Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.394.2026.1.DW

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w (…) Specjalnej Strefie Ekonomicznej na podstawie zezwolenia SSE nr (…) z (…) r.

W latach (…) w Spółce doszło do nieprawidłowości związanymi z kosztami transportowymi. Faktury z zawyżonymi stawkami na usługi transportowe były akceptowane i podpisywane przez jednego z naszych pracowników, który w zamian otrzymywał korzyści majątkowe od firmy transportowej. Koszty te były elementem kalkulacji wyniku działalności prowadzonej na podstawie zezwolenia SSE, pozostawały w bezpośrednim związku funkcjonalnym z procesem produkcyjnym prowadzonym w ramach działalności zwolnionej i wpływały na wysokość dochodu uzyskiwanego z działalności strefowej.

W wyniku powyższego Spółka poniosła szkodę w postaci zawyżonych kosztów działalności i w (…) r. złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa w sprawie przyjmowania korzyści majątkowej przez pracownika i wyrządzeniu szkody majątkowej w mieniu Spółki. Spółka nie posiadała w okresie ponoszenia kosztów wiedzy o ich zawyżeniu ani o przestępczym działaniu pracownika, a ustalenie rzeczywistego rozmiaru szkody nastąpiło dopiero w wyniku postępowania karnego. Ostatecznie (…) 2026 roku zapadł prawomocny wyrok, na podstawie którego:

•      ustalono, że oskarżony pracownik wyrządził Spółce szkodę w wysokości co najmniej (…) zł.

Kwota ta została prawomocnie zasądzona od oskarżonego na rzecz Spółki tytułem obowiązku naprawienia szkody.

W wyniku porozumienia stron ustalono, że spłata powyższego zobowiązania będzie miała miejsce po sprzedaży nieruchomości przez oskarżonego, co może powodować przesunięcie płatności w czasie. Ewentualnie możliwe jest także rozłożenie płatności zobowiązania na raty.

Spółka prowadzi pełne księgi rachunkowe zgodnie z ustawą o rachunkowości.

Pytania

1.  Czy kwota zasądzona prawomocnym wyrokiem karnym tytułem obowiązku naprawienia szkody stanowi przychód podatkowy w momencie uprawomocnienia się wyroku, czy dopiero w momencie faktycznego otrzymania środków pieniężnych?

2.  Czy przychód ten stanowi dochód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, jako związany z działalnością prowadzoną na podstawie zezwolenia SSE?

Państwa stanowisko w sprawie

Pytanie 1

Zdaniem Spółki, przychód podatkowy powstaje dopiero w momencie faktycznego otrzymania środków pieniężnych. Znajduje to odniesienie do art. 12 ust. 3e ustawy o CIT. Otrzymanie wyroku karnego zasądzającego obowiązek naprawienia szkody nie oznacza jeszcze definitywnego przysporzenia majątkowego, ponieważ:

·      wykonanie zobowiązania jest rozłożone w czasie,

·      zależy od realnej możliwości spłaty przez zobowiązanego (sprzedaż nieruchomości),

·      do czasu zapłaty nie następuje trwałe i nieodwracalne zwiększenie aktywów spółki.

Obowiązek naprawienia szkody orzeczony na podstawie art. 46 Kodeksu karnego, nie ma charakteru świadczenia stanowiącego źródło wzbogacenia podatnika, lecz służy wyłącznie kompensacji wcześniej poniesionego uszczerbku majątkowego. Samo prawomocne orzeczenie obowiązku naprawienia szkody kreuje wprawdzie roszczenie cywilnoprawne, jednak do momentu jego wykonania brak jest faktycznego przysporzenia majątkowego po stronie Spółki.

Pytanie 2

Zdaniem Spółki, środki otrzymane tytułem naprawienia szkody pozostającej w związku z działalnością prowadzoną na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, jeżeli stanowią przychód podatkowy, powinny zostać zakwalifikowane jako przychód związany z działalnością strefową i objęty zwolnieniem z podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z 4 czerwca 2025 r., sygn. II FSK 707/22, w którym NSA wskazał, że odszkodowanie może stanowić przychód z działalności strefowej, jeżeli istnieje ścisły związek funkcjonalny pomiędzy otrzymanym świadczeniem a działalnością prowadzoną na podstawie zezwolenia SSE.

