Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.611.2025.1.EWJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) spółka z ograniczoną działalnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”), powstała w wyniku przekształcenia spółki cywilnej w spółkę handlową na podstawie uchwały podjętej przez wspólników spółki cywilnej (…), w sprawie przekształcenia spółki cywilnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia (…) r. (data dokonania wpisu w KRS: (…).).

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, powstała z przekształcenia spółki cywilnej staje się jej następcą prawnym zgodnie z art. 553 w związku z art. 551 § 2 i 551 § 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 z późn. zm.), co oznacza, że wszelkie prawa i obowiązki majątkowe wspólników spółki cywilnej przeszły na spółkę przekształconą, w tym także prawa i obowiązki podatkowe zgodnie z art. 93a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 328 z późn. zm.).

Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.), (dalej: „u.p.d.o.p.”).

Na podstawie zawartej (…) roku umowy akceleracji zawartej między (…) Sp. z o.o. z siedzibą w (…) a (…) Spółka Cywilna z siedzibą w (…) (Beneficjent).

Zgodnie z postanowieniami rzeczonej umowy (…) udzielił pomocy finansowej, określanej jako grant, w ramach indywidualnego (…), w celu rozwoju produktu (w tym usługi) lub technologii startup do stanu umożliwiającego (…) (dalej: „dotacja”). Otrzymaną w ten sposób dotację (…) przeznaczyła na wytworzenie, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, środka trwałego (dalej: „ŚT”). Całość wydatków poniesionych na wytworzenie ŚT została pokryta z otrzymanej dotacji. ŚT został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i amortyzowany wyłącznie bilansowo, odpisy amortyzacyjne nie były ujmowane w kosztach uzyskania przychodów z uwagi na treść art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p.

Wartość początkowa ŚT została ustalona na zasadach ogólnych, a więc zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. w oparciu o kwotę wydatków poniesionych na jego wytworzenie, bez pomniejszenia tej wartości o kwotę uzyskanej dotacji.

ŚT został sprzedany podmiotowi niepowiązanemu. W momencie sprzedaży ŚT nie był w pełni zamortyzowany. Sprzedaż została udokumentowana przez Wnioskodawcę fakturą VAT.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, w związku ze sprzedażą środka trwałego wytworzonego w całości z dotacji, kosztem uzyskania przychodu Spółki będzie cała wartość początkowa środka trwałego, pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne bez względu na to, że środek trwały był wytworzony ze środków pochodzących z dotacji?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, kosztem uzyskania przychodu ze sprzedaży środka trwałego będzie cała jego niezamortyzowana wartość, tj. wartość początkowa pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne, niezależnie od faktu, że wytworzenie środka trwałego zostało w całości sfinansowane ze środków z dotacji.

UZASADNIENIE STANOWISKA

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, jednakże wydatki te, zaktualizowane zgodnie z przepisami i pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 są kosztem uzyskania przychodu w przypadku odpłatnego zbycia środka trwałego.

Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w przypadku sprzedaży środka trwałego kosztem uzyskania przychodu jest różnica między wartością początkową środka trwałego a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych bez względu na źródło finansowania środka trwałego.

Przepisy ustawy o CIT nie uzależniają ustalenia wartości początkowej środka trwałego od źródła finansowania jego nabycia lub wytworzenia. Wartość początkowa środka trwałego ustalana jest zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p., jako kwota wydatków poniesionych na jego wytworzenie, niezależnie od tego, czy środki na jego wytworzenie pochodziły z własnych zasobów podatnika, czy z dotacji. W konsekwencji, okoliczność, że środek trwały został wytworzony ze środków dotacji, nie wpływa na ustalenie jego wartości początkowej, a tym samym, na sposób ustalenia kosztu uzyskania przychodu przy jego sprzedaży.

Otrzymana dotacja wpływa jedynie na kwotę odpisów amortyzacyjnych, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od tej części wartości środka trwałego, która została podatnikowi zwrócona w jakiejkolwiek formie, w tym ze środków dotacji.

