Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.719.2025.3.JKU

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 22 grudnia 2025 r. (wpływ 31 grudnia 2025 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką kapitałową posiadającą osobowość prawną, prowadzącą działalność gospodarczą podlegającą wpisowi do KRS oraz czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca w związku z posiadaniem siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą obejmującą w szczególności następujące kody PKD:

(...).

Spółka podjęła kroki mające na celu zakup samochodu marki X, który zgodnie z § 1 pkt 3 umowy sprzedaży samochodu zawartej w dniu (…) 2024 r. pomiędzy Sprzedającym - (…) Sp. z.o.o. z siedzibą w (…), a Kupującym - (…) Sp. z.o.o z siedzibą w (…) (Wnioskodawca) miał zostać zakupiony w celach związanych bezpośrednio z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą. Pojazd miał być wykorzystywany do czynności opodatkowanych (odpłatna dostawa towaru) wskazanych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przedmiotowa Umowa w § 2 pkt 2 wskazywała na sposób zapłaty za pojazd obejmujący 3 transze:

a) I transza - zaliczka w kwocie (…) EUR (została wpłacona),

b)      II transza w kwocie (…) EUR, w ciągu 14 dni od podpisania Umowy (została wpłacona),

c)      III transza w kwocie (…) EUR, w dniu odbioru samochodu (nie została wpłacona).

W dniu (…) 2025 r. wyżej wymienione podmioty zawarły Porozumienie do Umowy sprzedaży z dnia (…) 2024 r., w którym wskazano następujące postanowienia:

1.  Kupujący dokonał wpłaty (…) EUR, tytułem zaliczki na poczet ceny za pojazd (zgodnie z przedstawionymi powyżej dwoma transzami), jednakże nie uiścił pozostałej ceny za pojazd (III transza);

2.  Strony uzgodniły, że Kupujący zlecił Sprzedającemu poszukiwanie nowego nabywcy pojazdu, a w przypadku znalezienia nabywcy pierwotna Umowa zostanie rozwiązana, jednocześnie Kupujący zapłaci prowizję za znalezienie nowego nabywcy;

3.  Sprzedający znalazł nowego nabywcę;

4.  Strony postanowiły o rozwiązaniu Umowy sprzedaży samochodu zawartej w dniu (…) 2024 r. W Porozumieniu do umowy sprzedaży samochodu zawartej dnia (…) 2024 r. Strony uzgodniły ponadto, że Kupujący zapłaci Sprzedającemu kwotę (…) EUR brutto (w tym 23% VAT) tytułem pośrednictwa w sprzedaży pojazdu, jednocześnie kompensując swoje wzajemne zobowiązania do kwoty (…) EUR, wobec czego pozostała do zapłaty przez Kupującego jest kwota (…) EUR.

W dniu (…) 2025 r. Sprzedający (…) wystawił fakturę nr (…) na rzecz Kupującego (Wnioskodawcy) za pośrednictwo w sprzedaży (…) na kwotę (…) EUR brutto ((…) EUR netto). Wnioskodawca uregulował kwotę zobowiązania niepodlegającą kompensacie w wysokości (…) EUR.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo następujące informacje:

Na pytanie „Czy działalność gospodarcza, jaką Państwo prowadzą, jest działalnością wyłącznie opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, czy prowadzą Państwo również działalność zwolnioną od podatku od towarów i usług lub niepodlegającą opodatkowaniu tym podatkiem?”, wskazali Państwo, że „Działalność gospodarcza, którą prowadzimy jest działalnością wyłącznie opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.”

Na pytanie „Z jakiego powodu nie dokonali Państwo nabycia samochodu zgodnie z zawartą umową sprzedaży z (…) 2024 r., który miał być przeznaczony do odsprzedaży? Co wpłynęło na Państwa decyzję?”, odpowiedzieli Państwo, że „Nie dokonaliśmy nabycia pojazdu z powodu istotnych zmian otoczenia gospodarczego. Prowadzimy działalność gospodarczą obejmującą sprzedaż hurtową i detaliczną samochodów osobowych, więc stale monitorujemy sytuację gospodarczą na rynku pojazdów osobowych, który w tamtym okresie uległ załamaniu.”

