Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.59.2026.1.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) Spółka komandytowo-akcyjna (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym opodatkowaniu od całości swoich dochodów na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…). Komplementariuszami w Spółce jest dwoje adwokatów (dalej: „Komplementariusze”). Komplementariusze prowadzą sprawy spółki i reprezentują Spółkę na zewnątrz, w tym bezpośrednio świadczą usługi (…). Umowa Spółki przewiduje, że Komplementariusze mogą pobierać dodatkowe wynagrodzenie za prowadzenie spraw Spółki. Wysokość tego wynagrodzenia określa uchwała wspólników. Komplementariusze z tego uprawnienia korzystają i takowe wynagrodzenie jest im wypłacane. Poza wskazanym stosunkiem prawnym, Komplementariusze nią są związani ze Spółką żadną inną umową (umową o pracę czy umową cywilnoprawną).

Stosownie do art. 4a ust. 1 pkt 3 ustawy prawo o adwokaturze, adwokat wykonuje zawód w kancelarii adwokackiej, w zespole adwokackim oraz w spółce komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, w której komplementariuszami są adwokaci, radcowie prawni, rzecznicy patentowi, doradcy podatkowi lub prawnicy zagraniczni wykonujący stałą praktykę na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej.

Z przepisu tego wynika, że zawód adwokata może być wykonywany w różnych formach w tym w ramach spółki komandytowo-akcyjnej pod warunkiem, że komplementariuszami w takiej spółce są inni adwokaci lub przedstawiciele innych zawodów prawniczych.

W związku z powyższym Wnioskodawca chciałby z własnych środków opłacać składki na ubezpieczenie społeczne Komplementariuszy z tytułu uczestnictwa w Spółce. Wnioskodawca chciałby wydatki ponoszone na ubezpieczenie społeczne Komplementariuszy zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.

Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne opłacane za adwokatów – Komplementariuszy Spółki komandytowo-akcyjnej, będą mogły stanowić koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Spółki wydatki ponoszone z tytułu zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne opłacane za adwokatów – Komplementariuszy Spółki komandytowo-akcyjnej, stanowić będą koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W myśl art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. z dnia 5 lutego 2025 r., Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):

Przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kosztów podatkowych. W pozostałych przypadkach należy zbadać istnienie związku przyczynowo skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-        został właściwie udokumentowany,

-        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Podsumowując kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, z wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Analiza katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów z art. 16 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że składki na ubezpieczenie wspólników ponoszone przez podatnika podatku CIT nie zostały wprost wymienione wśród wydatków wyłączonych z kosztów. W przypadku składek na ubezpieczenia społeczne ustawa o CIT wskazuje, że do kosztów nie można zaliczać: nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 40 oraz art. 15 ust. 4h, określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek (art. 16 ust. 1 pkt 57a).

W związku z powyższym dla uznania opłacanych składek na ubezpieczanie społeczne Komplementariuszy za koszt podatkowy wystarczające jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem wydatku przez spółkę, a osiągnieciem przechodu oraz zachowaniem lub zabezpieczaniem źródła przychodu, oraz faktyczne poniesienie wydatku – opłacenie składek.

W ocenie Spółki taki związek występuje, a obowiązujące przepisy prawa jednoznacznie nie wskazują, kto powinien pełnić w takim przypadku rolę płatnika.

Przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. z dnia 14 lutego 2025 r. (Dz. U. z 2025 r. poz. 350, dalej: „ustawa o SUS”) nie zawierają regulacji wskazujących na to, kto w świetle przepisów ww. ustawy zobowiązany jest opłacać opisane we wniosku składki, tj. w stanie faktycznym, w którym adwokat wykonuje działalność gospodarczą jako wspólnik spółki komandytowo-akcyjnej – adwokat czy sama spółka oraz kto jest płatnikiem tych składek – adwokat czy spółka.

Ustawa o SUS stanowi jedynie, kto podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu oraz z jakiego tytułu ten obowiązek powstaje. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są:

5) osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz osobami z nimi współpracującymi.

Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 6 pkt 4b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się komplementariusza w spółce komandytowo- akcyjnej.

W myśl art. 36 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązek zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych osób, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5, 10 i 24, z zastrzeżeniem ust. 2, należy do tych osób. Przepis ten wskazuje jedynie na obowiązek o charakterze technicznym - obowiązek zgłoszenia do ubezpieczeń. Nie stanowi on jednak samodzielnej podstawy do określenia, na kim ciąży obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie.

Z kolei art. 43 ust. 5a i 5b ustawy o SUS wskazuje na zakres informacji, które są niezbędne do zgłoszenia płatnika. I tak w art. 43 ust. 5a ustawy o SUS wskazano: zgłoszenie płatnika składek będącego przedsiębiorcą następuje na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z art. 43 ust. 5b – zgłoszenie płatnika składek wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego zawiera dane:

1) objęte treścią wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym, z wyłączeniem rejestru dłużników niewypłacalnych;

2) uzupełniające: nazwę skróconą płatnika, datę powstania obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, wykaz rachunków bankowych, adres do korespondencji, adres prowadzenia działalności, w przypadku osobowych spółek handlowych i podmiotów podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla spółek osobowych - dane dotyczące poszczególnych wspólników, w tym ich numer NIP.

Zakres obowiązków płatnika określa z kolei artykuł 46 ust. 1 ustawy o SUS. Stosownie do tego przepisu – płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy.

Podsumowując, żadna norma prawna ustawy o SUS nie stanowi kto jest płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne komplementariusza spółki komandytowo-akcyjnej.

Zgodnie z art. 4a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1184 ze zm., dalej: „Prawo o adwokaturze”):

Adwokat wykonuje zawód w kancelarii adwokackiej, w zespole adwokackim oraz w spółce komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, w której komplementariuszami są adwokaci, radcowie prawni, rzecznicy patentowi, doradcy podatkowi lub prawnicy zagraniczni wykonujący stałą praktykę na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei art. 24 ust. 3 ustawy prawo o adwokaturze wskazuje, że składki na ubezpieczenie społeczne opłacają zespoły adwokackie, spółki jawne, partnerskie lub komandytowe, o których mowa w art. 4a ust. 1. Adwokaci wykonujący zawód w kancelariach adwokackich lub w spółkach cywilnych opłacają składki osobiście.

W ocenie Spółki powyższy przepis powinien mieć zastosowanie również do spółek komandytowo-akcyjnych. Porównanie obu cytowanych norm prawnych ustawy o adwokaturze wskazuje pewną lukę systemową i błąd legislacyjny ustawodawcy. Wnioskodawca nie widzi bowiem, żadnego uzasadnienia dla różnicowania sytuacji prawno-podatkowej spółek komandytowych oraz komandytowo-akcyjnych i ich komplementariuszy. Skoro bowiem adwokat może wykonywać swój zawód w jednej lub drugiej spółce to nie jest racjonalne, żeby spółka komandytowa była zobowiązana do zapłaty składek na ubezpieczanie za adwokata a spółka komandytowo-akcyjna nie. Wnioskodawca zwraca uwagę, że zdanie pierwsze art. 24 ust. 3 ustawy prawo o adwokaturze wprost odwołuje się do art. 4a ust. 1, który to przepis w pkt 3 wymienia spółkę komandytową oraz komandytowo-akcyjną na równorzędnej pozycji. Wskazuje na to użycie spójnika „lub” pomiędzy wymienionymi formami prowadzenia działalności gospodarczej. W logice formalnej, na której opiera się prawo, spójnik „lub” oznacza alternatywę zwykłą (zwaną też łączną lub nierozłączną). Oznacza to, że zdanie połączone spójnikiem lub jest prawdziwe, gdy zachodzi przynajmniej jedno ze zdań składowych, ale dopuszcza również sytuację, w której zachodzą oba jednocześnie. Wnioskodawca domniemuje, że racjonalny ustawodawca nie bez przyczyny użył w powyższym przepisie spójnika „lub”, aby celowo dopuścić kumulację (współwystępowanie) przesłanek. Tym samym brak wymienienia spółki komandytowo-akcyjnej w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze jest ewidentnym przeoczeniem ustawodawcy.

