Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.55.2026.1.DW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą w Polsce, posiada w Polsce siedzibę swojej działalności i jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Działalność gospodarcza Spółki polega przede wszystkim na produkcji (…). Spółka produkuje również (…).

W ramach prowadzonej działalności Spółka (…) 2022 r. zawarła umowę najmu nieruchomości (dalej: „Umowa najmu”) z B. (dalej: „Wynajmujący”), której przedmiotem jest hala o powierzchni ok. 1.040 m2 wraz z kotłownią i składem paliw oraz z częścią socjalno-biurową o powierzchni ok. 186 m2 i z częścią biurową o powierzchni ok. 76 m2, tj. nieruchomości o łącznej powierzchni ok. 1.302 m2. Umowa najmu została zawarta na czas określony do dnia (…) 2026 r. Najmowane nieruchomości Spółka wykorzystywała do celów operacyjnych i prowadzonej działalności gospodarczej.

W trakcie obowiązywania Umowy najmu doszło jednak do istotnych zmian w otoczeniu rynkowym Spółki, w szczególności do spadku sprzedaży, co wymusiło podjęcie działań optymalizacyjnych. W związku ze zmianami rynkowymi oraz spadkiem popytu na produkty Spółki, podjęto decyzję o zmianach organizacyjnych, polegających m.in. na ograniczeniu prowadzonej działalności w wynajmowanym obiekcie oraz skoncentrowaniu działalności produkcyjnej w posiadanych przez Spółkę własnych nieruchomościach, tj. w zakładzie zlokalizowanym w (…).

W związku z tym, Spółka postanowiła opuścić nieruchomość będącą przedmiotem Umowy najmu przed zakończeniem okresu, na jaki została zawarta.

Przeniesienie produkcji do własnego zakładu produkcyjnego umożliwia Spółce lepsze wykorzystanie posiadanych zasobów, w tym zasobów ludzkich, obniżenie poziomu zapasów, redukcję kosztów transportu, a w konsekwencji poprawę efektywności organizacyjnej i kosztowej działalności.

Jednocześnie, wcześniejsze opuszczenie wynajmowanego obiektu pozwala Spółce na istotne ograniczenie kosztów działalności, tj. kosztów eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem obiektu, w szczególności kosztów mediów, kosztów ochrony i sprzątania, kosztów ogrzewania, a także na uniknięcie indeksacji czynszu najmu o wskaźnik inflacji, która miała nastąpić od lutego 2026 r.

Brak podjęcia takich działań przez Spółkę mógłby skutkować zmniejszeniem jej konkurencyjności, a tym samym mógłby się przełożyć na zagrożenie źródła przychodów jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej.

W konsekwencji, (…) grudnia 2025 r. Spółka zawarła porozumienie w sprawie wcześniejszego rozwiązania umowy najmu (dalej: „Porozumienie”). Na mocy zawartego Porozumienia Spółka oraz Wynajmujący zgodnie postanowili rozwiązać Umowę najmu ze skutkiem na dzień (…) grudnia 2025 r.

Spółka zobowiązała się do zapłaty ostatniego czynszu najmu za grudzień 2025 r. proporcjonalnie do okresu korzystania z przedmiotu najmu oraz do uregulowania wszelkich opłat eksploatacyjnych należnych do dnia rozwiązania Umowy najmu.

Jednocześnie, Spółka zobowiązała się do zapłaty na rzecz Wynajmującego jednorazowego wynagrodzenia z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu (dalej: „Wynagrodzenie”), którego wysokość została określona w Porozumieniu i została powiększona o podatek VAT według stawki 23%. Wynagrodzenie wyczerpuje wszelkie roszczenia Wynajmującego z tytułu Umowy oraz jej rozwiązania przed upływem okresu, na jaki została ona pierwotnie zawarta.

