Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.519.2025.3.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 listopada 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Charakterystyka Wnioskodawcy oraz plany dot. rozbudowania modelu biznesowego Wnioskodawcy.

Spółka jest polskim przedsiębiorcą (…). Działalność Wnioskodawcy obejmuje (…). Siedziba Spółki znajduje się (…).

Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT i w myśl art. 3 ust. 1 ustawy dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy CIT”) podlega obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

W związku z występującym w podmiotach udzielających pożyczek lub kredytów ryzykiem nieściągalności udzielonego finansowania dłużnego oraz odsetek i opłat wynikających z umów pożyczek lub kredytów (dalej również: „ryzyko kredytowe”), które obciąża wynik finansowy tych podmiotów oraz może prowadzić do utraty przychodów (odsetek, prowizji, innych opłat), a także mając na uwadze dostępne na rynku produkty finansowe, których celem jest zabezpieczenie ryzyka nieściągalności określonych wierzytelności, Wnioskodawca będzie uzupełniać w najbliższych miesiącach swój model biznesowy o usługi polegające na udzieleniu zabezpieczenia ryzyka kredytowego, tj. ryzyka braku spłaty wierzytelności wynikających z udzielanych przez podmiot udzielający pożyczek, w tym odsetek oraz innych opłat wynikających z zawartych umów pożyczek. Wspomniane ryzyko miałoby być zabezpieczone np. poprzez zawieranie umów, których przedmiotem są instrumenty finansowe typu SWAP, w tym przypadku Swap Ryzyka Kredytowego (ang. Credit Default Swap, dalej: „CDS”).

Uwagi ogólne dot. instrumentu CDS.

CDS jest właśnie typowym instrumentem pochodnym stosowanym na rynku jako instrument finansowy wspierający dążenie przedsiębiorców z sektora finansowego do zabezpieczenia własnego ryzyka kredytowego. W ramach CDS jedna ze stron transakcji, w zamian za ustalone wcześniej wynagrodzenie, zobowiązuje się do zapłaty w całości lub części należności, która przysługuje drugiej stronie transakcji. Płatność strony zobowiązanej dokonywana jest zasadniczo na wypadek niewykonania zobowiązań dłużnika w ramach wierzytelności objętej CDS, a sytuacja niewykonywania tych obowiązków jest nazywana zazwyczaj „zdarzeniem kredytowym”. Definicja CDS jest umiejscowiona również w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady nr 236/2012 z 14 marca 2012 r. w sprawie krótkiej sprzedaży i wybranych aspektów dotyczących swapów ryzyka kredytowego („Rozporządzenie”), gdzie w art. 2 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia wskazano, że swap ryzyka kredytowego: „oznacza umowę na instrument pochodny, w ramach której jedna strona wnosi opłatę na rzecz drugiej strony w zamian za płatność lub inne świadczenie w przypadku zdarzenia kredytowego dotyczącego podmiotu referencyjnego i wszelkiej innej sytuacji niewykonania zobowiązań, w odniesieniu do tej umowy na instrument pochodny, która to sytuacja ma podobne skutki gospodarcze”.

W praktyce ceny pozyskania zabezpieczenia ryzyka kredytowego w formie CDS zależą od charakteru zabezpieczanych wierzytelności – im większe ryzyko niewypłacalności dłużnika tym nabycie instrumentu finansowego w modelu CDS jest droższe. Tym samym kluczowym elementem modelu biznesowego opierającego się na oferowaniu CDS dla przedsiębiorców z sektora finansowego jest zdolność prawidłowej oceny: stanu zabezpieczanych wierzytelności oraz ryzyka brak spłat poszczególnych wierzytelności.

Planowana działalność Wnioskodawcy dot. przystępowania do CDS.

Umowy CDS będą zawierane między Wnioskodawcą a:

1) A Sp. z o.o. - podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Polski, którego przedmiotem podstawowej działalności jest udzielanie kredytów konsumenckich w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1497 ze zm.; dalej: „Przenoszący Ryzyko” lub „Pożyczkodawca”). Pożyczkodawca będzie podmiotem posiadającym status instytucji pożyczkowej, zarejestrowanej w rejestrze prowadzonym przez Komisję Nadzoru Finansowego (KNF) lub ewentualnie krajowej instytucji płatniczej lub małej instytucji płatniczej uprawnionej do świadczenia m.in. usług kredytu płatniczego. (…) Pożyczkodawca będzie podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy CIT, przy czym same transakcje pomiędzy Wnioskodawcą a Pożyczkodawcą będą realizowane na zasadach rynkowych;

2) ewentualnie innymi przedsiębiorcami z sektora finansowego oferującymi pożyczki lub kredyty dedykowane przedsiębiorcom lub konsumentom, z siedzibą w Polsce lub poza granicami Polski, którzy będą zainteresowani zawarciem umów CDS z Wnioskodawcą.