W niniejszej sprawie istnieje bezpośredni i funkcjonalny związek pomiędzy otrzymanym świadczeniem a działalnością prowadzoną na podstawie zezwolenia SSE. Szkoda powstała wyłącznie w związku z kosztami działalności strefowej, wpływała na wynik tej działalności i nie dotyczyła żadnego innego segmentu działalności Spółki. Świadczenie zasądzone wyrokiem karnym stanowi ekonomiczne odtworzenie majątku uszczuplonego wskutek prowadzenia działalności objętej zwolnieniem podatkowym, wobec czego powinno podzielać kwalifikację podatkową tej działalności.

Analogiczne podejście zostało zaprezentowane w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 12 listopada 2014 r., sygn. ITPB3/423-366b/14/MK, w której organ wskazał, że odszkodowania otrzymywane w związku ze składnikami majątkowymi wykorzystywanymi w działalności SSE pozostają nierozerwalnie związane z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie SSE i mogą stanowić dochód objęty zwolnieniem na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.

W przypadku naszej Spółki, otrzymane świadczenie nie stanowi niezależnego przysporzenia gospodarczego oderwanego od działalności prowadzonej na podstawie zezwolenia SSE, lecz pełni funkcję kompensacyjną wobec uszczerbku powstałego w toku tej działalności. Szkoda pozostaje w związku ze składnikami majątkowymi oraz kosztami ponoszonymi w ramach działalności objętej zezwoleniem SSE. Gdyby nie doszło do zdarzenia powodującego powstanie szkody, Spółka osiągnęłaby efekt ekonomiczny odpowiadający wartości otrzymanego świadczenia w ramach prowadzonej działalności strefowej. Otrzymana kwota nie kreuje zatem nowego, odrębnego źródła przychodu, lecz kompensuje uszczerbek pozostający w bezpośrednim związku z działalnością zwolnioną.

Jednocześnie, Spółka wskazuje, że świadczenie nie powinno być traktowane jako korekta kosztów uzyskania przychodów, ponieważ w momencie ponoszenia wydatków Spółka działała w dobrej wierze, posiadała prawidłowe dokumenty księgowe oraz nie miała wiedzy o ich zawyżeniu i przestępczym charakterze. Dopiero późniejsze ustalenia postępowania karnego wykazały, że część kosztów została sztucznie zawyżona.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Przepis ten wskazuje, że co do zasady przysporzenie majątkowe uznaje się za przychód podatkowy w dacie jego faktycznego uzyskania, a więc na zasadzie kasowej.

Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu. Jednakże, co do zasady, za przychód podatkowy można uznać każde przysporzenie majątkowe podatnika o trwałym charakterze. O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej.

W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT,

Powyższy przepis nakazuje ujmować do celów podatkowych przychody, które jeszcze nie zostały otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń. Świadczenie należne podatnikowi musi być przy tym skonkretyzowane i wynikać z treści zobowiązania, którego jest on stroną. O jego wymagalności można natomiast mówić od momentu, gdy podatnik jako wierzyciel ma prawo do dochodzenia spełnienia tego świadczenia, a dłużnik obowiązek jego realizacji. Regulacja opisana w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie przychodów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika i z działami specjalnymi produkcji rolnej.

Przychody z działalności gospodarczej powstają na zasadzie kasowej albo memoriałowej, co zostało uregulowane w art. 12 ust. 3a-3f ustawy o CIT, zawierającym zasady określające moment powstania tych przychodów.

Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT,

Regułą jest, że przychód powstaje w dacie następujących zdarzeń: wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż w dniu wystawienia faktury albo uregulowania należności. Opodatkowany jest przychód należny co oznacza, że należy zadeklarować przychód dla celów podatkowych niezależnie od faktycznego otrzymania środków pieniężnych.

Z powyższego wynika zatem, że pierwszeństwo w kształtowaniu daty powstania przychodu ma dzień dokonania czynności - wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego, wykonania usługi lub jej częściowego wykonania, przy czym dzień wystawienia faktury lub uregulowania należności jest ostatecznym terminem, który stanowi o dacie powstania przychodu. Ponadto, dodać należy, że jeśli zaistniałe wyżej zdarzenia wystąpią po dniu wystawienia faktury, czy po dniu dokonania zapłaty należności, o momencie powstania przychodu decydują te dni, a nie fakt zaistnienia konkretnego zdarzenia.

