Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.67.2026.4.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części nieprawidłowe i w części prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 23 marca 2026 r. oraz 24 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wspólnicy Spółki posiadają w majątku prywatnym nieruchomość gruntową zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, nabytym w (…) r. na podstawie aktu notarialnego do majątku wspólnego małżonków oraz domki całoroczne na wynajem. Nieruchomości te nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych Spółki i przez cały okres pozostają składnikiem majątku prywatnego właścicieli.

Na moment nabycia nieruchomość była zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, wybudowanym w (…) r., o powierzchni użytkowej (…) m². Działka ma powierzchnię (…) ha, numer ewidencyjny (…) i stanowi tereny mieszkaniowe (symbol B). Domki całoroczne są o powierzchni ok. (…) m² każdy, przeznaczone do krótkoterminowego zakwaterowania, składające się z dwóch sypialni, łazienki oraz aneksu kuchennego.

Z uwagi na zły stan techniczny budynku mieszkalnego oraz konieczność przygotowania całej nieruchomości do celów komercyjnego wykorzystania (w tym domków), Spółka – działając w swoim interesie gospodarczym – poniosła nakłady inwestycyjne obejmujące w szczególności: prace remontowe i modernizacyjne budynku mieszkalnego, roboty ziemne i infrastrukturalne (m.in. …), nakłady związane z przygotowaniem do użytkowania domków całorocznych.

Nakłady te zostały poniesione przez Spółkę na cudzym gruncie i cudzych składnikach majątkowych, przy czym od początku ich celem było umożliwienie Spółce odpłatnego, komercyjnego wykorzystania nieruchomości oraz domków w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na ich wynajmie osobom trzecim.

Spółka od poniesionych wydatków odliczała podatek VAT naliczony, uznając je za związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Poniesione nakłady zostały ujęte w księgach rachunkowych Spółki jako środki trwałe w budowie i podlegają amortyzacji podatkowej zgodnie z przepisami ustawy o CIT.

Po zakończeniu etapu inwestycyjnego Spółka oraz właściciele ww. majątku planują uregulować status poniesionych nakładów w drodze odpłatnej sprzedaży przez Spółkę na rzecz właściciela (do jego majątku prywatnego). Cena sprzedaży odpowiadać będzie wartości rynkowej poniesionych nakładów.

Z uwagi na znaczną wartość nakładów strony planują ustalić, że zapłata ceny nastąpi w systemie ratalnym, rozłożonym na okres kilku lub kilkunastu lat. Szczegółowe warunki płatności zostaną określone w umowie sprzedaży nakładów – na dzień złożenia wniosku jeszcze są nieznane.

Równolegle strony zawrą umowę najmu, na podstawie której właściciel odda Spółce nieruchomość wraz z nakładami do odpłatnego używania. Najem ten będzie miał charakter odpłatny, długoterminowy i zapewni Spółce tytuł prawny do korzystania z nieruchomości oraz domków w celu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na ich dalszym wynajmie klientom końcowym.

Rozliczenia pomiędzy Spółką a właścicielem będą dokonywane w drodze kompensaty wzajemnych wierzytelności, tj. rat należnych Spółce z tytułu sprzedaży nakładów oraz czynszu najmu należnego właściciela od Spółki. Kompensata będzie dokonywana na podstawie zgodnych oświadczeń stron i będzie prowadziła do umorzenia wzajemnych zobowiązań do wysokości wierzytelności niższej.

Spółka powzięła wątpliwości co do prawidłowych skutków podatkowych planowanej sprzedaży nakładów inwestycyjnych, w szczególności w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług, i w związku z tym występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

W uzupełnieniu wniosku:

a) Na pytanie organu: „Na podstawie jakiego tytułu prawnego ponieśli Państwo nakłady na cudzym gruncie i cudzych składnikach majątkowych, tj. jaka umowa umożliwiająca poniesienie nakładów łączyła Państwa z właścicielem nieruchomości (np. umowa najmu, dzierżawy, inna – jaka i od kiedy)” – odpowiedzieli Państwo: „Była to umowa ustna użyczenia, zawarta w 2022 r.”;

b) Na pytanie organu: „W jakim okresie ponieśli Państwo nakłady na cudzej nieruchomości – proszę podać daty od-do” – odpowiedzieli Państwo: „Od 2022 r. do nadal”;

c) Na pytanie organu: „Od jakiej daty rozpoczęli Państwo amortyzację nakładów ujętych jako środki trwałe” – odpowiedzieli Państwo: „Spółka nie amortyzowała i nie amortyzuje obecnie poniesionych nakładów, nie zostały one wprowadzone na środki trwałe Spółki”;