Wnioskodawca nie może z góry określić, jaki status będą mieli inni przedsiębiorcy, z którymi będą mogły być zawierane w przyszłości umowy CDS, natomiast można zakładać, że będą to przede wszystkim polscy rezydenci podatkowi podlegający nadzorowi ze strony KNF i prowadzący działalność biznesową w modelu zbliżonym do Pożyczkodawcy lub działający na podstawie zezwoleń wydanych przez państwa członkowskie UE. Taki profil działalności kontrahentów będzie preferowany przez Wnioskodawcę, ponieważ ułatwi to ich ocenę, a także ocenę wierzytelności, które będą miały być obejmowane umowami CDS.

Skutkiem zawierania transakcji CDS będzie przyjęcie przez Wnioskodawcę obowiązku dokonania świadczenia lub płatności w przypadku zaistnienia zdarzenia kredytowego w zamian za ustalone wynagrodzenie (dalej jako: „Wynagrodzenie Stałe”) uiszczane przez Przenoszącego Ryzyko lub innych przedsiębiorców na rzecz Spółki. Zasadniczo Wynagrodzenie Stałe będzie ustalane jako ułamek tudzież procent wartości wierzytelności objętych zabezpieczeniem w ramach CDS, przy czym procent będzie ustalany z uwzględnieniem ekspozycji na ryzyko oraz potencjalnego poziomu szkód związanych z brakiem spłat pożyczek i kredytów objętych daną transakcją CDS. Wynagrodzenie Stałe z tytułu zabezpieczenia ryzyka kredytowego będzie płacone przez Przenoszącego Ryzyko lub innych przedsiębiorców regularnie w oparciu o ustanowione w umowach CDS okresy rozliczeniowe. Jednocześnie Wynagrodzenie Stałe otrzymywane przez Spółkę w żadnym wypadku nie będzie podlegać zwrotowi na rzecz Przenoszącego Ryzyko lub innych przedsiębiorców.

W ramach umów CDS Spółka zobowiązana będzie do zapłaty na rzecz Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców, którzy przystąpią do umów CDS ze Spółką, wynagrodzenia stanowiącego kwotę uzgodnioną pomiędzy stronami oraz stanowiącą całość lub część wartości wierzytelności objętych umowami CDS (dalej: „Wynagrodzenie Zmienne”) z uwzględnieniem wartości: kapitału, odsetek, prowizji. Wynagrodzenie Zmienne będzie wypłacane przez Wnioskodawcę w odniesieniu do wierzytelności, które podlegały transakcji CDS oraz co do których wystąpi zdarzenie kredytowe. Kwota oraz ilość wierzytelności, które zostaną przedstawione przez Pożyczkodawcę do rozliczenia w ramach Zmiennego Wynagrodzenia Wnioskodawcy nie jest znana na moment zawarcia poszczególnych transakcji - jest to ryzyko Wnioskodawcy oraz istota transakcji swapowej. Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do realizacji i nie będzie realizował jakichkolwiek innych świadczeń na rzecz Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców, którzy przystąpią do umów CDS ze Spółką poza zobowiązaniem do uiszczenia Wynagrodzenia Zmiennego. Wynagrodzenie Zmienne w zależności od konkretnych ustaleń pomiędzy stronami transakcji CDS może odpowiadać nominalnej wartości wierzytelności (uwzględniając niespłacone: kapitał, prowizję, odsetki) lub wynosić mniej, niż nominalna wartość wierzytelności.

Umowy CDS zawierane przez Wnioskodawcę będą stanowiły umowy ramowe określające podstawowe zasady współpracy oraz zawierające ustalenia niezbędne do skutecznego realizowania transakcji CDS, przy czym na podstawie umów CDS Wnioskodawca nie będzie nabywał jakichkolwiek wierzytelności i nie będzie uprawniony do otrzymania lub zapłaty jakiegokolwiek wynagrodzenia innego niż z tytułu CDS. Transakcje CDS będą realizowane cyklicznie lub wedle zapotrzebowania zgłaszanego przez kontrahentów Wnioskodawcy na podstawie umów ramowych CDS. Przedmiotem każdej z transakcji cyklicznych (okresowych) będzie określony każdorazowo portfel wierzytelności wynikających z ustaleń umownych dokonanych pomiędzy Pożyczkodawcą a Wnioskodawcą lub pomiędzy Wnioskodawcą a innymi przedsiębiorcami, którzy przystąpią do umów CDS z Wnioskodawcą. Pożyczkodawca lub inni przedsiębiorcy w określonych w umowach CDS terminach będą, co do zasady, przekazywać Wnioskodawcy zestawienia pożyczek będących przedmiotem CDS wraz z kalkulacją Wynagrodzenia Stałego oraz zestawienie niespłaconych kwot pożyczek za poprzedni okres rozliczeniowy.

