Interpretacja 0111-KDIB1-2.4010.76.2026.1.AW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…), podlegającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Rok podatkowy Wnioskodawcy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na (…).

Spółka jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w (…), obejmujących działki oddane jej w użytkowanie wieczyste, zabudowane stanowiącymi odrębną własność Spółki budynkami, budowlami oraz urządzeniami (dalej: „Nieruchomość”). Posadowione na gruncie obiekty, niemające charakteru mieszkalnego, wykorzystywane są w działalności polegającej na ich wydzierżawianiu na rzecz osób trzecich.

Wnioskodawca posiada status spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT i spełnia wymagania ustawowe w tym zakresie.

Wśród obiektów znajdujących się aktualnie na Nieruchomości są budynki zaliczane do grupy 1 Klasyfikacji Środków Trwałych („KŚT”), które stanowią środki trwałe w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Aktywa”). Spółka dokonywała oraz nie wyklucza, że w przyszłości będzie dokonywać, modernizacji (w rozumieniu przepisów podatkowych) Aktywów.

W ujęciu księgowym (na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości) Aktywa ujmowane są jako nieruchomości inwestycyjne (inwestycja długoterminowa) i, zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości, wyceniane są według wartości godziwej, ustalanej przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego na podstawie regularnych operatów szacunkowych. W związku z tym Spółka nie dokonuje bilansowych odpisów amortyzacyjnych od Aktywów. Możliwość wyboru takiego modelu wyceny dla nieruchomości inwestycyjnych wynika z art. 28 ust. 1 pkt 1a ustawy o rachunkowości.

Spółka planuje w przyszłości realizację inwestycji polegających na (…), które będą umiejscowione na terenie Nieruchomości i które również będą klasyfikowane jako środki trwałe w grupie 1 KŚT i przeznaczone będą do wydzierżawiania na rzecz osób trzecich (dalej: „Nowe Aktywa”). Nowe Aktywa także będą kwalifikowane przez Spółkę jako nieruchomości inwestycyjne (inwestycja długoterminowa) dla celów rachunkowych i w konsekwencji Spółka nie będzie dokonywać od nich odpisów amortyzacyjnych dla celów rachunkowych.

Od (…) 2022 r. do momentu złożenia wniosku Spółka nie rozpoznawała podatkowych kosztów uzyskania przychodów z tytułu amortyzacji podatkowej Aktywów (i także Nowych Aktywów – bo te, w chwili złożenia wniosku, jeszcze nie istnieją).

Spółka rozważa natomiast możliwość rozpoczęcia w przyszłości dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych od Aktywów i Nowych Aktywów, mimo że Spółka nie dokonuje i nie zamierza dokonywać bilansowych odpisów amortyzacyjnych od tych obiektów.

W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (dalej: „Polski Ład”), z dniem 1 stycznia 2022 r. treść art. 15 ust. 6 ustawy o CIT uległa zmianie. Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem tego przepisu, „kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki”.

Wskutek zmiany treści art. 15 ust. 6 ustawy o CIT wynikającej z wejścia w życie Polskiego Ładu, Spółka powzięła wątpliwość co do możliwości uznania w przyszłości za koszty uzyskania przychodu podatkowych odpisów amortyzacyjnych od Aktywów i Nowych Aktywów.

Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Spółka jest uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 6 w zw. z art. 16a-16m ustawy o CIT, podatkowych odpisów amortyzacyjnych od Aktywów i Nowych Aktywów, wchodzących w skład Nieruchomości w sytuacji, w której Aktywa i Nowe Aktywa dla celów bilansowych nie stanową i nie będą stanowić środków trwałych podlegających odpisom amortyzacyjnym dla celów rachunkowych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, Spółka będzie uprawniona w opisanym zdarzeniu przyszłym do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od Aktywów i Nowych Aktywów dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT, w sytuacji, w której Aktywa i Nowe Aktywa dla celów bilansowych nie stanowią i nie będą stanowić środków trwałych podlegającym odpisom amortyzacyjnym.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Zgodnie natomiast z treścią art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2021 r., kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

Z założenia, odpisy amortyzacyjne dają prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu, wydatków poniesionych na wytworzenie środków trwałych, przy czym zaliczenie wydatków jest rozłożone w czasie, który jest determinowany stosowaną stawką amortyzacyjną.