d) Na pytanie organu: „Czy są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT” – odpowiedzieli Państwo: „Tak”;

e) Na pytanie organu: „Czy efekty poniesionych przez Państwa nakładów miały być przeznaczone wyłącznie do Państwa działalności opodatkowanej” – odpowiedzieli Państwo: „Tak, do wyłącznie opodatkowanej”;

f) Na pytanie organu: „Czy cena, za którą sprzedacie Państwo nakłady będzie ceną rynkową” – odpowiedzieli Państwo: „Tak, cena zostanie ustalona na podstawie cen rynkowych obowiązujących w momencie sprzedaży”.

Pytania

1. Czy w związku z planowaną odpłatną sprzedażą nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości, Spółka będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w wysokości niezamortyzowanej wartości podatkowej tych nakładów, jednorazowo w dacie ich sprzedaży, a dochód podatkowy w podatku CIT będzie stanowiła różnica pomiędzy ceną sprzedaży a niezamortyzowaną wartością początkową nakładów? (pytanie oznaczone we wniosku numerem 3).

2. Czy rozliczenie ceny sprzedaży nakładów inwestycyjnych w systemie ratalnym, w tym poprzez kompensatę wzajemnych wierzytelności, wpływa na moment rozpoznania przychodu podatkowego w CIT? (pytanie oznaczone we wniosku numerem 4).

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1.

Zdaniem Spółki, w momencie odpłatnej sprzedaży nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości, będzie ona uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej wartości podatkowej tych nakładów, a dochodem podatkowym będzie różnica pomiędzy przychodem ze sprzedaży a wartością niezamortyzowaną.

Nakłady stanowią odrębny składnik majątkowy Spółki (inwestycja w obcym środku trwałym). Do momentu sprzedaży były prawidłowo ujmowane jako środek trwały w budowie/inwestycja. Zbycie nakładów jest formą odpłatnego rozporządzenia składnikiem majątku.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy o CIT, przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze i wartości pieniężne, a za przychody związane z działalnością gospodarczą uważa się także przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane. W dacie sprzedaży nakładów (podpisania umowy/wystawienia faktury) u Spółki powstanie zatem przychód w kwocie netto sprzedaży. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT, wydatki na nabycie lub wytworzenie środków trwałych (w tym nakładów w obcych środkach trwałych) nie są kosztem w momencie ich poniesienia. Są one rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne. Jednakże ten sam przepis wskazuje, że wydatki te, pomniejszone o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych, są kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia tych środków trwałych.

Sprzedaż nakładów w obcej nieruchomości powoduje, że Spółka traci prawo do ich dalszej amortyzacji, ponieważ przestaje wykorzystywać je na potrzeby własnej działalności. W związku z tym, niezamortyzowana część wartości początkowej staje się kosztem uzyskania przychodu jednorazowo w dacie transakcji. Zasada ta wynika z ogólnego mechanizmu rozliczania zbywanych składników majątku (art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT). Zatem niezamortyzowana część inwestycji stanowi koszt jednorazowy w momencie sprzedaży.

Ad 2.

Zdaniem Spółki, rozliczenie ceny sprzedaży nakładów inwestycyjnych w systemie ratalnym, w tym poprzez kompensatę wzajemnych wierzytelności, nie wpływa na moment rozpoznania przychodu podatkowego w podatku CIT. Przychód podatkowy powstaje w dacie odpłatnego zbycia nakładów inwestycyjnych, tj. w momencie wykonania usługi polegającej na przeniesieniu nakładów na właściciela nieruchomości, niezależnie od ustalonego sposobu i terminu zapłaty.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne oraz należności, choćby nie zostały faktycznie otrzymane (art. 12 ust. 1 ustawy o CIT). W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą uważa się również przychody należne, nawet jeżeli nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane. Natomiast art. 12 ust. 3a ustawy o CIT stanowi, że za datę powstania przychodu uważa się, co do zasady, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, nie później jednak niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności (art. 12 ust. 3 i 3a ustawy o CIT).

W analizowanym zdarzeniu przyszłym sprzedaż nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości stanowi odpłatne zbycie prawa majątkowego/odpłatne świadczenie usług. Z chwilą przeniesienia nakładów na właściciela nieruchomości dochodzi do wykonania świadczenia przez Spółkę, a tym samym do powstania po jej stronie przychodu należnego.