Umowy CDS będą więc w praktyce instrumentami finansowymi w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.; „ustawa OIF”).

Model biznesowy Wnioskodawcy będzie oparty na budowaniu kompetencji i know-how pozwalających na efektywne dokonywanie oceny portfeli wierzytelności obejmowanych umowami CDS, tak aby kalkulacja Wynagrodzenia Stałego pozwalała na zabezpieczenie rentowności działalności Wnioskodawcy z uwzględnieniem ryzyka zapłaty Wynagrodzenia zmiennego na rzecz Pożyczkodawcy i innych przedsiębiorców, którzy będą przystępowali do umów CDS z Wnioskodawcą.

Spółka nie będzie przewidywała w umowach CDS prawa lub obowiązku przeniesienia własności wierzytelności na Wnioskodawcę na wypadek wystąpienia zdarzenia kredytowego. W praktyce Pożyczkodawca lub inni przedsiębiorcy przystępujący do umów CDS z Wnioskodawcą będą uprawnieni do:

1) zbywania wierzytelności w ramach cesji na rzecz innych podmiotów (…), które będą najpewniej kupowały całe pakiety wierzytelności Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców lub,

2) zawierania umów subpartycypacji, w ramach których będą dokonywali zbycia praw do przyszłych przepływów finansowych związanych z określonymi wierzytelnościami, które zostaną objęte daną umową subpartycypacji – umowy te będą mogły być zawierane również z podmiotami (…).

Umowami CDS będą zabezpieczane zasadniczo wierzytelności z zawartych umów pożyczek lub kredytów, które w chwili zawarcia transakcji CDS nie będą wymagalne lub będą wymagalne nie dłużej niż (…) dni, czyli tzw. dobry portfel (w odróżnieniu od wierzytelności wątpliwych i nieściągalnych), co pozwala ograniczyć ryzyko związane z ponadprzeciętną nieściągalnością poszczególnych wierzytelności, istotą transakcji jest zabezpieczenie całego portfela wierzytelności, który na moment zawierania transakcji posiada taką samą lub podobną jakość.

Dniem realizacji transakcji CDS będzie każdorazowo dzień uzgodnienia przez Wnioskodawcę i danego partnera biznesowego (Pożyczkodawcę lub innego przedsiębiorcę) warunków SWAP (tj. ustalenia zakresu zabezpieczanego portfela wierzytelności, Wynagrodzenia Stałego oraz sposobu kalkulacji Wynagrodzenia Zmiennego). Potwierdzenie zawarcia CDS określać będzie w szczególności datę zawarcia transakcji, kwotę ekspozycji (tj. wartość portfela objętego daną transakcją CDS), dzień rozpoczęcia i zakończenia zabezpieczenia (tj. termin, na który będzie określane które z zabezpieczanych wierzytelności zostały lub nie zostały spłacone), kwotę Wynagrodzenia Stałego i datę jego zapłaty, a także sposób kalkulacji i termin wypłaty Wynagrodzenia Zmiennego.

Tak jak wskazano wcześniej w przyszłości może się zdarzać, że pakiety wierzytelności Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców, którzy przystąpią do umów CDS z Wnioskodawcą zostaną scedowane na FIZ lub objęte umowami subpartycypacji, które również będą mogły być zawierane z FIZ.

W konsekwencji powstanie sytuacja prawna, w której Wnioskodawca będący podmiotem przystępującym do CDS w celu zabezpieczenia ryzyka kredytowego Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców, którzy zawrą umowy CDS z Wnioskodawcą, stanie się podmiotem zabezpieczającym ryzyko nowego podmiotu wstępującego w prawa Pożyczkodawcy, czyli FIZ - prawa i obowiązki z tytułu CDS przejdą na dany FIZ wraz z dokonaniem cesji wierzytelności przez Pożyczkodawcę na rzecz FIZ.

