Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.287.2026.1.AN

 

Interpretacja indywidualna
- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

22 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

X S.A. z siedzibą w (...) (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”), jest spółką kapitałową z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (…), realizowana na terenie zakładu produkcyjnego Spółki zlokalizowanego w (…). W związku z inwestycjami realizowanymi w Zakładzie Spółka otrzymała decyzję o wsparciu, o której mowa w art. 13 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (tekst jednolity z Dz. U. z 2025 r. poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”). Decyzja o wsparciu nr (…) została wydana (…) 2019 r. w imieniu Ministra Przedsiębiorczości i Technologii przez (…) Specjalną Strefę Ekonomiczną S. A. na okres 10 lat licząc od dnia jej wydania (dalej: „Decyzja”).

Zgodnie z otrzymaną Decyzją przedmiot działalności gospodarczej Spółki określają następujące pozycje Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, Dz.U. poz. 1676):

(…).

W związku z otrzymaną Decyzją dochód uzyskiwany przez Spółkę z działalności gospodarczej prowadzonej w zakresie objętym Decyzją i na terenie wskazanym w Decyzji (dalej: „działalność zwolniona”) podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na postawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”). Jednocześnie, Spółka prowadzi działalność gospodarczą, która nie jest objęta Decyzją i z której dochód podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadach ogólnych (dalej: „działalność opodatkowana”).

W związku z otrzymaną Decyzją, Spółka korzysta ze wsparcia (pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego) z tytułu poniesionych kosztów inwestycji. Spółka nie posiada innych decyzji o wsparciu lub zezwoleń na prowadzenie działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka zawarła oraz może zawierać w przyszłości z instytucją finansową (dalej: „Faktor”) umowę faktoringu. Przedmiotem umowy faktoringu jest świadczenie usług faktoringowych polegających na:

  - nabywaniu przez Faktora od Spółki (w okresie trwania zawartej umowy faktoringu) wierzytelności pieniężnych powstałych i przysługujących Spółce wobec kontrahentów określonych w umowie faktoringu (dalej: „Dłużnik”) i wynikających z dokonanej wcześniej przez Spółkę na rzecz Dłużnika sprzedaży produktów, towarów lub usług (z których przychód został przez Spółkę rozpoznany dla celów CIT),

  - finansowaniu nabytych wierzytelności,

  - wykonywaniu związanych z ww. nabywaniem i finansowaniem wierzytelności innych czynności (m.in. inkaso wierzytelności, prowadzenie rozliczeń związanych z wierzytelnościami).

Tym samym, wskazani w umowie faktoringu Dłużnicy dokonują płatności z tytułu nabytych wierzytelności (tj. z tytułu faktur wystawionych przez Spółkę na rzecz kontrahenta Spółki) na rachunki bankowe prowadzone przez Faktora.

Zgodnie z umową faktoringu, Faktor nabywa automatycznie wszystkie wierzytelności przysługujące Spółce od Dłużników z chwilą powstania tych wierzytelności. Nabyte wierzytelności mogą podlegać finansowaniu lub mogą zostać nabyte bez finansowania. Decyzję o skorzystaniu z finansowania podejmuje Spółka wskazując Faktorowi wierzytelności, które mają podlegać finansowaniu. Finansowanie polega na wypłacie Spółce środków pieniężnych przez Faktora w wysokości odpowiadającej wartości całości lub części nabytej wierzytelności (dalej: „Zaliczka”).

Zapłata ceny za nabyte wierzytelności następuje:

  - w przypadku nabytych wierzytelności finansowanych - w formie wypłaty Zaliczki i funduszu gwarancyjnego (stanowiącego różnicę pomiędzy wartością finansowanej nabytej wierzytelności a  wypłaconą Spółce Zaliczką),

  - w przypadku nabytych wierzytelności niefinansowanych - w formie wypłaty otrzymanej od Dłużnika Spółki zapłaty za daną wierzytelność.

Cena za nabytą wierzytelność stanowi 100% wartości nominalnej nabytej wierzytelności brutto.

Tym samym, w przypadku gdyby Spółka miała ponieść stratę z tytułu sprzedaży wierzytelności, zgodnie z rozumieniem art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT, zaprezentowanym w interpretacji ogólnej nr DD5.8201.11.2020 Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 15 lutego 2021 r. (dalej: „Interpretacja ogólna”), Spółka nie zaliczy do kosztów uzyskania przychodu nadwyżki straty z tytułu zbycia wierzytelności na rzecz faktora nad kwotą uprzednio zarachowanego przychodu należnego, dotyczącego danej wierzytelności.