Natomiast w związku z nowelizacją art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, która nastąpiła w wyniku wejścia w życie Polskiego Ładu, od dnia 1 stycznia 2022 r. przepis ten uzyskał następujące brzmienie: „Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki”.

Stosownie do treści art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c ustawy o CIT, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania m.in. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, Aktywa i Nowe Aktywa, odpowiednio spełniają (Aktywa) i będą spełniać (Nowe Aktywa) warunki uznania za środki trwałe podlegające amortyzacji zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT. Tym samym, co do zasady, w odniesieniu do tych obiektów możliwe jest dokonywanie podatkowych odpisów amortyzacyjnych, zaliczanych do kosztów uzyskania przychodu.

Jednakże, zgodnie z powołanym art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, nowe, to jest od 2022 r., brzmienie tego przepisu wprowadza ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez spółki nieruchomościowe w odniesieniu do środków trwałych zaliczonych do grupy 1 KŚT. Stosownie do tego przepisu, odpisy amortyzacyjne dokonywane przez spółkę nieruchomościową nie mogą być wyższe w danym roku podatkowym niż wartość odpisu amortyzacyjnego bądź umorzeniowego dokonywanego w tym samym roku zgodnie z przepisami o rachunkowości, która obciąża wynik finansowy jednostki.

Innymi słowy, podatkowe odpisy amortyzacyjne ujmowane w kosztach uzyskania przychodów nie mogą być wyższe od odpisów dokonywanych przez podatnika na podstawie przepisów o rachunkowości. Jednocześnie trzeba zauważyć, że przepis ten odnosi te wymogi oraz limity do „środków trwałych”.

Zdaniem Wnioskodawcy, tak sformułowaną regułę należy rozumieć w ten sposób, że ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych dotyczy jedynie tych spółek nieruchomościowych, które aktywa, zaliczone do grupy 1 KŚT, traktują jako środki trwałe podlegające systematycznej amortyzacji także dla celów rachunkowych, i tak dokonywanymi odpisami amortyzacyjnymi (rachunkowymi) z tytułu zużycia nieruchomości obciążają swój wynik finansowy.

Takie rozumienie tego ograniczenia, zdaniem Wnioskodawcy, wynika wprost z wykładni literalnej analizowanego przepisu. W szczególności przepis ten wskazuje, że podatkowe odpisy amortyzacyjne „nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych”. Ustawodawca wprost odnosi się zatem do sytuacji, gdy od danego środka trwałego dokonywane są odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe na podstawie ustawy o rachunkowości.

Zatem, biorąc pod uwagę literalną wykładnię przepisu, aby powyższe ograniczenie znalazło zastosowanie wobec Aktywów lub Nowych Aktywów, zdaniem Wnioskodawcy, musiałyby zostać spełnione łącznie trzy następujące warunki:

1) Wnioskodawca musi posiadać status spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT,

2) Spółka nieruchomościowa posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których dokonuje odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych,

3) Te same środki trwałe powinny również być klasyfikowane jako środki trwałe na gruncie ustawy o rachunkowości oraz powinny być dokonywane systematyczne odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu ich zużycia zgodnie z przepisami o rachunkowości.

Analizując spełnienie powyższych warunków:

Ad 1) Jak wskazano w zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca spełnia oraz będzie spełniać definicję spółki nieruchomościowej, o której mowa w art. 4a pkt 35 ustawy o CIT. Zatem warunek przedstawiony w punkcie 1) należy uznać za spełniony.

Ad 2) Aktywa i Nowe Aktywa spełniają i będą spełniać definicję środka trwałego dla celów podatkowych oraz będą zakwalifikowane do grupy 1 KŚT, a Wnioskodawca zamierza dokonywać od nich w przyszłości odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych. Zatem warunek przedstawiony w punkcie 2) należy uznać za spełniony.