Dokonując wykładni tego przepisu warto również zwrócić szczególną uwagę na zdanie drugie, w którym ustawodawca zakreślił przypadki, kiedy to adwokat samodzielnie opłaca własne składki na ubezpieczenie społeczne. Przepis jasno stanowi, że dzieje się tak wyłącznie w sytuacji, gdy adwokat wykonuje swój zawód w kancelarii adwokackiej lub w spółce cywilnej. Spółka komandytowo-akcyjna nie została wymieniona w tym katalogu.

Podsumowując, z uwagi na brak innych przepisów prawa określających kto w odniesieniu do adwokatów wykonujących zawód (prowadzących działalność gospodarczą) jako komplementariusz spółki komandytowo-akcyjnej zobowiązany jest opłacać składki na ubezpieczenie społeczne oraz kto jest płatnikiem tych składek, zastosowanie powinny znaleźć przepisy ustawy Prawo o adwokaturze oraz interpretacja tych przepisów zaprezentowana przez Wnioskodawcę. Uchylanie się przez Wnioskodawcę od obowiązku opłacania składek za adwokatów-Komplementariuszy, może spowodować wszczęcie postępowania egzekucyjnego celem przymusowego ściągnięcia należności, co w konsekwencji zagraża źródłu przychodów, w tym poprzez zwiększenie obciążeń Spółki dodatkowymi kosztami egzekucyjnymi i odsetkami za zaległość.

Odnosząc się natomiast do związku pomiędzy ponoszeniem wydatku na ubezpieczenia społeczne Komplementariuszy a osiąganiem przychodów przez Spółkę, związek ten jest bezsprzeczny. Spółka jako byt prawny nie jest w stanie samodzielnie generować przychodów i w tym zakresie działa poprzez osoby fizyczne będące jej wspólnikami, pracownikami lub osobami wykonującymi określone zadania na podstawie innych umów cywilnoprawnych. Komplementariusz ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki oraz reprezentowania jej na zewnątrz. Wynika to wprost z przepisów Kodeksu spółek handlowych. W związku z tymi obowiązkami może również wykonywać pracę/ świadczyć usługi na rzecz spółki polegającą na spotkaniach z klientami, sporządzaniu pism procesowych, opinii prawnych i podatkowych oraz reprezentowania klientów przez organami administracji publicznej oraz sądami. Wszystkie te czynności generują realny przychód Spółki i są warunkiem koniecznym do powstania tego przychodu.

W ocenie Spółki pomiędzy poniesieniem wydatku na opłacanie składek na ubezpieczenie komplementariuszy a powstaniem lub realną szansą powstania przychodu bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy, analogiczny do tego jaki występuje, w przypadku pracodawcy, który zobowiązany jest do ponoszenia wydatków z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne pracownika, w części finansowanej przez pracodawcę, a w konsekwencji poniesienie wydatku kwalifikuje go do kosztów uzyskania przychodu. Prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę w zakresie usług prawnych oraz doradztwa podatkowego świadczonych przez adwokatów, a w konsekwencji uzyskiwanie przychodu, jest determinowane opłacaniem składek na ubezpieczenie Komplementariuszy.

W związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy ponoszenie wydatku na ubezpieczenie społeczne Komplementariuszy Spółki jest racjonalnie uzasadnione i w sposób bezpośredni wiąże się z osiąganymi przychodami oraz zabezpieczeniem ich źródła. W konsekwencji wydatek ten stanowi koszt podatkowy Wnioskodawcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

W myśl art. 1 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Przepisy ustawy mają również zastosowanie do spółek komandytowych i spółek komandytowo-akcyjnych mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-        został właściwie udokumentowany,

-        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

1. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

2. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”,

natomiast

3. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku wskazali Państwo, że spółka komandytowo-akcyjna prowadzi działalność w zakresie świadczenia usług prawnych, usług doradztwa podatkowego oraz usług rachunkowo-księgowych. Komplementariuszami w Spółce jest dwoje adwokatów. Na podstawie umowy Spółki Komplementariusze pobierają dodatkowe wynagrodzenie za prowadzenie spraw Spółki. Poza wskazanym stosunkiem prawnym, Komplementariusze nią są związani ze Spółką żadną inną umową (umową o pracę czy umową cywilnoprawną).

Zgodnie z art. 4a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1564 ze zm., dalej: „Prawo o adwokaturze”):

Adwokat wykonuje zawód w kancelarii adwokackiej, w zespole adwokackim oraz w spółce komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, w której komplementariuszami są adwokaci, radcowie prawni, rzecznicy patentowi, doradcy podatkowi lub prawnicy zagraniczni wykonujący stałą praktykę na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej.

Z art. 24 ust. 3 Prawa o adwokaturze wynika, że:

Składki na ubezpieczenie społeczne opłacają zespoły adwokackie, spółki jawne, partnerskie lub komandytowe, o których mowa w art. 4a ust. 1. Adwokaci wykonujący zawód w kancelariach adwokackich lub w spółkach cywilnych opłacają składki osobiście.

Stosownie do art. 24 ust. 4 Prawa o adwokaturze:

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wysokość składek na ubezpieczenie społeczne oraz zasady ustalania podstawy wymiaru tych składek i tryb ich opłacania.

W związku z powyższym, powzięli Państwo wątpliwość czy wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne opłacane za adwokatów – Komplementariuszy Spółki komandytowo-akcyjnej, będą mogły stanowić koszt uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Art. 24 ust. 3 Prawa o adwokaturze nakłada na podmioty w nim wymienione obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne adwokatów wykonujących zawód w formach wymienionych w tym przepisie z pominięciem spółki komandytowo-akcyjnej. Państwa Spółka nie jest zatem zobligowana do opłacania przedmiotowych składek.

Koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, których cel ponoszenia musi być widoczny. Odnosząc się do kwestii związanej z możliwością zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na składki ubezpieczeniowe komplementariusza, nie widać związku z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów spółki komandytowo-akcyjnej.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że nie został spełniony podstawowy warunek wynikający z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a mianowicie brak jest w niniejszej sprawie związku z uzyskiwanym przez Państwa przychodem a opłacanymi przez Państwa składkami na ubezpieczenie społeczne Komplementariuszy będących adwokatami.

Ponadto Spółka nie jest zobowiązana przepisami prawa do ponoszenia wydatków z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne Komplementariuszy.

Dodatkowo, nawet gdyby przyjąć, że przesłanka z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT jest spełniona, z czym tutejszy organ się nie zgadza, to brak możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynika również z treści art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 , z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji.

Z powyższego przepisu wynika konieczność wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych oraz spółki komandytowo-akcyjnej z jednym tylko wyjątkiem – wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji.

Powyższy wydatek na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne komplementariuszy będących adwokatami należy więc traktować jako wydatek na rzecz wspólników Spółki, który nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów.

Nie można zgodzić się z Państwa argumentacją, iż brak wymienienia spółki komandytowo-akcyjnej w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze jest ewidentnym przeoczeniem ustawodawcy. Organ stoi na stanowisku, że zabieg ten jest celowy w świetle roli jaką pełni Komplementariusz w spółce komandytowo-akcyjnej. Nie obciążając tego typu spółki obowiązkiem opłacania składek na ubezpieczenie społeczne ustawodawca zrównuje ten wydatek z wydatkiem na rzecz udziałowców.

W związku z powyższym wydatki ponoszone z tytułu zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne opłacane za adwokatów – Komplementariuszy Państwa Spółki komandytowo-akcyjnej – nie będą stanowić dla Spółki kosztu uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.