Ustalenie, że zapłata ceny nastąpi w systemie ratalnym, nie wpływa na moment powstania przychodu podatkowego, gdyż sposób i termin zapłaty nie determinują momentu rozpoznania przychodu należnego w podatku CIT. Raty stanowią jedynie technikę rozliczenia ceny sprzedaży, a nie odrębne świadczenia powodujące powstawanie przychodu podatkowego w kolejnych okresach.

Analogicznie, rozliczenie ceny poprzez kompensatę wzajemnych wierzytelności nie zmienia momentu rozpoznania przychodu. Kompensata, zgodnie z art. 498 Kodeksu cywilnego, stanowi formę wykonania zobowiązania prowadzącą do umorzenia wierzytelności i jest prawnie równoważna zapłacie. Nie ma ona jednak wpływu na moment powstania przychodu należnego, który – zgodnie z ustawą o CIT – powstaje niezależnie od faktycznego sposobu uregulowania należności.

W konsekwencji, Spółka powinna rozpoznać przychód podatkowy z tytułu sprzedaży nakładów inwestycyjnych jednorazowo w dacie ich zbycia (wykonania świadczenia), niezależnie od tego, że zapłata ceny nastąpi w ratach oraz będzie rozliczana w drodze kompensaty wzajemnych wierzytelności.

Stanowisko to jest zgodne z literalnym brzmieniem przepisów ustawy o CIT oraz utrwaloną praktyką interpretacyjną organów podatkowych, zgodnie z którą rozłożenie płatności na raty nie wpływa na moment powstania przychodu należnego (art. 12 ust. 3-3a ustawy o CIT; interpretacje indywidualne KIS).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a–16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

– wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Przy czym, amortyzacji podatkowej podlegają nie tylko budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością stanowiące własność bądź współwłasność podatnika, lecz także te budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, które są użytkowane przez podatnika na podstawie zawartych umów bądź wybudowane na cudzym gruncie.

Jak stanowi bowiem art. 16a ust. 2 pkt 1-3 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,

2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,

3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników – jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający

– zwane także środkami trwałymi.

Treść wyżej wymienionych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Inwestycje w obcym środku trwałym to z kolei nakłady poniesione na obcy środek trwały, który nie jest własnością podatnika, ale jest użytkowany na podstawie zawartej umowy najmu, dzierżawy czy innej umowy o podobnym charakterze.

Amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach, jak właściciel tego środka trwałego. Czyli co do zasady, zgodnie z art. 16i ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Wprawdzie art. 16j ust. 4 ustawy o CIT pozwala podatnikom indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, jednak zapis ten należy traktować jako wyjątek od ogólnej zasady, czyli stosowania stawek określonych w Wykazie.

Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:

Amortyzacji nie podlegają:

1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,

2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2 pkt 2 i 2a,

5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

– zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa Polski Ład”) i co do zasady ma m.in. zastosowanie do odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez podatników wynajmujących podmiotom trzecim nieruchomości mieszkalne od 1 stycznia 2022 r.

Jednakże, w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu, ustawodawca wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31 grudnia 2022 r.

Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:

Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie amortyzacji podatkowej, które polegają na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie stanowią zatem kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład, podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Przepis ten pozwolił na amortyzację budynków i lokali mieszkalnych przez kolejny rok, aby z tej możliwości skorzystali podatnicy, którzy byli w trakcie takiej amortyzacji oraz tacy, którzy przed 2022 r. byli właścicielami takich nieruchomości lub praw majątkowych i zaczęli je amortyzować w 2022 r.

Zatem na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy jeszcze przez rok mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych.

Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu do ustawy Polski Ład (Druk sejmowy nr 1532), w części określonej jako Zmiany w zakresie amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych: „Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.

Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje.

(…) Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań. (…)

