Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.140.2025.8.DW

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu

– stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo:

 1) ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 7 marca 2025 r. (data wpływu do Organu 18 marca 2025 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 listopada 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1663/25 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 10 lutego 2026 r.); i

 2) stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy przychód z otrzymanej Noty Kredytowej powinien być rozpoznawany przez Wnioskodawcę zgodnie z zasadą określoną w art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. w dniu zapłaty rozumianej jako potrącenie należności Kontrahenta z kwotą przyznanej Wnioskodawcy Noty Kredytowej – jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

18 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z 7 marca 2025 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

(…) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) działa na rynku usług (…) i innych dodatkowych związanych z systemem (…) od (…) lat, doskonaląc i rozszerzając swoje usługi, wdrażając nowe rozwiązania operacyjne i technologiczne oraz projektując i wprowadzając na rynek nowe produkty dla poszczególnych grup odbiorców. Wnioskodawca jest (…).

Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług (…).

Spółka jest częścią (…) korporacji (…), jednego z największych dostawców rozwiązań w dziedzinie (…) na całym świecie.

Wnioskodawca zawarł, w związku z kontynuacją współpracy z jednym ze swoich kontrahentów (dalej jako: „Kontrahent”) umowę (dalej jako: „Umowa”), na mocy której Wnioskodawcy przyznana została przez Kontrahenta nota kredytowa (dalej jako: „Nota Kredytowa”). Kwota Noty Kredytowej została wyrażona w wartości pieniężnej i została przyznana przez Kontrahenta Wnioskodawcy w wyniku jego pozytywnej oceny współpracy ze Spółką, polegającej m.in. na nabywaniu od Kontrahenta (…), w celu świadczenia usług przez Wnioskodawcę. Przy czym, co istotne, przyznana Nota Kredytowa nie odnosi się do dotychczasowego okresu współpracy pomiędzy stronami. W szczególności Umowa, na mocy której Nota Kredytowa została przyznana, nie odwołuje się do konkretnych faktur zakupowych czy konkretnych świadczeń mających mieć miejsce w określonym w Umowie okresie rozliczenia kwoty nią udokumentowaną.

Zgodnie z postanowieniami Umowy, kwota Noty Kredytowej może zostać rozliczona wyłącznie poprzez potrącenie przyznanej Notą Kredytową puli środków pieniężnych do wykorzystania w łącznej kwocie 3 500 000 EUR, poprzez wykorzystanie jej w formie potrącenia ze zobowiązaniami Wnioskodawcy, wynikającymi z faktur sprzedażowych wystawianych przez Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy z tytułu dostaw towarów i świadczenia usług w okresie od (…) 2025 r. do (…) 2028 r. Zarazem, Umowa wyraźnie wskazuje, że kwota przyznanej Noty Kredytowej może być rozliczona w poczet wystawianych faktur, natomiast nie obniża wartości świadczenia pieniężnego należnego Kontrahentowi z tytułu dostaw realizowanych we wskazanym w Umowie okresie.

 

Potrącenie Noty Kredytowej z wartością przyszłych faktur sprzedażowych zostało ograniczone w Umowie poprzez określenie, do jakiej wysokości Wnioskodawca może w danym roku dokonać kompensaty wierzytelności, które powstaną po stronie Kontrahenta z przyznaną mu kwotą. Potrącenie Noty Kredytowej ma następować następująco:

- w roku 2025 - do łącznej wysokości 550 000 EUR,

- w roku 2026 - do łącznej wysokości 1 200 000 EUR,

- w roku 2027 - do łącznej wysokości 1 400 000 EUR,

- w roku 2028 - do łącznej wysokości 350 000 EUR.

Oprócz Umowy przyznającej Notę Kredytową, Wnioskodawca zawarł z Kontrahentem osobną umowę dotyczącą zakupu przez Wnioskodawcę towarów i usług od Kontrahenta. Zgodnie z tą umową, w okresie od (…) 2025 r. do (…) 2028 r. Wnioskodawca zakupi od Kontrahenta usługi oraz towary o wartości przekraczającej łącznie ponad 10 000 000 EUR, natomiast środki pieniężne przyznane w ramach Umowy, w żaden sposób nie będą wpływały na wartość nabywanych towarów i usług.

