Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.75.2026.1.PC

Interpretacja indywidualna

- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

23 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy uregulowania, o których mowa w art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, znajdują zastosowanie do opisanych w zaistniałym stanie faktycznym Składników Majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej na podstawie umów leasingu, a w konsekwencji czy doszło do powstania dochodu z przekształcenia w odniesieniu do tych Składników Majątku.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej również jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”).

Spółka powstała z dniem (…) 2026 r. w wyniku przekształcenia spółki jawnej.

Spółka ma zamiar wybrać opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek (dalej również jako: „estoński CIT”). Pierwszy rok po przekształceniu spółki jawnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością będzie jednocześnie pierwszym rokiem opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Spółka terminowo złoży do organu podatkowego zawiadomienie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek. Spółka spełni również wszystkie ustawowo określone warunki, aby wybrać opodatkowanie w formie ryczałtu od dochodów spółek.

Przed przekształceniem, w spółce jawnej, stosownie do art. 24a ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej również jako: „Ustawa o PIT”), prowadzono ewidencję w postaci ksiąg rachunkowych stosownie do przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (dalej również jako: „UOR”). Na dzień (…) 2026 r. otwarto (zaprowadzono) księgi rachunkowe dla spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z przepisami UOR.

W ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych spółki jawnej wykazane były środki trwałe, które wykorzystywano w działalności gospodarczej spółki jawnej na podstawie zawartych umów leasingu, o których mowa w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 23a pkt 1 ustawy o PIT (dalej również jako: „Składniki Majątku”).

Na moment przekształcenia spółki jawnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, w księgach spółki jawnej ujawnione były cztery Składniki Majątku, które były wykorzystywane w spółce jawnej na podstawie zawartych umów leasingu. Umowy te obejmowały swoim zakresem leasing czterech samochodów osobowych.

Przy czym, wspomniane umowy leasingu, na gruncie przepisów wynikających z ustaw podatkowych są umowami spełniającymi warunki dla tzw. leasingu operacyjnego. Natomiast, w świetle uregulowań wynikających z przepisów ustawy o rachunkowości, są to umowy traktowane jak umowy leasingu finansowego. Zgodnie z uregulowaniami wynikającymi z art. 3 ust. 4 UOR spółka jawna była zobowiązana do zaliczenia do aktywów trwałych (do środków trwałych) Składniki Majątku wykorzystywane na podstawie umów leasingu, z uwagi na spełnienie warunków określonych w tym przepisie.

Zatem, dla celów ustalania wyniku finansowego netto oraz dla sporządzania sprawozdania finansowego, do kosztów bilansowych spółki jawnej zaliczano odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych Składników Majątku oraz część odsetkową opłat przewidzianych w umowach leasingu.

Z kolei dla potrzeb ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej spółki jawnej, jako koszt podatkowy rozpoznawano wysokość należnych opłat (rat) leasingowych przewidzianych w umowach leasingu.

Spółka, jako następca prawny przekształconej spółki jawnej kontynuuje umowy leasingu dotyczące opisanych Składników Majątkowych.

Po przekształceniu spółki jawnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, Spółka wprowadziła do swoich ksiąg rachunkowych Składniki Majątku wykorzystywane na podstawie umów leasingu w tych samych wartościach początkowych, z tymi samymi stawkami amortyzacji oraz z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych - jakie dotychczas były ujawnione w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w spółce jawnej.

Spółka kontynuuje dalsze odpisy amortyzacyjne od przedmiotowych Składników Majątku z uwzględnieniem dotychczasowych zasad amortyzacji, w tym z uwzględnieniem wartości początkowych środków trwałych, stawek amortyzacji i kwot odpisów jakie były dokonane w księgach spółki jawnej.

Spółka nie dokonywała żadnych zmian czy przeszacowań w wartościach na moment przekształcenia w odniesieniu do Składników Majątku stanowiących przedmiot umów leasingu. W związku z przekształceniem nie doszło do przeszacowania (ani do żadnej innej zmiany) wartości Składników Majątku ujętych w księgach rachunkowych spółki jawnej.

Spółka powzięła wątpliwość, czy powinna wykazywać różnicę pomiędzy wartością bilansową opisanych powyżej Składników Majątku a ich wartością podatkową jako dochód z przekształcenia, mając na uwadze uregulowania prawne zawarte w treści art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej również jako: „ustawa o CIT”), w zeznaniu rocznym, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT złożonym za rok podatkowy poprzedzający pierwszy rok opodatkowania ryczałtem.

