Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.648.2025.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy:

-     Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawek podwyższonych w odniesieniu do środków trwałych, co do których stosowała ona wcześniej amortyzację w oparciu o Stawki podstawowe albo Stawki obniżone, w okresie, w którym przesłanki pozwalające na stosowanie Stawek podwyższonych będą nadal spełnione- jest prawidłowe;

-     Spółka, w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 1,2, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka podejmie taką decyzję, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną, bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawki podstawowej- jest prawidłowe;

-     Spółka, w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym Spółka podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych- jest prawidłowe;

-     Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawki podstawowej albo Stawki obniżonej do środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę podwyższoną, w odniesieniu do budynków i budowli, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą używane w warunkach pogorszonych oraz maszyn i urządzeń zaliczonych do grup 4-6 i 8 KŚT, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą poddane szybkiemu postępowi technicznemu- jest prawidłowe;

-     Spółka, w warunkach opisanych w pytaniu 4, będzie uprawniona dokonać obniżenia Stawek podwyższonych w terminach wynikających odpowiednio z art. 16i ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o CIT, w tym w przypadku środków trwałych, co do których dokona obniżenia do poziomu Stawek obniżonych bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych- jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polską spółką kapitałową z siedzibą w (…), podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od całości swoich dochodów oraz posiadającą status czynnego podatnika VAT. Spółka prowadzi działalność w branży (…).

Wnioskodawca jest spółką (…) utworzoną w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia (…) przez jej obecnych udziałowców, tj.:

·      B z siedzibą w Norwegii (numer rejestracji w norweskim rejestrze przedsiębiorców nr reg.: (…)), będącej częścią Grupy B – (…), oraz

·      C S.A. z siedzibą w Polsce (numer KRS: (…)), należącej do Grupy C - prowadzącej działalność w obszarze (…).

Spółce przysługują prawa do projektu polegającego na budowie (…) (dalej: „Inwestycja”), znajdującej się w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, (…)). Obecnie Inwestycja znajduje się w fazie konstrukcji, a jej uruchomienie zaplanowane jest na rok 2027, przy czym oddawanie do eksploatacji może następować stopniowo, tj. poszczególne (…) mogą być uruchamiane sukcesywnie, w miarę ich ukończenia. Inwestycja będzie spełniać definicję (…).

W ramach prowadzonej działalności Spółka ponosi obecnie szereg wydatków inwestycyjnych związanych z nabyciem/wytworzeniem środków trwałych, które będą wchodzić w skład (…). Elementy prowadzonej Inwestycji zlokalizowane będą zarówno na (…) jak i na (…), w szczególności będą one obejmować: (…).

Po zakończeniu budowy i przekazaniu elementów (…) do użytkowania, Spółka rozpozna je, odpowiednio do wymogów wynikających z ustawy o CIT, w ramach poszczególnych środków trwałych oraz dokona ich wpisu do podatkowego rejestru środków trwałych (dalej: „Ewidencja”). Jak wskazano powyżej, poszczególne (…), wchodzące w skład Inwestycji, mogą być przekazywane do użytkowania etapami, a tym samym wchodzące w ich skład elementy będą sukcesywnie rozpoznawane w ramach stosowanych środków trwałych.

W tym miejscu Wnioskodawca ponadto wskazuje, że środki trwałe (związane z Inwestycją) będą używane przez Spółkę w okresie dłuższym niż rok oraz że nie będą wykorzystywane w ramach działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym, w tym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w Specjalnej Strefie Ekonomicznej lub na podstawie decyzji o wsparciu (zwolnienia przedmiotowe, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz 34a ustawy o CIT).

Począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia do Ewidencji, Spółka planuje przystąpić do ich amortyzacji w oparciu o stawki:

·      obniżone względem stawek wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych (dalej: „Wykaz”), stanowiących załącznik do ustawy o CIT – na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT (dalej: „Stawki obniżone”), albo

·      stawki wskazane w Wykazie – zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT (dalej: „Stawki podstawowe”), albo

·      stawki podwyższone względem Stawek podstawowych, z zastosowaniem współczynnika nie wyższego niż 1,2 albo 2,0 – na podstawie odpowiednio art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a albo pkt 3 ustawy o CIT (dalej: „Stawki podwyższone”).

W sytuacji zastosowania Stawek obniżonych albo Stawek podstawowych, zarówno w momencie rozpoczęcia amortyzacji środków trwałych lub też w jej trakcie, Spółka rozważa następcze podniesienie zastosowanych stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych. Wnioskodawca wskazuje przy tym, że zastosowanie Stawek podwyższonych nastąpi odpowiednio wyłącznie w odniesieniu do środków trwałych stanowiących:

(i)  budynki albo budowle używane w warunkach pogorszonych (współczynnik nie wyższy niż 1,2) albo

(ii) maszyny lub urządzenia zaliczone do grup 4-6 i 8 Klasyfikacji Środków Trwałych (dalej: „KŚT”), poddane szybkiemu postępowi technicznemu (współczynnik nie wyższy niż 2,0).

Wystąpienie pogorszonych warunków używania środków trwałych albo poddanie ich szybkiemu postępowi technicznemu może występować w różnych momentach prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę. Z uwagi na dużą ilość zmiennych, nie zawsze będzie możliwe, aby z góry i precyzyjne określić moment początkowy ich wystąpienia. W efekcie Wnioskodawca może skorzystać z prawa do zastosowania Stawek podwyższonych w rożnych okresach prowadzenia amortyzacji środków trwałych, z zastrzeżeniem, że ich zastosowanie nastąpi wyłącznie w odniesieniu do środków trwałych, które w momencie podjęcia takiej decyzji stanowić będą:

(i)  budynki lub budowle używane w warunkach pogorszonych albo

(ii) maszyny i urządzenia zaliczone do grup 4-6 i 8 KŚT, poddane szybkiemu postępowi technicznemu.

Niemniej jednak podjęcie decyzji o zastosowaniu Stawek podwyższonych nie zawsze będzie tożsame z momentem początkowym wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności.

Wnioskodawca zamierza dokonać podwyższenia stosowanych stawek amortyzacji:

·      w przypadku amortyzacji budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych – od początku miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji (art. 16i ust. 3 ustawy o CIT);

·      w przypadku maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 KŚT, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu – od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym Wnioskodawca podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji (art. 16i ust. 4 ustawy o CIT).