Z tytułu usług świadczonych przez Faktora na rzecz Spółki w zakresie finansowanych nabytych wierzytelności, Faktor otrzymuje wynagrodzenie, na które składa się między innymi kwota odsetek umownych przysługująca Faktorowi za okres finansowania nabytych wierzytelności. Dodatkowo, (jako potencjalne zdarzenie przyszłe), Faktorowi może przysługiwać prowizja od nabytych wierzytelności lub inna opłata za czynności objęte umową faktoringu (dalej łącznie jako: „koszty usług faktoringowych”).

Końcowo Wnioskodawca zaznacza, że Faktor nabywa od Spółki wyłącznie wierzytelności własne - Spółka nie prowadzi działalności w zakresie obrotu wierzytelnościami, w szczególności nie handluje wierzytelnościami innych podmiotów.

Pytania

1. Czy przychody z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej i związane z nimi koszty uzyskania przychodów należy kwalifikować odpowiednio jako przychody i koszty działalności opodatkowanej, tj. przychody i koszty uzyskania przychodów nieuwzględniane w wyniku z działalności zwolnionej (w dochodzie korzystającym ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT)?

2. Czy koszty usług faktoringowych stanowią koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej?

3. Czy w przypadku, gdy nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, Spółka przypisując te koszty do danego źródła zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT (tj. ustalając koszty dla danego źródła w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów), Spółka prawidłowo przyjmuje do wyliczenia współczynnika podziału przychody osiągnięte w roku podatkowych z uwzględnieniem w nich przychodów ze sprzedaży wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, przychody z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej i związane z nimi koszty uzyskania przychodów należy kwalifikować odpowiednio jako przychody i koszty działalności opodatkowanej, tj. przychody i koszty uzyskania przychodów nieuwzględniane w wyniku z działalności zwolnionej (w dochodzie korzystającym ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT).

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Odpłatne zbycie przez podatnika podatku dochodowego wierzytelności wynikającej z dokonanej wcześniej przez takiego podatnika na rzecz podmiotu trzeciego (dłużnika) sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną od wskazanej sprzedaży towarów lub usług operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu.

Zgodnie z Interpretacją ogólną:

  - „[…] odpłatne zbycie przez podatnika podatku dochodowego wierzytelności wynikającej z dokonanej wcześniej przez takiego podatnika na rzecz podmiotu trzeciego (dłużnika) sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną od wskazanej sprzedaży towarów lub usług operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu”.

  - „W konsekwencji wierzyciel (faktorant), należność uzyskaną za zbywaną wierzytelność powinien zaliczyć do swoich przychodów w podatku dochodowym. Ma w związku z tym również prawo do uwzględnienia kosztów uzyskania tych przychodów.”

  - „Konsekwencją tych przepisów jest zdaniem Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej to, iż faktorant - dokonując zbycia takiej wierzytelności na rzecz faktora za 100% jej wartości nominalnej brutto - do swoich kosztów uzyskania przychodów zaliczyć mógł będzie wartość zbywanej wierzytelności pieniężnej w jej pełnej kwocie uwzględniającej podatek od towarów i usług, ponieważ limit z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT dotyczy stricte straty, która może być kosztem podatkowym do wysokości nieprzekraczającej jednak wartości uprzednio rozpoznanego przychodu należnego w kwocie netto. Innymi słowy, art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 39 ustawy o CIT wprowadza generalną zasadę, zgodnie z którą gdy podatnik odpłatnie zbywa wierzytelność, to strata, jaka może powstać w związku z taką transakcją, czyli różnica pomiędzy wartością „brutto” wierzytelności a kwotą przychodu z tytułu zbycia (cesji) tej wierzytelności, nie będzie stanowić kosztu uzyskania przychodu.”

  - „Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż podatnik do takich kosztów uzyskania przychodów będzie mógł zaliczyć zapłacone na rzecz faktora wynagrodzenie, za wykonywane przez ten podmiot na rzecz faktoranta usługi, w tym również w przypadku, kiedy wynagrodzenie takie zostanie uregulowane w drodze umownego potrącenia z kwotą należności wypłacanej przez faktora faktorantowi za nabytą od niego wierzytelność”.