Na pytanie „Co było przyczyną zawarcia porozumienia, zgodnie z którym zlecili Państwo Sprzedającemu poszukiwanie nowego nabywcy pojazdu?”, podali Państwo, że „Zawarliśmy porozumienie, ponieważ potencjalna sprzedaż zakupionego pojazdu wiązałaby się ze stratą w znacznym stopniu przekraczającą koszt związany z zawarciem porozumienia. W konsekwencji zrealizowanie Umowy wpłynęłoby na płynność finansową i stabilność funkcjonowania Spółki. Kierowaliśmy się próbą minimalizacji strat, a w konsekwencji umożliwienia dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę.”

Na pytanie „Czy zlecenie Sprzedającemu poszukiwania nowego nabywcy pojazdu miało na celu umożliwienie Państwu rozwiązanie zawartej umowy sprzedaży samochodu?”, wskazali Państwo, że „Tak, zlecenie Sprzedającemu poszukiwania nowego nabywcy pojazdu miało na celu umożliwienie rozwiązania zawartej umowy sprzedaży samochodu.”

Na pytanie „Czy gdyby nie zlecili Państwo Sprzedającemu poszukiwania nowego nabywcy pojazdu oraz nie zapłacili Państwo Sprzedającemu za znalezienie nowego nabywcy, ponieśliby Państwo jakieś negatywne konsekwencje w związku z rozwiązaniem ww. umowy sprzedaży (jakie?)?”, podali Państwo, że „Gdybyśmy nie zlecili Sprzedającemu poszukiwania nowego nabywcy pojazdu bylibyśmy zobowiązani do zrealizowania Umowy, zapłaty pozostałej części środków pieniężnych wynikających z Umowy, co przy dynamicznym załamaniu sytuacji gospodarczej na rynku pojazdów spowodowałoby przy potencjalnej sprzedaży pojazdu powstanie strat, które zachwiałyby stabilnością finansową Spółki.”

Na pytanie „Czy zlecenie Sprzedającemu znalezienia nowego nabywcy pojazdu i rozwiązanie zawartej umowy sprzedaży, miało wpływ na wykonywaną przez Państwa działalność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług (np. przez umożliwienie zawarcia korzystniejszej transakcji)? Jeżeli tak, to w jaki sposób (proszę to opisać).”, odpowiedzieli Państwo, że „Zlecenie Sprzedającemu znalezienia nowego nabywcy pojazdu i rozwiązanie zawartej umowy sprzedaży nie miało wpływu na bieżącą działalność Spółki, ale wpłynęło na planowaną działalność Spółki – poprzez rezygnację z dostawy towaru (zakupionego pojazdu) na rzecz kontrahenta. W związku ze zmianą warunków gospodarczych nie podejmowaliśmy negocjowania zawarcia korzystniejszej umowy, gdyż nie miała ona uzasadnienia ekonomicznego i kierowaliśmy się zasadą racjonalnego gospodarowania.”

Na pytanie „Czy zlecenie Sprzedającemu znalezienia nowego nabywcy pojazdu i rozwiązanie zawartej umowy sprzedaży, miało związek wyłącznie z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, czy również z działalnością zwolnioną od podatku od towarów i usług lub niepodlegającą opodatkowaniu tym podatkiem?”, podali Państwo, że „Dokonanie wyżej wymienionych czynności miało związek wyłącznie z prowadzoną przez nas działalnością gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.”

Na pytanie „Do jakich konkretnie celów bezpośrednio związanych z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą miał być używany pojazd, o którym mowa we wniosku?”, odpowiedzieli Państwo, że „W związku z prowadzoną przez nas działalność gospodarczą obejmującą w szczególności kod PKD: (...).”

Na pytanie „Jaki jest związek ponoszonych przez Państwa wydatków w związku z zawarciem umowy sprzedaży oraz porozumienia do tej umowy, z uzyskiwaniem przez Państwa przychodów z działalności gospodarczej i/lub zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródła tych przychodów?”, wskazali Państwo, że „Zawarcie porozumienia i poniesione wydatki na rzecz kontrahenta były podyktowane próbą minimalizacji strat i służyły zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów – działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę oraz umożliwienie jej dalszego funkcjonowania i generowania przychodów (poprzez niedoprowadzenie do silnego zachwiania płynności finansowej, które miałoby miejsce w przypadku zrealizowania Umowy).”