Zatem, przepis art. 12 ust. 3a cytowanej ustawy wyraża zasadę, że momentem istotnym dla ustalenia przychodu jest wykonanie świadczenia.

W myśl art. 12 ust. 3e ustawy o CIT,

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy kwota zasądzona prawomocnym wyrokiem karnym tytułem obowiązku naprawienia szkody stanowi przychód podatkowy w momencie uprawomocnienia się wyroku, czy dopiero w momencie faktycznego otrzymania środków pieniężnych.

W celu określenia momentu powstania przychodu o którym mowa w opisie sprawy, należy rozstrzygnąć, który z wymienionych przepisów znajdzie zastosowanie odnośnie przedstawionej w nim sytuacji.

Jak wynika z opisu sprawy, w latach (…) w Spółce doszło do nieprawidłowości związanymi z kosztami transportowymi. Faktury z zawyżonymi stawkami na usługi transportowe były akceptowane i podpisywane przez jednego z pracowników Spółki, który w zamian otrzymywał korzyści majątkowe od firmy transportowej. W wyniku powyższego Spółka poniosła szkodę w postaci zawyżonych kosztów działalności i w (…) roku złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa w sprawie przyjmowania korzyści majątkowej przez pracownika i wyrządzeniu szkody majątkowej w mieniu Spółki. Spółka nie posiadała w okresie ponoszenia kosztów wiedzy o ich zawyżeniu ani o przestępczym działaniu pracownika, a ustalenie rzeczywistego rozmiaru szkody nastąpiło dopiero w wyniku postępowania karnego. Ostatecznie w dniu (…) 2026 roku zapadł prawomocny wyrok, na podstawie którego ustalono, że oskarżony pracownik wyrządził Spółce szkodę w wysokości co najmniej (…) zł. Kwota ta została prawomocnie zasądzona od oskarżonego na rzecz Spółki tytułem obowiązku naprawienia szkody. W wyniku porozumienia stron ustalono, że spłata powyższego zobowiązania będzie miała miejsce po sprzedaży nieruchomości przez oskarżonego, co może powodować przesunięcie płatności w czasie. Ewentualnie możliwe jest także rozłożenie płatności zobowiązania na raty.

Jak wynika z opisanej sprawy, w przypadku zasądzonej kwoty wynikającej z obowiązku naprawienia szkody nie sposób uznać, iż mamy do czynienia z „wydaniem rzeczy, zbyciem prawa majątkowego lub wykonaniem usługi, albo częściowego wykonania usługi”, o których mowa w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT. Państwa Spółka nie dokuje na rzecz pracownika żadnych świadczeń, a jedynie otrzyma od niego środki pieniężne tytułem naprawienia szkody.

Oznacza to, że przychody z tego tytułu należy zakwalifikować jako „pozostałe świadczenia”, o których mowa w art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, w odniesieniu do których przychód powstaje w dniu otrzymania zapłaty.

Zatem, przychód podlegający opodatkowaniu, jaki powstaje w związku z zasądzoną kwotą wynikającą z obowiązku naprawienia szkody, należy rozpoznać w dacie otrzymania środków pieniężnych.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.

Ad. 2

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT,

Natomiast, zgodnie z art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,

Specjalne Strefy Ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie, na których możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych warunkach, w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym wyraźnie stanowi art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1604 ze zm., dalej: „ustawa o SSE”).

Podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej „zezwoleniem” (art. 16 ust. 1 ustawy o SSE).

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o SSE,

Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, o którym mowa w cyt. powyżej przepisie uprawnia do prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy i korzystania z pomocy publicznej. Określa ono przedmiot i warunki prowadzenia działalności.

Powyższe regulacje prawne ustanawiają podstawowe warunki korzystania z ulgi podatkowej z tytułu prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalności gospodarczej, jaką jest niezapłacony przez przedsiębiorcę strefowego podatek dochodowy.

Zasadniczym elementem stosowania tej ulgi jest więc łączne wystąpienie dwóch warunków:

-     prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej,

-     uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.

Dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych, należy wskazać, że wolny od podatku CIT jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem strefy, wówczas również dochody z takiej działalności nie będą podlegały zwolnieniu.

Warto podkreślić również, że zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, nie ma charakteru podmiotowego. Nie obejmuje ono wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, lecz tylko dochody uzyskane z działalności prowadzonej w ramach zezwolenia, a więc działalności określonej w tym zezwoleniu. Zwolnieniem podatkowym objęty jest zatem dochód wygenerowany bezpośrednio z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, wymienionej wprost w zezwoleniu. Zwolnieniem nie będą natomiast objęte dochody związane z działalnością gospodarczą na terenie strefy.