W konsekwencji powyższego może zdarzyć się tak, że po zawarciu umów CDS oraz przystąpieniu do realizacji poszczególnych transakcji CDS Wnioskodawca będzie zobowiązany do przekazywania odpowiednich środków finansowych w formie Wynagrodzenia Zmiennego na rzecz FIZ lub innych podmiotów, które będą zawierać z Pożyczkodawcą lub innymi przedsiębiorcami, którzy przystąpią do umów CDS ze Spółką, umowy cesji lub subpartycypacji. Należy zaznaczyć, że transakcje CDS będą w konsekwencji realizowane w okolicznościach, gdzie:

1) Wnioskodawca, Pożyczkodawca oraz FIZ będą podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ustawy CIT;

2) Wnioskodawca, inni przedsiębiorcy przystępujący do umów CDS i realizacji transakcji CDS oraz współpracujące z tymi przedsiębiorcami FIZ nie będą podmiotami powiązanymi.

Model współpracy opisany w pkt 1 powyżej będzie, w ocenie Wnioskodawcy, racjonalny, a nawet niezbędny do prawidłowej realizacji obowiązków podmiotów (Spółki, Pożyczkodawcy oraz powiązanego z nimi FIZ) i odpowiedniego podziału ról, która to dywersyfikacja pozwala na osiągnięcie rezultatów w postaci: optymalizacji kosztów oraz jakości świadczonych usług. Taki model działania zapewni między innymi:

1) przejrzystość ról w obrębie grupy podmiotów powiązanych w ramach przyjętego modelu kooperacji – Pożyczkodawca zajmować się będzie udzielaniem pożyczek i gromadzeniem kapitału na ten cel, Wnioskodawca zapewniać będzie zawieranie umów CDS oraz ich skuteczną realizację na wypadek występowania zdarzeń kredytowych, natomiast powiązany FIZ będzie zarządzać portfelami wierzytelności, które powstają w wyniku udzielania pożyczek przez Pożyczkodawcę;

2) optymalizację modelu biznesowego poprzez dywersyfikację ról podmiotów i wyspecjalizowanie w konkretnej płaszczyźnie realizacji tego modelu;

3) możliwość uporządkowania wewnętrznych procedur (…) w oparciu o dostosowanie ich do konkretnych sfer działalności poszczególnych podmiotów;

4) przejrzystość sposobu funkcjonowania podmiotów wobec klientów czy też partnerów biznesowych;

5) optymalizację kosztów poprzez korzystanie z synergii związanej z wyspecjalizowaniem pracowników w zakresie poszczególnych, odrębnych profilów działalności poszczególnych, współpracujących ze sobą podmiotów (Pożyczkodawca, Spółka, FIZ).

W uzupełnieniu wniosku w odpowiedzi na pytania organu wskazali Państwo:

Pytanie nr 1: Czy wykonywane przez Państwa usługi będą usługami, których przedmiotem jest przechowywanie instrumentów finansowych i zarządzanie nimi?

Odpowiedź: usługi Spółki nie stanowią usług, których przedmiotem jest przechowywanie instrumentów finansowych i zarządzanie nimi. Spółka zaznacza, że instrumenty finansowe, których dotyczą usługi Spółki, nie wymagają żadnej formy „przechowywania”.

Pytanie nr 2: Czy wykonywane przez Państwa usługi będą usługami, o których mowa w art. 43 ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 774 ze zm.)? Jeśli tak – prosimy wskazać jakimi?

Odpowiedź: Spółka zaznacza, że interpretacja przepisów prawa podatkowego powinna należeć zasadniczo do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Wnioskodawca może w tym kontekście jednak zaznaczyć, że nie widzi podstaw do uznania swoich usług za usługi związane z:

1) czynnościami ściągania długów, w tym factoringu;

2) usługami doradztwa;

3) usługami w zakresie leasingu.

Pytanie nr 3: Czy instrumenty finansowe będą odzwierciedlały:

a) tytuł prawny do towarów;

b) tytuł własności nieruchomości;

c) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;

d) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;

e) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku?

Odpowiedź: nie instrumenty finansowe, których dotyczy Wniosek Spółki, nie będą dotyczyły wyżej wskazanych aktywów lub praw.

Pytanie nr 4: Czy Stałe Wynagrodzenie, które przysługuje Państwu jest znane w momencie zawarcia umowy i nie podlega żadnej zmianie (nawet w sytuacji wystąpienia tzw. „Zdarzenia Kredytowego”)?

Odpowiedź: zasadniczo tak, kwestia wynagrodzenia stałego została, w ocenie Wnioskodawcy, dostatecznie wyjaśniona w treści wniosku o wydanie interpretacji. Spółka wskazuje poniżej odpowiedni fragment wniosku o wydanie interpretacji: „Zasadniczo Wynagrodzenie Stałe będzie ustalane jako ułamek tudzież procent wartości wierzytelności objętych zabezpieczeniem w ramach CDS, przy czym procent będzie ustalany z uwzględnieniem ekspozycji na ryzyko oraz potencjalnego poziomu szkód związanych z brakiem spłat pożyczek i kredytów objętych daną transakcją CDS. Wynagrodzenie Stałe z tytułu zabezpieczenia ryzyka kredytowego będzie płacone przez Przenoszącego Ryzyko lub innych przedsiębiorców regularnie w oparciu o ustanowione w umowach CDS okresy rozliczeniowe.”