Jednocześnie Spółka zaznacza, że w wypadku stosowania Stawek obniżonych (zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT), podwyższenie może nastąpić bezpośrednio do poziomu Stawek podwyższonych (bez tymczasowego powrotu do Stawek podstawowych, a dopiero w dalszej kolejności - do Stawek podwyższonych).

Wnioskodawca zakłada także, że w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej związanej z Inwestycją, Stawki podwyższone mogą zostać ponownie obniżone - zarówno do poziomu Stawek podstawowych, jak też alternatywnie do Stawek obniżonych. W drugim z wymienionych przypadków obniżenie nie będzie obejmować uprzedniego i przejściowego powrotu do Stawek podstawowych. Spółka nie wyklucza także, że w momencie dokonania obniżenia w odniesieniu do poszczególnych środków trwałych nadal mogą istnieć okoliczności uzasadniające stosowanie wobec nich Stawek podwyższonych (warunki pogorszone albo szybki postęp techniczny).

Spółka podnosi także, że wyżej opisane zmiany stawek amortyzacji (podwyższenia oraz obniżenia) mogą dotyczyć wszystkich środków trwałych, jak też wyłącznie części z nich, z zastrzeżeniem spełnienia – w zakresie Stawek podwyższonych - wymogów ustawowych warunkujących ich zastosowanie (występowanie warunków pogorszonych albo poddanie środków trwałych szybkiemu postępowi technicznemu).

Uzupełniając powyższy opis zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca wskazuje, że część środków trwałych wchodzących w skład Inwestycji stanowić będzie budynki albo budowle usytuowane na (…) i używane w pogorszonych warunkach (wynikających m.in. z (…)).

W związku z powyższym, Spółka wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („DKIS”) z wnioskiem o indywidualną interpretację podatkową, celem potwierdzenia, czy do takich obiektów będzie uprawniona stosować stawki amortyzacji podwyższone z zastosowaniem współczynników nie wyższych niż 1,2 – zgodnie z art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT.

W interpretacji indywidualnej z 14 sierpnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.358.2024.1.DK), DKIS potwierdził stanowisko Spółki wskazując, że:

„W odniesieniu do obiektów budowlanych wchodzących w skład (…), zlokalizowanych na (…), wszystkie niekorzystne czynniki, w tym pogodowe, mogą oddziaływać w sposób znacznie bardziej intensywny, ze względu na specyfikę (…) warunków środowiskowych (m.in. (…), itd.). (…) W konsekwencji, będą mieli Państwo możliwość skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o CIT, tj. możliwość podwyższenia stawki amortyzacyjnej przedmiotowych budynków podanej w Wykazie stawek amortyzacyjnych, stosując współczynnik nie wyższy niż 1,2”.

Niezależnie od powyższego Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości podejmie on decyzję o zastosowaniu do części środków trwałych, stanowiących maszyny i urządzenia wchodzące w skład Inwestycji i zaliczone do grup 4-6 i 8 KŚT - stawek amortyzacji podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2.0, stosownie do art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT. Wskazana decyzja będzie uwarunkowana oceną, czy tak zdefiniowane środki trwałe poddane będą szybkiemu postępowi technicznemu, tj. czy stanowić będą maszyny, urządzenia i aparaturę, w których zastosowane są (…) lub (…) spełniające założone funkcje dzięki wykorzystaniu w nich najnowszych zdobyczy techniki, a także pozostałą aparaturę (…).

Jednocześnie Spółka zaznacza, że przedmiotem wniosku o indywidualną interpretację podatkową nie jest potwierdzenie jej prawa do zastosowania do wskazanych we wniosku środków trwałych stawek amortyzacji podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 1,2 albo 2,0.

Pytania

1.  Czy Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawek podwyższonych w odniesieniu do środków trwałych, co do których stosowała ona wcześniej amortyzację w oparciu o Stawki podstawowe albo Stawki obniżone, w okresie, w którym przesłanki pozwalające na stosowanie Stawek podwyższonych będą nadal spełnione?

2.  Czy Spółka, w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 1,2, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka podejmie taką decyzję, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną, bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawki podstawowej?

3.  Czy Spółka, w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym Spółka podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną, bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych?

4.  Czy Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawki podstawowej albo Stawki obniżonej do środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę podwyższoną, w odniesieniu do budynków i budowli, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą używane w warunkach pogorszonych oraz maszyn i urządzeń zaliczonych do grup 4-6 i 8 KŚT, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą poddane szybkiemu postępowi technicznemu?

5.  Czy Spółka, w warunkach opisanych w pytaniu 4, będzie uprawniona dokonać obniżenia Stawek podwyższonych w terminach wynikających odpowiednio z art. 16i ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o CIT, w tym w przypadku środków trwałych, co do których dokona obniżenia do poziomu Stawek obniżonych bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawek podwyższonych w odniesieniu do środków trwałych, co do których stosowała ona wcześniej amortyzację w oparciu o Stawki podstawowe albo Stawki obniżone, w okresie, w którym przesłanki pozwalające na stosowanie Stawek podwyższonych będą nadal spełnione.

2.  Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka, w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 1,2, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka podejmie taką decyzję, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną, bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawki podstawowej.

3.  Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka, w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym Spółka podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych.

4.  Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawki podstawowej albo Stawki obniżonej do środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę podwyższoną, w odniesieniu do budynków i budowli, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą używane w warunkach pogorszonych oraz maszyn i urządzeń zaliczonych do grup 4-6 i 8 KŚT, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą poddane szybkiemu postępowi technicznemu.

5.  Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka w warunkach opisanych w pytaniu 4, będzie uprawniona dokonać obniżenia Stawek podwyższonych w terminach wynikających odpowiednio z art. 16i ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o CIT, w tym w przypadku środków trwałych, co do których dokona obniżenia do poziomu Stawek obniżonych bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)  maszyny, urządzenia i środki transportu,

3)  inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Jednocześnie, art. 16i ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że odpisy amortyzacyjne od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 (Stawka podstawowa).