Zwrot przedmiotu najmu nastąpił w dniu (…) grudnia 2025 r. na podstawie protokołu zdawczo- odbiorczego, a przedmiot najmu został zwrócony w stanie niepogorszonym, z uwzględnieniem zużycia wynikającego z prawidłowego używania, wolny od osób i rzeczy.

Do dnia zwrotu przedmiotu najmu Spółka zapłaciła ostatni czynsz najmu za grudzień 2025 r. oraz Wynagrodzenie – Spółka dysponuje potwierdzeniami przelewów w tym zakresie.

Pytania

W świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska, zgodnie z którym:

1)  Wynagrodzenie poniesione przez Spółkę na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu, zapłacone na podstawie zawartego Porozumienia, stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”) oraz

2)  Wynagrodzenie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia jako koszt pośrednio związany z osiąganymi przez Spółkę przychodami, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionego powyżej stanu faktycznego, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym:

1)  Wynagrodzenie poniesione przez Spółkę na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu, zapłacone na podstawie zawartego Porozumienia, stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT oraz

2)  Wynagrodzenie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia jako koszt pośrednio związany z osiąganymi przez Spółkę przychodami, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Poniżej Wnioskodawca przedstawia szczegółowe uzasadnienie przedstawionego powyżej stanowiska.

Ad. 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Z uwagi na ogólny charakter definicji, zawarty w art. 15 ustawy o CIT, w praktyce polskich organów podatkowych wykształciła się linia interpretacyjna, zgodnie z którą podatnik ma prawo uznać dany wydatek za koszt podatkowy, jeżeli spełnione są następujące warunki:

1)  podatnik jest w stanie udowodnić, że poniesiony przez niego wydatek jest związany z osiągniętymi przez niego przychodami (dany wydatek jest związany z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i może w sposób racjonalny przyczynić się do uzyskania przychodów w przyszłości); związek wydatku z prowadzoną przez podatnika działalnością może mieć charakter pośredni;

2)  podatnik jest w stanie udowodnić, że w związku z poniesieniem danego wydatku uzyskał rzeczywistą korzyść (np. w przypadku wydatków związanych z nabyciem usług – że podatnik był rzeczywistym beneficjentem tych usług);

3)  wydatek nie został ujęty w katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ustawy o CIT;

4)  podatnik posiada dokumentację potwierdzającą poniesienie danego wydatku;

5)  podatnik posiada dokumentację potwierdzającą faktyczne wykonanie usługi.

W konsekwencji, wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

W ocenie Wnioskodawcy, jednorazowa opłata poniesiona na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu, zapłacona na podstawie zawartego Porozumienia, stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, i może zostać zaliczona do kosztów podatkowych Spółki.

Zdaniem Spółki, poniesiony wydatek jest ekonomicznie uzasadniony z punktu widzenia prowadzonej działalności gospodarczej oraz pozostaje w związku z działaniami podejmowanymi w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. Decyzja o wcześniejszym zakończeniu Umowy najmu była konsekwencją istotnych zmian rynkowych, w tym spadku sprzedaży oraz pogorszenia wyników finansowych Spółki, które wymusiły podjęcie działań organizacyjnych i restrukturyzacyjnych.

Wcześniejsze rozwiązanie Umowy najmu umożliwiło Spółce ograniczenie kosztów operacyjnych, w szczególności kosztów czynszu oraz kosztów eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem wynajmowanego obiektu (m.in. mediów, ochrony, sprzątania i ogrzewania), a także pozwoliło uniknąć przyszłej indeksacji czynszu o wskaźnik inflacji. Jednocześnie, przeniesienie działalności produkcyjnej do własnych nieruchomości Spółki, umożliwiło lepsze wykorzystanie posiadanych zasobów, redukcję kosztów transportu, obniżenie poziomu zapasów oraz bardziej efektywne wykorzystanie zasobów ludzkich.

