Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.745.2025.1.JG

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z 21 listopada 2025 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca (dalej: „Bank”) jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca prowadzi działalność bankową na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Działalność Wnioskodawcy podlega nadzorowi państwowego organu nad rynkiem finansowym, jakim jest Komisja Nadzoru Finansowego.

W ramach prowadzonej działalności Bank udzielił w 2010 r. kredytu spółce z o.o. (dalej: „Dłużnik”, „Spółka”). Jako zabezpieczenie kredytu przyjęto m.in. weksel in blanco Kredytobiorcy awalizowany przez dwóch poręczycieli wekslowych w osobie większościowego wspólnika Spółki, będącego jednocześnie jej Prezesem Zarządu (dalej: „Poręczyciel 1”), oraz jego małżonki (dalej: „Poręczyciel 2”), hipoteka kaucyjna na nieruchomości należącej do Poręczycieli (w 2011 r. nieruchomość obciążona hipoteką kaucyjną przeszła na wyłączną własność Poręczyciela 1) oraz przelew wierzytelności Spółki z umów zawartych z kontrahentami.

W związku z brakiem regulowania zobowiązań przez Dłużnika, Bank podjął działania windykacyjne. Zabezpieczenie w postaci cesji wierzytelności przysługujących wobec kontrahentów Spółki nie pozwoliło na zaspokojenie Banku. Objęte cesją wierzytelności albo w ogóle nie powstały (nie złożono zamówień u Dłużnika w ramach umowy ramowej), albo też wygasły na skutek potrącenia przez kontrahentów przysługujących im roszczeń.

Bank uzyskał w 2011 r. tytuły wykonawcze przeciwko Dłużnikowi oraz przeciwko Poręczycielom, w postaci bankowych tytułów egzekucyjnych zaopatrzonych w klauzulę wykonalności.

W stosunku do Dłużnika w latach 2011 - 2015 prowadzone były przez Bank dwa postępowania egzekucyjne. W toku egzekucji Bank nie uzyskał zaspokojenia, ze spieniężonego majątku dłużnika - Bankowi w planie podziału środków uzyskanych z egzekucji z ruchomości oraz zajętych wierzytelności przypadły jedynie niewielkie kwoty tytułem zwrotu kosztów egzekucyjnych.

Z informacji przekazywanych przez komornika przed umorzeniem obu egzekucji wynikało, że egzekucje są bezskuteczne oraz:

1. wobec Dłużnika prowadzone są egzekucje przez kilkudziesięciu wierzycieli na kwoty rzędu (…) złotych, przy czym występują także wierzyciele uprzywilejowani;

2. Spółka nie jest właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości;

3. Spółka nie wykonuje żadnych zleceń, co za tym idzie nie uzyskuje żadnych dochodów;

4. na rachunkach bankowych nie ma żadnych środków.

Ostatnia z prowadzonych egzekucji umorzona została jako bezskuteczna na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. postanowieniem z dnia (…) 2015 r.

W dniu (…) 2011 r. w KRS ujawniono informację o otwarciu likwidacji Spółki. Z kolei w dniu (…) 2014 r. wykreślono z KRS dane jedynego likwidatora, nie wpisując nikogo na jego miejsce. W konsekwencji Spółka od 2014 r. pozbawiona jest reprezentacji, a likwidacja w rzeczywistości nie jest prowadzona. Ponadto, jak wynika z wpisu Spółki w KRS, od 2010 r. nie składała ona rocznych sprawozdań finansowych. Sąd Rejonowy dla (…) - Krajowy Rejestr Sądowy, zarządzeniem z dnia (…) 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie o rozwiązanie Spółki bez przeprowadzania postępowania likwidacyjnego i wykreślenie z KRS, co podlegało obwieszczeniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Tożsame zarządzenie wydane zostało także w dniu (…) 2022 r. i obwieszczone w MSiG. Spółka do dnia dzisiejszego nie została wykreślona z rejestru przedsiębiorców. Z uwagi na powyższe wszczynanie kolejnych bezskutecznych egzekucji wobec Spółki jawiło się jako niecelowe. Wobec braku formalnego zakończenia bytu Spółki stwierdzić należy jednak, że wierzytelność Banku wobec Spółki uległa przedawnieniu.

W stosunku do Poręczyciela 1 i Poręczyciela 2 Bank wszczął w 2011 r. postępowanie egzekucyjne. W toku postępowania Poręczyciele dostarczyli umowę ustanawiającą rozdzielność majątkową małżeńską. Poręczyciel 1 zaproponował dokonywanie dobrowolnych spłat, na co Bank wyraził zgodę określając jednocześnie wymogi co do wysokości i terminów spłat realizowanych przez Poręczyciela 1. W związku z powyższym egzekucja prowadzona wobec Poręczyciela 1 i Poręczyciela 2 została zawieszona, ponadto zgodnie z wnioskiem Poręczyciela 1 złożonym w Banku umorzono egzekucję z rachunku bankowego oraz z zajętych wierzytelności wobec US, przysługujących Poręczycielowi 2. Następnie postępowanie egzekucyjne prowadzone z wniosku Banku wobec Poręczyciela 1 i Poręczyciela 2 zostało umorzone w całości przez komornika na podstawie art. 823 k.p.c., w 2013 r.