Podatnik uprawniony jest jednak podwyższać stawki amortyzacyjne (Stawki podwyższone) podane w Wykazie m.in. w odniesieniu do:

·      budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych – przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2 (art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT);

·      maszyn i urządzeń, zaliczonych do grupy 4-6 i 8 KŚT, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0 (art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT).

Przepis ten stanowi źródło uprawnienia podatnika do zastosowania Stawek podwyższonych w odniesieniu do budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych oraz maszyn i urządzeń (z grup 4-6 i 8 KŚT) poddanych szybkiemu postępowi technicznemu. Wskazana norma przyznaje podatnikowi uprawnienie o charakterze fakultatywnym, zależne wyłącznie od jego decyzji z zastrzeżeniem warunków, które ustawa odnosi do poszczególnych środków trwałych. Tym samym ustawa nie nakłada na podatnika obowiązku stosowania Stawek podwyższonych nawet w razie ziszczenia się przesłanek ich zastosowania ani nie wprowadza ograniczeń czasowych co do momentu podjęcia decyzji o zastosowaniu Stawek podwyższonych względem tych środków trwałych, które na moment jej podjęcia są używane w warunkach pogorszonych lub poddane szybkiemu postępowi technicznemu. Podatnikowi przysługuje również swoboda decyzyjna w zakresie wyboru współczynnika, który zastosuje do operacji podwyższenia stawek amortyzacji, z zastrzeżeniem, że nie będzie on wyższy niż 1,2 (w odniesieniu do budynków i budowli, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT) albo 2,0 (w przypadku maszyn i urządzeń wskazanych w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT).

Powyższe stanowisko znajduje oparcie nie tylko w wykładni gramatycznej, ale także w ramach wykładni celowościowej. Ustawodawca w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej art. 16i ustawy o CIT (ustawa z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych; Dz.U. z 1999 r. Nr 95 poz. 1101) wskazał, że planowana wówczas zmiana służyć będzie:

(…) uelastycznieniu systemu amortyzacji poprzez umożliwienie podatnikom w trakcie amortyzacji środków trwałych zmianę stawek amortyzacyjnych w przypadku ich używania w warunkach gorszych od przeciętnych (…).

Mając to na względzie, sprzeczną z intencją ustawodawcy byłaby próba wywodzenia z treści art. 16i ustawy o CIT ograniczenia polegającego na zakazie zastosowania Stawek podwyższonych, w sytuacji gdy:

·      podatnik uprzednio prowadził amortyzację wskazanych w tym przepisie środków trwałych w oparciu o Stawki podstawowe – co oznaczałoby brak możliwości modyfikacji stawki amortyzacji, w przypadku gdy do środków trwałych podatnik zastosował w pierwszej kolejności Stawkę podstawową; albo

·      podatnik stosuje w pierwszej kolejności Stawki obniżone na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT;

·      i to bez względu, czy w okresie stosowania Stawek podstawowych albo Stawek obniżonych występowały już okoliczności uzasadniające wprowadzenie Stawki podwyższonej.

W szczególności należy zaznaczyć, że przepisy nie wskazują, że podatnik traci prawo do zastosowania Stawki podwyższonej tylko dlatego, że nie zaczął jej stosować bezpośrednio po wystąpieniu pogorszonych warunków używania środka trwałego/poddania go szybkiemu postępowi technicznemu. Takie podejście zakładałoby precyzyjne zidentyfikowanie momentu wystąpienia wyżej wskazanych warunków, co byłoby nieuzasadnione i niepraktyczne z perspektywy realiów prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe prowadziłoby do nieproporcjonalnego ograniczenia ustawowego uprawnienia podatnika do stosowania – pod pewnymi warunkami - Stawki podwyższonej, co nie znajduje oparcia ani w brzmieniu przepisów, ani w ich celu. Gdyby taka właśnie była intencja ustawodawcy należałoby oczekiwać wyraźnego wskazania takiego warunku w treści przepisów.

Reasumując, jeżeli podatnik jest uprawniony (nie zobligowany) do zastosowania Stawki podwyższonej od początku amortyzacji środka trwałego używanego w warunkach pogorszonych/ poddanego szybkiemu postępowi technicznemu, to tym bardziej powinien mieć on możliwość podjęcia decyzji o zastosowaniu tej stawki w późniejszym okresie (z zastrzeżeniem spełnienia warunków, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz pkt 3 ustawy o CIT, w momencie podjęcia takiej decyzji).

Wskazana powyżej argumentacja znajduje potwierdzenie w praktyce organów podatkowych oraz orzecznictwie sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny („WSA”) w Łodzi w prawomocnym wyroku z 17 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 401/1, potwierdził, że:

„Podatnik może (…) podwyższyć poprzednio obniżone na podstawie art. 16i ust. 5 u.p.d.p. stawki, dotyczące środków trwałych określonych w art. 16i ust. 2 u.p.d.p., od razu do maksymalnej ich wysokości wskazanej w tym przepisie, tj. do stawek wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych, powiększonych o odpowiedni współczynnik wymieniony w ust. 2 art. 16i u.p.d.p. (…) Jeżeli bowiem ustawodawca przewidział wprost, że w stosunku do enumeratywnie wymienionych środków trwałych dopuszczalne jest podwyższanie stawek amortyzacyjnych w stosunku do wielkości zawartych w wykazie stawek amortyzacyjnych, to sprzeczne z intencją ustawodawcy byłoby ograniczenie tego uprawnienia podatnikom, którzy uprzednio obniżyli wysokość stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, a następnie zdecydowali się te stawki podwyższyć. (…) Brak wyraźnej regulacji prawnej wyłączającej możliwość dokonania tego rodzaju zmiany oznacza, że podatnik może skorzystać z takiej możliwości”.

Przytoczone stanowisko WSA znalazło także akceptację w praktyce organów podatkowych. W piśmie z 8 lipca 2011 r. (sygn. DD6/033-54/MZG/2011/PK-835), Ministerstwo Finansów – Departament Podatków Dochodowych stwierdziło, że:

„(…) w ocenie Departamentu Podatków Dochodowych wyrok wydany przez WSA w Łodzi jest prawidłowy. Departament DD zgadza się z argumentacją wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu wyroku i również stoi na stanowisku, iż podatnicy mają możliwość podwyższenia wcześniej obniżonych stawek amortyzacyjnych nie tylko do poziomu wynikającego z Wykazu stawek amortyzacyjnych, ale również o podwyższenie tych stawek o dopuszczalne współczynniki przewidziane w art. 16i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. (…) Mając powyższe na uwadze, zdaniem Departamentu Podatków Dochodowych nie ma uzasadnienia do wnoszenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z 17 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 401/11. (…)”.