Przy kwalifikacji wydatku jako kosztu uzyskania przychodów, kluczowe znaczenie ma gospodarczy sens transakcji oraz istnienie racjonalnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a prowadzoną działalnością gospodarczą. Zapłata jednorazowej opłaty pozwoliła Spółce uniknąć ponoszenia znacznie wyższych kosztów w przyszłości, które obciążałyby jej wynik finansowy i mogłyby negatywnie wpłynąć na zdolność Spółki do generowania przychodów.

Rozwiązanie umowy najmu jest typową sytuacją w obrocie gospodarczym, w której – w następstwie zmieniających się okoliczności – z ekonomicznego punktu widzenia uzasadnione jest rozwiązanie wcześniej zawartej umowy, nawet jeśli wiąże się to z koniecznością poniesienia określonych kosztów.

Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania żadne z wyłączeń przewidzianych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, który stanowi zamknięty katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Oznacza to, że jedynie wydatki wprost wskazane w tym przepisie mogą zostać wyłączone z kosztów podatkowych, a wyłączenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

W szczególności, do Wynagrodzenia nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, odnoszący się do kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towarów wolnych od wad lub zwłoki w usunięciu wad.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.

Przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT ma charakter zamkniętego katalogu i odnosi się wyłącznie do kar umownych oraz odszkodowań związanych z wadami dostarczonych towarów, wykonanych robót lub usług, a także ze zwłoką w dostarczeniu towarów wolnych od wad lub usunięciu tych wad.

Jednorazowa opłata poniesiona przez Spółkę z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu nie jest związana z wadą świadczenia ani z nienależytym wykonaniem zobowiązań przez Spółkę. Jej poniesienie wynikało wyłącznie z konieczności dostosowania modelu prowadzonej działalności do zmieniających się realiów rynkowych, w szczególności spadku sprzedaży oraz ograniczeniu działalności produkcyjnej.

Opłata ta stanowiła ekwiwalent za zgodę Wynajmującego na wcześniejsze rozwiązanie Umowy najmu zawartej na czas określony, a nie sankcję za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy. W konsekwencji, nie może być ona utożsamiana z karą umowną ani z odszkodowaniem w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie zarówno w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych (przedstawionych w dalszej części wniosku), zgodnie z którą wydatki związane z odstąpieniem od umowy lub jej rozwiązaniem za porozumieniem stron nie mieszczą się w zakresie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, jeżeli nie są następstwem wadliwości świadczeń ani nienależytego wykonania zobowiązań.

Podsumowując, zapłata Wynagrodzenia nie była wynikiem niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań przez Spółkę, lecz stanowiła ekwiwalent za zgodę Wynajmującego na wcześniejsze rozwiązanie Umowy najmu zawartej na czas określony. Umowa najmu nie przewidywała możliwości jej rozwiązania przed upływem okresu obowiązywania, a zawarcie Porozumienia było jedynym sposobem zakończenia stosunku najmu w sposób zgodny z prawem i ekonomicznie uzasadniony.

W konsekwencji, zdaniem Spółki, uiszczone Wynagrodzenie nie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, i jako wydatek spełniający przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT powinien zostać zaliczony do kosztów podatkowych Spółki.

Jednocześnie, należy podkreślić, że żaden inny punkt art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie przewiduje wyłączenia z kosztów podatkowych wydatków w postaci wynagrodzenia za wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu, ani innych świadczeń o analogicznym charakterze, ponoszonych w związku z racjonalnymi decyzjami gospodarczymi podatnika.

W konsekwencji, brak jest podstaw prawnych do uznania, że Wynagrodzenie podlega wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatek ten, jako nieobjęty żadnym z ustawowych wyłączeń oraz spełniający przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, powinien zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów Spółki.

