na terenie Polski (nie obejmują płatnika podatku zagranicznego). Niemniej, ich treść powinna być pomocna do dekodowania normy zawartej w art. 20 ust. 8 ustawy o CIT, która odnosi się do podatku zagranicznego.

Uwzględniając powyższe, należy przyjąć, że zwrot „dzień zapłaty podatku (zagranicznego)” zastosowany w art. 20 ust. 8 ustawy o CIT oznacza dzień, w który podatek zagraniczny został zapłacony przez płatnika (tj. kiedy został obciążony rachunek bankowy płatnika). W rezultacie, w celu ustalenia wielkości odliczenia podatku zapłaconego w obcym państwie, zgodnie z art. 20 ust. 8 ustawy o CIT Spółka powinna ustalić wartość podatku zagranicznego poprzez przeliczenie na polskie złote kwoty podatku odprowadzonego w walucie lokalnej przez płatnika (Kontrahenta) na rzecz właściwego organu według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania przelewu (zapłaty podatku) na konto właściwego organu podatkowego w obcym państwie.

Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko iż dniem zapłaty podatku jest dzień wpływu na jego konto należności netto, a do przeliczenia należy zastosować kurs średni NBP z dnia poprzedzającego jest nieprawidłowe.

Zatem, państwa stanowisko do pytania nr 3 jest nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 4 dotyczą ustalenia, czy kalkulując wysokość limitu odliczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca powinien uwzględnić dochód uzyskany w danym kraju, rozumiany jako przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania ustalone zgodnie z polskimi przepisami podatkowymi.

W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, Spółce przysługuje prawo do odliczenia od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów, kwoty równej podatkowi zapłaconemu w obcym państwie pod warunkiem istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej. Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.

W celu dokonania prawidłowego obliczenia limitu podatku zapłaconego za granicą podlegającego odliczeniu od podatku dochodowego od osób prawnych, należy:

1.  obliczyć podatek (zgodnie z regulacjami ustawy o CIT) od sumy dochodów uzyskanych w kraju i za granicą, tj.:

(A+B) x 19% = C

gdzie:

A – dochód krajowy,

B – dochód zagraniczny,

C – wyliczona kwota podatku od łącznych dochodów;

2.  następnie wyliczony podatek (C) (od łącznych dochodów) należy pomnożyć przez dochód uzyskany za granicą (B), a następnie podzielić przez łączny dochód z kraju i zagranicy, tj.:

(C x B) / (A+B) = D – limit podatku zapłaconego w państwie źródła podlegający odliczeniu.

Analiza powyżej cytowanego przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, prowadzi do wniosku, że dla celów kalkulacji limitu odliczenia konieczne jest uwzględnienie dochodu uzyskanego w obcym państwie. Oznacza to, że do przychodu uzyskanego w obcym państwie powinny być przypisane odpowiadające mu koszty uzyskania, o ile koszty takie są rozliczane w rachunku podatkowym ustalanym na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy zauważyć, że zgodnie z powyższą regulacją podatek w Polsce oblicza się od sumy dochodów uzyskanych w kraju i za granicą (zgodnie z regulacjami polskiej ustawy CIT), a następnie od obliczonego w ten sposób podatku odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Limitem odliczenia jest jednak ta część podatku obliczonego zgodnie z regulacjami polskimi, która proporcjonalnie przypada na dochód zagraniczny (uwzględniony do opodatkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej).

Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że ustalając limit kwoty odliczenia zapłaconego Podatku zagranicznego, w sytuacji, gdy ten Podatek zagraniczny zostanie pobrany od Przychodu zagranicznego (tj. kwoty wynikającej z faktury dokumentujących sprzedaż usług) bez uwzględnienia jakichkolwiek kosztów zagranicznych, Spółka powinna przyjąć, że dochód uzyskany w obcym państwie, o który mowa w art. 20 ust. 1 zdanie 3 in fine ustawy o CIT, jest równy przychodowi Wnioskodawcy. Jak już wskazano powyżej przychód uzyskany w obcym państwie należy pomniejszyć o koszty uzyskania przychodu.