W ocenie wnioskodawcy, z powyższego stanowiska jednoznacznie wynika, że Spółka powinna rozpoznać jako przychód w rozumieniu ustawy o CIT, całą cenę sprzedaży wierzytelności, nawet jeżeli cena sprzedaży wierzytelności nie przewyższy nominalnej wartości brutto wierzytelności.

W dalszej kolejności należy odpowiedzieć na pytanie, czy tak rozpoznany przychód w wysokości ceny sprzedaży wierzytelności własnych może zostać uwzględniony w kalkulacji dochodu korzystającego ze zwolnienia z CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Stosowanie do art. 7 ust. 3 ustawy o CIT, przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się m.in. przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2025 r. poz. 469), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Z kolei, z art. 17 ust. 4 wynika, że zwolnienie podatkowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 34a, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

W świetle powyższego, zwolnieniu może podlegać dochód spełniający łącznie następujące warunki:

a) jest uzyskany z działalności gospodarczej określonej (przedmiotowo) w decyzji o wsparciu;

b) został osiągnięty z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu;

c) został uzyskany na terenie objętym decyzją o wsparciu;

  - do wysokości limitu pomocy publicznej zgodnie z odrębnymi przepisami.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy zakres zwolnienia podatkowego przysługującego Spółce na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, nie obejmuje transakcji odpłatnego zbycia własnych wierzytelnościami w ramach współpracy faktoringowej. Efektywnie, przychody z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności własnych na rzecz faktora nie powinny być uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego z opodatkowania.

W konsekwencji, skoro sprzedaż wierzytelności w ramach umowy faktoringowej powinna stanowić odrębne zdarzenie gospodarcze, a tym samym zgodnie z przywołaną powyżej interpretacją ogólną, Spółka powinna wykazać przychody z ww. sprzedaży wierzytelności (w wysokości ceny sprzedaży uzyskanej od kupującego - w przypadku Spółki 100% wartości brutto wierzytelności) i koszty uzyskania przychodów (w postaci wartości nominalnej brutto zbywanej wierzytelności) jako odrębną kategorię przychodu i kosztu dla celów CIT, aniżeli przychód i koszt z tytułu pierwotnie zawartej transakcji, w związku z którą powstała wierzytelność. W związku z powyższym, zdaniem Spółki zarówno przychody, jak i koszty dot. ww. zbycia wierzytelności powinny stanowić przychody i koszty działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych (nie powinny stanowić przychodów i kosztów działalności zwolnionej, z której dochód korzysta ze zwolnienia z CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT).

Jednocześnie, w ocenie Spółki oraz zgodnie z Interpretacją ogólną, koszty uzyskania przychodów będące konsekwencją zbycia wierzytelności, obejmujące wartość nominalną brutto, tj. wraz z podatkiem VAT, należy uznać za bezpośrednio związane z przychodem z tytułu zbycia wierzytelności.

W tym zakresie Wnioskodawca wskazuje na związek o charakterze przyczynowo - skutkowym pomiędzy przychodem i kosztem, bowiem warunkiem uzyskania przychodu z tytułu zbycia wierzytelności będzie uszczuplenie majątku Wnioskodawcy o wartość zbywanych wierzytelności.

W związku z powyższym, w ocenie Spółki, przypisanie przychodów z Faktoringu do działalności opodatkowanej CIT, powinno decydować o ostatecznej alokacji kosztów uzyskania przychodów związanych ze zbyciem wierzytelności również do działalności opodatkowanej CIT.

Spółka podkreśla, że - z uwagi na odrębność pierwotnej transakcji sprzedaży towarów lub usług, z którą wiąże się zbyta wierzytelność, oraz transakcji zbycia samej wierzytelności - te dwie operacje gospodarcze powinny być w jej ocenie rozpatrywane niezależnie dla potrzeb alokacji do dochodu opodatkowanego Spółki lub dochodu zwolnionego z opodatkowania (z działalności prowadzonej na podstawie decyzji o wsparciu).

Zaprezentowane powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w następujących interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS:

- z 5 lipca 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.256.2023.2.MBD;

- z 9 czerwca 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.167.2022.1.JKU.

Spółka wskazuje, że powołane powyżej interpretacje zostały wydane w sprawach zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnych Stref Ekonomicznych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Wnioskodawca korzysta wprawdzie z instytucji uregulowanej w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT dotyczącej decyzji o wsparciu, należy jednak wskazać, iż na gruncie przedmiotowej sprawy, skutki podatkowe objęte niniejszym wnioskiem winny być analogiczne dla obu form wsparcia inwestycji (tj. zezwoleń i decyzji o wsparciu). W związku z powyższym, w ocenie Spółki przedstawione stanowiska znajdą zastosowanie do przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego objętych niniejszym wnioskiem.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, przychody z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej i związane z nimi koszty uzyskania przychodów należy kwalifikować odpowiednio jako przychody i koszty działalności opodatkowanej, tj. przychody i koszty uzyskania przychodów nieuwzględniane w wyniku z działalności zwolnionej (w dochodzie korzystającym ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT).