Podsumowując, zdaniem Spółki, Wynagrodzenie spełnia wszystkie warunki umożliwiające uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodów, ponieważ:

1)  pozostaje w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą oraz pośrednio z osiąganymi przez nią przychodami; wcześniejsze rozwiązanie Umowy najmu było uzasadnione racjonalnymi przesłankami biznesowymi i zmierzało do ograniczenia dalszych, ekonomicznie nieuzasadnionych kosztów, a tym samym do zabezpieczenia oraz zachowania źródła przychodów Spółki;

2)  w wyniku poniesienia Wynagrodzenia Spółka uzyskała wymierną korzyść, polegającą na zwolnieniu jej przez Wynajmującego z dalszych zobowiązań wynikających z Umowy najmu; ponadto, Wynagrodzenie było związane z zakończeniem działalności gospodarczej w tej nieruchomości i jej przeniesieniem do innej lokalizacji Spółki, co również wiązało się z realnymi korzyściami opisanymi we wcześniejszej części wniosku;

3)  Wynagrodzenie nie zostało wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w szczególności nie stanowi kary umownej ani odszkodowania, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT;

4)  Spółka posiada dokumentację potwierdzającą poniesienie przedmiotowego wydatku, w szczególności Porozumienie, fakturę wystawioną przez Wynajmującego i dowody zapłaty;

5)  Spółka dysponuje dokumentacją potwierdzającą faktyczne wykonanie świadczenia przez Wynajmującego.

Stanowisko, zgodnie z którym wydatki ponoszone w związku z wcześniejszym rozwiązaniem umów zawartych na czas określony mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile są efektem racjonalnych decyzji gospodarczych, zmierzających do ograniczenia strat lub zabezpieczenia źródła przychodów, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych – przykładowo, w wyrokach:

•      Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2022 r. (sygn. II FSK 3063/19), w którym sąd potwierdził, że: „poniesiona przez Skarżącą jednorazowa opłata z tytułu przedterminowego zakończenia umowy najmu stanowi dla Skarżącej koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Działanie polegające na rozwiązaniu umowy najmu lokalu wobec tego, że jego powierzchnia okazała się zbyt duża (…) było działaniem uzasadnionym ekonomicznie, racjonalnym i celowym. Niewątpliwie wydatek polegający na konieczności poniesienia jednorazowej opłaty służył zmniejszaniu - ujmowanych globalnie - kosztów i wydatków. Brak podjęcia takich działań mógłby skutkować zmniejszeniem konkurencyjności Skarżącej, a tym samym mógłby się przełożyć na zagrożenie źródła przychodów jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie”;

·      Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2022 r. (sygn. II FSK 2468/19);

·      Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2021 r. (sygn. II FSK 3813/18), w którym sąd orzekł, iż: „jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych wydatków (zapłata kwoty odszkodowania czy też kary umownej) może ograniczać wydatki, które zachwiałyby możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Konieczne jest więc, aby kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń determinujących określone oraz konkretne działania podatnika, począwszy od momentu zawarcia umowy najmu. (…) Podsumowując, wydatki z tytułu kary umownej związanej z wcześniejszym rozwiązaniem umowy najmu spełniają kryteria wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Mogą zatem zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu skarżącej”;

·      Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2021 r. (sygn. II FSK 2230/20), w którym sąd stwierdził, iż: „interpretując art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. należy kierować się przesłankami zdrowego rozsądku przy dokonywaniu oceny racjonalności poniesienia przez danego podatnika kosztu przez pryzmat faktów zaistniałych po dacie podjętych decyzji o charakterze gospodarczym. W procesie działań gospodarczych przedsiębiorca dąży bowiem nie tylko do maksymalizacji przychodów, ale również do ograniczania kosztów ich uzyskania, przy czym obie te wielkości muszą być ujmowane globalnie. Wydatki takie jak opisane w rozpatrywanej sprawie, mogą zatem, co do zasady, stanowić koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Podsumowując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, wydatki z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu spełniają kryteria wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., a zatem mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodu Skarżącej”;