W tym kontekście Spółka wyjaśnia, że zgodnie z modelem biznesowym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji Spółka będzie znała w momencie zawarcia umowy precyzyjną metodykę naliczania wynagrodzenia stałego, ale ostateczna wysokość wynagrodzenia stałego zapłaconego przez określonego partnera biznesowego Wnioskodawcy może zależeć od wielu czynników, tj. chociażby od okresu trwania danej umowy lub od decyzji kontrahenta o ewentualnym wcześniejszym wypowiedzeniu danej umowy.

Pytanie nr 5: Za co otrzymają Państwo „Wynagrodzenie Stałe” - proszę sprecyzować.

Odpowiedź: Spółka raz jeszcze zaznacza, jaki jest cel działalności Spółki odwołując się do dwóch fragmentów z wniosku o wydanie interpretacji:

„W związku z występującym w podmiotach udzielających pożyczek lub kredytów ryzykiem nieściągalności udzielonego finansowania dłużnego oraz odsetek i opłat wynikających z umów pożyczek lub kredytów (dalej również: „ryzyko kredytowe”), które obciąża wynik finansowy tych podmiotów oraz może prowadzić do utraty przychodów (odsetek, prowizji, innych opłat), a także mając na uwadze dostępne na rynku produkty finansowe, których celem jest zabezpieczenie ryzyka nieściągalności określonych wierzytelności, Wnioskodawca będzie uzupełniać w najbliższych miesiącach swój model biznesowy o usługi polegające na udzieleniu zabezpieczenia ryzyka kredytowego, tj. ryzyka braku spłaty wierzytelności wynikających z udzielanych przez podmiot udzielający pożyczek, w tym odsetek oraz innych opłat wynikających z zawartych umów pożyczek. Wspomniane ryzyko miałoby być zabezpieczone np. poprzez zawieranie umów, których przedmiotem są instrumenty finansowe typu SWAP, w tym przypadku Swap Ryzyka Kredytowego (ang. Credit Default Swap, dalej: „CDS”).”

oraz

„Skutkiem zawierania transakcji CDS będzie przyjęcie przez Wnioskodawcę obowiązku dokonania świadczenia lub płatności w przypadku zaistnienia zdarzenia kredytowego w zamian za ustalone wynagrodzenie (dalej jako: „Wynagrodzenie Stałe”) uiszczane przez Przenoszącego Ryzyko lub innych przedsiębiorców na rzecz Spółki.”

W kontekście powyższego Spółka zaznacza, że w jej ocenie jasne jest, że wynagrodzenie stałe jest wynagrodzeniem pobieranym przez Spółkę za „wystawienie” instrumentu finansowego, którego głównym celem jest zapewnienie, że w przypadku zajścia ryzyka kredytowego Spółka uiści określone środki na rzecz podmiotów obejmujących instrumenty finansowe oferowane przez Spółkę na rynku instrumentów finansowych. Spółka otrzymuje w związku z tym wynagrodzenie stałe w zamian za przyjęcie na siebie ryzyka, że w przypadku zajścia zdarzenia kredytowego będzie obciążona zgodnie z umową zawartą z określonym partnerem biznesowym.

Pytania

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

1) Czy Wynagrodzenie Stałe otrzymywane przez Wnioskodawcę w związku z transakcjami CDS będzie dla Wnioskodawcy stanowić przychód podatkowy w momencie określonym na podstawie art. 12 ust. 3a ustawy CIT, tj. w dniu przejęcia na siebie przez Wnioskodawcę ryzyka kredytowego w ramach CDS oraz nie będzie to przychód z zysków kapitałowych, o którym mowa w art. 7b ust. 1 ustawy CIT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 4)

2) Czy Wynagrodzenie Zmienne uiszczane przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców, którzy przystąpią do umów CDS ze Spółką, w ramach rozliczenia transakcji CDS będzie stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w okresie rozliczeniowym, w którym poniesiony zostanie przez Wnioskodawcę wydatek w postaci Wynagrodzenia Zmiennego? (pytanie oznaczone we wniosku nr 5)

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

1) Wynagrodzenie Stałe otrzymywane przez Wnioskodawcę w związku z transakcjami CDS będzie dla Wnioskodawcy stanowić przychód podatkowy w momencie określonym na podstawie art. 12 ust. 3a ustawy CIT i nie będzie to przychód z zysków kapitałowych, o którym mowa w art. 7b ust. 1 ustawy CIT.