Analogiczne stanowisko organy podatkowe prezentują również w odniesieniu do operacji podwyższenia Stawek podstawowych do poziomu Stawek podwyższonych. Tytułem przykładu Wnioskodawca wskazuje na interpretację indywidualną z 21 lutego 2013 r., sygn. ILPB4/423-418/12-2/MC, w której na tle tak sformułowanego zdarzenia przyszłego (podwyższenia stosowanych Stawek podstawowych do poziomu Stawek podwyższonych), organ podatkowych odstępując od uzasadnienia potwierdził stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym:

„(…) jest On uprawniony do skorzystania z przysługującego Mu prawa do podwyższenia stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych, używanych w warunkach pogorszonych lub złych, poprzez zastosowanie odpowiedniego współczynnika, od miesiąca następującego po miesiącu podjęcia takiej decyzji (w okresie, w którym spełnia warunki przewidziane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych w postaci używania środków trwałych, amortyzowanych według stawek z wykazu, w warunkach pogorszonych i złych) (…) Przy czym jak wskazał podatnik w uzasadnieniu swojego stanowiska: (…) Interpretacja przepisu art. 16i ust. 2 oraz 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dokonana w drodze rozumowania argumentum a maiori ad minus, potwierdza, że skoro podatnik posiada uprawnienie do podwyższenia stawki amortyzacyjnej środków trwałych używanych od momentu wprowadzenia do ewidencji w warunkach pogorszonych lub złych od początku dokonywania odpisów amortyzacyjnych, to tym bardziej jest uprawniony do podjęcia decyzji o późniejszym rozpoczęciu korzystania z przysługującego mu uprawnienia. (…)”.

Stanowisko zaprezentowane powyżej przez Wnioskodawcę, zarówno w odniesieniu do Stawek podwyższonych dotyczących środków trwałych używanych w warunkach pogorszonych jak i poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, znajdowało potwierdzenie również w interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego o sygnaturach: ILPB4/423-26/14-2/ŁM; ILPB4/423-418/12-2/MC; ILPB4/423-54/13-4/ŁM; ILPB4/423-51/12-6/DS; PPB5/423-745/11-2/RS.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawek podwyższonych w odniesieniu do środków trwałych, co do których stosowała ona wcześniej amortyzację w oparciu o Stawki podstawowe albo Stawki obniżone, w okresie, w którym przesłanki pozwalające na stosowanie Stawek podwyższonych będą nadal spełnione.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytań nr 2-3.

Zagadnienia związane z momentem zastosowania Stawki podwyższonej ustawodawca zdecydował się uregulować kompleksowo w ramach art. 16i ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o CIT, wprowadzając w tym zakresie regulację szczególną względem pozostałych metod/form amortyzacji.

Zgodnie z przywołanymi przepisami:

W razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany (art. 16i ust. 3 ustawy o CIT – znajdujący zastosowanie m.in. do budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych).

Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt 3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego (art. 16i ust. 4 ustawy o CIT – znajdujący zastosowanie do maszyn i urządzeń poddanych szybkiemu postępowi technicznemu).

Mając na względzie literalne brzmienie art. 16i ust. 3 ustawy o CIT, Spółka stoi na stanowisku, że będzie uprawniona do podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu stawek wynikających z Wykazu powiększonych o współczynnik nie wyższy niż 1,2 ze skutkiem od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka podejmie taką decyzję. Dotyczy to zarówno sytuacji, kiedy takie podwyższenie będzie miało miejsce w odniesieniu do Stawek podstawowych, jak też bezpośrednio z poziomu Stawek obniżonych na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT. W drugim ze wskazanych przypadków nie będzie przy tym konieczności wprowadzania „etapu pośredniego”, polegającego na przywróceniu Stawek podstawowych i następczego zastosowania Stawek podwyższonych.

Powyższe wynika z interpretacji pojęcia okoliczności uzasadniających zmiany stawek amortyzacji w trybie art. 16i ust. 3 ustawy o CIT, które należy rozumieć jako całokształt uwarunkowań towarzyszących jakiejś sytuacji lub zdarzeniu. W kontekście analizowanej regulacji ww. pojęcie okoliczności obejmuje zarówno występowanie warunków pogorszonych, w których używane są konkretne budynki i budowle, ale także decyzję podatnika o skorzystaniu z przysługującego mu uprawnienia (nie zaś obowiązku) do wprowadzenia Stawek podwyższonych. Jak wskazano bowiem w poprzedniej części uzasadnienia (pytanie nr 1), podwyższenie stawek amortyzacji nie jest jednorazowym uprawnieniem podatnika aktualizującym się wyłącznie w chwili wystąpienia warunków pogorszonych, które wygasa w sytuacji braku decyzji o skorzystaniu z niego. Przeciwnie, prawo podatnika do podjęcia decyzji o podwyższeniu stawek amortyzacji trwa tak długo, jak długo występują warunki pogorszone, w których używane są budynki i budowle podlegające amortyzacji. W tym kontekście decyzja podatnika powinna być postrzegana jako przesłanka konstytutywna zastosowania art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT, co odzwierciedla nie tylko sformułowanie użyte w tym artkule „Podatnicy mogą (...) stawki podwyższać” jak również deklarowane w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej dążenie ustawodawcy do „uelastycznienia systemu amortyzacji”. Tym samym z chwilą wystąpienia obydwu opisanych powyżej okoliczności (warunków pogorszonych i decyzji podatnika), Spółka będzie uprawniona od kolejnego miesiąca podwyższyć stawki amortyzacji o współczynnik nie wyższy niż 1,2.

Stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych oraz wyrokach sądów administracyjnych (w tym przytaczanych już powyżej), tytułem przykładu należy wskazać:

·      interpretację z 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt ILPB4/423-26/14-2/ŁM, w której organ podatkowy potwierdził w całości stanowisko podatnika (odstępując od uzasadnienia), zgodnie z którym spółka: (…) jest (…) uprawniona do rozpoczęcia amortyzowania budynków i budowli, (…) przy zastosowaniu podwyższonych stawek amortyzacyjnych, określonych w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (budynki i budowle używane w warunkach złych, do których również znajduje zastosowanie art. 16i ust. 3 ustawy o CIT – adnotacja Wnioskodawcy) począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym podejmie decyzję o podwyższeniu stawki amortyzacji (przy założeniu, że spełnione zostaną warunki do ich zastosowania);

·      interpretację z 24 maja 2013 r., sygn. akt ILPB4/423-54/13-4/ŁM, w której organ (odstępując od uzasadnienia) potwierdził stanowisko podatnika, że: w stosunku do środków trwałych, o których mowa w art. 16i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Spółka będzie miała w przyszłości prawo, w terminach odpowiednio określonych w art. 16i ust. 3 i 4 tejże ustawy, do podwyższenia obniżonych stawek amortyzacyjnych do poziomu stawek z Wykazu przemnożonych dodatkowo przez maksymalny współczynnik przewidziany dla danego środka trwałego i to w okresie następującym bezpośrednio po okresie, w którym Spółka stosowała obniżone stawki amortyzacyjne (bez konieczności uprzedniego podwyższania ich do poziomu stawek z Wykazu i podwyższania ich do poziomu powyżej stawek z Wykazu przy zastosowaniu stosownego współczynnika dopiero w kolejnym roku) (podobne stanowisko zostało zaaprobowane w interpretacji z 14 maja 2012 r., sygn. ILPB4/423-51/12-6/DS);

·      wyrok WSA w Łodzi z 17 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 401/11, w którym stanowisko, zgodnie z którym podatnik byłby (…) zmuszony podzielić jedną operację podwyższania stawek amortyzacyjnych na dwa etapy (najpierw do poziomu wyznaczonego przez Wykaz stawek amortyzacyjnych, a następnie do poziomu wynikającego z zastosowania współczynników, o których mowa w art. 16i ust. 2 u.p.d.p. (…) – WSA ocenił jako prowadzące do „irracjonalnych konsekwencji”.

Analogicznie do powyższego, z uwzględnieniem jednak odmiennego brzmienia analizowanego przepisu, należy interpretować treść art. 16i ust. 4 ustawy o CIT w odniesieniu do momentu, w którym Wnioskodawca będzie uprawniony podwyższyć stawki amortyzacji o współczynnik nie wyższy niż 2,0 z poziomu uprzednio stosowanych Stawek podstawowych albo Stawek obniżonych. Zdaniem Spółki, z zastrzeżeniem spełnienia warunków, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, będzie to możliwe począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym Spółka podejmie decyzję w tym przedmiocie. Treść art. 16i ust. 4 ustawy o CIT wyraźnie bowiem wskazuje, że podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt 3. Tym samym również ten przepis kładzie nacisk na element decyzyjny podatnika w kontekście wprowadzenia stawek amortyzacji podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0. W efekcie zdaniem Wnioskodawcy dopiero łączne spełnienie się przesłanek wystąpienia szybkiego postępu technicznego oraz decyzji podatnika o wprowadzeniu Stawek podwyższonych prowadzi do aktualizacji uprawnienia podatnika w tym zakresie, który – w realiach opisanego zdarzenia przyszłego - rozpoczyna wówczas stosowanie stawek amortyzacji, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, od pierwszego miesiąca kolejnego roku podatkowego. Stanowisko to potwierdza przytoczona już powyżej interpretacja z 24 maja 2013 r., sygn. ILPB4/423-54/13-4/ŁM, która w swej treści odnosi się zarówno do stosowania art. 16i ust. 3, ale też ust. 4 ustawy o CIT.

Spółka zaznacza ponadto, że w przypadku dokonania podwyższenia z poziomu Stawek obniżonych również w tej sytuacji nie będzie zobowiązana, aby uprzednio (tymczasowo) przywrócić stosowanie Stawek podstawowych. Należy bowiem zaznaczyć, że argumentacja zaprezentowana przez WSA w Łodzi w wyroku z 17 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 401/11 odnosi się do stosowania Stawek podwyższonych, o których mowa w art. 16i ust. 2 ustawy o CIT, a zatem zarówno do stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 1,2 (warunki pogorszone), jak też stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0 (szybki postęp techniczny).

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka:

·      w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 1,2, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka podejmie taką decyzję, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną, bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawki podstawowej.

·      w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym Spółka podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4-5

Art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wprowadza uprawnienie podatników, do obniżania podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych.

Z analizy przepisów ustawy o CIT wynika, że wcześniejsze zastosowanie Stawek podwyższonych nie wyłącza prawa do ich późniejszego obniżenia zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT. Przepisy ustawy o CIT nie uzależniają zatem tego prawa od niestosowania uprzednio współczynników podwyższających Stawkę podstawową. Ustawodawca nie określił szczegółowych zasad dotyczących procesu obniżania stawek amortyzacyjnych, w którym taka zmiana może nastąpić, w związku z powyższym decyzja o obniżeniu stawki pozostaje w gestii podatnika. Jedyne ograniczenie w tym zakresie przewiduje art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, wskazując, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia. Jak jednak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca nie korzysta z takiego zwolnienia, w szczególności nie prowadzi działalności zwolnionej z CIT na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej lub decyzji o wsparciu (zwolnienia przedmiotowe, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i pkt 34a ustawy o CIT).

Ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych obostrzeń, w szczególności nie wskazuje, że w przypadku obniżenia stawek amortyzacyjnych musi ono zostać zastosowane do wszystkich środków trwałych zaklasyfikowanych do określonej grupy czy rodzaju. Użycie przez ustawodawcę w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT sformułowania „dla poszczególnych środków trwałych” wskazuje na możliwość indywidualnego obniżenia stawki amortyzacyjnej dla każdego indywidualnie wybranego przez Spółkę środka trwałego. W związku z powyższym, możliwe jest zastosowanie Stawek obniżonych w stosunku do poszczególnych środków trwałych. W praktyce oznacza to, że środki trwałe zaklasyfikowane do tej samej grupy/rodzaju mogą być amortyzowane według różnych stawek amortyzacyjnych (zarówno według Stawki podstawowej, jak i Stawki obniżonej oraz – pod warunkiem spełnienia kryteriów ustawy o CIT – Stawki podwyższonej).