Z uwagi na powyższe Spółka zwraca się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytanie sformułowane w niniejszym wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Pytanie

Czy uregulowania, o których mowa w art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, znajdują zastosowanie do opisanych w zaistniałym stanie faktycznym Składników Majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej na podstawie umów leasingu, a w konsekwencji czy doszło do powstania dochodu z przekształcenia w odniesieniu do tych Składników Majątku?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, uregulowania, o których mowa w art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, nie znajdują zastosowania do opisanych w zaistniałym stanie faktycznym Składników Majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej na podstawie umów leasingu, a w konsekwencji nie doszło do powstania dochodu z przekształcenia w odniesieniu do tych Składników Majątku.

Zgodnie z art. 7aa ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatnik, który wybrał opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek, jest obowiązany na ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego pierwszy rok opodatkowania tym ryczałtem sporządzić informację o przychodach, kosztach, dochodzie z przekształcenia oraz podatku należnym w związku z wyborem opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Stosownie do art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT w informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 wykazuje się dochód z przekształcenia w kwocie odpowiadającej sumie nadwyżek wartości poszczególnych składników majątku, ustalonych dla wyniku finansowego netto zgodnie z przepisami o rachunkowości, na dzień przekształcenia, ponad ich wartość podatkową ustaloną na ten dzień - w przypadku podatnika utworzonego w wyniku przekształcenia spółki, którego pierwszy rok podatkowy po przekształceniu jest jednocześnie pierwszym rokiem opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

W myśl art. 7aa ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT, w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, za rok podatkowy poprzedzający pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek podatnik: wykazuje dochód z przekształcenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, oraz ustala podatek należny od tego dochodu według stawki, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Podatnik dokonuje zapłaty podatku w całości w terminie wskazanym w art. 27 ust. 1 albo w częściach w okresie nie dłuższym niż 2 lata, licząc od końca pierwszego roku opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, przy czym o sposobie przyjętego rozliczenia podatnik informuje w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1.

Zgodnie z art. 7aa ust. 6 ustawy o CIT, przez wartość podatkową składnika majątku, o której mowa w ust. 2 pkt 3, rozumie się wartość niezaliczoną uprzednio w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ustawy o CIT lub w rozumieniu art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jaka zostałaby przyjęta przez podatnika za taki koszt, gdyby składnik ten został przez niego odpłatnie zbyty.

Dyspozycja art. 7aa ust. 8 ustawy o CIT wskazuje, że przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do podatnika utworzonego z przekształcenia w spółkę przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą albo spółki niebędącej osobą prawną.

Treść art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT wskazuje, że dochód z przekształcenia to kwota odpowiadająca sumie nadwyżek wartości poszczególnych składników majątku, ustalonych dla wyniku finansowego netto zgodnie z przepisami o rachunkowości, na dzień przekształcenia, ponad ich wartość podatkową ustaloną na ten dzień - w przypadku podatnika utworzonego w wyniku przekształcenia spółki, którego pierwszy rok podatkowy po przekształceniu jest jednocześnie pierwszym rokiem opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

 

Z literalnego brzemienia ww. uregulowań wynika zatem, że dla powstania dochodu z przekształcenia konieczne jest wystąpienie „nadwyżki” (czyli dodatniej różnicy) pomiędzy:

  - wartością składnika majątku ustalanej na dzień przekształcenia zgodnie z obowiązującymi przepisami o rachunkowości (wartością, która jest przyjmowana do ustalenia wyniku finansowego netto), a

  - wartością podatkową tych składników ustaloną również na dzień przekształcenia definiowaną przez ustawodawcę jako wartość niezaliczoną uprzednio w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ustawy o CIT lub w rozumieniu art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jaka zostałaby przyjęta przez podatnika za taki koszt, gdyby składnik ten został przez niego odpłatnie zbyty.

Sformułowanie przedmiotowego przepisu pozwala zatem na stwierdzenie, że dla potrzeb ustalania wartości podatkowej danego składnika majątkowego na moment przekształcenia należy brać pod uwagę taką wartość, która dotychczas nie została zaliczona do kosztów podatkowych, ale która jednocześnie mogłaby zostać zaliczona gdyby dany składnik został przez podatnika odpłatnie zbyty.