·      Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2018 r. (sygn. II FSK 871/16), w którym sąd wskazał, iż: „gospodarczo racjonalne decyzje, podejmowane pierwotnie w określonych warunkach, w związku z negatywną zmianą okoliczności (np. wzrostem cen, obniżeniem popytu, wzrostem kosztów, zmianą koniunktury), mogą skutkować koniecznością podejmowania działań zmierzających do zachowania lub zabezpieczenia źródeł przychodów i ponoszenia w związku z tym wydatków, które można zakwalifikować do kosztów podatkowych w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Ze stanu faktycznego opisanego we wniosku przez spółkę wyraźnie wynika natomiast, że podejmując decyzję o przedterminowym rozwiązaniu umowy najmu hali produkcyjnej z zapleczem socjalnym i placem składowym z powodu likwidacji zakładu w R. kierowała się względami ekonomicznymi – wiedząc, że dalsze utrzymywanie nieruchomości generowałoby koszty, których ponoszenie nie doprowadziłoby do osiągnięcia zakładanych przychodów. Równocześnie należy mieć na względzie, że spółka prowadziła więcej zakładów, a co za tym idzie zapłata wynagrodzenia za przedterminowe rozwiązanie umowy najmu mogła zostać uznana przez spółkę za wydatek mający na celu zachowanie i zabezpieczenie źródeł przychodów - wycofanie się z prowadzenia nierentownego zakładu produkcyjnego pozwoli na podejmowanie decyzji gospodarczych umożliwiających uzyskiwanie przychodów w pozostałych zakładach spółki, tj. zachowanie źródła przychodu”;

·      Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2017 r. (sygn. II FSK 2625/15);

·      Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 maja 2023 r. (sygn. I SA/Po 58/23);

·      Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 czerwca 2020 r. (sygn. III SA/Wa 2401/19);

·      Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 listopada 2017 r. (sygn. I SA/Gd 1318/17), w którym sąd orzekł, iż: „art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, nie wymienia wydatków pozostających w związku z odstąpieniem, rezygnacją lub rozwiązaniem umowy najmu, która została zawarta na czas określony, a jej strony postanowiły ją rozwiązać za obopólnym porozumieniem. Nie ulega wątpliwości, że art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. dotyczy wyłączenia z kosztów uzyskana przychodów „kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług”, a zatem nie ma zastosowania do odszkodowania zapłaconego z tytułu rozwiązania umowy najmu z uwagi na ekonomiczną kalkulację kosztów (…) Wydatki na wynagrodzenie z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy najmu, takie jak w rozpatrywanej sprawie, mogą zatem stanowić koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.”.

Ponadto, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wielokrotnie wypowiadał się w podobnych stanach faktycznych, wydając pozytywne dla wnioskodawców interpretacje indywidualne. Powyższe stanowisko znajduje bowiem potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in. z:

·      29 stycznia 2025 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.643.2024.2.PK), w której organ stanowi, że: „biorąc pod uwagę fakt, że wypłata Wynagrodzenia nie wiąże się ani z zapłatą kary wynikającej z umowy, ani nie jest odszkodowaniem oraz to, że wydatek ten nie został wymieniony w katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, po dokonaniu oceny jego racjonalności oraz uzasadnienia gospodarczego, należy stwierdzić, że wykazuje on związek przyczynowo-skutkowy z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak bowiem wskazali Państwo, wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu nastąpiło m.in. w związku z chęcią zmniejszenia ponoszonych wydatków – analiza wykazała, że oszczędności sięgają kilkunastu tysięcy złotych miesięcznie, co przewyższa poniesione koszty wynagrodzenia. Wskazane wyżej okoliczności stanowią podstawę do uznania, że wydatek w postaci Wynagrodzenia dla Wynajmującego został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania jego źródła. Podsumowując, wynagrodzenie z tytułu rozwiązania umowy najmu stanowi wydatek, który będzie mógł zostać zaliczony przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT”;