Pytanie

Czy przychód z otrzymanej Noty Kredytowej powinien być rozpoznawany przez Wnioskodawcę zgodnie z zasadą określoną w art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. w dniu zapłaty rozumianej jako potrącenie należności Kontrahenta z kwotą przyznanej Wnioskodawcy Noty Kredytowej?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, przychód powstały w związku z przyznaną mu przez Kontrahenta na podstawie Umowy Noty Kredytowej, powinien być rozpoznawany zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”), tj. w dniu zapłaty rozumianej jako potrącenia należności Kontrahenta z kwotą przyznanej Wnioskodawcy Noty Kredytowej, zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.

a. Nota Kredytowa jako przychód związany z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy

Na wstępie należy wskazać, że ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Zgodnie z ww. przepisem, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe (art. 12 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy). Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można stwierdzić, że, co do zasady, przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną.

Ponadto, w art. 12 ust. 3 ustawy wskazano, że za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przychodem z działalności gospodarczej są więc nie tylko otrzymane pieniądze i wartości pieniężne, ale również należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane.

Przyznana przez Kontrahenta kwota Noty Kredytowej, w ocenie Wnioskodawcy, niewątpliwie stanowić powinna przychód związany z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki. Wnioskodawcy przyznano Notę Kredytową w związku z faktem, że jego Kontrahent, z którym Wnioskodawca podejmował współpracę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, był usatysfakcjonowany rezultatami tej współpracy. Prowadzi to do wniosku, że przedmiotowy przychód nie mógłby powstać, gdyby Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej, co oznacza, że jest on związany z tą właśnie działalnością.

b. Brak zastosowania art. 12 ust. 3a ustawy o CIT do przychodu powstałego w związku z otrzymaniem przez Wnioskodawcę Noty Kredytowej

Ogólną regułę określania daty powstania przychodu podatkowego wprowadza art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, zgodnie z którym, za datę powstania przychodu (związanego z działalnością gospodarczą) uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usług, nie później niż dzień:

1. wystawienia faktury albo

2. uregulowania należności.

Przytoczony powyżej przepis stanowi generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.

W ocenie Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie zastosowania nie znajdzie jednak art. 12 ust. 3a ustawy CIT. Odnosząc treść tego przepisu do opisu stanu faktycznego (winno być: oraz zdarzenia przyszłego), w przypadku Spółki nie doszło do wydania jakiejkolwiek rzeczy czy zbycia prawa majątkowego. W szczególności, w przedmiotowej sytuacji nie występuje element wykonania usługi, skoro, stosownie do przedstawionego opisu stanu faktycznego (winno być: oraz zdarzenia przyszłego), rozliczenie kwoty Noty Kredytowej następuje na zasadach określonych w zawartej Umowie, a nie jest odpłatnością za konkretne, zdefiniowane świadczenie spełniane na rzecz Kontrahenta. Ewentualne premiowanie przez Kontrahenta pozytywnych z jego punktu widzenia wyników współpracy z Wnioskodawcą nie oznacza, że płaci on za wykonanie dodatkowej usługi przez drugą stronę (Wnioskodawcę).

W związku z tym, Wnioskodawca nie występuje w charakterze zbywcy, a jego Kontrahent nie pełni roli nabywcy. Zaistniała sytuacja, a więc przyznanie Noty Kredytowej, jest wyłącznie wynikiem tego, że Kontrahent Spółki, będąc usatysfakcjonowany dotychczasową współpracą biznesową z Wnioskodawcą, umownie przekazał Wnioskodawcy określoną kwotę pieniężną.

c. Brak zastosowania art. 12 ust. 3c ustawy o CIT do przychodu powstałego w związku z otrzymaniem przez Wnioskodawcę Noty Kredytowej

Zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. Zatem, w sytuacji, gdy postanowienia umowy, która jest wykonywana stale, w dłuższym określonym bądź nieokreślonym czasie, przewidują, iż wynagrodzenie wypłacane będzie w okresach rozliczeniowych, to przychód z tytułu usług wykonywanych w ramach tej umowy powstaje zawsze w ostatnim dniu okresu wskazanego w umowie (lub na fakturze) jako okres rozliczeniowy. Ponadto, należy zauważyć, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia usług ciągłych. Istotną w tym wypadku okolicznością świadczącą o momencie powstania przychodu jest określenie w łączącej strony umowie lub na wystawionej fakturze, jakiego okresu dotyczy czynność będąca jej przedmiotem. Wynika z tego, że określenie okresu rozliczeniowego pozostaje wyłącznie w gestii stron, które łączy stosunek cywilnoprawny.