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty usług faktoringowych należy rozpoznawać jako koszty działalności opodatkowanej.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

W ocenie Wnioskodawcy, argumentacja zawarta w odpowiedzi na pytanie nr 1 powinna znaleźć zastosowanie również do kosztów usług faktoringowych.

Ponieważ przychody z tytułu rozliczenia transakcji umów faktoringu dotyczących wierzytelności nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, to również koszty usług faktoringowych powinny podlegać zaliczeniu do wyniku podatkowego z działalności Spółki niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT, i tym samym być odliczane od podstawy opodatkowania na zasadach ogólnych.

Tożsame stanowisko wyrażono m.in. w wymienionej powyżej interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 9 czerwca 2022, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.167.2022.1.JKU, w której Dyrektor KIS stwierdził, że: „Jak wynika z treści wniosku, przychody z tytułu rozliczenia transakcji umów faktoringu dotyczących wierzytelności nie wpływają na ustalenie dochodu podlegającego zwolnieniu z opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności na podstawie posiadanego zezwolenia, a w przyszłości z działalności objętej decyzją o wsparciu. W związku z tym, koszty powinny podlegać zaliczaniu do działalności Spółki niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT”.

Spółka wskazuje, że powołana powyżej interpretacja została wydana w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnych Stref Ekonomicznych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Wnioskodawca korzysta wprawdzie z instytucji uregulowanej w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT dotyczącej decyzji o wsparciu, należy jednak wskazać, iż na gruncie przedmiotowej sprawy, skutki podatkowe objęte niniejszym wnioskiem winny być analogiczne dla obu form wsparcia inwestycji (tj. zezwoleń i decyzji o wsparciu). W związku z powyższym przedstawione stanowisko znajdzie zastosowanie do przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego objętych niniejszym wnioskiem.

Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, koszty usług faktoringowych należy rozpoznawać jako koszty działalności opodatkowanej.

Ad. 3

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku gdy nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, Spółka przypisując te koszty do danego źródła zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, (tj. ustalając koszty dla danego źródła w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów), powinna przyjmować do wyliczenia współczynnika podziału przychody osiągnięte w roku podatkowych z uwzględnieniem w nich przychodów ze sprzedaży wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy o CIT stosuje się odpowiednio.

Podstawową zasadą w przypadku przedsiębiorcy korzystającego z decyzji o wsparciu i osiągającego przychody zwolnione oraz opodatkowane jest możliwie najbardziej dokładne wydzielenie kosztów związanych z działalnością zwolnioną, jak i opodatkowaną. W odniesieniu do kosztów, których przypisanie nie jest możliwe do źródła przychodów, podatnik zobowiązany jest zastosować tzw. klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, tj. ustalić koszty w takim samym stosunku, w jakim pozostają przychody z poszczególnych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. W mianowniku ww. proporcji, tj. w ogólnej kwocie przychodów, ujmuje się wszystkie przychody osiągane przez podatnika w ramach prowadzonej działalności, zarówno te osiągane z działalności opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób prawnych na zasadach ogólnych, jak i przychody z działalności zwolnionej, tj. z działalności generującej dochód korzystający ze zwolnienia z CIT. Przepisy nie zawierają żadnych wyłączeń w tym zakresie, w tym w szczególności dotyczących odmiennego traktowania przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży/odpłatnego zbycia wierzytelności własnych.

W konsekwencji, zdaniem Spółki, dla celów kalkulacji opisywanego współczynnika, Spółka w kwocie ogólnej przychodów powinna zatem uwzględniać wszystkie przychody wykazywane dla celów CIT, w tym ze sprzedaży/odpłatnego zbycia wierzytelności.

Wnioskodawca zaznacza, że podobne stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w następujących interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS:

- z 6 grudnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.591.2023.1.JMS;

- z 13 stycznia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.187.2022.1.KS.