Ad 3) W przypadku Spółki, Aktywa i Nowe Aktywa nie są i nie będą zaliczane do środków trwałych w rozumieniu ustawy o rachunkowości, lecz do inwestycji długoterminowych i tym samym Spółka nie dokonuje i nie będzie w przyszłości dokonywać odpisów amortyzacyjnych od ich wartości, które obciążałyby jej wynik finansowy. Należy podkreślić, że przepis art. 15 ust. 6 ustawy o CIT odnosi się trzy razy do terminu „środka trwałego”, dwa razy w ujęciu podatkowym, a za trzecim razem w ujęciu rachunkowym. Dlatego przepis ten, zdaniem Wnioskodawcy, należy stosować wyłącznie w odniesieniu do amortyzacji podatkowej środków trwałych, które również są w ten sposób traktowane dla celów rachunkowych. Skoro Spółka nie traktuje i nie będzie traktować Aktywów lub Nowych Aktywów jako środków trwałych z perspektywy rachunkowej i nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych obciążających wynik finansowy Spółki zatem warunek przedstawiony w punkcie 3) należy uznać jako niespełniony.

Z treści art. 15 ust. 6 ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że wszystkie trzy warunki muszą być spełnione łącznie, aby ograniczenie dotyczące zaliczania do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych miało zastosowanie w przypadku spółki nieruchomościowej. Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, ograniczenie wynikające z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie ma zastosowania do spółek nieruchomościowych, jeśli przynajmniej jeden z powyższych warunków nie jest spełniony w przypadku danej spółki. W szczególności ograniczenie to nie ma zastosowania w przypadku, gdy środek trwały z Grupy 1 KŚT nie stanowi w rozumieniu ustawy o rachunkowości środka trwałego podlegającego amortyzacji dla celów bilansowych i tym samym odpisy amortyzacyjne nie obciążają wyniku finansowego jednostki.

Jak wynika z powyższej analizy, ograniczenie wprowadzone do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie będzie miało zastosowania w przypadku podatkowych odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez Spółkę od Aktywów i Nowych Aktywów, gdyż Spółka nie spełnia jednego ze wskazanych wyżej warunków, tj. nie dokonuje i nie będzie dokonywać odpisów amortyzacyjnych dla celów rachunkowych Aktywów i Nowych Aktywów, a tym samym żadne odpisy z tego tytułu nie będą obciążać jej wyniku finansowego.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, zgodnie ze stosowanymi przez Spółkę i ogólnie przyjętymi standardami rachunkowości, Spółka dla celów rachunkowych, nie będzie klasyfikować Aktywów i Nowych Aktywów, jako środków trwałych oraz nie dokonuje i nie będzie dokonywać od nich odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, dla Spółki nie ma zastosowania limit wysokości odpisów podatkowych przewidziany w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT. Wymienione w tym przepisie ograniczenie odnosi się do wysokości odpisów amortyzacyjnych, które w danym przypadku są faktycznie dokonywane dla celów rachunkowych. Jeśli więc Spółka takich odpisów nie dokonuje i nie będzie dokonywać i, zgodnie z przyjętą polityką rachunkowości oraz art. 5 ust. 1 ustawy o rachunkowości, dokonywać ich w ogóle nie może, to wspomniane ograniczenie nie może mieć do niej zastosowania. Nie ma podstaw do ograniczenia podatkowych odpisów amortyzacyjnych, jakich Spółka w przyszłości zamierza dokonywać od Aktywów i Nowych Aktywów, gdyż kwoty tych odpisów nie można porównać z żadną wartością odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla celów rachunkowych, skoro te ostatnie nie są w ogóle dokonywane, a zatem ich wartość nie istnieje.

Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy intencją ustawodawcy nie było całkowite pozbawienie spółek nieruchomościowych prawa do zaliczenia do kosztów amortyzacji podatkowej, ale jedynie ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów do poziomu faktycznie dokonywanych odpisów dla celów rachunkowych. Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli celem ustawodawcy byłoby całkowite wyeliminowanie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych w analizowanym przypadku, zastosowałby do tego celu konstrukcję przepisu analogiczną do tej, której użył do wprowadzenia zakazu zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych (nowy ust. 2a w art. 16c ustawy o CIT, obowiązujący od 1 stycznia 2023 r.)

Ponadto, brak konieczności stosowania art. 15 ust. 6 ustawy o CIT przez Wnioskodawcę w stosunku do Aktywów i Nowych Aktywów, nie wynika jedynie z literalnego brzmienia tego przepisu. Interpretację tę wspiera również jego wykładnia celowościowa. Wnioskodawca pragnie przy tym podkreślić, na co zwrócono także uwagę w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. II FPS 3/14, że w procesie wykładni prawa nie wolno ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej (por. też uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r., sygn. II FPS 8/10; z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. II FPS 3/11).