W podatku CIT analogicznie jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji nieruchomości i praw o charakterze mieszkalnym”.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy i jego uzupełnienia wynika, że na podstawie ustnej umowy użyczenia zawartej w 2022 r. Spółka – działając w swoim interesie gospodarczym – poniosła od 2022 r. i nadal ponosi nakłady inwestycyjne obejmujące w szczególności: prace remontowe i modernizacyjne budynku mieszkalnego, roboty ziemne i infrastrukturalne (m.in. …), nakłady związane z przygotowaniem do użytkowania domków całorocznych. Nakłady te zostały poniesione przez Spółkę na cudzym gruncie i cudzych składnikach majątkowych, przy czym od początku ich celem było umożliwienie Spółce odpłatnego, komercyjnego wykorzystania nieruchomości oraz domków całorocznych na wynajem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na ich wynajmie osobom trzecim. Po zakończeniu etapu inwestycyjnego Spółka oraz właściciele ww. majątku planują uregulować status poniesionych nakładów w drodze odpłatnej sprzedaży przez Spółkę na rzecz właściciela (do jego majątku prywatnego). Cena sprzedaży odpowiadać będzie wartości rynkowej poniesionych nakładów.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia. czy w związku z planowaną odpłatną sprzedażą nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości, Spółka będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w wysokości niezamortyzowanej wartości podatkowej tych nakładów, jednorazowo w dacie ich sprzedaży, a dochód podatkowy w podatku CIT będzie stanowiła różnica pomiędzy ceną sprzedaży a niezamortyzowaną wartością początkową nakładów.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż w związku z literalnym brzmieniem art. 16c pkt 2a ustawy o CIT wprowadzonym od 1 stycznia 2022 r., z prawa do amortyzacji nie może skorzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego. W przypadku amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym (będącym budynkiem czy lokalem mieszkalnym), zasadne jest w tym względzie odwołanie się do wykładni systemowej i funkcjonalnej wskazanego powyżej przepisu. Z wykładni tej można wywieść, że skoro z prawa do amortyzacji nie może skorzystać podatnik będący właścicielem budynku/lokalu mieszkalnego, a amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach jak właściciel tego środka trwałego, to zasadnym jest przyjęcie, że amortyzacji nie podlegają również nakłady inwestycyjne poniesione przez podatnika niebędącego właścicielem takiego budynku/lokalu mieszkalnego.

Wskazać przy tym należy, że w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2011 r., II FPS 8/10 podkreślono, że w procesie wykładni prawa interpretatorowi nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Wykładając dany przepis prawa, należy brać pod uwagę m.in. jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna).

Mając na uwadze powyższe, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, iż będą Państwo uprawnieni do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej wartości podatkowej tych nakładów w obcych środkach trwałych będących budynkami mieszkalnymi.

Zatem w analizowanej sprawie, na podstawie znowelizowanego art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych, a skoro amortyzacji w obcym środku trwałym dokonuje się na takich samych zasadach jak właściciel tego środka trwałego, nie mogą Państwo dokonywać odpisów amortyzacyjnych od inwestycji w obcych środkach trwałych będących budynkami mieszkalnymi.

Zauważyć także należy, że potwierdzenie Państwa stanowiska stawiałoby w gorszej pozycji, właścicieli nieruchomości mieszkalnych, co stanowiłoby naruszenie zasady równości i sprawiedliwości podatkowej.

Końcowo zaznaczyć należy, że dokonana przez Organ wykładnia przepisów znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sadów administracyjnych, tytułem przykładu można wskazać:

-        wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1083/22 (orzeczenie prawomocne),

-        wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 2 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Po 856/22 (orzeczenie prawomocne),

-        wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 429/23,

-        wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Po 39/24.

Wobec powyższego Państwa stanowisko, iż w momencie odpłatnej sprzedaży nakładów inwestycyjnych poniesionych na cudzej nieruchomości, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej wartości podatkowej tych nakładów, a dochodem podatkowym będzie różnica pomiędzy przychodem ze sprzedaży a wartością niezamortyzowaną – należało uznać za nieprawidłowe.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących ustalenia czy rozliczenie ceny sprzedaży nakładów inwestycyjnych w systemie ratalnym, w tym poprzez kompensatę wzajemnych wierzytelności, wpływa na moment rozpoznania przychodu podatkowego w CIT należy wskazać, że w kwestii kompensaty zobowiązań konieczne jest sięgnięcie do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: „K.c.”) regulujących instytucję potrącenia. Zgodnie z art. 498 K.c.:

§ 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.

§ 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej.

Wzajemne potrącenie wierzytelności powoduje jednocześnie zmniejszenie stanu należności i zobowiązań o tę samą wartość. Istotą i skutkiem potrącenia jest, że strony transakcji fizycznie nie dokonują płatności z uwagi na wzajemność ich świadczeń. W efekcie, pomimo braku transferów środków, dochodzi do zaspokojenia i wygaśnięcia zobowiązania. W wyniku potrącenia, o którym mowa w art. 498 K.c., wzajemne zobowiązania dłużników ulegają umorzeniu tak, jakby dłużnicy spełnili świadczenia. Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron zostaje zwolniona ze swojego długu, co pozwala uznać ich dług za spłacone.