Spółka wskazuje, że powołane powyżej interpretacje zostały wydane w sprawach zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnych Stref Ekonomicznych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Wnioskodawca korzysta wprawdzie z instytucji uregulowanej w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT dotyczącej decyzji o wsparciu, należy jednak wskazać, iż na gruncie przedmiotowej sprawy, skutki podatkowe objęte niniejszym wnioskiem winny być analogiczne dla obu form wsparcia inwestycji (tj. zezwoleń i decyzji o wsparciu). W związku powyższym przedstawione stanowiska znajdą zastosowanie do przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego objętych niniejszym wnioskiem.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku gdy nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, przypisując te koszty do danego źródła zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, (tj. ustalając koszty dla danego źródła w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów) do wyliczenia współczynnika podziału należy przyjąć przychody osiągnięte w roku podatkowych z uwzględnieniem w nich przychodów ze sprzedaży wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Tym samym, przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej nie jest ocena, sposobu wyliczenia przychodów oraz kosztów ich uzyskania z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności własnych.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554, dalej: „updop”):

Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 7 ust. 2 updop).

Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 updop:

Przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się:

 1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku;

 3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny zakład.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 updop:

Należy zauważyć, że ustawodawca nie wprowadził do ustawy o CIT ogólnej definicji przychodu podatkowego. Treść art. 12 ust. 1 updop wskazuje, że zostały ustanowione jedynie przykładowe przysporzenia zaliczane do kategorii przychodów. Tym samym, każde świadczenie, które powiększa aktywa podatnika w sposób trwały stanowi dla niego przychód podatkowy.

Jak stanowi art. 12 ust. 3 updop,

Objęte powyższą regulacją przychody muszą być zatem następstwem prowadzonej działalności gospodarczej, stąd też między przychodem a działalnością gospodarczą musi istnieć związek skutkujący powstaniem przychodu. Określenie „związane z działalnością gospodarczą” pojmuje się dość szeroko uznając tym samym, że przychodami z tego źródła są nie tylko przychody będące bezpośrednim wynikiem tej działalności, ale także przychody z każdej innej działalności z nią związanej, w tym w szczególności z tytułu niektórych operacji finansowych.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych
w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a updop:

W myśl art. 17 ust. 4 updop:

Ad. 1

Przedmiot Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczy ustalenia, czy przychody z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej i związane z nimi koszty uzyskania przychodów należy kwalifikować odpowiednio jako przychody i koszty działalności opodatkowanej, tj. przychody i koszty uzyskania przychodów nieuwzględniane w wyniku z działalności zwolnionej (w dochodzie korzystającym ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a updop).

Z ww. art. 17 ust. 1 pkt 34a updop wynika, że aby dany dochód korzystał ze zwolnienia z opodatkowania musi być uzyskany z działalności:

- prowadzenie działalności gospodarczej na terenie określonym w decyzji o wsparciu nowych inwestycji,

- uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej osiągniętego z realizacji nowej inwestycji określonej w ww. decyzji.

Podkreślenia wymaga fakt, że prowadzenie działalności gospodarczej na terenie objętym zwolnieniem na podstawie decyzji o wsparciu i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym, przepisy dotyczące zwolnienia muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową. Biorąc powyższe pod uwagę, dokonując oceny zakresu zwolnienia podatkowego, należy uwzględnić, że wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji o wsparciu, prowadzonej na terenie objętym zwolnieniem. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w decyzji o wsparciu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem objętym decyzją o wsparciu, wówczas również działalność taka nie będzie podlegała zwolnieniu.

W związku z powyższym, przedsiębiorca zobowiązany jest do ustalenia tego, jaka część dochodu nie wynika z działalności prowadzonej na terenie objętym zwolnieniem na podstawie decyzji o wsparciu i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W przypadku, gdy podatnicy uzyskują jednocześnie przychody, z których dochód podlega opodatkowaniu i przychody, z których dochód jest wolny od podatku, zobowiązani są do prowadzenia ewidencji przychodów i kosztów, tak aby możliwe było prawidłowe ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym i dochodu wolnego od podatku.

Ze zwolnienia nie korzystają również dochody związane z działalnością na terenie objętym zwolnieniem, bowiem ustawodawca w przepisie ustanawiającym zwolnienie świadomie użył określenia „dochody z działalności” a nie sformułowania „dochody związane z działalnością”.

Dochód zwolniony to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terenie wskazanym w decyzji o wsparciu, albo też stanowi nieodłączne (nie dające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności gospodarczej. Dochodem uzyskiwanym bezpośrednio z działalności są dochody w postaci należności uzyskiwanych od kontrahentów, jeżeli zakres świadczonych w ramach umów czynności objęty jest zakresem decyzji o wsparciu.