2) Wynagrodzenie Zmienne uiszczane przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców w ramach rozliczenia transakcji CDS będzie stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w okresie rozliczeniowym, w którym poniesiony zostanie przez Wnioskodawcę wydatek w postaci Wynagrodzenia Zmiennego.

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania 1 (obszar CIT)

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy CIT przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego przepisu dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f ustawy CIT, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Przychody podatników dzielą się na dwa źródła, tj. przychody z zysków kapitałowych (art. 7b ustawy CIT) oraz przychody z innych źródeł. Wyodrębniając osobne źródło przychodów, ustawodawca wprowadził do ustawy enumeratywny katalog przychodów zaliczanych do przychodów z zysków kapitałowych. Katalog ten zawarty jest w treści przepisu art. 7b ustawy CIT i ma charakter zamknięty, co oznacza, że wszelkie inne kategorie przychodów nieobjęte zawartym w tym przepisie wyliczeniem należy zakwalifikować do tzw. przychodów z innych źródeł. Nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, rozgranicza źródła przychodów („z zysków kapitałowych” oraz „inne źródła”, które de facto stanowić mają przychody z działalności operacyjnej) i nakazuje odrębnie określać przez podatnika uzyskany z tych źródeł odrębny wynik podatkowy - dochód bądź stratę.

Zgodnie z ww. art. 7b ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy CIT – za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych oraz przychody:

a) z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 ustawy o CIT, z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych oraz praw wytworzonych przez podatnika,

b) z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych,

c) z tytułu uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych lub instytucjach wspólnego inwestowania,

d) z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnych charakterze dotyczącej praw, o których mowa w lit. a-c,

e) ze zbycia praw, o których mowa w lit. a-c,

f) z wymiany waluty wirtualnej na środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna lub z regulowania innych zobowiązań walutą wirtualną.

Zgodnie z art. 4a pkt 22 ustawy o CIT ilekroć w ustawie jest mowa o pochodnych instrumentach finansowych - oznacza to instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

W ustawie o CIT nie wskazano legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT przykładowych przysporzeń majątkowych zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z tym przepisem, przychodami z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności m.in. otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT).

Z treści przywołanych przepisów wynika, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje charakter tego przysporzenia w tym sensie, że powiększa ono aktywa podatnika, lub pomniejsza pasywa. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.

W ramach opisanych powyżej umów CDS płacone przez Pożyczkodawcę lub przez innych przedsiębiorców, którzy przystąpią do umów CDS z Wnioskodawcą, Wynagrodzenie Stałe, w ocenie Wnioskodawcy, nie będzie stanowiło wynagrodzenia za zawarcie pochodnego instrumentu finansowego, lecz formę wyrażenia wartości ryzyka. Pożyczkodawca będzie płacił na rzecz Wnioskodawcy ustaloną kwotę Wynagrodzenia Stałego i w zamian za to Wnioskodawca przejmuje ryzyko związane z niespłaceniem pożyczek przez klientów, w ramach realizacji swoich zobowiązań wynikających z transakcji CDS. Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że otrzymywane przez niego Wynagrodzenie Stałe, będzie stanowić przychód ze źródeł innych niż z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy o CIT.

W ocenie Wnioskodawcy, przychód wynikający z otrzymania przez niego Wynagrodzenia Stałego powstawać będzie w momencie określonym na podstawie art. 12 ust. 3a ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.

Datą powstania przychodu jest zatem w pierwszej kolejności dzień dokonania czynności – wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego, wykonania usługi lub jej częściowego wykonania, przy czym ostatecznym terminem, który stanowi o dacie powstania przychodu, jest dzień wystawienia faktury lub uregulowania należności. Zatem, co do zasady przychód powstaje w dniu wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi. Jeżeli jednak przed tym dniem zostanie wystawiona faktura albo zostanie uregulowana należność, to przychód powstanie odpowiednio wcześniej, tj. w dniu zaistnienia tych zdarzeń.

Zgodnie z art. 12 ustawy CIT, co do zasady wszelkie otrzymane przez podatnika świadczenia stanowią przychody podlegające opodatkowaniu, z wyłączeniem przychodów enumeratywnie wymienionych w ust. 4 tego artykułu. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o CIT, przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.