Na pytanie „Czy wydatki, o których mowa we wniosku, zostały poniesione z zasobów majątkowych Państwa Spółki, nie zostały Państwa Spółce w żaden sposób zwrócone, zostały odpowiednio udokumentowane?”, podali Państwo, że „Wydatki, o których mowa we wniosku zostały poniesione z środków finansowych pochodzących z udzielonej Spółce pożyczki przez wspólnika Spółki. Wydatkowane środki te nie zostały Spółce w żaden sposób zwrócone i są udokumentowane.”

Pytanie

Czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę w związku z zawartą Umową sprzedaży samochodu z dnia (…) 2024 r. oraz Porozumieniem z dnia (…) 2025 r. stanowią koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych? (pytanie wskazane we wniosku jako pierwsze w kolejności)

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, poniesione wydatki w przedstawionym stanie faktycznym będą stanowić koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uzasadnienie dotyczące stanowiska w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·       został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

·       jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·       pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·       poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·       został właściwie udokumentowany,

·       nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

W analizowanej sprawie Wnioskodawca podpisał Umowę sprzedaży Pojazdu, której przedmiot miał być wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej i służyć osiąganiu przychodów. Jednakże z obiektywnych, niezależnych od Wnioskodawcy przyczyn, w szczególności istotnych zmian otoczenia gospodarczego, Wnioskodawca był zmuszony do rezygnacji z zakupu Pojazdu. Wnioskodawca, w celu uniknięcia dodatkowych kosztów wynikających z niezrealizowania Umowy, które mogły mieć znaczący wpływ na płynność finansową i stabilność funkcjonowania Spółki, zawarł porozumienie do Umowy sprzedaży Pojazdu, które oparte było o zlecenie poszukiwania nowego nabywcy pojazdu w zamian za wynagrodzenie. Dalsze próby wykonania umowy byłyby dla Spółki w ujęciu ekonomicznym nieopłacalne i mogłyby spowodować straty w prowadzonej przez Spółkę działalności. Zawarcie porozumienia i zapłata części zobowiązania na rzecz kontrahenta była podyktowana próbą minimalizacji strat i służyła zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów - działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę. Podkreślić należy, że przy ocenie danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów nie można pomijać zmienności i dynamiki procesów gospodarczych. Przedsiębiorca, działając w warunkach rynkowych, często zmuszony jest do podejmowania decyzji korygujących pierwotne plany inwestycyjne w odpowiedzi na zmieniające się okoliczności ekonomiczne. Tego rodzaju decyzje, jeśli mają na celu racjonalne dostosowanie się do aktualnej sytuacji rynkowej i służą utrzymaniu zdolności przedsiębiorstwa do generowania przychodów, pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W konsekwencji należy uznać, że poniesiony przez Wnioskodawcę wydatek - w postaci zapłaty za usługę pośrednictwa w sprzedaży Pojazdu na rzecz nowego nabywcy, wynikającej z faktury nr (…), dotyczącej porozumienia rozwiązującego Umowę sprzedaży Pojazdu - stanowi koszt uzyskania przychodów, gdyż został poniesiony w sposób racjonalny, gospodarczo uzasadniony, w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów. Działania Wnioskodawcy były zgodne z zasadami racjonalnego i ostrożnego gospodarowania, a podjęte decyzje pozwoliły ograniczyć potencjalne negatywne skutki finansowe oraz zapewnić dalszą stabilność funkcjonowania Spółki.

Biorąc pod uwagę powyższe Wnioskodawca stwierdza, że poniesione wydatki przedstawione w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej będą stanowić koszty uzyskania przychodu o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki wydatek, który spełnia łącznie następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zauważyć przy tym należy, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Należy przy tym podkreślić, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Na tle powyższego stanu faktycznego, kwestią wymagającą rozpatrzenia jest ustalenie, czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę w związku z zawartą Umową sprzedaży samochodu z dnia (…) 2024 r. oraz Porozumieniem z dnia (…) 2025 r. stanowią koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wobec powyższego, należy przede wszystkim ocenić charakter tych wydatków pod kątem powołanego wcześniej art. 15 ust. 1 ustawy CIT, oraz rozważyć, czy ponoszone koszty w analizowanej sprawie realizują cele wskazane w art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Zgodnie z przytoczoną treścią tego artykułu, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Zatem, warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych jest wykazanie jego związku ze spodziewanymi przychodami, jakkolwiek przychody te nie muszą zostać realizowane, ewentualnie, że celem poniesienia kosztów jest zachowanie lub zabezpieczenie źródeł przychodów.