O dochodzie z przekształcenia można zatem mówić, tylko wówczas gdy w wyniku przekształcenia doszłoby do sytuacji, kiedy wartość jakiegoś składnika majątku ujętego w księgach jednostki miałaby wyższą wartość bilansową (wartość przyjmowaną do obliczania wyniku finansowego netto jednostki) od zdefiniowanej przez ustawodawcę wartości podatkowej.

W przedstawionym stanie faktycznym, Składniki Majątku ujęte w aktywach trwałych zarówno w spółce jawnej, jak i w Spółce znajdowały swoją podstawę w umowach leasingu, które na gruncie przepisów wynikających z ustaw podatkowych są umowami spełniającymi warunki dla leasingu operacyjnego. Natomiast w świetle uregulowań wynikających z przepisów ustawy o rachunkowości są to umowy, których skutki należy ewidencjonować na zasadach analogicznych jak dla umowy leasingu kapitałowego. Zgodnie z uregulowaniami wynikającymi z art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości spółka jawna była zobowiązana do zaliczenia do aktywów trwałych (do środków trwałych) Składniki Majątku wykorzystywane na podstawie umowy leasingu, z uwagi na spełnienie warunków określonych w tym przepisie.

Zatem, dla celów ustalania wyniku finansowego oraz sporządzania sprawozdania finansowego, do kosztów działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę jawną zaliczano odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych Składników Majątku oraz część odsetkową opłat przewidzianych w umowach leasingu.

Z kolei dla potrzeb ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów w spółce jawnej, jako koszt podatkowy, rozpoznawano wysokość należnych opłat leasingowych przewidzianych w poszczególnych okresach w umowach leasingu.

Po przekształceniu spółki jawnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, Spółka wprowadziła do swoich ksiąg rachunkowych Składniki Majątku wykorzystywane na podstawie umów leasingu w tych samych wartościach początkowych, z tymi samymi stawkami amortyzacji oraz z uwzględnieniem dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych - jakie dotychczas były ujawnione w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w spółce jawnej.

Spółka kontynuowała dalsze odpisy amortyzacyjne od przedmiotowych Składników Majątku z uwzględnieniem dotychczasowych zasad amortyzacji, w tym z uwzględnieniem wartości początkowych środków trwałych, stawek amortyzacji i kwot odpisów jakie były dokonane w księgach spółki jawnej.

Spółka nie dokonywała żadnych zmian czy przeszacowań w wartościach na moment przekształcenia w odniesieniu do Składników Majątku stanowiących przedmiot umów leasingu. Na dzień przekształcenia spółki jawnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nie doszło do przeszacowania, ani do żadnej innej zmiany, wartości Składników Majątku ujętych w księgach spółki jawnej. Składniki Majątku ujawnione w księgach spółki jawnej zostały wprowadzone do ksiąg rachunkowych Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w tych samych wartościach. W zaistniałym stanie faktycznym, na dzień przekształcenia nie powstała nadwyżka wartości opisanych Składników Majątku, ustalona dla wyniku finansowego netto zgodnie z przepisami o rachunkowości ponad ich wartość podatkową, o której mowa w art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, dla potrzeb ustalenia dochodu z przekształcenia, pod pojęciem wartości podatkowej określonych składników majątku, ustawodawca każe przyjmować wartość niezaliczoną uprzednio w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ustawy o CIT lub w rozumieniu art. 22 ustawy o PIT, jaka zostałaby przyjęta przez podatnika za taki koszt, gdyby składnik ten został przez niego odpłatnie zbyty.

W zaistniałym stanie faktyczny podatnik nie ma prawa odpłatnie zbyć Składników Majątku, które stanowią przedmiot umowy leasingu.

Zakładając hipotetycznie, że sprzedaż Składników Majątku mogłaby zostać przez podatnika dokonana po zakończeniu umowy leasingu i po nabyciu prawa własności tychże składników, podatnik miałby prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jedynie kwotę odpowiadającą wartości „wykupu” z leasingu. W ocenie Wnioskodawcy, za wartość podatkową Składników Majątku określanych na moment przekształcenia nie można jednak uznawać wartości odpowiadającej cenie wykupu. Literalne brzemiennie art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT wskazuje bowiem na różnicę w wartościach (bilansowych i podatkowych) danego składnika majątku ustaloną i obliczoną na moment przekształcenia.