Przepis ten ogranicza zatem jedynie możliwość bieżącego ujmowania w kosztach podatkowych odpisów amortyzacyjnych od części sfinansowanej dotacją. Celem art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. jest wyłącznie uniknięcie podwójnego korzystania z preferencji podatkowych w trakcie amortyzacji, a nie ograniczenie prawa do rozpoznania kosztu przy sprzedaży składnika majątku.

Nie odnosi się on natomiast do momentu sprzedaży środka trwałego. Ta kwestia została uregulowana odrębnie w art. 16 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Oznacza to, że ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. dotyczy wyłącznie bieżących kosztów amortyzacji i nie wpływa na ustalanie kosztu uzyskania przychodu w chwili odpłatnego zbycia środka trwałego. Ustawodawca nie przewidział przepisu, który wyłączałby możliwość rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w takiej sytuacji, gdyby miał taki zamiar, stosowne ograniczenie zostałoby wprowadzone expressis verbis do art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Ponadto, zasada symetrii podatkowej nakazuje, aby skoro przychód ze sprzedaży środka trwałego w całości stanowi przychód podatkowy (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.), to również cała wartość niezamortyzowana tego środka stanowiła koszt uzyskania przychodu. Odmienne stanowisko prowadziłoby do opodatkowania dochodu w części, która w rzeczywistości nie odzwierciedlałaby ekonomicznego zysku podatnika.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w tym m.in.:

- interpretacja z dnia 25 września 2025 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.453.2025.1.DW,

- interpretacja z dnia 6 lutego 2023 r., 0111-KDIB1-1.4010.816.2022.1.MF,

- interpretacja z dnia 6 lutego 2023 r., znak 0111-KDIB1-1.4010.816.2022.1.MF,

- interpretacja z dnia 7 grudnia 2021 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.517.2021.1.JKU,

- interpretacja z dnia 2 października 2020 r., znak 0115-KDIT3.4011.488.2020.2.KR,

- interpretacja z dnia 24 stycznia 2020 r., znak 0111-KDIB1-1.4010.542.2019.1.AB.

We wszystkich tych interpretacjach organy podatkowe potwierdziły, że kosztem uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży środka trwałego jest wartość środka trwałego, również w części sfinansowanej dotacją, pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne, niezależnie od tego, że odpisy od części sfinansowanej dotacją nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu.

Zatem, w przedstawionym stanie faktycznym, sprzedaż środka trwałego skutkuje powstaniem przychodu podatkowego w wysokości ceny sprzedaży (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.), natomiast kosztem uzyskania przychodu w związku ze sprzedażą środka trwałego wytworzonego w całości z dotacji jest wartość środka trwałego, pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne, niezależnie od źródła finansowania środka trwałego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),

kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

‒    wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

‒    jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

‒    pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

‒    poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

‒    został właściwie udokumentowany,

‒    nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Według art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,

kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,

amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku ze sprzedażą środka trwałego wytworzonego w całości z dotacji, kosztem uzyskania przychodu Spółki będzie cała wartość początkowa środka trwałego, pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne bez względu na to, że środek trwały był wytworzony ze środków pochodzących z dotacji.

Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,

nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT,

nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Z powołanych powyżej przepisów wynika, że ustawa o CIT zawiera pewne ograniczenia dotyczące możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m tej ustawy. Tak więc – nie są kosztem podatkowym odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości początkowej środka trwałego, która została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zostały unormowane w art. 16g ustawy o CIT.

Według art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT,

za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:

1) w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;

2) w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.

Zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT,

za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

W myśl art. 16g ust. 4 ustawy o CIT,

za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Stosownie do art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,

odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W świetle przedstawionych regulacji prawnych wskazać należy, że ograniczenie dotyczące ujmowania w kosztach podatkowych odpisów amortyzacyjnych w części sfinansowanej dotacją nie odnosi się do kosztów uzyskania przychodu związanych ze sprzedażą środka trwałego.

Zatem należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że kosztem uzyskania przychodu przy sprzedaży środka trwałego będzie cała jego niezamortyzowana wartość, tj. wartość początkowa pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne, niezależnie od faktu, że wytworzenie środka trwałego zostało w całości sfinansowane ze środków z dotacji.

W świetle powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.