Powyższe potwierdza również uzasadnienie projektu ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o CIT, nadającej od 1 stycznia 2003 r. art. 16i ust. 5 ustawy o CIT istotne w niniejszej sprawie brzmienie (druk sejmowy nr 411 z 17 kwietnia 2002 r.), w którym wskazano, iż „Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez podatników.”

Z powołanego uzasadnienia projektu ustawy wynika, że celem ustawodawcy było zapewnienie podatnikom możliwości elastycznej modyfikacji stawek amortyzacyjnych, w zależności od ich wyboru.

Na zasadność przytoczonej argumentacji zwraca również uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 maja 2025 r., sygn. akt II FSK 1028/22 (wyrok dotyczący dopuszczalności zmiany stawek amortyzacji na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT w odniesieniu do przeszłych rozliczeń podatkowych), zgodnie z którym:

Wykładnia gramatyczna art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. uzasadnia zatem wniosek, że wolą ustawodawcy było (i jest) stworzenie podatnikom możliwości modyfikowania podstawy opodatkowania za dany rok podatkowy w sposób elastyczny, poprzez możliwość korygowania odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.

Mając to na względzie, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka będzie uprawniona do obniżenia Stawek podwyższonych do dowolnie ustalonego poziomu (w tym do 0 %) bez konieczności uprzedniego zastosowania Stawki podstawowej w okresie bezpośrednio poprzedzającym okres, w którym zostanie przyjęta Stawka obniżona. Obniżenie Stawek podwyższonych następuje bowiem w szczególnym trybie określonym odpowiednio przez art. 16i ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o CIT, a przepisy te nie określają dolnego limitu obniżenia stawki amortyzacyjnej, ani też wartości, o jaką tę stawkę można obniżyć. W szczególności, z przepisów tych w żaden sposób nie wynika obowiązek uprzedniego obniżenia Stawek podwyższonych do Stawki podstawowej. Podatnicy mogą więc obniżać stawki amortyzacyjne do takich wysokości, jakie uznają w danych warunkach za stosowne, z zastrzeżeniem jednak przytoczonego już powyżej art. 16i ust. 8 ustawy o CIT.

W efekcie podatnik uprawniony jest do obniżenia Stawek podwyższonych, w tym bezpośrednio do poziomu Stawek obniżonych:

·      od miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik podejmie decyzję o obniżeniu stawek amortyzacji – w odniesieniu do budynków i budowli używanych w pogorszonych warunkach;

·      począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym podatnik podejmie decyzję o obniżeniu stawek amortyzacji – w odniesieniu do maszyn i urządzeń, zaliczonych do grupy 4-6 i 8 KŚT, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu.

Potwierdzenie tego stanowiska można znaleźć m.in. w następujących interpretacjach indywidualnych:

·      Interpretacja indywidualna prawa podatkowego z 24 maja 2013 r., sygn. ILPB4/423-54/13-3/ŁM w której Organ podatkowy zgodził się z Wnioskodawcą, iż w stosunku do środków trwałych, o których mowa w art. 16i ust. 2 ustawy o CIT, Spółka będzie miała w przyszłości, w terminach, o których mowa w art. 16i ust. 3 i 4 ustawy o CIT, prawo do obniżenia uprzednio podwyższonych stawek amortyzacyjnych (do poziomu stawek z Wykazu przemnożonych przez stosowny współczynnik) do dowolnie ustalonego poziomu (w tym do 0 %) - bez obowiązku uprzedniego zastosowania stawki z Wykazu w roku podatkowym poprzedzającym obniżenie stawki amortyzacyjnej;

·      Interpretacja indywidualna prawa podatkowego z 14 maja 2012 r., sygn. ILPB4/423-51/12- 6/DS, w której Organ podatkowy również zgodził się z Wnioskodawcą, iż Spółka będzie miała w przyszłości, w terminach, o których mowa w art. 16i ust. 3 i 4 ustawy o CIT, do obniżenia uprzednio podwyższonych stawek amortyzacyjnych (…) do dowolnie ustalonego poziomu (w tym do 0%) - bez obowiązku uprzedniego zastosowania stawki z Wykazu w roku podatkowym poprzedzającym obniżenie stawki amortyzacyjnej.

Powyższe wynika pośrednio także z argumentacji uprzednio szeroko przytoczonej na gruncie wyroku WSA w Łodzi z 17 maja 2011 r. I SA/Łd 401/11, w którym sąd jako prowadzące do irracjonalnych konsekwencji ocenił stanowisko organu podatkowego wymagające podziału jednej operacji podwyższania stawek amortyzacyjnych na dwa etapy (najpierw do Stawek podstawowych, a następnie do poziomu Stawek podwyższonych).

Należy w tym kontekście zauważyć, że art. 16i ust. 2 ustawy o CIT, kreując uprawnienie podatnika do podwyższenia stawek amortyzacji o współczynnik, odnosi się literalnie do podwyższenia stawek „podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych”, co jest sformułowaniem tożsamym z użytym w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT. W efekcie, zdaniem Wnioskodawcy, konkluzja wynikająca ze wskazanego powyżej wyroku WSA może znaleźć odpowiednio zastosowanie do operacji obniżenia Stawek podwyższonych.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka:

·      będzie uprawniona do zastosowania Stawki podstawowej albo Stawki obniżonej do środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę podwyższoną, w odniesieniu do budynków i budowli, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą używane w warunkach pogorszonych oraz maszyn i urządzeń zaliczonych do grup 4-6 i 8 KŚT, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą poddane szybkiemu postępowi technicznemu;

·      w warunkach opisanych w pytaniu 4, będzie uprawniona dokonać obniżenia Stawek podwyższonych w terminach wynikających odpowiednio z art. 16i ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o CIT, w tym w przypadku środków trwałych, co do których dokona obniżenia do poziomu Stawek obniżonych, bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:

Stosownie do treści art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:

Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących Załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub współwłasność podatnika.

Jak wskazano powyżej, Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi Załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stawki amortyzacyjne przyporządkowane są do środków trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie znajduje się w Klasyfikacji Środków Trwałych, którą określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864), będące rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1799 ze zm.).