W związku z uzgodnieniami w przedmiocie spłat dokonanymi z Poręczycielem 1 Bank uzyskał dodatkowe zabezpieczenie w postaci cesji wierzytelności na rzecz Banku. W związku z cesją wierzytelności Bank otrzymał częściowe dobrowolne zaspokojenie od dłużnika przelanej wierzytelności. Następnie jednak wobec dłużnika przelanej wierzytelności ogłoszona została upadłość. Bank zgłosił wierzytelności i uzyskał w postępowaniu upadłościowym niewielkie zaspokojenie. Postępowanie upadłościowe zostało zakończone w 2023 r.

W (…) 2013 r. (po umorzeniu opisanej wyżej egzekucji prowadzonej na wniosek Banku wobec Poręczyciela 1 i Poręczyciela 2) Bank otrzymał zawiadomienie o prowadzonej z wniosku innych wierzycieli egzekucji z nieruchomości, należącej w tym czasie wyłącznie do Poręczyciela 1, obciążonej hipoteką kaucyjną na rzecz Banku. Wnioskodawca złożył w związku z powyższym wniosek o prowadzenie egzekucji wobec Poręczyciela 1 i uzyskał częściowe zaspokojenie na skutek sprzedaży nieruchomości obciążonej hipoteką kaucyjną. Bank podjął decyzję o nieprowadzeniu egzekucji wobec Poręczyciela 2 z uwagi na fakt, iż Poręczyciel 2 kwestionował prawdziwość swoich podpisów na dokumentach złożonych w Banku. W stosunku do Poręczyciela 1 postępowanie egzekucyjne po sprzedaży nieruchomości okazało się bezskuteczne i zostało umorzone w 2014 r. na podstawie art. 824 par. 1 pkt 3 k.p.c.

Poręczyciel 1 początkowo dokonywał uzgodnionych spłat - nieterminowo i w wysokości niezgodnej z ustaloną z Bankiem, następnie zaś całkowicie zaprzestał jakichkolwiek spłat od (…) 2016 r.

Wobec Poręczyciela 1 Bank w kolejnych latach 2017-2025 prowadził jeszcze trzy egzekucje, wszystkie umorzone jako bezskuteczne na podstawie art. 824.par. 1 pkt 3 k.p.c., przy czym ostatnia egzekucja umorzona została postanowieniem z dnia (…) 2025 r. Początkowo Poręczyciel 1 nie podejmował korespondencji, nie stawiał się na wezwania komornika, nie posiadał żadnego zameldowania. Z informacji uzyskanej z ZUS wynikało, że był zatrudniony i otrzymywał wynagrodzenie w kwocie wolnej od potrąceń. Na rachunku bankowym brak było środków. Poręczyciel 1 nie posiadał nieruchomości ani ruchomości podlegających zajęciu. Nie ustalono jakiegokolwiek innego majątku, ponadto nastąpił zbieg egzekucji z innymi wierzycielami, w tym ZUS, US i wierzycielami alimentacyjnymi. Po odnalezieniu Poręczyciela 1 złożył on w toku egzekucji oświadczenie o stanie majątkowym, z którego wynikało m.in., że Poręczyciel 1 jest (…), jest zatrudniony na % etatu uzyskując z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie wolnej od zajęcia, zamieszkuje u rodziny, w utrzymaniu pomagają mu (…). W toku ostatnich egzekucji nie udało się wyegzekwować nawet kwoty pozwalającej na pokrycie kosztów postępowania, w związku z czym obciążony został nimi Wnioskodawca.

Wierzytelność Banku wobec Dłużnika i Poręczyciela 2 uległa przedawnieniu, natomiast w stosunku do Poręczyciela 1 jest nieprzedawniona.

W 2010 r. Bank utworzył, zgodnie z przepisami o rachunkowości, rezerwę na ryzyko związane z działalnością banków. Rezerwa ta, z uwagi na spełnienie przesłanek określonych w art. 16 ust. 1 pkt 26 lit. a) tiret pierwsze w zw. z art. 16 ust. 3 oraz w zw. z art. 16 ust. 2a pkt 2 lit. c) tiret drugie ustawy o CIT (tj. opóźnienie w spłacie kapitału kredytu (pożyczki) lub odsetek przekracza 12 miesięcy, a ponadto wierzytelność została skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego), została zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodu. Po otrzymaniu częściowego zaspokojenia w toku egzekucji i poza nimi Bank dokonywał każdorazowo rozwiązania rezerwy w zakresie odpowiadającym otrzymanym spłatom i zaliczał ich wysokość do przychodów podatkowych. Obecnie, wobec ponownej bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec Poręczyciela 1 Bank chce dokonać spisania wierzytelności opisanej we wniosku, z uwagi na jej nieściągalność.