·      5 kwietnia 2024 r. (sygn. 0114-KDIP2-2.4010.31.2024.2.KW), w której organ potwierdza, że: „wydatek w postaci opłaty za wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania jego źródła. Podsumowując, wydatek z tytułu opłaty spełnia ogólną przesłankę, wynikającą z dyspozycji art. 15 ust. 1 updop, z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 updop, tym samym może być uznany za koszt uzyskania przychodów Spółki”;

·      10 października 2022 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.118.2018.10.KW), w której organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniając przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 czerwca 2019 r. (sygn. III SA/Wa 2008/18) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2022 r. (sygn. II FSK 2468/19) – stwierdził, że „stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty świadczenia pieniężnego uiszczonego w związku z rozwiązaniem umowy najmu jest prawidłowe”;

·      6 października 2022 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.279.2018.9.S/JC), w której organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniając przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 lipca 2019 r. (sygn. III SA/Wa 2552/18) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2022 r. (sygn. II FSK 3063/19) – stwierdził, że „stanowisko, które przedstawiliście Państwo we wniosku w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłaty z tytułu przedterminowego zakończenia umowy najmu w miesiącu jej poniesienia jest prawidłowe”;

·      29 lipca 2022 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.319.2022.2.IM), w której organ zauważa, iż „wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na zapłatę Wynagrodzenia nie znajdują się w katalogu, zawartym w art. 16 ust. 1 updop, w tym w szczególności nie są karami umownymi, o których mowa w pkt 22 tego przepisu (…) Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, że wydatek w postaci zapłaconego Wynagrodzenia za wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu, nie został wymieniony w katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 updop, po dokonaniu oceny jego racjonalności oraz uzasadnienia gospodarczego, należy stwierdzić, że wykazuje on związek przyczynowo-skutkowy z prowadzoną działalnością gospodarczą. (…) Podsumowując, wydatek z tytułu Wynagrodzenia spełnia ogólną przesłankę, wynikającą z dyspozycji art. 15 ust. 1 updop, z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 updop, tym samym może być uznany za koszt uzyskania przychodów Spółki”;

·      8 września 2021 r. (sygn. 0114-KDIP2-1.4010.312.2019.8.SP);

·      31 sierpnia 2021 r. (sygn. 0111-KDIB1-3.4010.498.2017.6.MBD).

Podsumowując, stanowisko, zgodnie z którym wydatki ponoszone w związku z wcześniejszym rozwiązaniem umów zawartych na czas określony mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile są efektem racjonalnych decyzji gospodarczych, zmierzających do ograniczenia strat lub zachowaniem/zabezpieczenia źródła przychodów, znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, Wynagrodzenie zapłacone na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu stanowi koszt uzyskania przychodów Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Ad. 2

W odniesieniu do pytania nr 2, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przedmiotowe Wynagrodzenie powinno zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia, jako koszt pośrednio związany z osiąganymi przychodami, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W ocenie Wnioskodawcy, Wynagrodzenie wypłacone na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu nie pozostaje w bezpośrednim związku z konkretnym, możliwym do zidentyfikowania przychodem osiągniętym przez Spółkę. Jego poniesienie nie skutkuje powstaniem określonego przychodu w danym okresie rozliczeniowym, lecz służy ogólnie prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności poprzez umożliwienie racjonalizacji kosztów, dostosowanie działalności operacyjnej Spółki do aktualnych warunków rynkowych oraz ograniczenie przyszłych wydatków wynikających z kontynuowania Umowy najmu.

W konsekwencji, Wynagrodzenie należy zakwalifikować jako koszt pośredni, którego poniesienie ma na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów Spółki, a nie osiągnięcie konkretnego przychodu. Tym samym, stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszt ten powinien zostać potrącony jednorazowo w dacie jego poniesienia, tj. w dniu, na który ujęto go w księgach rachunkowych Spółki na podstawie właściwego dowodu księgowego.

Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, Wynagrodzenie zapłacone na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia, jako koszt pośrednio związany z osiąganymi przez Spółkę przychodami.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-     został właściwie udokumentowany,

-     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

-     przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

-     potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

a.  „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

b.  „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

c.   „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku przewidywał, że poniesiony wydatek przysporzy mu przychodu lub przyczyni się do zabezpieczenia źródła przychodów.

Należy zaznaczyć, że działalność gospodarcza podlega określonym regułom ekonomicznym i musi opierać się o zasadę racjonalności działań w dążeniu do realizacji postawionego celu.

W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionego wydatku w związku z wcześniejszym rozwiązaniem umowy najmu i jej wpływu na powstanie przychodu, względnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu. Analiza ta nie byłaby pełna bez uwzględnienia, czy powstaniu tego kosztu towarzyszyło racjonalne działanie Spółki.

Oprócz powyższego należy mieć na uwadze, że dokonując rozpoznania kosztowego charakteru określonego wydatku, podatnik musi badać nie tylko to, czy wydatek ten został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), ale i to, czy nie jest on objęty wyłączeniem z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, co definitywnie pozbawia go charakteru kosztu podatkowego, choćby nawet spełniał wprowadzone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kryteria normatywne.

Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, w ramach prowadzonej działalności Spółka (…) 2022 r. zawarła umowę najmu nieruchomości, której przedmiotem jest hala wraz z kotłownią i składem paliw oraz z częścią socjalno-biurową i z częścią biurową. Umowa najmu została zawarta na czas określony do dnia (…) 2026 r. Najmowane nieruchomości Spółka wykorzystywała do celów operacyjnych i prowadzonej działalności gospodarczej.

W trakcie obowiązywania Umowy najmu doszło jednak do istotnych zmian w otoczeniu rynkowym Spółki, w szczególności do spadku sprzedaży, co wymusiło podjęcie działań optymalizacyjnych. W związku ze zmianami rynkowymi oraz spadkiem popytu na produkty Spółki, podjęto decyzję o zmianach organizacyjnych, polegających m.in. na ograniczeniu prowadzonej działalności w wynajmowanym obiekcie oraz skoncentrowaniu działalności produkcyjnej w posiadanych przez Spółkę własnych nieruchomościach.

W związku z tym, Spółka postanowiła opuścić nieruchomość będącą przedmiotem Umowy najmu przed zakończeniem okresu, na jaki została zawarta.

W konsekwencji, (…) grudnia 2025 r. Spółka zawarła porozumienie w sprawie wcześniejszego rozwiązania umowy najmu. Na mocy zawartego Porozumienia Spółka oraz Wynajmujący zgodnie postanowili rozwiązać Umowę najmu ze skutkiem na dzień (…) grudnia 2025 r.

Jednocześnie, Spółka zobowiązała się do zapłaty na rzecz Wynajmującego jednorazowego wynagrodzenia z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu, którego wysokość została określona w Porozumieniu i została powiększona o podatek VAT według stawki 23%. Wynagrodzenie wyczerpuje wszelkie roszczenia Wynajmującego z tytułu Umowy oraz jej rozwiązania przed upływem okresu, na jaki została ona pierwotnie zawarta.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia, czy Wynagrodzenie poniesione przez Spółkę na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu, zapłacone na podstawie zawartego Porozumienia, stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przenosząc wskazane powyżej uregulowania prawne na grunt analizowanej sprawy należy stwierdzić, że samo działanie polegające na odstąpieniu od umowy celem zmniejszenia strat ekonomicznych, nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że mamy do czynienia z zachowaniem lub z zabezpieczeniem źródła przychodów. Należy przy tym podkreślić, że nie kwestionuję sensu ekonomicznego poniesionego wydatku, czy też racjonalności podejmowanych przez Spółkę decyzji gospodarczych i ich efektywności, dokonuje natomiast oceny celowości wydatku w granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy konkretny wydatek został poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu (ew. zachowania lub zabezpieczenia jego źródła).