Zgodnie z tekstem uzasadnienia projektu ustawy (Polski Ład) autorstwa Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 27 lipca 2021 r. (dalej: „Uzasadnienie”), został on wprowadzony jako element polityki Państwa mający na celu stworzenie przyjaznego i sprawiedliwego sytemu podatkowego, który ma wspomóc rozwój polskiej gospodarki w obliczu wyzwań wynikających, m.in. ze skutków pandemii Covid-19 oraz przeciwdziałać agresywnej optymalizacji podatkowej. Należy zauważyć, że przyjęcie przez Wnioskodawcę kwalifikacji Aktywów i Nowych Aktywów dla celów rachunkowych, nie stanowi formy optymalizacji podatkowej. Forma prowadzenia rozliczeń rachunkowych jest zgodna ze standardami rachunkowości, pozwalającymi na rzetelne przedstawienie sytuacji finansowej Spółki.

W części Uzasadnienia odnoszącej się bezpośrednio do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, jako główny cel wprowadzenia zmian w tym przepisie podano chęć zmniejszenia różnic występujących między wartością wykazywanego przez spółkę nieruchomościową w roku podatkowym dochodu przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a wartością wykazywanego – za ten sam okres – zysku brutto. Powiązanie wysokości podatkowych odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości z odpisami dokonywanymi dla celów rachunkowych uzasadniono dokładniejszym – w przypadku przepisów o rachunkowości – odzwierciedleniem ekonomicznej wartości nieruchomości posiadanych przez spółki nieruchomościowe.

Zgodnie z Uzasadnieniem, celem zmiany brzmienia art. 15 ust. 6 ustawy o CIT było zapobiegnięcie sytuacji, w której „ze względu na uwarunkowania ekonomiczne, do amortyzacji nieruchomości dla potrzeb rachunkowych stosowane są obniżone stawki amortyzacji nieruchomości, natomiast amortyzacja podatkowa odbywa się według stawek standardowych. W przypadku występowania tego typu różnicy pomiędzy stawką amortyzacji przyjętą na potrzeby rachunkowe a stawką amortyzacji dla celów podatkowych, wysokość tej drugiej powinna zostać dostosowana do poziomu tej pierwszej”.

Z treści Uzasadnienia nie wynika, że jednym ze stawianych przez ustawodawcę celów było uniemożliwienie spółkom nieruchomościowym dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych w odniesieniu do posiadanych nieruchomości. Jak wskazano, nowelizacja przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT ma jedynie za zadanie ograniczyć wysokość dokonywanych dla celów podatkowych odpisów amortyzacyjnych w przypadku wystąpienia rozbieżności pomiędzy stawkami amortyzacji przyjętymi dla celów rachunkowych i finansowych.

Jak przedstawiono w opisie zdarzenia przyszłego, na potrzeby stosowanej polityki rachunkowości, Spółka nie traktowała i nie traktuje posiadanych Aktywów jako środków trwałych. Nie będzie tak również traktować Nowych Aktywów. Tym samym, Spółka nie określała i nie określa oraz nie określi w przyszłości dla nich bilansowych stawek amortyzacyjnych. Brak dokonywania odpisów amortyzacyjnych na potrzeby rachunkowe nie oznacza jednakże, że odpisy amortyzacyjne, które będą dokonywane przez Spółkę dla celów podatkowych nie będą odzwierciedlać realiów ekonomicznych, tj. zmiany wartości Aktywów i Nowych Aktywów w czasie. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, wartość tych aktywów jest zmienna. Dodatkowo, Spółka w przyszłości planuje regularnie ponosić koszty związane z modernizacją Aktywów oraz z budową Nowych Aktywów – w ten sposób rosnąć będzie podstawa, od której Spółka naliczać będzie odpisy amortyzacyjne, które Spółka zamierza rozpoznawać dla celów podatkowych.

Mając wzgląd na cele stawiane przed nowelizacją art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w opinii Wnioskodawcy, uniemożliwienie Spółce uznawania dokonywanych w odniesieniu do Aktywów i Nowych Aktywów odpisów amortyzacyjnych za podatkowe koszty uzyskania przychodu, stałoby w sprzeczności z założeniami zmian wprowadzonych do ustawy o CIT w ramach Polskiego Ładu i ich Uzasadnieniem.