Przedstawione wyżej stanowisko w zakresie sposobu rozpoznania przychodu z tytułu Wynagrodzenia Stałego oraz kwalifikacji tego przychodu, jako innego niż z tytułu zysków kapitałowych znajduje potwierdzenie m.in. w:

a) interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 listopada 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.390.2022.3 oraz,

b) interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 16 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.39.2024.4.SP.

Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania 2 (obszar CIT)

Zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja ta ma charakter ogólny. Przy kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym i gospodarczym z osiąganymi przez danego podatnika przychodami (albo służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła lub źródeł przychodów danego podatnika).

Na podstawie powyższej definicji w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że dany wydatek może być uznany za koszt uzyskania przychodów, jeśli spełnia łącznie następujące przesłanki:

1) został faktycznie poniesiony;

2) jego poniesienie nastąpiło w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów;

3) nie znajduje się w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT

(M. Wilk [w:] A. Krajewska, A. Mariański, A. Nowak-Piechota, J. Żurawiński, M. Wilk, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2016, art. 15).

Wnioskodawca planuje, w ramach zawieranych w przyszłości umów CDS, uiszczać Wynagrodzenie Zmienne na rzecz Pożyczkodawcy lub innych kontrahentów, którzy przystąpią do umów CDS, które będzie odpowiadało określonej części wartości wierzytelności objętych transakcjami CDS, wobec których to wierzytelności występować będą zdarzenia kredytowe. Gwarancja wypłaty Wynagrodzenia Zmiennego dla kontrahentów przystępujących do umów CDS będzie podstawą modelu biznesowego Wnioskodawcy oraz ma zapewnić atrakcyjność umów CDS z perspektywy potencjalnych kontrahentów Spółki, w tym Pożyczkodawcy. W tym kontekście nie ulega wątpliwości, że wydatek w postaci Wynagrodzenia Zmiennego będzie spełniał wszystkie ww. warunki stawiane celem potwierdzenia, że wydatek może zostać zaklasyfikowany jako koszt uzyskania przychodów. W szczególności, przedmiotowy wydatek pozostanie w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami Wnioskodawcy osiąganymi z tytułu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i będzie miał na celu realizację przez Spółkę umów CDS zawieranych z Pożyczkodawcą lub innymi przedsiębiorcami, na skutek zaistnienia określonego w umowie zdarzenia kredytowego. Należy również zauważyć, że wydatki w postaci Wynagrodzenia Zmiennego będą ponoszone w celu pozyskiwania przychodów w postaci odpowiednio skwantyfikowanego Wynagrodzenia Stałego.

Na powyższe w żaden sposób nie będzie rzutować ewentualne:

a) dokonanie cesji wierzytelności objętych daną transakcją CDS przez Pożyczkodawcę lub innego przedsiębiorcę, który przystąpi do CDS, na rzecz (...) lub ewentualnie innego podmiotu;

b) zawarcie przez Pożyczkodawcę lub innego przedsiębiorcę, który przystąpi do umowy CDS ze Spółką, umowy subpartycypacji z (...) lub innym podmiotem, gdzie przedmiotem tej umowy będą wierzytelności objęte uprzednio umową CDS.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ponoszone przez niego koszty z tytułu Wynagrodzenia Zmiennego powinny być w przyszłości rozpoznawane na bieżąco, w okresach, kiedy będą ponoszone przez Spółkę. Należy bowiem odnotować, że Wynagrodzenie Zmienne nie będzie związane z uzyskaniem skonkretyzowanego przychodu w przyszłości, jak ma to miejsce chociażby w przypadku: handlu towarami, prowadzenia procesów inwestycyjnych lub innych modeli biznesowych, gdzie koszt przedsiębiorcy można w klarowny sposób przypisać do określonego produktu wytwarzanego lub oferowanego przez podatnika na rynku. W przypadku Wynagrodzenia Zmiennego jego istotą będzie to, że wypłacanie go na rzecz Pożyczkodawcy lub innych kontrahentów Wnioskodawcy będzie gwarantowało, że model biznesowy Wnioskodawcy będzie atrakcyjny dla Pożyczkodawcy i innych podmiotów zainteresowanych zawieraniem umów CDS.

W konsekwencji można stwierdzić, że wypłacanie Wynagrodzenia Zmiennego będzie służyło zachowywaniu oraz poszerzaniu źródła przychodów Wnioskodawcy, jakim będzie model biznesowy związany z zawieraniem umów CDS; koszty w postaci Wynagrodzenia Zmiennego będą rzutowały w konsekwencji na całokształt działalności Spółki, jej rentowność, ale nie będą mogły być powiązane z konkretnymi przychodami Spółki.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych jest prawidłowe.