Powyższe potwierdzają Objaśnienia podatkowe z dnia 6 marca 2020 r., dotyczące sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, w których zostało zawarte, że:  (...) Nie wszystkie rodzaje przychodów uzyskiwanych przez podatników realizujących nowe inwestycje na podstawie decyzji o wsparciu stanowią przychody, z których dochód podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT i art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PIT. Omawianym zwolnieniem podatkowym są objęte wyłącznie dochody osiągane przez podatnika na podstawie decyzji o wsparciu w zakresie realizacji inwestycji określonej tą decyzją. (…)

Należy zauważyć, iż odpłatne zbycie przez podatnika wierzytelności wynikającej z dokonanej wcześniej przez takiego podatnika na rzecz podmiotu trzeciego sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną od wskazanej sprzedaży towarów lub usług operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku CIT w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu.

Zatem, przychody i koszty uzyskania przychodów z tytułu rozliczenia transakcji umów faktoringu dotyczących wierzytelności nie wpływają na ustalenie dochodu podlegającego zwolnieniu z opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności na podstawie posiadanej decyzji o wsparciu, a w związku z tym powinny podlegać zaliczaniu do działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym, przychody z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej i związane z nimi koszty uzyskania przychodów należy kwalifikować odpowiednio jako przychody i koszty działalności opodatkowanej, tj. przychody i koszty uzyskania przychodów nieuwzględniane w wyniku z działalności zwolnionej (w dochodzie korzystającym ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a updop), jest prawidłowe.

Ad. 2

Jak wskazałem w uzasadnieniu do pytania nr 1, zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Uzyskana przez faktoranta w wyniku sprzedaży tej wierzytelności kwota nie może być zatem traktowana jako spłata wierzytelności dokonana przez pierwotnego dłużnika.

W rezultacie należy stwierdzić, że koszty usług faktoringowych w związku z zawartą umową, stanowią koszty uzyskania przychodu Spółki, które powinny podlegać zaliczeniu do dochodu Spółki niepodlegającego zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a updop.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 dotyczące ustalenia, czy koszty usług faktoringowych stanowią koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej, jest prawidłowe.

Ad. 3

Odnosząc się do pytania oznaczonego we wniosku nr 3 wskazuję, że ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przewidział sytuacje, gdy pomimo prawidłowego dokumentowania ponoszonych wydatków i prowadzenia ewidencji rachunkowych w sposób rzetelny i niewadliwy, podatnik nie ma możliwości przypisania danego kosztu podatkowego wyłącznie do przychodów tworzących dochody opodatkowane albo przychodów tworzących inne dochody.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 updop:

W myśl art. 15 ust. 2a updop:

Przepisy art. 15 ust. 2 i 2a updop, ustanawiają zasadę proporcjonalnego podziału pośrednich kosztów uzyskania przychodów, których nie można w sposób wyłączny przyporządkować do  żadnego źródła. Proporcjonalnej alokacji dokonuje się w oparciu o tzw. klucz przychodowy, który polega na podziale kosztów w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.

Podkreślenia wymaga, że omawiane powyżej przepisy updop mają charakter szczególny. Zakresem ich zastosowania objęte są wyłącznie przypadki, gdy przypisanie kosztów uzyskania przychodów do przychodów tworzących dochód opodatkowany i innych przychodów nie jest obiektywnie możliwe, a nie sytuacje, gdy takie wyodrębnienie kosztów było możliwe na podstawie posiadanych dokumentów, lecz podatnik zaniechał dokonania tej czynności. Pamiętać także należy, że ustalanie wielkości kosztów zgodnie z ww. zasadami może mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych i w odniesieniu do określonych kosztów, wspólnych dla źródeł przychodu, których nie można jednoznacznie przypisać do jednej z kategorii przychodów. Do takich kosztów uzasadnione jest zastosowanie proporcji, o której mowa w ww. przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W konsekwencji, również prawidłowe jest stanowisko, że w przypadku, gdy nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, Spółka przypisując te koszty do danego źródła zgodnie z art. 15 ust. 2 updop (tj. ustalając koszty dla danego źródła w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów), prawidłowo przyjmuje do wyliczenia współczynnika podziału przychody osiągnięte w roku podatkowych z uwzględnieniem w nich przychodów ze sprzedaży wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w  dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w  przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.