Co więcej, spójne z powyższym stanowiskiem Wnioskodawcy jest również umiejscowienie wskazanego ograniczenia w art. 15 ustawy o CIT, który dotyczy zasad ustalania kosztów podatkowych, a nie kategorii wydatków z tych kosztów wyłączonych. Zdaniem Wnioskodawcy, gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie możliwości uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla celów podatkowych (w sytuacji, gdy podatnik nie dokonuje takich odpisów dla celów rachunkowych), to zastrzeżenie takie zamieściłby w art. 16 ustawy o CIT, który szczegółowo wylicza, jakiego rodzaju kosztów nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Należy przy tym zauważyć, że przyjęcie, iż spółka nieruchomościowa, która nie dokonuje amortyzacji rachunkowej nieruchomości, nie ma w ogóle prawa rozpoznawać podatkowych odpisów amortyzacyjnych jako swoich kosztów uzyskania przychodu prowadziłoby do sytuacji, w której wydatki związane z takimi nieruchomościami mogłaby rozpoznać dla celów podatkowych tylko w przypadku ich odpłatnego zbycia, a do tego może przecież nigdy nie dojść. Gdyby rzeczywiście taka była intencja ustawodawcy, to powinien ją wyrazić w art. 16 ustawy o CIT.

Ponadto, w doktrynie polskiego prawa publicznego, podkreśla się niezależność prawa podatkowego i przepisów określających zasady prowadzenia rachunkowości. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 550/16 z dnia 24 sierpnia 2016 r., prawo podatkowe i prawo bilansowe są względem siebie niezależne i jak stwierdził sąd: „Podkreślić należy fakt, że prawo podatkowe i prawo bilansowe są względem siebie autonomiczne, dlatego też zapisy dokonywane w księgach rachunkowych, których zadaniem jest rejestrowanie zdarzeń gospodarczych i odpowiadających im operacji gospodarczych, nie mogą modyfikować unormowań zawartych w materialnym prawie podatkowym. Prawo rachunkowe określa przede wszystkim o prawidłowym sposobie prowadzenia ksiąg, nie rozstrzyga natomiast o prawnej kwalifikacji określonych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów podatkowych”. Z kolei w wyroku NSA sygn. akt II FSK 3487/16 z 11 grudnia 2018 r. stwierdzono, że „(...) w ustawach podatkowych musi istnieć bezpośrednie odwołanie do konkretnych przepisów ustawy o rachunkowości, przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie lub Międzynarodowych Standardów Rachunkowości, czy Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej, aby mogły one zostać uznane za kreujące prawa i obowiązki podatkowe”. Analogiczne stwierdzenie znalazło się również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK 255/13 z 2 grudnia 2014 r.

Jak wynika z przytoczonych orzeczeń, wpływ regulacji z zakresu rachunkowości na obowiązki podatkowe jest bardzo ograniczony i jeśli już taki ma miejsce, to musi wynikać z bezpośredniego odwołania w treści ustaw podatkowych do konkretnych przepisów prawa bilansowego. Zdaniem Wnioskodawcy, gdyby chcieć zatem wyprowadzić z przyjętego przez podatnika rozwiązania z zakresu polityki rachunkowości (kwalifikacja nieruchomości jako inwestycji) skutek w postaci braku prawa do zaliczania w całości kosztów uzyskania przychodów z tytułu podatkowej amortyzacji takich nieruchomości, to zasada taka musiałby zostać wprost wyrażona w przepisach ustawy – a takiej normy w tej ustawie nie ma.

Co za tym idzie, zdaniem Spółki, na gruncie prawa podatkowego nie istnieje zasada, zgodnie z którą prawo do dokonywania przez spółki nieruchomościowe odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych od środków trwałych z Grupy 1 KŚT uzależnione jest od jednoczesnego dokonywania takich odpisów od tych aktywów dla celów bilansowych. W związku z tym, niezależnie od tego w jaki sposób Wnioskodawca kwalifikuje Aktywa lub Nowe Aktywa dla celów bilansowych i czy dokonuje od nich dla tych celów odpisów amortyzacyjnych czy nie, ma prawo do podatkowej amortyzacji tych obiektów.