Zapłata z kolei wiąże się z powstaniem przychodu na gruncie podatku dochodowego. Ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu, a jedynie precyzuje – poprzez przykładowe wyliczenie – rodzaje podlegających opodatkowaniu tym podatkiem przysporzeń majątkowych.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. Powyższe oznacza, że co do zasady przysporzenie majątkowe uznaje się za przychód podatkowy w dacie jego faktycznego uzyskania, a więc na zasadzie kasowej. Wyjątek od tej reguły stanowią przychody związane z działalnością gospodarczą, które dla celów podatku dochodowego od osób prawnych rozpoznawane są na zasadzie memoriałowej, tj. są przychodem podatkowym w dacie, w której stały się należne, niezależnie od tego, czy podatnik faktycznie je otrzymał.

Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:

Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zasady podatkowego rozpoznawania momentu uzyskania przychodów, określonych w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, uregulowane zostały w art. 12 ust. 3a-3g tej ustawy.

Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT :

Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

Regułą jest zatem, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydanie rzeczy, zbycie prawa majątkowego lub wykonanie usługi albo częściowe wykonanie usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności. Przychód osiągany przez podatnika, co do zasady, powstaje w dacie zajścia najwcześniejszej z ww. okoliczności. Zasadą jest, że opodatkowany jest przychód należny co oznacza, że należy zadeklarować przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków pieniężnych.

Wyjątki od reguły określonej w art. 12 ust. 3a zostały unormowane w art. 12 ust. 3c-3g oraz 3j-3m ustawy o CIT. Dotyczą one:

-        przychodów ze świadczenia usług w przypadku, gdy strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych (art. 12 ust. 3c);

-        przychodów z tytułu dostawy energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego (art. 12 ust. 3d);

-        przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f (art. 12 ust. 3e) gdzie za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty,

-        przychodu z tytułu realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, gdzie za datę powstania przychodu uważa się moment realizacji tych praw (art. 12 ust. 3f).

Natomiast art. 12 ust. 3e ustawy o CIT stanowi, że:

W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Postanowienia wyżej powołanych przepisów nie mają jednak zastosowania w sytuacjach, o których mowa w art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, zgodnie z którym:

Jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.

Ww. przepis ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, tj. gdy strony uzgodnią, że regulowanie wzajemnych należności i zobowiązań między stronami będzie obejmować kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.

W odniesieniu do kwestii powstania przychodów należnych w zakresie tzw. usług ciągłych konieczne jest sprecyzowanie zakres tego pojęcia.

Słownikowe znaczenie słowa „ciągłość” to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś faktów, brak luk, przerw w czasie albo w przestrzeni. To także dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały”.

Zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN):

-        „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie powtarza się jego przebieg”;

-        „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia - uregulowania wzajemnych należności”;

-        „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i pracownikami itp.”.

Tym samym pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok. Skutkiem tego o usługach ciągłych nie można mówić w przypadku stosunków umownych, które co prawda dotyczą oznaczonego przedziału czasowego, jednakże finansowe rozliczenie całości usługi następuje jednorazowo – nie dochodzi bowiem do periodycznych rozliczeń będących istotą stosowania regulacji art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.

Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.

Zatem w odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) – co powinno wynikać z ustaleń między stronami – za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.

Jak zostało już wyżej wyjaśnione, okres rozliczeniowy obejmuje okres, w którym następuje cykliczne wykonanie usługi, jednocześnie usługa ta rozliczana jest za ten okres. Innymi słowy rozliczenie między stronami umowy dotyczy okresu, w którym ma miejsce świadczenie usługi. Zatem okresem rozliczeniowym przykładowo może być kalendarzowy miesiąc, kwartał lub rok bądź inny okres trwający 30/31 dni (np. od 21 dnia danego miesiąca do 20 następnego miesiąca), 90 dni lub 365 dni.

Z wyżej przytoczonych przepisów wynika generalna zasada, że przychód podatkowy dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, w przypadku świadczenia usług powstaje w dniu wykonania usługi (częściowego wykonania usługi). Wyjątek od tej zasady stanowi:

-        wystawienie faktury w terminie wcześniejszym, niż faktyczne wykonanie usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień wystawienia faktury;

-        uregulowanie należności przed wykonaniem usługi – datą powstania przychodu będzie w tym przypadku dzień otrzymania należności.