W świetle powyższego, nieuzasadnione zdaniem Wnioskodawcy byłoby twierdzenie, że przyznana przez Kontrahenta na podstawie Umowy kwota pieniężna stanowi wynagrodzenie z tytułu usług realizowanych przez Wnioskodawcę na rzecz tego Kontrahenta. Charakter tych rozliczeń wskazuje bowiem, że nie są one zapłatą za skonkretyzowane świadczenie Wnioskodawcy (do którego byłby on na podstawie Umowy zobowiązany), ale uznaniowym bonusem, kwotą przyznaną przez Kontrahenta w związku z satysfakcjonującą dla niego dotychczasową współpracą ze Spółką. Fakt, że w Umowie został ustalony okres, w którym kwota Noty Kredytowej może zostać rozliczona, nie świadczy o tym, że Wnioskodawca będzie otrzymywać wynagrodzenie za usługę rozliczaną w okresach rozliczeniowych – ponieważ w ogóle nie świadczy on usługi w zamian za przyznaną kwotę.

Powyższe stanowisko potwierdza m.in. treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako: „WSA”) w Szczecinie z dnia 3 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA/Sz 679/10): „W przypadku uzyskiwania przychodów z premii nie występuje element wydania towaru (jest to wypłata środków pieniężnych w zamian za określone zachowanie się) ani też zbycia prawa majątkowego. Nie występuje również element wykonania usługi, skoro, stosownie do powyższych rozważań, wypłata następuje po spełnieniu warunków określonych we wcześniej zawartym kontrakcie, a nie jest odpłatnością rozliczaną w okresie oznaczonym w umowie lub na fakturze za jakieś konkretne świadczenie spełniane na rzecz dostawcy czy innego podmiotu”.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, przychód w związku z przyznaniem i rozliczeniem Noty Kredytowej nie może powstawać na podstawie art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.

d. Brak zastosowania art. 12 ust. 3d, 3f i 3g ustawy o CIT do przychodu powstałego w związku z otrzymaniem przez Wnioskodawcę Noty Kredytowej

Z uwagi również na fakt, iż w sytuacji opisanej w niniejszym wniosku nie ma miejsca dostawa energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego, jak również nie dochodzi do realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, ani nie dochodzi do sprzedaży podlegającej ewidencjonowaniu przy użyciu kas rejestrujących, do przychodu powstałego w związku z otrzymaniem i rozliczaniem Noty Kredytowej nie znajdą zastosowania także art. 12 ust. 3d, 3f oraz 3g ustawy o CIT.

e. Zastosowanie art. 12 ust. 3e ustawy o CIT do przychodu powstałego w związku z otrzymaniem przez Wnioskodawcę Noty Kredytowej

 

Mając na uwadze, że:

   - otrzymana Nota Kredytowa nie jest związana z konkretną transakcją dostawy towarów bądź świadczenia usług przez Kontrahenta na rzecz Spółki,

   - kwota otrzymanej Noty Kredytowej nie ma przełożenia na ceny nabywanych przez Wnioskodawcę od Kontrahenta towarów i usług, dokumentowanych poszczególnymi fakturami zakupowymi, w szczególności, nie odwołuje się do konkretnych faktur zakupowych czy konkretnych zdarzeń z przyszłości,

   - Nota Kredytowa nie koryguje błędu żadnej ze stron transakcji,

w opinii Wnioskodawcy, w celu ustalenia momentu powstania przychodu należy zastosować art. 12 ust. 3e ustawy o CIT stanowiący, iż w przypadku otrzymania przychodu, do którego nie stosuje się zasad z art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3f, a za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Przepis ten znajduje zastosowanie do każdego ze stanów faktycznych, do których nie odnoszą się szczególne regulacje określone w przepisach art. 12 ust. 3a, 3c, 3d oraz 3f, a więc – zgodnie z tym, co zostało przedstawione dotychczas w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy – również do stanu faktycznego opisanego przez Spółkę.