Pytanie

Czy niewyegzekwowana dotąd kwota dochodzonych przez Wnioskodawcę roszczeń może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu przez Bank, wobec udokumentowania nieściągalności wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 2 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Banku, może on zaliczyć wierzytelność do kosztów uzyskania przychodu.

Na podstawie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, za koszty uzyskania przychodów uznawane są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a i b, nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2, a także wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo odpisów aktualizujących wartość należności, utworzonych na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów - w przypadku gdy te kredyty (pożyczki) udzielone zostały przez jednostkę organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania.

Zgodnie z ust. 2 ww. przepisu, za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo

2) postanowieniem sądu o:

a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub

b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w lit. a, lub

c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo

3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Ustawa o CIT nie reguluje sytuacji, gdy po stronie dłużników występuje wielość podmiotów. W praktyce organów podatkowych i sądów administracyjnych ukształtowało się podejście, zgodnie z którym, jeżeli na gruncie prawa cywilnego w przypadku nieskuteczności dochodzenia roszczeń wobec jednego z dłużników solidarnych wierzyciel jest uprawniony do dochodzenia roszczeń wobec pozostałych dłużników solidarnych, to analogicznie na gruncie przepisów prawa podatkowego, wierzyciel nie może uznać wierzytelności za nieściągalną jedynie na podstawie udokumentowania nieściągalności tej wierzytelności wobec jednego z dłużników.

Analogicznie traktowana jest sytuacja dłużników odpowiedzialnych in solidum, takich jak kredytobiorca i poręczyciel (zob. przykładowo: interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 lipca 2020 r.; Znak: 0111-KDIB1- 3.4010.196.2020.2.PC oraz z 23 grudnia 2022 r. znak: 0111-KDIB2-1.4010.645.2022.2.BJ; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 17 października 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 530/18; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 października 2017., sygn. akt III SA/Wa 3334/16).

W opisanych stanie faktycznym, Bank uzyskał w stosunku do Dłużnika i Poręczyciela 1 postanowienie o umorzeniu egzekucji z uwagi na jej bezskuteczność, tj. umorzenie w sytuacji gdy jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego nie posługuje się pojęciem „postanowienie o nieściągalności”, a zatem dla celów podatkowych musi być to postanowienie, z którego treści jednoznacznie wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być egzekwowana wierzytelność. Pomimo że w sentencji postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne nie pojawia się termin „postanowienie o nieściągalności”, to jednak treść tych postanowień nie powinna budzić wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia majątku, z którego może być zaspokojona egzekwowana wierzytelność. Postanowieniem takim jest właśnie postanowienie o umorzeniu egzekucji z uwagi na jej bezskuteczność. Jednocześnie, ustalenia przyjęte przez organ egzekucyjny w trakcie postępowania powinny odpowiadać stanowi faktycznemu.

W opisanym stanie faktycznym, w ocenie Banku, tak właśnie jest - cały majątek Dłużnika i Poręczyciela 1, który mógł podlegać egzekucji został zlicytowany, Bank nie posiada wiedzy o żadnym innym majątku ani dochodach dłużników, nie ustalili ich także komornicy w toku wieloletnich postępowań egzekucyjnych. Jednocześnie komornicy ustalili, że wobec dłużników prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne na rzecz innych wierzycieli. Nie budzi także wątpliwości, że Spółka de facto zakończyła działalność. Jednocześnie co do Spółki i Poręczyciela 2 wierzytelność Banku uległa przedawnieniu. Bank nie widzi realnej możliwości uzyskania jakiegokolwiek dalszego zaspokojenia od Dłużnika lub któregokolwiek z Poręczycieli. Uzyskanie zaspokojenia nie jest możliwe również w stosunku do dłużnika wierzytelności przelanych na Bank, z uwagi na upadłość tego podmiotu.