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) oraz nieprawomocnych wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych (dalej: „WSA”), w tym m.in. w wyrokach:

1. NSA z 3 kwietnia 2025 r. sygn. II FSK 756/23,

2. NSA z 18 marca 2025 r. sygn. II FSK 246/24,

– w którym sąd stwierdził, że: „W takim przypadku należy stwierdzić, że w sytuacji, w jakiej znajduje się skarżąca, tj. gdy aktywów zaliczanych do Grupy 1 KŚT nie traktuje jako środków trwałych podlegających amortyzacji (gdyż traktuje je jako nieruchomości inwestycyjne w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości, wyceniane według wartości rynkowej) i w konsekwencji nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu ustawy o rachunkowości (i tym samym nie obciążają one wyniku finansowego jednostki), ograniczenie wynikające z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie znajduje wobec skarżącej zastosowania. Dopiero w przypadku, gdyby spółka nieruchomościowa traktowała przedmiotowe aktywa jako środki trwałe podlegające amortyzacji (i odpisy obciążały w danym roku podatkowym wynik finansowy tej jednostki), wówczas znajdowałoby zastosowanie ograniczenie wynikające z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. limitujące wysokość odpisów (i odnoszące tę wysokość do wysokości stosowanych przez spółkę odpisów wynikających w rozumieniu ustawy o rachunkowości)”,

3. NSA z 5 marca 2025 r. sygn. II FSK 896/23,

– w którym sąd skonstatował, że: „Przyjęcie wykładni przeciwnej – takiej jaką zaprezentował Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji indywidualnej – w nieuprawniony sposób pozbawiałoby Skarżącą (jak i inne znajdujące się w takiej samej sytuacji spółki nieruchomościowe) możliwości rozpoznania odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów. Zamieszczone w tym przepisie (po słowach "przy czym") ograniczenie wysokości tego rodzaju odpisów podatkowych powinno być interpretowane ściśle, ponieważ modyfikuje ono ogólną zasadę uznawania przez ustawodawcę odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodów. Ustawodawca ma prawo wprowadzać ograniczenia co do wysokości tych odpisów traktowanych jako koszty uzyskania przychodów, co uczynił uzupełniając treść art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. o dalszą – obowiązującą od 1 stycznia 2022 r. – regulację, którą zamieścił po słowach "przy czym". Konstrukcja omawianego przepisu w jego nowym brzmieniu nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że zamiarem ustawodawcy było całkowite pozbawienie podatników, którzy nie dokonują odpisów amortyzacyjnych na potrzeby bilansowe, prawa do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla celów podatkowych, czyli całkowitego pozbawienia ich prawa do uznania tych odpisów za koszty uzyskania przychodów. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie w stosunku do takiego stanu faktycznego, jak opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, możliwości uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla celów podatkowych przy braku dokonywania tych odpisów dla celów bilansowych, to zastrzeżenie takie zamieściłby w art. 16 u.p.d.o.p., który szczegółowo wylicza jakiego rodzaju wydatków nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.”,

4. NSA z 5 marca 2025 r. sygn. II FSK 897/23,

5. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 1652/23,

– w którym sąd stwierdził, że: „Wskazać należy, że w znowelizowanym przepisie art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. ustawodawca w żadnym jego miejscu nie przewidział, aby warunkiem zastosowania w ogóle przez spółkę nieruchomościową odpisów amortyzacyjnych było dokonywanie odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) od posiadanych nieruchomości, na podstawie u.r., ani nie wprowadził jakiegokolwiek limitu, w tym w szczególności limitu wynoszącego "0" odpisu. Taka wykładnia wskazanego przepisu nie wynika nie tylko z zastosowanych w sprawie dyrektyw językowych wykładni, ale znajduje także potwierdzenie w dyrektywach systemowych wykładni. Odwołanie się do brzmienia przepisów art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. – jak słusznie argumentowała skarżąca – wskazuje, że gdyby celem ustawodawcy w odniesieniu do spółek nieruchomościowych było całkowite wyłączenie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych zaliczonych do grupy 1 KŚT, racjonalne byłoby zastosowanie konstrukcji prawnej przepisu tożsamej z przepisem dotyczącym zakazu zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od innych środków trwałych, a właściwym miejscem tego zakazu byłby art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Jednak, dokonując nowelizacji art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., ustawodawca nie ulokował takiego zakazu w jednostce redakcyjnej aktu prawnego (u.p.d.o.p.), przewidzianego dla tego rodzaju rozwiązania, tj. w art. 16 ust. 1. Dodatkowo, co wymaga szczególnego podkreślenia, ustawodawca w akcie nowelizującym interpretowany przepis zastosował wprost konstrukcję zakazu zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od innych środków trwałych, tj. nieruchomości mieszkaniowych (od budynków i lokali mieszkalnych). Ustawodawca uczynił to poprzez dodanie pkt 2a w art. 16c u.p.d.o.p., co nastąpiło na mocy art. 2 pkt 33 ww. ustawy nowelizującej, czyli w ramach tego samego aktu prawnego. Zatem, gdyby zamiarem ustawodawcy w odniesieniu do spółek nieruchomościowych było całkowite wyłączenie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych zaliczonych do grupy 1 KŚT, to należy domniemywać, że – jako racjonalny prawodawca – zastosowałyby analogiczną technikę legislacyjną, czego jednak nie uczynił”,

6. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 788/23,

7. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 789/23,

8. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 987/23,

9. NSA z 28 stycznia 2025 r. sygn. II FSK 1086/23,

10. WSA w Gdańsku z 3 grudnia 2024 r., sygn. I SA/Gd 681/24,

11. WSA w Warszawie z 12 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1586/24,

12. WSA w Warszawie z 12 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1424/24,

13. WSA w Warszawie z 11 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1515/24,

14. WSA w Warszawie z 10 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1528/24,

15. WSA w Warszawie z 10 września 2024 r., sygn. III SA/Wa 1500/24,

16. WSA w Warszawie z 8 maja 2024 r., sygn. III SA/Wa 503/24,

17. WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2024 r., sygn. III SA/Wa 513/24,

18. WSA w Warszawie z 6 lutego 2024 r., sygn. III SA/Wa 2597/23,

19. WSA w Warszawie z 15 listopada 2023 r., sygn. III SA/Wa 1682/23,

20. WSA w Warszawie z 24 października 2023 r., sygn. III SA/Wa 1694/23,

21. WSA w Gliwicach z 10 maja 2023 r. sygn. I SA/Gl 1464/22,

22. WSA w Warszawie z 28 marca 2023 r. sygn. III SA/Wa 2480/22,

23. WSA w Gdańsku z 16 września 2025 r. sygn. I SA/Gd 385/25

– w którym sąd skonstatował, że „Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażany w aktualnej linii orzeczniczej (por. wyroki NSA (…), że skoro od będących w posiadaniu spółki nieruchomości nie dokonuje ona odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, które obciążałyby wynik finansowy jednostki, ponieważ traktuje je jako nieruchomości inwestycyjne w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości wyceniane według wartości godziwej, ograniczenie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie może w ogóle znajdować zastosowania”.

Na skutek wydanych wyroków, korzystne dla Wnioskodawcy stanowisko znajduje się także w interpretacjach Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 lipca 2025 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.402.2022.11.SG oraz 23 września 2025 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.146.2022.10.AND.

Mając na uwadze powyższą analizę oraz powołane argumenty i jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, Spółka wnosi o potwierdzenie, że w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od Aktywów i Nowych Aktywów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Ocena prawna przedstawionego przez Spółkę zagadnienia wymaga odniesienia się do definicji kosztów uzyskania przychodów, zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), zgodnie z którą:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

W myśl tego przepisu, wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami (poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie, zwiększenie, zachowanie lub zabezpieczenie tego przychodu).

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-        został właściwie udokumentowany,

-        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m z uwzględnieniem art. 16.

Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) dokonano nowelizacji m.in. ww. art. 15 ust. 6, który od 1 stycznia 2022 r. otrzymał brzmienie:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2. maszyny, urządzenia i środki transportu,

3. inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W niniejszej sprawie przedmiotem wątpliwości Spółki jest ustalenie, czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Spółka jest uprawniona do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 6 w zw. z art. 16a-16m ustawy o CIT, podatkowych odpisów amortyzacyjnych od Aktywów i Nowych Aktywów, wchodzących w skład Nieruchomości w sytuacji, w której Aktywa i Nowe Aktywa dla celów bilansowych nie stanową i nie będą stanowić środków trwałych podlegających odpisom amortyzacyjnym dla celów rachunkowych.

Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi, co do zasady, o możliwości uznania za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych jeżeli odpisy te dokonywane są zgodnie z zasadami wynikającymi z tej ustawy oraz nie podlegają wyłączeniu z tej kategorii kosztów na podstawie art. 16 ust. 1.

Na szczególną uwagę, ze względu na przedłożoną organowi do rozstrzygnięcia kwestię zasługuje ujęcie w znowelizowanym brzmieniu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT sposobu ustalenia limitu, a tym samym wysokości w jakiej możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dla spółek nieruchomościowych, do których (na co wskazano w opisie sprawy) zalicza się także Państwa Spółka.

Wprowadzona zmiana w praktyce oznacza, że podatkowe odpisy amortyzacyjne ujmowane w kosztach uzyskania przychodów nie mogą być wyższe od odpisów dokonywanych na podstawie przepisów o rachunkowości.

Biorąc zatem pod uwagę, że w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w znowelizowanym brzmieniu, ustawodawca zawarł wprost odniesienie zasad, wynikających z tego przepisu do przepisów ustawy o rachunkowości, poprzez stwierdzenie: „(…) przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki” należy wskazać, że ustalenie przedmiotowego limitu, polega zatem na wyliczeniu podatkowych odpisów amortyzacyjnych i ich porównaniu z odpisami obliczonymi na podstawie przepisów o rachunkowości, przy czym wartość odpisów amortyzacyjnych, jaka może być uznana za koszt uzyskania przychodów, nie może być wyższa od wartości wyliczonej na podstawie prawa bilansowego.

W uzasadnieniu do ustawy, która wprowadziła art. 15 ust. 6 ustawy CIT (Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, druk 1532), wskazano, iż celem zmiany treści przepisów art. 15 ust. 6 ustawy CIT jest zmniejszenie różnic występujących między wartością wykazywanego przez spółkę nieruchomościową w roku podatkowym dochodu przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a wartością wykazywanego – za ten sam okres (rok podatkowy/rok obrotowy) - zysku brutto (zysku przed obciążeniem podatkiem dochodowym).

Ustalenie przedmiotowego limitu polega zatem na wyliczeniu podatkowych odpisów amortyzacyjnych i ich porównaniu z odpisami obliczonymi na podstawie przepisów o rachunkowości, przy czym wartość odpisów amortyzacyjnych jaka może być uznana za koszt uzyskania przychodów nie może być wyższa od wartości wyliczonej na podstawie prawa bilansowego. Skoro zatem, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, Spółka nie dokonuje na podstawie przepisów o rachunkowości, odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) od posiadanej Nieruchomości (nieruchomość sklasyfikowana w grupie 1 KŚT), nie będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu dokonywanych na podstawie ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych.

Spółka będąc spółką nieruchomościową, o której mowa w art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, jest bowiem adresatem omawianej normy prawnej (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT), w której sposób ustalenia limitu podlegających do zaliczenia podatkowych odpisów amortyzacyjnych należy odnosić do wartości umorzeniowej ustalonej na podstawie przepisów o rachunkowości. Skoro zatem wartość odpisu amortyzacyjnego (umorzeniowego) w przedmiotowej sprawie osiąga wartość „0”, gdyż Spółka nie dokonuje amortyzacji składnika majątkowego na podstawie przepisów o rachunkowości, to – mając na uwadze brzmienie omawianej normy prawnej, Spółka nie jest uprawniona do rozpoznania odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego zaliczonego do grupy 1 Klasyfikacji do kosztów uzyskania przychodów na podstawie znowelizowanego przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Należy podkreślić, że prawodawca w ustawie nowelizującej dokonując zmiany art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie wprowadził przepisów przejściowych. Powyższe oznacza, że przepis ten ma zastosowanie do zdarzeń następujących po 1 stycznia 2022 r. Ponieważ dokonywanie odpisów amortyzacyjnych następuje „na bieżąco” skutki podatkowo-prawne tych działań powinny być ocenione na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących.

Przedstawiona powyżej przez organ podatkowy argumentacja znajduje potwierdzenie w szeregu orzeczeniach sądów administracyjnych (zob. m.in. wyrok NSA z 19 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1077/12, wyrok WSA w Poznaniu z 29 października 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1524/15, wyrok WSA w Poznaniu z 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1633/15).

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków zaznaczyć należy, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.