Dokonując analizy ww. przepisów zauważyć należy, że w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie ukształtowany jest pogląd, w myśl którego przepisy prawa podatkowego należy wykładać ściśle i zgodnie z ich literalnym brzmieniem, a jedynie w sytuacjach wątpliwych, gdy językowa wykładnia nie doprowadza do ustalenia jednoznacznej treści normy prawnej, należy skorzystać z innych metod wykładni w taki sposób, by wyinterpretowana norma spójna była z innymi normami skorelowanymi, jak również by jednocześnie w pełni odzwierciedlała intencje racjonalnego ustawodawcy i nie była sprzeczna z przepisami rangi konstytucyjnej.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 dotyczą ustalenia, czy przychód (kwota zasądzona prawomocnym wyrokiem karnym tytułem obowiązku naprawienia szkody) stanowi dochód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT jako związany z działalnością prowadzoną na podstawie zezwolenia SSE.

Jak wynika z opisu sprawy, Spółka prowadzi działalność gospodarczą w (…) Specjalnej Strefie Ekonomicznej na podstawie zezwolenia SSE nr (…) z (…) roku.

W latach (…) w Spółce doszło do nieprawidłowości związanymi z kosztami transportowymi. Faktury z zawyżonymi stawkami na usługi transportowe były akceptowane i podpisywane przez jednego z naszych pracowników, który w zamian otrzymywał korzyści majątkowe od firmy transportowej. Koszty te były elementem kalkulacji wyniku działalności prowadzonej na podstawie zezwolenia SSE, pozostawały w bezpośrednim związku funkcjonalnym z procesem produkcyjnym prowadzonym w ramach działalności zwolnionej i wpływały na wysokość dochodu uzyskiwanego z działalności strefowej.

Ostatecznie w dniu (…) 2026 roku zapadł prawomocny wyrok, na podstawie którego:

•      ustalono, że oskarżony pracownik wyrządził Spółce szkodę w wysokości co najmniej (…) zł.

Kwota ta została prawomocnie zasądzona od oskarżonego na rzecz Spółki tytułem obowiązku naprawienia szkody.

Należy zauważyć, iż dochód zwolniony (strefowy) to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w strefie, albo też stanowi nieodłączne (nie dające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności gospodarczej.

Ustawodawca w przepisach ustanawiających zwolnienie (art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT oraz art. 12 ust. 1 ustawy o SSE) świadomie użył określenia „dochody z działalności gospodarczej” a nie sformułowania „dochody związane z wykonywaniem działalności gospodarczej”.

Niewątpliwie istnieje różnica zakresów pojęciowych wyrażeń „dochód z działalności gospodarczej” oraz „dochód związany z wykonywaniem działalności gospodarczej” – nakazująca traktowanie pierwszego z wymienionych pojęć jako węższego względem drugiego wyrażenia.

Analizując charakter otrzymanego świadczenia, wskazać należy, że środki te nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej wykonywanej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, na podstawie zezwolenia, wpływającego na dochód zwolniony na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Nie są wynikiem działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej Spółki wskazanej w zezwoleniu i nie są konsekwencją przychodu wygenerowanego bezpośrednio z posiadanego przez Spółkę zezwolenia.

Niewątpliwie przychód ten jest związany z tą działalnością gospodarczą, jednak ze względu na zastosowanie przez ustawodawcę sformułowania „dochody z działalności gospodarczej”, należy uznać, iż nie spełnia on przesłanki przedmiotowej, wymaganej do zaliczenia go do przychodu zwolnionego.

Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należy uznać za nieprawidłowe.

Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:

-     kwota zasądzona prawomocnym wyrokiem karnym tytułem obowiązku naprawienia szkody stanowi przychód podatkowy w momencie uprawomocnienia się wyroku, czy dopiero w momencie faktycznego otrzymania środków pieniężnych – jest prawidłowe,

-     przychód ten stanowi dochód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT jako związany z działalnością prowadzoną na podstawie zezwolenia SSE – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Powołane orzeczenie sądu administracyjnego jest rozstrzygnięciem wydanym w konkretnej sprawie, osadzonym w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do niej się odnoszącym, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.