Okoliczność, że co do Spółki i Poręczyciela 2 wierzytelność uległa przedawnieniu, nie wpływa na prawo Banku do zaliczenia omawianych wierzytelności w koszty uzyskania przychodu. Wspomniany bowiem wcześniej pogląd, wymagający udokumentowania nieściągalności wierzytelności w stosunku do wszystkich osób, od których wierzyciel może jej dochodzić jest bezpośrednią konsekwencją stanowiska, zgodnie z którym dług wynikający z kredytu (pożyczki) w znaczeniu materialnym jest tym samym długiem, co dług wynikający z poręczenia. Skoro mamy do czynienia z jednym długiem, to przedawnienie wierzytelności w stosunku do niektórych dłużników nie wpływa na istnienie długu oraz możliwość jego dochodzenia od pozostałych współdłużników. Tak długo, jak istnieje choćby jeden podmiot, od którego wierzyciel ma formalnoprawną możliwość dochodzenia zapłaty długu, istnieje możliwość zaistnienia stanu nieściągalności i jej udokumentowania przez wierzyciela. W niniejszym stanie Bank ma formalnie możliwość dochodzenia wierzytelności od Poręczyciela 1. Tym niemniej dotychczasowe egzekucje dowiodły, że realne uzyskanie zaspokojenia od tego podmiotu jest niemożliwe, co świadczy o nieściągalności wierzytelności. Tylko w przypadku, gdyby roszczenia Banku były przedawnione w stosunku do wszystkich osób odpowiedzialnych za dług, zaliczenie umorzonej wierzytelności w koszty uzyskania przychodu nie byłoby możliwe.

Jednocześnie, z uwagi na uprzednie utworzenie przez Bank rezerw w związku z kredytem opisanym we wniosku, w związku z planowanym spisaniem wierzytelności jako nieściągalnej Bank będzie zobowiązany do rozwiązania rezerw, uprzednio zaliczonych przez Bank do kosztów zaliczenia przychodu, i do zaliczenia ich wysokości do przychodów podatkowych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Powyższe oznacza, iż podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo - skutkowy.

Art. 16 ust. 1 ww. ustawy, zawiera nie tylko katalog wyłączeń, ale niektóre jego punkty stanowią niezależną od art. 15 ust. 1 pozytywną podstawę zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT:

Co do zasady – wierzytelności nieściągalne z tytułu kredytów (pożyczek), bez względu na przyczynę ich nieściągalności, nie są uznawane za koszty uzyskania przychodów. Reguła ta jednak ma wyjątki. Jednym z nich jest powyższy przepis, który oznacza, że w ciężar kosztów uzyskania przychodów mogą być zaliczone nieściągalne wierzytelności z tytułu wymagalnych, a nieściągalnych kredytów (pożyczek). Wierzytelności te dotyczyć mogą jedynie jednostek organizacyjnych, które na podstawie odrębnych przepisów regulujących zasady ich funkcjonowania, są uprawnione do udzielania kredytów (pożyczek).

Zaliczeniu w ciężar kosztów podatkowych podlega jedynie różnica między kwotą udzielonego i wymagalnego, a nieściągalnego kredytu (pożyczki) a kwotą niespłaconych odsetek oraz równowartością rezerw utworzonych na te kredyty (pożyczki), wliczonych wcześniej do kosztów uzyskania przychodów.

Warunkiem zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów jest ich nieprzedawnienie i udokumentowanie w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.

W myśl art. 16 ust. 2 ustawy o CIT:

Przy czym, stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT,

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy niewyegzekwowana dotąd kwota dochodzonych przez Państwa roszczeń może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu przez Bank, wobec udokumentowania nieściągalności wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.

Z opisu sprawy wynika, że wierzytelność Banku wobec Dłużnika i Poręczyciela 2 uległa przedawnieniu natomiast w stosunku do Poręczyciela 1 jest nieprzedawniona.

Odnosząc się do przedstawionego zagadnienia należy wskazać, że kwestie dotyczące umów poręczenia zostały uregulowane w art. 876 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: „k.c.”). Przepis ten stanowi, że:

Podstawową cechą umowy poręczenia jest jej akcesoryjność w zakresie odpowiedzialności określona w art. 879 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem:

Zatem, zobowiązanie poręczyciela pozostaje w stosunku zależności do zobowiązania dłużnika głównego i zasadniczo dzieli jego los.

Stosownie natomiast do art. 883 § 1 k.c.

Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że poręczyciel może podnieść przeciwko wierzycielowi wszelkie zarzuty, które przysługują dłużnikowi, w tym zarzut przedawnienia, jeżeli dług przedawnił się w stosunku do dłużnika głównego.

Zatem, co do zasady, przedawnienie roszczenia głównego względem dłużnika powoduje również przedawnienie roszczenia wobec poręczyciela, ze względu na akcesoryjny charakter poręczenia.

Jak wynika z opisu sprawy, wierzytelność Banku wobec Dłużnika i Poręczyciela 2 uległa przedawnieniu stąd zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione. W konsekwencji, nie przysługuje Państwu możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niewyegzekwowanych dotąd roszczeń.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy niewyegzekwowana dotąd kwota dochodzonych przez Wnioskodawcę roszczeń może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu przez Bank, wobec udokumentowania nieściągalności wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnosząc się do powołanych orzeczeń sądów administracyjnych należy wskazać, że są to rozstrzygnięcia wydane w konkretnych sprawach, osadzone w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnosi, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Z kolei odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.