Zdaniem Wnioskodawcy, konsekwencją powyższego stwierdzenia jest to, że przychody z tytułu kwoty przyznanej Notą Kredytową będą podlegały uwzględnieniu w podstawie opodatkowania w tym miesiącu, w którym o określoną część kwoty Noty Kredytowej uregulowana zostanie w drodze kompensaty kwota zobowiązania w stosunku do Kontrahenta, od którego Wnioskodawcy przysługuje kwota Noty Kredytowej. Skoro w przypadku przychodów z tytułu przyznanej Noty Kredytowej nie znajdzie zastosowania regulacja z art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3f-3g ustawy, przychód ten powstanie w dacie faktycznego otrzymania przez Spółkę płatności z tego tytułu, stosownie do art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, w odniesieniu do tej części kwoty Noty Kredytowej, która podlega w rozliczeniu w danej dacie.

Należy też wskazać, iż dla uznania, że przychód został otrzymany nie ma znaczenia fakt, że rozliczenie części z dokumentowanej kwoty miało miejsce w formie wzajemnego potrącenia (kompensaty), gdyż należy ją traktować na równi z zapłatą. Potwierdzają to interpretacje indywidulane wydawane przez organy podatkowe (np. interpretacja Dyrektora KIS z dnia 16 maja 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.177.2018.1.BG).

Podsumowując, w przypadku rozliczenia kwoty przyznanej Notą Kredytową w sposób określony Umową, przychód podatkowy dla Wnioskodawcy otrzymującego środki finansowe w związku z jej rozliczeniem powstanie w dniu otrzymania zapłaty rozumianej jako potrącenie należności Kontrahenta z kwotą przyznanej Wnioskodawcy Noty Kredytowej tj. na zasadach kasowych.

 

Powyższe stanowisko, w odniesieniu do uznawania przychodów powstałych w związku z otrzymaniem kwoty pieniężnej niezwiązanej z wydaniem rzeczy, zbyciem prawa majątkowego lub wykonania usługi, potwierdzają m.in. następujące stanowiska administracji podatkowej:

- Interpretacja Dyrektora KIS z 7 stycznia 2020 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.458.2019.1.SK,

- Interpretacja Dyrektora KIS z 30 sierpnia 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.244.2019.3.AR,

- Interpretacja Dyrektora KIS z 10 kwietnia 2018 r., sygn. 0114-KDIP2-3.4010.23.2018.2.MS,

- Interpretacja Dyrektora KIS z 2 lutego 2018 r., sygn. 0114-KDIP2-3.4010.340.2017.1.KK,

- Interpretacja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 23 stycznia 2015 r., sygn. ILPB3/423-563/14-2/KS.

Interpretacja indywidualna

19 maja 2025 r. wydałem dla Państwa interpretację indywidualną znak 0111-KDIB1-3.4010.140.2025.1.DW w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy przychód z otrzymanej Noty Kredytowej powinien być rozpoznawany przez Wnioskodawcę zgodnie z zasadą określoną w art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. w dniu zapłaty rozumianej jako potrącenie należności Kontrahenta z kwotą przyznanej Wnioskodawcy Noty Kredytowej, za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 20 maja 2025 r.

Skarga na interpretację indywidualną

Pismem z 15 czerwca 2025 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 18 czerwca 2025 r.

 

Wnieśli Państwo o:

- uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości,

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pismem z 16 lipca 2025 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.140.2025.2.DW udzieliłem odpowiedzi na Państwa skargę.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację wyrokiem z 14 listopada 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1663/25.

Wyrok, którym WSA w Warszawie uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 3 stycznia 2026 r.

Prawomocny wyrok WSA wpłynął do mnie 10 lutego 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

- uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;

ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy przychód z otrzymanej Noty Kredytowej powinien być rozpoznawany przez Wnioskodawcę zgodnie z zasadą określoną w art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. w dniu zapłaty rozumianej jako potrącenie należności Kontrahenta z kwotą przyznanej Wnioskodawcy Noty Kredytowej – jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”):

Według art. 12 ust. 3 ustawy o CIT,

W piśmiennictwie oraz judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość - Komentarz do art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, LEX 2014). Z kolei w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.