W opisie sprawy wynikającym z wniosku wskazano, że rozliczenia pomiędzy Spółką a właścicielem będą dokonywane w drodze kompensaty wzajemnych wierzytelności, tj. rat należnych Spółce z tytułu sprzedaży nakładów oraz czynszu najmu należnego właściciela od Spółki. Kompensata będzie dokonywana na podstawie zgodnych oświadczeń stron i będzie prowadziła do umorzenia wzajemnych zobowiązań do wysokości wierzytelności niższej.

Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego, nie zostały wskazane okresy rozliczeniowe pomiędzy Spółką a właścicielem, rozliczenia nie są więc usługami ciągłymi rozliczanymi w okresach rozliczeniowych.

W świetle ww. przepisu art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, o powstaniu przychodu podatkowego decyduje zaistnienie najwcześniejszego momentu w nim wyznaczonego, a więc dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi (częściowego wykonania usługi). Jeżeli jednak podatnik przed tym dniem wystawił fakturę lub otrzymał należność, to przychód powstaje w tym dniu.

Przepis ten wprowadza ogólną zasadę decydującą o dacie powstania przychodu. Powstanie przychodu następuje w dniu zaistnienia ww. zdarzeń, a jeżeli wystąpią one po dniu wystawienia faktury, czy po dniu dokonania zapłaty należności, o momencie powstania przychodu decydują te dni, a nie fakt zaistnienia konkretnego zdarzenia.

W kontekście art. 12 ust. 3a ustawy o CIT moment powstania przychodu ustalany jest z uwzględnieniem w pierwszej kolejności momentu wykonania usługi (albo częściowego wykonania usługi), jednak przychód ten powstaje nie później niż z dniem wystawienia faktury albo uregulowania należności.

Jednocześnie ustawa o CIT nie określa momentu w jakim należy uznać, że usługa została faktycznie wykonana (albo wykonana częściowo). Określenie momentu wykonania świadczenia będzie zatem wynikało z postanowień umów zawartych między ich stronami. Strony mogą bowiem dowolnie ustalić, jaki zakres prac/usług uznają za wykonane świadczenie.

Jak bowiem stanowi art. 353¹ K.c.:

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Mając na uwadze treść art. 12 ust. 3a ustawy o CIT należy stwierdzić, że moment, w którym podatnik powinien rozpoznać przychód podatkowy, będzie określony na dzień najwcześniejszego zdarzenia wskazanego w tym przepisie. Wymienione w tym przepisie zdarzenia określające datę powstania przychodu, są przy tym od siebie niezależne, nie warunkują się wzajemnie, a po spełnieniu jednego z nich, pozostałe nie mają wpływu na datę powstania przychodu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2697/12).

Rozpatrując moment powstania przychodu stosownie do brzmienia powołanego wyżej art. 12 ust. 3a ustawy o CIT stwierdzić należy, że przychód z tytułu realizacji usługi winno rozpoznać się w momencie:

1. wykonania usługi albo

2. wystawienia faktury albo

3. uregulowania należności

– w zależności od tego, które z tych zdarzeń wystąpi najwcześniej.

Mając na uwadze powyższe w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział szczególnego momentu powstania przychodu podatkowego w przypadku sprzedaży na raty. Nie ma znaczenia w jaki sposób i kiedy dojdzie do zapłaty ceny. Oznacza to, że do ustalenia tego przychodu i momentu jego powstania zastosowanie znajdą ogólne zasady określone w art. 12 ust. 3-3a ustawy o CIT.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym do wykonania świadczenia przez Spółkę, a tym samym do powstania po jej stronie przychodu należnego dojdzie z chwilą przeniesienia nakładów na właściciela nieruchomości. Ustalenie, że zapłata ceny nastąpi w systemie ratalnym, nie wpłynie na moment powstania przychodu podatkowego, gdyż sposób i termin zapłaty nie będzie determinował momentu rozpoznania przychodu należnego w podatku dochodowym od osób prawnych. Raty stanowić będą jedynie technikę rozliczenia ceny sprzedaży, a nie odrębne świadczenia powodujące powstawanie przychodu podatkowego.

Wobec powyższego Państwa stanowisko, iż Spółka powinna rozpoznać przychód podatkowy z tytułu sprzedaży nakładów inwestycyjnych jednorazowo w dacie ich zbycia (wykonania świadczenia), niezależnie od tego, że zapłata ceny nastąpi w ratach oraz będzie rozliczana w drodze kompensaty wzajemnych wierzytelności – należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto organ informuje, że w pozostałym zakresie objętym wnioskiem dotyczącym podatku od towarów i usług zostanie/zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.