Na mocy art. 16i ust. 2 ustawy o CIT:

Z art. 16i ust. 7 ustawy o CIT wynika, że:

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawek podwyższonych w odniesieniu do środków trwałych, co do których stosowała ona wcześniej amortyzację w oparciu o Stawki podstawowe albo Stawki obniżone, w okresie, w którym przesłanki pozwalające na stosowanie Stawek podwyższonych będą nadal spełnione.

W myśl art. 16i ust. 3 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:

Jak wynika z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:

Z brzmienia powołanego na wstępie art. 16i ust. 2 ustawy o CIT wynika, że w przypadku środków trwałych spełniających określone warunki, o których mowa w tym przepisie, np. budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych albo maszyn lub urządzeń zaliczonych do grup 4-6 i 8 KŚT, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, Spółka może podjąć decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacyjnych, zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 16i ust. 3 i odpowiednio art. 16i ust. 4 ustawy o CIT. Należy przy tym podkreślić, że możliwość stosowania stawek podwyższonych jest prawem podatnika, a nie jego obowiązkiem. Wynika to z faktu, że ustawodawca w art. 16 i ust. 2 użył sformułowania „podatnicy mogą”. Skoro więc podatnik jest uprawniony, a nie zobligowany do zastosowania, w określonych okolicznościach, stawki podwyższonej, to ma możliwość jej podwyższenia od początku amortyzacji danego środka trwałego ale również w okresie późniejszym. Należy przy tym pamiętać, że ww. uprawnienie nie ma charakteru stałego i dotyczy okresu, w którym spełnione są wskazane przez ustawodawcę okoliczności.

Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że:

-     art. 16i ust. 2 ustawy o CIT zastosowanie podwyższonych stawek amortyzacyjnych pozostawia do decyzji podatnika,

-     art. 16i ust. 3 ustawy o CIT wskazuje, że stawki ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające zmiany stawek, o których mowa w tym przepisie,

-     art. 16i ust. 4 ustawy o CIT wskazuje, że podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

W konsekwencji powyższego, jeżeli podatnik posiada środki trwałe, które spełniają warunki określone w art. 16i ust. 2 pkt 1 i 3 ww. ustawy, to decyzję o podwyższeniu odpisów amortyzacyjnych może podatnik podjąć w wybranym przez siebie momencie. W przypadku środków trwałych, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT stawki ulegają podwyższeniu zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 16i ust. 3 tej ustawy. Z kolei, przypadku środków trwałych, o których mowa w art. art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT stawki ulegają podwyższeniu zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 16i ust. 4 ww. ustawy.

Z powyższego wynika, że Spółka przysługuje prawo do podwyższenia stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz pkt 3 ustawy CIT, gdy wcześniej stosowane były stawki podstawowe lub też stawki obniżone, z uwzględnieniem spełnienia przesłanek warunkujących stosowanie stawek podwyższonych. Zastosowanie stawki podwyższonej zależy od decyzji podatnika, a przepisy ustawy CIT nie wymagają by ją stosować od początku okresu amortyzacji danego środka trwałego.

Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawek podwyższonych w odniesieniu do środków trwałych, co do których stosowała ona wcześniej amortyzację w oparciu o Stawki podstawowe albo Stawki obniżone, w okresie, w którym przesłanki pozwalające na stosowanie Stawek podwyższonych będą nadal spełnione.

Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 1 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia, czy Spółka w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 1,2, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka podejmie taką decyzję, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną, bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawki podstawowej.

Jak wynika z art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy, podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2.

Zgodnie z art. 16i ust. 3 ustawy o CIT, w razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.

Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że podatnicy mogą dokonać podwyższenia stawek amortyzacyjnych podanych w Wykazie dla budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2. Stawki te ulegają podwyższeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.

W rozpatrywanej sprawie zamierzają Państwo dokonać podwyższenia stosowanych stawek amortyzacji w przypadku amortyzacji budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych od początku miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji (art. 16i ust. 3 ustawy o CIT). Jednocześnie Spółka zaznaczyła, że w wypadku stosowania Stawek obniżonych, podwyższenie może nastąpić bezpośrednio do poziomu Stawek podwyższonych - bez tymczasowego powrotu do Stawek podstawowych, a dopiero w dalszej kolejności - do Stawek podwyższonych.

Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1, jeżeli podatnik posiada środki trwałe, które spełniają warunki określone w art. 16i ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, to decyzję o podwyższeniu odpisów amortyzacyjnych może podatnik podjąć w wybranym przez siebie momencie pod warunkiem wystąpienia warunków uzasadniających podwyższenie stawek.

Mając na względzie literalne brzmienie art. 16i ust. 3 ustawy o CIT uznać należy, że Państwa Spółce przysługuje prawo do podwyższenia stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz pkt 3 ustawy CIT, w zależności od decyzji wnioskodawcy, w terminach określonych w art. 16i ust. 3 ustawy CIT, gdy wcześniej stosowane były stawki podstawowe lub też stawki obniżone, bez konieczności tymczasowego przywrócenia stawki podstawowej.

W konsekwencji, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, Spółka będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 1,2, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym Spółka podejmie taką decyzję, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną, bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawki podstawowej.

Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 2 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia, czy Spółka w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym Spółka podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną, bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych.

Jak wynika z art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0.

Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT, podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt 3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że podatnicy mogą dokonać podwyższenia stawek amortyzacyjnych podanych w Wykazie dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0. Stawki te ulegają podwyższeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

W rozpatrywanej sprawie zamierzają Państwo dokonać podwyższenia stosowanych stawek amortyzacji w przypadku maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 KŚT, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym Wnioskodawca podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji (art. 16i ust. 4 ustawy o CIT). Jednocześnie Spółka zaznacza, że w wypadku stosowania Stawek obniżonych, podwyższenie może nastąpić bezpośrednio do poziomu Stawek podwyższonych - bez tymczasowego powrotu do Stawek podstawowych, a dopiero w dalszej kolejności - do Stawek podwyższonych.

Mając na względzie literalne brzmienie art. 16i ust. 4 ustawy o CIT wskazać należy, że Państwa Spółka będzie uprawniona do dokonania podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu stawek wynikających z Wykazu przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0 ze skutkiem od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Zauważyć ponadto należy, że jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1, w świetle art. 16i ust. 2 ustawy o CIT zastosowanie podwyższonych stawek amortyzacyjnych pozostawia się do decyzji podatnika. Z kolei, art. 16i ust. 4 wskazuje moment, w którym podatnik może dokonać podwyższenia stawki.

