Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.264.2026.2.JKU

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

14 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 14 lipca 2026 r., które wpłynęło w tym samym dniu. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis stanu faktycznego

X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Y (dalej: „Wnioskodawca”) jest spółką prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem (…). Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i posiada w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy niezależnie od miejsca uzyskania przychodów. Rok podatkowy Wnioskodawcy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. 100% udziałowcem Spółki jest Gmina (…).

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest obrót oraz przesył i dystrybucja energii cieplnej do odbiorców końcowych. Wnioskodawca nie wytwarza energii elektrycznej jak również nie wytwarza ciepła. W związku z prowadzoną działalnością Wnioskodawca ponosi wydatki na zakup energii elektrycznej wykorzystywanej do bieżącej obsługi własnego przedsiębiorstwa. Energia elektryczna zakupiona na własne potrzeby jest wykorzystywana m.in. do zasilania urządzeń (…) oraz do utrzymania własnych budynków wraz z infrastrukturą do obsługi urządzeń związanych z dystrybucję ciepła jak np. systemy monitoringu. Kupowana energia elektryczna nie jest przedmiotem dalszej odsprzedaży, lecz służy wyłącznie zapewnieniu ciągłości i prawidłowości działania przedsiębiorstwa Wnioskodawcy. Co istotne, zużycie energii elektrycznej nie przekłada się bezpośrednio na wysokość przychodów Spółki czy ilość sprzedawanego ciepła do odbiorców końcowych z wykorzystaniem sieci ciepłowniczych Spółki. Na dzień 24 lutego 2026 r. Wnioskodawca sporządził wstępne sprawozdanie finansowe za rok 2025. Sprawozdanie to, po uprzednim badaniu przez biegłego rewidenta, zostało podpisane 26 marca 2026 r. Faktury za zużytą energię elektryczną, które wpłynęły do Wnioskodawcy do 24 lutego 2026 r., zostały przypisane i ujęte w kosztach roku 2025. W praktyce działalności Wnioskodawcy występują jednak sytuacje, w których w okresie pomiędzy datą sporządzenia wstępnego sprawozdania (24 lutego 2026 r.) a datą jego podpisania (26 marca 2026 r.) Wnioskodawca otrzymuje kolejne faktury zakupu oraz faktury korygujące dotyczące kosztów energii elektrycznej za rok 2025. W analizowanym okresie do Wnioskodawcy wpływają również faktury obejmujące zużycie energii na przełomie lat podatkowych (tj. za rok 2025 i 2026). Z punktu widzenia przyjętej przez Wnioskodawcę polityki rachunkowości, wydatki te ze względu na swoją wartość stanowią pozycje mało istotne, których jednorazowe ujęcie na bieżąco w księgach roku 2026 nie zniekształca rzetelnego i jasnego obrazu sytuacji majątkowej oraz wyniku finansowego jednostki.

Pytania

1. Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na energię elektryczną wykorzystywaną do ogólnej obsługi przedsiębiorstwa (przy prowadzeniu działalności w zakresie obrotu oraz przesyłu i dystrybucji energii cieplnej) stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów?

2. Czy faktury zakupu za ww. energię elektryczną (w tym dotyczące energii z przełomu lat podatkowych), które wpłynęły do Wnioskodawcy po dacie sporządzenia wstępnego sprawozdania finansowego, ale przed jego podpisaniem, mogą zostać przez Wnioskodawcę ujęte w całości na bieżąco jako koszt uzyskania przychodów bieżącego roku (roku ich zarachowania w księgach jako koszty mało istotne), bez konieczności rozdzielania ich proporcjonalnie na okresy, których dotyczą?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, wydatki ponoszone na zakup energii elektrycznej wykorzystywanej do obsługi budynków (w tym biura) oraz infrastruktury przesyłowej należy zakwalifikować do pośrednich kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny, w związku z czym każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika podlega indywidualnej analizie w celu dokonania jego prawidłowej kwalifikacji. Aby wydatek mógł zostać uznany za koszt podatkowy, musi on zostać faktycznie poniesiony oraz jego poniesienie musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Dodatkowo, dany koszt nie może znajdować się w zamkniętym katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 ustawy o CIT).