W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4 odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa stanowiska w sprawie.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zaznaczyć należy, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Ad. 2 (pytanie oznaczone we wniosku nr 5)

Państwa wątpliwość w zakresie pytania oznaczone we wniosku nr 5 dotyczy ustalenia, czy Wynagrodzenie Zmienne uiszczane przez Wnioskodawcę na rzecz Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców, którzy przystąpią do umów CDS ze Spółką, w ramach rozliczenia transakcji CDS będzie stanowić dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w okresie rozliczeniowym, w którym poniesiony zostanie przez Wnioskodawcę wydatek w postaci Wynagrodzenia Zmiennego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

-  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

-  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-  poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

-  został właściwie udokumentowany,

-  nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Powyższe oznacza, że poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

-  przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

-  potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Dokonując wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, na gruncie niniejszej sprawy wskazać należy, że przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać takiego efektu.

Przy czym za celowe można uznać jedynie takie wydatki, które oceniane przez pryzmat całokształtu okoliczności faktycznych pozwalają na przyjęcie, iż zamiarem podatnika w momencie poniesienia wydatku było właśnie albo osiągniecie przychodu albo ewentualnie jego zachowanie, czy też zabezpieczenie. Badanie całokształtu okoliczności faktycznych ma w sprawie kluczowe znaczenie, albowiem kategoria „kosztu podatkowego” nie ma charakteru czysto obiektywnego, rozumianego w sposób formalistyczny, lecz zakłada istnienie elementów subiektywnych zależnych od oceny tych okoliczności. Skoro bowiem ustawodawca zakłada, iż wydatek musi być celowy, to tym samym konieczne jest przeprowadzenie analizy owej celowości, która możliwa jest jedynie w oparciu o fakty przedstawione przez wnioskodawcę w opisie zdarzenia przyszłego.

Koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

-    bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód – potrącane na podstawie art. 15 ust. 4, ust. 4b-4c ustawy o CIT),

-    inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie – potrącane na podstawie art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT).

Stosownie do postanowień art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Z opisu sprawy wynika, że w ramach umów CDS Spółka zobowiązana będzie do zapłaty na rzecz Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców, którzy przystąpią do umów CDS ze Spółką, wynagrodzenia stanowiącego kwotę uzgodnioną pomiędzy stronami oraz stanowiącą całość lub część wartości wierzytelności objętych umowami CDS (Wynagrodzenie Zmienne) z uwzględnieniem wartości: kapitału, odsetek, prowizji. Wynagrodzenie Zmienne będzie wypłacane przez Wnioskodawcę w odniesieniu do wierzytelności, które podlegały transakcji CDS oraz co do których wystąpi zdarzenie kredytowe.

Spółka nie będzie przewidywała w umowach CDS prawa lub obowiązku przeniesienia własności wierzytelności na Wnioskodawcę na wypadek wystąpienia zdarzenia kredytowego. W praktyce Pożyczkodawca lub inni przedsiębiorcy przystępujący do umów CDS z Wnioskodawcą będą uprawnieni do:

1. zbywania wierzytelności w ramach cesji na rzecz innych podmiotów (…), które będą najpewniej kupowały całe pakiety wierzytelności Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców lub,

2. zawierania umów subpartycypacji, w ramach których będą dokonywali zbycia praw do przyszłych przepływów finansowych związanych z określonymi wierzytelnościami, które zostaną objęte daną umową subpartycypacji – umowy te będą mogły być zawierane również z podmiotami (…).

Umowami CDS będą zabezpieczane zasadniczo wierzytelności z zawartych umów pożyczek lub kredytów, które w chwili zawarcia transakcji CDS nie będą wymagalne lub będą wymagalne nie dłużej niż (…) dni, czyli tzw. dobry portfel (w odróżnieniu od wierzytelności wątpliwych i nieściągalnych), co pozwala ograniczyć ryzyko związane z ponadprzeciętną nieściągalnością poszczególnych wierzytelności, istotą transakcji jest zabezpieczenie całego portfela wierzytelności, który na moment zawierania transakcji posiada taką samą lub podobną jakość.

Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić należy, że Wynagrodzenie Zmienne uiszczane przez Państwa na rzecz Pożyczkodawcy lub innych przedsiębiorców będzie stanowić koszty uzyskania przychodu w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wynagrodzenie Zmienne nie będzie związane z uzyskaniem konkretnego przychodu przez Państwa. Natomiast wypłata przez Państwa Wynagrodzenia Zmiennego będzie służyła zachowywaniu źródła przychodów jakim jest usługa polegające na udzieleniu zabezpieczenia ryzyka kredytowego tj. zawieranie umów CDS. Koszty te należy kwalifikować jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, które są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 5 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

W zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane/wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.