Otrzymane świadczenie może być więc uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi. Zasadne jest więc twierdzenie, że w przypadku, gdy w efekcie danego zdarzenia stan majątkowy podatnika nie ulegnie zmianie, nie dojdzie do osiągnięcia przez niego przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem CIT. Jedynie w przypadku uzyskania przez podatnika przysporzenia majątkowego o charakterze definitywnym, w sposób stały i obiektywny zwiększającego aktywa podatnika (bądź też zmniejszającego jego pasywa), powstanie przychód podlegający opodatkowaniu w rozumieniu ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

 

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

  - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

  - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

  - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

  - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

  - został właściwie udokumentowany,

  - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów lub wydatków, których wysokość zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych została ustawowo ograniczona.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast, za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy przychód z otrzymanej Noty Kredytowej powinien być rozpoznawany zgodnie z zasadą określoną w art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. w dniu zapłaty rozumianej jako potrącenie należności Kontrahenta z kwotą przyznanej Państwu Noty Kredytowej.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że zawali Państwo, w związku z kontynuacją współpracy z jednym ze swoich Kontrahentów, umowę, na mocy której przyznana została Państwu przez Kontrahenta Nota Kredytowa. Kwota Noty Kredytowej została wyrażona w wartości pieniężnej i została przyznana przez Kontrahenta w wyniku jego pozytywnej oceny współpracy z Państwem, polegającej m.in. na nabywaniu od Kontrahenta (…), w celu świadczenia przez Państwa usług. Zgodnie z postanowieniami umowy, kwota Noty Kredytowej może zostać rozliczona wyłącznie poprzez potrącenie przyznanej Notą Kredytową puli środków pieniężnych ze zobowiązaniami Państwa Spółki, które wynikają z konkretnych faktur sprzedażowych wystawianych przez Kontrahenta na rzecz Państwa Spółki z tytułu dostaw towarów i świadczenia usług w okresie w okresie od (…) 2025 r. do (…) 2028 r.

W świetle przedstawionego opisu należy uznać, że skoro Nota Kredytowa może byś rozliczana w poczet wystawianych faktur to jej wykorzystanie sprowadza się w istocie do zmniejszenia zobowiązań Państwa Spółki wobec Kontrahenta.

Nie sposób stwierdzić, iż w sytuacji gdy wykorzystujecie Państwo przyznaną przez Kontrahenta pulę środków pieniężnych, która służy wyłącznie do potrącenia (zmniejszenia) Państwa zobowiązań wobec Kontrahenta, dochodzi do powstania przychodu po stronie Państwa Spółki.

Na podstawie cytowanego powyżej art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną. Przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.

Tymczasem, zgodnie z postanowieniami umowy, kwota Noty Kredytowej może zostać rozliczona wyłącznie poprzez potrącenie z Państwa zobowiązanymi wynikającymi z faktur sprzedażowych wystawianych przez Kontrahenta na rzecz Państwa Spółki z tytułu dostaw towarów i świadczenia usług.

Z powyższego wynika, że nie uzyskują Państwo swobody dysponowania środkami pieniężnymi bowiem mogą one zostać jedynie wykorzystane do pomniejszenia Państwa zobowiązań wobec Kontrahenta. Natomiast, swoboda dysponowania środkami pieniężnymi jest kluczowa aby mówić o powstaniu przychodu.

W sytuacji, kiedy uzyskujecie Państwo jedynie możliwość obniżenia zobowiązań wynikających z faktur sprzedażowych wystawianych przez Kontrahenta, nie sposób uznać, że dochodzi do powstania przychodu po stronie Państwa Spółki. Pomimo zawarcia w umowie zapisu, że Nota Kredytowa nie obniża wartości świadczenia pieniężnego należnego Kontrahentowi z tytułu dostaw realizowanych we wskazanym w umowie okresie, to w istocie jej zastosowanie sprowadza się właśnie do obniżenia konkretnych kosztów zakupu usług/towarów.

Skoro, jak wynika z wniosku, Nota Kredytowa może być rozliczona w poczet wystawianych faktur, to należy uznać, że Państwa Spółka korzystając z kwoty określonej w Nocie Kredytowej obniża rzeczywisty ciężar ekonomiczny nabycia konkretnych towarów i usług od Kontrahenta.

Zatem, nabywając towary/usługi powinni Państwo obniżyć koszty uzyskania przychodu o wartość Noty Kredytowej, ponieważ przyznana Nota Księgowa obniża faktycznie koszty zakupu towarów/usług. Tym samym, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, zgodnie z którym w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Reasumując, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego /zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.