W konsekwencji powyższego, jeżeli podatnik posiada środki trwałe, które spełniają warunki określone w art. 16i ust. 2 ww. ustawy, to decyzję o podwyższeniu odpisów amortyzacyjnych może podjąć w wybranym przez siebie momencie. W przypadku podjęcia takiej decyzji, zgodnie z art. 16i ust. 4 tej ustawy, zastosowanie podwyższonych odpisów amortyzacyjnych będzie możliwe od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Tym samym, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka w warunkach opisanych w pytaniu nr 1, będzie uprawniona dokonać podwyższenia stawek amortyzacji do poziomu Stawek podwyższonych o współczynnik nie wyższy niż 2,0, o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, w którym Spółka podejmie decyzję o podwyższeniu stawek amortyzacji, w tym w przypadku środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę obniżoną bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych.

Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 3 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 4 dotyczą ustalenia, czy Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawki podstawowej albo Stawki obniżonej do środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę podwyższoną, w odniesieniu do budynków i budowli, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą używane w warunkach pogorszonych oraz maszyn i urządzeń zaliczonych do grup 4-6 i 8 KŚT, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą poddane szybkiemu postępowi technicznemu.

Mając na względzie sformułowane przez Państwa pytanie należy wskazać na art. 16 ust. 2 ustawy o CIT zgodnie z którym: „Podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać”.

Ponadto, jak już wyżej wskazano podwyższenie stawki może nastąpić w wybranym przez wnioskodawcę momencie, pod warunkiem spełnienia odpowiednich warunków, to również jej obniżenie może mieć miejsce w wybranym przez wnioskodawcę momencie, w tym również kiedy nadal występują przesłanki do stosowania stawki podwyższonej. Jest to zatem decyzja wnioskodawcy. Skoro można podwyższać stawki to można również ich „nie podwyższać”, czyli zrezygnować z ich stosowania.

W konsekwencji, prawidłowe jest Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka będzie uprawniona do zastosowania Stawki podstawowej albo Stawki obniżonej do środków trwałych, co do których zastosowała Stawkę podwyższoną, w odniesieniu do budynków i budowli, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą używane w warunkach pogorszonych oraz maszyn i urządzeń zaliczonych do grup 4-6 i 8 KŚT, które w chwili obniżenia Stawki podwyższonej nadal będą poddane szybkiemu postępowi technicznemu.

Zatem, Państwa stanowisko do pytania nr 4 jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 5 dotyczą ustalenia, czy Spółka, w warunkach opisanych w pytaniu 4, będzie uprawniona dokonać obniżenia Stawek podwyższonych w terminach wynikających odpowiednio z art. 16i ust. 3 oraz ust. 4 ustawy o CIT, w tym w przypadku środków trwałych, co do których dokona obniżenia do poziomu Stawek obniżonych bez konieczności tymczasowego przywrócenia Stawek podstawowych.

Należy podkreślić, że pytanie nr 5, dotyczące podstawy prawnej oraz terminów, w których spółka będzie uprawniona obniżyć stawki podwyższone nawiązuje do pytania nr 4.

W zakresie przedstawionego w ramach pytania 5 uszczegółowienia, nie można w pełni zaakceptować proponowanych przez Państwa terminów w jakich Spółka zamierza obniżać stawki amortyzacyjne.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 1 lit. a.

Do tych środków trwałych odnosi się art. 16i ust. 3 ustawy CIT, z którego wynika, że w razie wystąpienia bądź ustania warunków uzasadniających podwyższenie stawek, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.

Jak wskazano powyżej, mając na uwadze początkową treść art. 16i ust. 2 ustawy CIT, z której wynika, że podatnicy mogą podwyższać stawki podane w Wykazie, to zdaniem organu również rezygnacja z ich stosowania może mieć miejsce w wybranym przez wnioskodawcę momencie (mimo, że nadal występują przesłanki do stosowania stawki podwyższonej).

Skoro podatnik może podwyższać stawki to również może ich „nie podwyższać”. Rezygnacja ze stawki podwyższonej może nastąpić w terminie wskazanym w art. 16i ust. 3 ustawy CIT, czyli od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany.

Zatem w ww. terminie po rezygnacji ze stawki podwyższonej możliwe jest przywrócenie stosowania stawki z Wykazu.

Chcąc natomiast ze stawki podwyższonej przejść bezpośrednio na stawkę dodatkowo obniżoną poniżej wysokości z Wykazu (w tym do 0%) jak planują Państwo, należy zwrócić uwagę na odrębny termin przewidziany dla takiego obniżenia określony w art. 16i ust. 5 ustawy CIT, zgodnie z którym obniżenie stawki poniżej wskazanej w Wykazie, możliwe jest m.in. od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Jeśli więc planują Państwo w zakresie budynków i budowli używanych w warunkach pogorszonych, przejść dodatkowo na stawkę obniżoną poniżej wysokości stawek z Wykazu (w tym do 0%), obniżenie takie będzie możliwe jedynie z uwzględnieniem ww. terminu określonego w ww. art. 16i ust. 5 ustawy CIT, a więc nie od miesiąca następującego po miesiącu podjęcia decyzji, jak Państwo oczekujecie.

Z kolei w odniesieniu do Maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu o których mowa w art. 16i ust. 2 pkt 3 ustawy CIT, należy wskazać, że w zakresie środków trwałych poddanych szybkiemu postępowi technicznemu ze względu na zbieżność terminów określonych w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy CIT, w zakresie w jakim odwołują się do zmiany stawki (obniżenia) od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego, Państwo stanowisko należy ocenić jako prawidłowe. W tym zakresie, jak wskazują Państwo możliwe będzie obniżenie stawki, wskutek Państwa decyzji (w wybranym momencie, w tym również kiedy nadal występują przesłanki do stosowania stawki podwyższonej) od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Obniżka we wskazanym terminie, może dotyczyć przywrócenia stawki z Wykazu lub jej dowolnego obniżenia, w tym do stawki 0%.

Tym samym Państwa, stanowisko w zakresie pytania nr 5 należy uznać w części za prawidłowe a w części za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.