W świetle powyższego Państwa stanowisko do pytania nr 4 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 5 dotyczą ustalenia, czy dla celów kalkulacji dochodu, o którym mowa w pytaniu 4, prawidłowe jest przypisanie do przychodów z danego kraju kosztów bezpośrednich oraz alokowanie kosztów pośrednich przy użyciu racjonalnego i obiektywnego klucza alokacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

-     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-     został właściwie udokumentowany,

-     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie jego przychodu.

Do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

1)  bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

2)  inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Stosownie do postanowień art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

W myśl art. 15 ust. 4c ustawy o CIT :

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Stosownie natomiast do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 15 ust. 2a ustawy o CIT:

Zgodnie z ww. art. 15 ust. 2b ustawy o CIT:

Z treści powyższych przepisów regulujących zasady alokacji kosztów pośrednich do przychodów nie wynika, aby koszty te miały być alokowane tylko do przychodów uzyskiwanych w Polsce. Gdyby zamiarem ustawodawcy było, żeby alokacja kosztów pośrednich dotyczyła tylko przychodów polskich, a nie uzyskiwanych za granicą, norma art. 15 ust. 2, 2a lub 2b ustawy o CIT przybrałaby z pewnością inne brzmienie.

Jak już wskazano powyżej dla celów kalkulacji limitu odliczenia konieczne jest uwzględnienie dochodu uzyskanego w obcym państwie. Oznacza to, że do przychodu uzyskanego w obcym państwie powinny być przypisane odpowiadające mu koszty uzyskania przychodu, o ile koszty takie są rozliczane w rachunku podatkowym ustalanym na terytoriom Polski.

Należy zauważyć, że podatek w Polsce oblicza się od sumy dochodów uzyskanych w kraju i za granicą (zgodnie z regulacjami polskiej ustawy o CIT), a następnie od obliczonego w ten sposób podatku odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Limitem odliczenia jest jednak ta część podatku obliczonego zgodnie z regulacjami polskimi, która proporcjonalnie przypada na dochód zagraniczny (uwzględniony do opodatkowania na terytorium Polski).

W konsekwencji stwierdzić należy, że Spółka, ustalając dochód zagraniczny, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o CIT i przypisując koszty podatkowe do przychodów podlegających opodatkowaniu za granicą, powinna uwzględnić wszystkie koszty związane z tym przychodem zarówno bezpośrednie jak i pośrednie.

Natomiast w odniesieniu do kosztów pośrednich, które będą wspólne dla całej działalności należy dokonywać alokacji odpowiedniej części tych kosztów do przychodów pochodzących z danego kraju, zgodnie z zasadami zawartymi w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT.

Zatem, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem wskazującym, że dla celów kalkulacji dochodu, o którym mowa w pytaniu 4, prawidłowe jest przypisanie do przychodów z danego państwa kosztów bezpośrednich oraz alokowanie kosztów pośrednich przy użyciu racjonalnego i obiektywnego klucza alokacji.

Tym samym, Państwa stanowisko do pytania nr 5 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 6 dotyczą ustalenia, czy kwota Podatku Zagranicznego, która nie zostanie odliczona od polskiego podatku ze względu na przekroczenie limitu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT, może zostać zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów.

Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z powyższego wynika, że kosztem uzyskania przychodów będzie m.in. taki koszt, który nie będzie znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT wskazano katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT:

Powyższy przepis nie obejmuje podatku dochodowego odprowadzonego przez podmiot w konsekwencji pełnienia roli płatnika podatku dochodowego. Zakres ww. przepisu dotyczy tylko tego podatku dochodowego, który jest uiszczany przez podatnika.

W rozpatrywanej sprawie będą Państwo otrzymywać wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług od Kontrahentów zagranicznych. Otrzymywane wynagrodzenie może podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła w obcych państwach. Z uwagi na powyższe Kontrahenci, mogą być zobowiązani do pobrania i zapłaty Podatku Zagranicznego z wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy.

W związku z powyższym, zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy CIT, bowiem Spółka będzie podatnikiem Podatku Zagranicznego, do którego pobrania zobowiązani będą Kontrahenci, pełniący role płatników tego podatku.

W konsekwencji, Spółka nie będzie mogła zaliczyć kwoty zapłaconego podatku dochodowego (Podatku Zagranicznego) do podatkowych kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 6 jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.