W opisanej sprawie ponoszą Państwo ryzyko gospodarcze decydując się na zawarcie takiej umowy, której zapisy (w świetle cywilistycznej zasady swobody umów) nie przyznają jej prawa do rozwiązania tej umowy czy jej zakończenia bez niekorzystnych dla Spółki skutków. Należy podkreślić, że poniesienia kosztów stanowiących efekt podjętego ryzyka gospodarczego podatnik nie może sobie rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie wszystkie bowiem wydatki związane z działalnością gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej można by przenosić przy użyciu przepisów podatkowych na Skarb Państwa poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania (por. wyrok NSA z 12 marca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1362/98, wyrok NSA z 30 listopada 2006 r. sygn. akt II FSK 1388/05, wyrok NSA w Krakowie z 18 maja 1995 r. sygn. akt SA/Kr 1768/94).

Zatem, wydatek w formie Wynagrodzenia poniesionego przez Spółkę na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu, zapłacone na podstawie zawartego Porozumienia, nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. nie będzie ponoszony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i w konsekwencji nie będzie mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów. Konieczność zapłaty ww. określonej sumy pieniężnej z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu z przyczyn leżących po stronie Spółki powoduje, że związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydatkiem a przychodami w ogóle nie wystąpi.

W tym miejscu warto wskazać na wyrok WSA w Poznaniu z 21 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Po 1369/08, w którym Sąd stwierdził: „Jednak zapłaty przedmiotowej kary umownej w celu uniknięcia konieczności poniesienia większych wydatków nie można uznać za „działanie w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów” w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop. Podzielić tutaj należy pogląd organu podatkowego wyrażony w zaskarżonej interpretacji, zgodnie z którym sama chęć zapobieżenia jeszcze większej stracie niż zapłacona kara umowna, która mogłaby wystąpić w przypadku realizacji inwestycji, nie przesądza jeszcze, że jest to działanie w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów” oraz wyrok z 9 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 748/10, zgodnie z którym: „Przepis art. 15 ust. 1 updop nie przewiduje możliwości wpisywania w ciężar kosztów podatkowych odszkodowań, które ponoszone są w celu uniknięcia strat. Celem poniesionego kosztu wyartykułowanym w tym przepisie jest jedynie osiąganie przychodów. Jedynie de lege ferenda celowe byłoby wprowadzenie takich regulacji prawnych, które umożliwiałyby zaliczenie do kosztów podatkowych wydatków z tytułu zapobiegania czy też zminimalizowania strat. Jednakże de lege lata proponowana przez stronę skarżącą wykładnia analizowanego przepisu nie jest możliwa (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, t. 25 do art. 22 w PIT. Komentarz, Lex, 2009)”.

W innym orzeczeniu ten sam Sąd zauważył: „Jednocześnie samo działanie polegające na ograniczeniu uszczuplenia majątku podatnika nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do uznania, iż mamy do czynienia z zabezpieczeniem źródła przychodów” (wyrok z 2 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 436/10).

Należy zwrócić uwagę na tezę zawartą w wyroku NSA z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 460/10, gdzie Sąd uznał że: „Z analizy treści tego przepisu (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT – przypis Organu) wynika, że nie obejmuje on swoją dyspozycją działań „negatywnych” zmierzających do ograniczenia straty lecz wyłącznie działania o charakterze pozytywnym zmierzające do uzyskania przychodu ewentualnie do zachowania lub zabezpieczenia jego źródeł”.

W świetle powyższego, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy Wynagrodzenie poniesione przez Spółkę na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu, zapłacone na podstawie zawartego Porozumienia, stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, jest nieprawidłowe.

Wobec powyższego uznania, iż Wynagrodzenie poniesione przez Spółkę na rzecz Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania Umowy najmu, zapłacone na podstawie zawartego Porozumienia, nie stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów, odniesienie się do pytania nr 2 Państwa wniosku stało się bezzasadne.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.