Tak więc jedynie taki wydatek, który spełnia wymienione warunki, może być uznany za koszt uzyskania przychodu oraz uczestniczyć w obliczeniu dochodu do opodatkowania (art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy).

Konieczność uchwycenia „celowościowego” („koszty poniesione w celu”) związku pomiędzy wydatkiem a uzyskaniem przychodu lub zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródła przychodów, wymaga oceny przesłanek jakimi kierował się podatnik oraz uwarunkowań determinujących poniesienie wydatku, z których powinna wynikać racjonalność i gospodarcze uzasadnienie określonego działania podatnika.

Należy mieć na uwadze, że celowość kosztu oznacza jego nakierowanie na osiągnięcie przychodu, zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu. Przy czym, za celowe można uznać jedynie takie wydatki, które oceniane przez pryzmat całokształtu okoliczności faktycznych pozwalają na przyjęcie, że zamiarem wnioskodawcy w momencie poniesienia wydatku było właśnie albo osiągniecie przychodu albo ewentualnie jego zachowanie, czy też zabezpieczenie. Badanie całokształtu okoliczności faktycznych ma w sprawie kluczowe znaczenie, albowiem kategoria „kosztu podatkowego” nie ma charakteru czysto obiektywnego, rozumianego w sposób formalistyczny, lecz zakłada istnienie elementów subiektywnych zależnych od oceny tych okoliczności. Skoro bowiem ustawodawca zakłada, że wydatek musi być celowy, to tym samym konieczne jest przeprowadzenie analizy owej celowości, która możliwa jest jedynie w oparciu o fakty przedstawione przez wnioskodawcę w opisie sprawy. W niniejszej sprawie, kluczowe znaczenie ma właśnie prawidłowe zbadanie okoliczności faktycznych przez pryzmat zamiaru podatnika w poniesieniu wydatku.

W konsekwencji, możliwość zaliczania danych wydatków do kosztów uzyskania przychodów ma przede wszystkim skłaniać podatników do podejmowania racjonalnych decyzji gospodarczych, w tym znaczeniu, że przysparzać one będą konkretnych przychodów podatkowych, lub też zachowają źródło przychodów w niezmienionym stanie albo zabezpieczą to źródło przed uszczupleniem czy też zmniejszeniem.

Wskazać należy, że koszty poniesione na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej to wydatki związane z samym funkcjonowaniem podmiotu jako całości. Do kosztów podatkowych można zaliczyć te koszty zachowania i zabezpieczenia przychodów, które są wynikiem gospodarczych potrzeb źródła przychodów, związanych z jego eksploatacją w sferze materialnej i organizacyjnej, tak aby utrzymać ciągłość tego źródła przychodu w znaczeniu zapewnienia podatnikowi możności osiągania z niego trwale zysków.

Przed przystąpieniem do oceny, czy analizowany wydatek można powiązać z uzyskaniem przychodów, zachowaniem czy zabezpieczeniem źródła przychodów, należy wskazać na kwestię ogólną, a dotyczącą samej interpretacji normy z art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Podkreślić należy, że niedopuszczalne jest przeprowadzenie takiej wykładni powyższej normy, która racjonalność działań podatnika utożsamia z celowością wydatku. Pojęcia racjonalności poniesienia wydatku oraz jego celowości nie nakładają się na siebie, w tym znaczeniu, że nie są one równoważne. Pomiędzy tymi kategoriami nie istnieje tożsamość znaczeń. Pojęcia racjonalności oraz celowości rozumiane przez pryzmat art. 15 ust. 1 ustawy, wzajemnie się uzupełniają w tym sensie, że trudno jest mówić o celowości wydatku, bez wcześniejszego wykazania racjonalności. Relacja odwrotna, jak się jednak wydaje w świetle wykładni literalnej art. 15 ust. 1 ustawy, nie zachodzi. Oznacza to, że wykazanie, iż mamy do czynienia z racjonalnym postępowaniem podatnika, samo w sobie nie determinuje uznania wydatku za celowy pod kątem osiągnięcia przychodu, zachowania czy zabezpieczenia źródła przychodów. Racjonalność postępowania podatnika jest bowiem jednym z elementów oceny celowości wydatku, pomocna przy wykładni zwrotu normatywnego „w celu”. Powyższe oznacza, że ustawodawca konstruując normę z art. 15 ust. 1 ustawy CIT nie wskazał, że wystarczającym dla podatkowej kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów jest racjonalność prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było położenie nacisku na ową racjonalność, norma art. 15 ust. 1 omawianej ustawy, przybrałaby z pewnością inne brzmienie, sprowadzające się do formuły, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Brzmienie ustawy w obecnym kształcie nie pozwala jednak na takie przełożenie, zakładając, że każdy wydatek musi być celowy, a zatem winien on wpływać na zachowanie, czy też zabezpieczenie źródła przychodów (również jego osiągnięcie).