Wydatki na energię elektryczną ponoszone przez Wnioskodawcę jako przedsiębiorstwo zajmujące się obrotem oraz przesyłem i dystrybucją ciepła, służą utrzymaniu i obsłudze działalności operacyjnej firmy. Napędzanie urządzeń technicznych oraz infrastruktury przesyłowej jest niezbędne dla funkcjonowania całego przedsiębiorstwa, a tym samym przyczynia się do zabezpieczenia źródła przychodów ze sprzedaży ciepła. Oznacza to, że wydatek ten jest celowy, uzasadniony gospodarczo i nie podlega wyłączeniu na mocy art. 16 ustawy o CIT.

Ustawa o CIT nie definiuje wprost pojęć kosztów bezpośrednich oraz pośrednich. W oparciu o wypracowane orzecznictwo i praktykę organów podatkowych przyjmuje się, że koszty bezpośrednio związane z przychodami to takie, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów, co pozwala na ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Z kolei koszty pośrednie to takie wydatki, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są one racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia i służą ogólnemu funkcjonowaniu jednostki.

W analizowanym stanie faktycznym energia elektryczna pełni w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy funkcję ogólną - napędza infrastrukturę i urządzenia techniczne, ale nie jest przypisana do konkretnej dostawy ciepła realizowanej na rzecz określonego klienta. Ponadto, ilość zużytej energii elektrycznej nie wpływa w sposób proporcjonalny czy bezpośredni na ilość energii cieplnej sprzedanej przez Wnioskodawcę.

Z uwagi na brak możliwości ustalenia bezpośredniego związku pomiędzy zużyciem energii elektrycznej na potrzeby własne a konkretnym przychodem, w ocenie Wnioskodawcy, należy uznać te wydatki za koszty pośrednie.

Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych, w tym w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 września 2021 r. (sygn. 0111-KDIB2-1.4010.258.2021.1.AR), w której wskazano, że wydatki na energię zużytą na ogólne potrzeby przedsiębiorstwa stanowią pośrednie koszty podatkowe.

W ocenie Wnioskodawcy, ustalając moment potrącalności opisanych kosztów pośrednich należy odnieść się do regulacji art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT powiązanych z zasadami rachunkowości.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku, stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Jednocześnie art. 15 ust. 4e ustawy o CIT stanowi, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że ustawodawca uzależnia moment, w którym wydatek staje się kosztem uzyskania przychodów, od momentu ujęcia go w księgach zgodnie z zasadami ustawy o rachunkowości, z uwzględnieniem zasady współmierności przychodów i kosztów, zasady istotności oraz ostrożności. Wynik finansowy obliczany dla celów rachunkowych przy zastosowaniu ww. zasad stanowi bowiem punkt wyjścia dla ustalenia podstawy opodatkowania. Zgodnie z przepisami o rachunkowości, jednostka może w ramach przyjętych zasad polityki rachunkowości stosować uproszczenia, o ile nie wywiera to istotnie ujemnego wpływu na jej wynik finansowy. Jak słusznie zauważają organy podatkowe, rozliczanie kosztów w czasie jest uzasadnione wyłącznie w sytuacji, gdy stanowią one kwotę istotną dla podatnika. Nie ma natomiast uzasadnienia do rozliczania międzyokresowego kwot, które w skali działalności firmy są nieistotne i nie wpływają na rzetelne przedstawienie jej sytuacji majątkowej. W takich przypadkach wydatki te mogą być jednorazowo zaliczane do kosztów.

Jeżeli zatem Wnioskodawca, zgodnie ze swoją polityką rachunkowości, ujmuje faktury za energię elektryczną (które wpłynęły po sporządzeniu sprawozdania finansowego) jako wydatki bilansowo nieistotne i obciąża nimi koszty bieżącego roku (2026), to takie ujęcie księgowe warunkuje moment ujęcia tych wydatków w rachunku podatkowym. Tym samym, faktury dotyczące zużycia za rok 2025, które wpłynęły po 24 lutego 2026 r., powinny stanowić koszt podatkowy 2026 roku, co znajduje oparcie m.in. w interpretacji z 30 sierpnia 2012 r. (sygn. ILPB3/423-207/12-2/EK). Analogiczne podejście dotyczy kosztów energii zużytej na przełomie lat podatkowych (np. za grudzień 2025 r. i styczeń 2026 r.). Wprawdzie zasada wyrażona w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT wskazuje na proporcjonalne rozliczanie takich wydatków w czasie, jednak ujęcie podatkowe powinno pozostawać w korelacji z ujęciem bilansowym, o czym mowa w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Jeżeli w ocenie Wnioskodawcy, koszty z przełomu lat mają wartość nieistotną, zastosowanie uproszczeń księgowych pozwalających na ich jednorazowe zaliczenie w ciężar kosztów bieżącego roku skutkuje możliwością rozpoznania ich jednorazowo w roku bieżącym również na gruncie podatkowym.