Jednocześnie trzeba podkreślić, że przez pojęcie „zachować” należy rozumieć dochować coś w stanie niezmienionym, nienaruszonym, utrzymać. Natomiast, „zabezpieczyć” oznacza uczynić bezpiecznym, niezagrożonym, dać ochronę. Można więc przyjąć, ze koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast, jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, które umożliwią dalsze funkcjonowanie źródła. Za koszty związane z zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów należy więc uznać przede wszystkim koszty prawidłowego funkcjonowania podatnika oraz prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej.

W większości przypadków związek z przychodem nie nasuwa żadnych wątpliwości. Są jednak sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest tak jednoznaczny. Wszystkie te sytuacje należy zatem rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Należy w tym miejscu podkreślić, że koszt uzyskania przychodów jest kosztem działalności gospodarczej, która ze swej istoty zmierza do osiągnięcia przychodów.

Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, nie mogę zgodzić się z Państwa argumentacją, że wydatki będące przedmiotem pytania spełniają przesłanki niezbędne do uznania ich za koszty uzyskania przychodu, wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W przedmiotowej sprawie nie zostanie wypełniona żadna z przywołanych przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy CIT. W tym miejscu należy wyraźnie oddzielić cel ekonomiczny poniesienia kosztu od poniesienia wydatku w celu osiągnięcia przychodów podatkowych (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła). Podkreślam, że podatkowa kategoria kosztów ponoszonych przez podatnika, na określenie której prawo podatkowe utworzyło własny termin: „koszty uzyskania przychodów”, jest odrębną kategorią kosztów, której nie należy wprost wiązać z kategorią kosztów w prawie rachunkowym i nauce ekonomii. Z punktu widzenia prawa rachunkowego (bilansowego) oceniany jest bowiem związek kosztu z prowadzoną działalnością gospodarczą i funkcjonowaniem podmiotu, natomiast z punktu widzenia prawa podatkowego ocenie podlega związek poniesionego wydatku (uznawanego za koszt) z efektem działalności podatnika mierzonym wielkością przychodu, który w określonych konkretnie okolicznościach potencjalnie może być osiągnięty.

W niniejszej sprawie, cel wskazany przez ustawodawcę jako osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów poprzez konieczność poniesienia wydatków w związku z zawartą Umową sprzedaży samochodu z dnia (…) 2024 r. oraz Porozumieniem z dnia (…) 2025 r., bez względu na fakt, że kierowali się Państwo próbą minimalizacji strat, a w konsekwencji umożliwienia dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę, nie zostanie osiągnięty.

Samo działanie polegające na konieczności poniesienia przez Wnioskodawcę ww. wydatków nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że mamy do czynienia z wydatkiem poniesionym w celu uzyskania lub zachowania czy zabezpieczenia źródła przychodów. Należy przy tym podkreślić, że organ nie kwestionuje sensu ekonomicznego poniesionego wydatku, czy też racjonalności podejmowanych przez Państwa decyzji gospodarczych i ich efektywności, dokonuje natomiast oceny celowości wydatku w granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy konkretny wydatek został poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu (zachowania lub zabezpieczenia jego źródła).

Poniesienia wydatków w związku z zawartą Umową sprzedaży samochodu z dnia (…) 2024 r. oraz Porozumieniem z dnia (…) 2025 r., nie mogą sobie Państwo rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie wszystkie bowiem wydatki związane z działalnością gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej można by przenosić przy użyciu przepisów podatkowych na Skarb Państwa poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy wydatki poniesione przez Wnioskodawcę w związku z zawartą Umową sprzedaży samochodu z dnia (…) 2024 r. oraz Porozumieniem z dnia (…) 2025 r. stanowią koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. W zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.