Stanowisko takie jest akceptowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, co potwierdza m.in. interpretacja z 11 października 2018 r. (sygn. 0111-KDIB2-3.4010.288.2018.2.APA) dopuszczająca odstąpienie od proporcjonalnego rozliczania kosztów na lata na rzecz ich ujęcia bieżącego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej „ustawa o CIT”):

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami.

W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

 1) bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),

 2) inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie). Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

 

Stosownie zaś do art. 15 ust. 4b ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

 1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

 2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

         - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

W myśl z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:

Mając na uwadze wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego zgadzam się z Państwem, że z uwagi na brak możliwości ustalenia bezpośredniego związku pomiędzy zużyciem energii elektrycznej na potrzeby własne Spółki a konkretnym przychodem, należy uznać te wydatki za koszty pośrednie.

Zatem, wskazane we wniosku wydatki poniesione przez Państwa na energię elektryczną wykorzystywaną do ogólnej obsługi przedsiębiorstwa (przy prowadzeniu działalności w zakresie obrotu oraz przesyłu i dystrybucji energii cieplnej) stanowią koszty pośrednie uzyskania przychodów.

Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Odnosząc się do pytania oznaczonego we wniosku nr 2, wskazuję, że koszty pośrednie jak wskazano powyżej potrąca się, co do zasady, w roku poniesienia. W takim przypadku rozliczenie przedmiotowych kosztów powinno następować, na podstawie odpowiednio udokumentowanych wydatków, w dacie poniesienia kosztu, tj. w dacie na który ujęto koszt na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo w dniu, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach rachunkowych. Jeżeli jednak dotyczą one okresu dłuższego niż rok, rozlicza się je proporcjonalnie (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT). O tym jednak, czy w istocie dany wydatek z uwagi na swój charakter nie może zostać przyporządkowany do długości okresu, którego dotyczy, decydować będą przepisy prawa podatkowego, a nie sposób jego księgowania na potrzeby prawa bilansowego.

Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, w związku z prowadzoną działalnością ponoszą Państwo wydatki na zakup energii elektrycznej wykorzystywanej do bieżącej obsługi własnego przedsiębiorstwa. Faktury za zużytą energię elektryczną, które wpłynęły do Państwa do 24 lutego 2026 r., zostały przypisane i ujęte w kosztach roku 2025. W praktyce Państwa działalności występują jednak sytuacje, w których w okresie pomiędzy datą sporządzenia wstępnego sprawozdania (24 lutego 2026 r.) a datą jego podpisania (26 marca 2026 r.) otrzymują Państwo kolejne faktury zakupu oraz faktury korygujące dotyczące kosztów energii elektrycznej za rok 2025. W analizowanym okresie wpływają do Państwa również faktury obejmujące zużycie energii na przełomie lat podatkowych (tj. za rok 2025 i 2026). Wskazali Państwo również, że Państwa rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym.

Zatem, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, co do zasady wydatki na zakup energii elektrycznej, będące kosztami pośrednimi potrąca się w dacie poniesienia kosztu, tj. w dacie na który ujęto koszt na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo w dniu, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku) w księgach rachunkowych.

Bez znaczenia jest bowiem moment ujęcia wydatków za energię elektryczną jako kosztu bilansowego, gdyż moment uznania tych wydatków za koszt podatkowy nie jest uzależniony od uznania go za taki koszt w ujęciu bilansowym.

Zatem, zgadzam się z Państwa stanowiskiem, że faktury zakupu za energię elektryczną (w tym dotyczące energii z przełomu lat podatkowych), które wpłynęły do Państwa po dacie sporządzenia wstępnego sprawozdania finansowego, ale przed jego podpisaniem, mogą zostać przez Państwa ujęte w całości na bieżąco jako koszt uzyskania przychodów bieżącego roku, bez konieczności rozdzielania ich proporcjonalnie na okresy, których dotyczą.

Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje organów podatkowych wydawane są w indywidualnych sprawach w odzwierciedleniu do konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych i nie mają charakteru wiążącej wykładni prawa podatkowego. Powołane interpretacje nie są źródłem prawa i nie mogą stanowić podstawy prawnej działań organów administracji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

     - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

     - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.