W ocenie Wnioskodawcy, ustalanie różnicy w wartościach (bilansowej oraz podatkowej), w rozumieniu uregulowań wynikających z art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT, być może jest możliwe w odniesieniu do składnika majątku stanowiącego własność podatnika. Nie ma natomiast takiej możliwości w odniesieniu do składników majątku wyłącznie kontrolowanych, stanowiących własność leasingodawcy. Tylko składnik majątku stanowiący własność podatnika może być przez niego zbyty, a na skutek zbycia może powstać obowiązek rozpoznania odrębnych skutków na gruncie prawa podatkowego i bilansowego. Nie ma natomiast możliwości ustalenia wartości podatkowej składnika majątku, którego podatnik nie jest właścicielem, lecz korzysta z niego na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu (czy innej o podobnym charakterze). W konsekwencji nie ma też możliwości porównania wartości bilansowej i wartości podatkowej takiego składnika majątku, a tym samym ustalenia w odniesieniu do takich składników majątku dochodu z przekształcenia, o którym mowa w art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, w ocenie Wnioskodawcy, w zaistniałym stanie faktycznym uregulowania, o których mowa w art. 7aa ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, nie znajdują zastosowania do opisanych w zaistniałym stanie faktycznym Składników Majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej na podstawie umów leasingu, a w konsekwencji nie doszło do powstania dochodu z przekształcenia w odniesieniu do tych Składników Majątku.

O poprawności powyższego stanowiska świadczy wcześniejsza praktyka interpretacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo interpretacja z 28 listopada 2023 r., 0111- KDWB.4010.111.2023.1.APA.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

 

Zgodnie z art. 7aa ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop”):

Podatnik, który wybrał opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek, jest obowiązany na ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego pierwszy rok opodatkowania tym ryczałtem:

 1) sporządzić informację o przychodach, kosztach, dochodzie z przekształcenia oraz podatku należnym w związku z wyborem opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek oraz

 2) wyodrębnić w kapitale własnym spółki na ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek:

 a) kwotę zysków niepodzielonych i kwotę zysków podzielonych odniesione na kapitały, wypracowanych w latach poprzedzających pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek oraz

 b) kwotę niepokrytych strat poniesionych w latach poprzedzających pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

W myśl art. 7aa ust. 2 pkt 3 updop:

Zgodnie z art. 7aa ust. 6 updop:

Z treści powyższych przepisów wynika, że na podatników powstałych w wyniku przekształcenia, których pierwszy rok podatkowy po przekształceniu jest jednocześnie pierwszym rokiem podlegania pod ryczałt, nałożony został obowiązek rozpoznania dochodu z przekształcenia. Dochód ten stanowi kwota odpowiadająca sumie nadwyżek wartości poszczególnych składników majątku, ustalonych dla wyniku finansowego netto zgodnie z przepisami o rachunkowości, na dzień przekształcenia, ponad ich wartość podatkową ustaloną na ten dzień.

Z kolei, wartość podatkową składnika majątku, dla celów określenia dochodu z przekształcenia, stanowi wartość, która uprzednio nie została ujęta jako koszt podatkowy, ale która stanowiłaby taki koszt w przypadku zbycia przez podatnika tego składnika majątku (art. 7aa ust. 6 updop).

Należy zauważyć, że nadwyżka wartości poszczególnych składników majątku, ustalona dla wyniku finansowego netto zgodnie z przepisami o rachunkowości, na dzień przekształcenia, ponad ich wartość podatkową ustaloną na ten dzień może wynikać z różnego kwalifikowania wydatków na nabycie składników majątkowych do kosztów na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i kosztów na podstawie ustawy o rachunkowości.

Odnośnie zawartych przez Państwa przed przekształceniem umów leasingu, należy wskazać, że składniki majątku, które były wykorzystywane w Spółce jawnej, ujmują Państwo dla celów bilansowych jako środki trwałe podlegające amortyzacji, zaś dla celów podatkowych składniki te nie są traktowane jako środki trwałe i nie podlegają amortyzacji, a jako koszt podatkowy są ujmowane bieżące opłaty leasingowe.

Na tle tak zarysowanego opisu sprawy należy stwierdzić, że nie można ustalić wartości podatkowej przedmiotu umowy leasingu na dzień przekształcenia. Zgodnie bowiem z art. 7aa ust. 6 updop, przez wartość podatkową składnika majątku, o której mowa w ust. 2 pkt 3, rozumie się wartość niezaliczoną uprzednio w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 updop lub w rozumieniu art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jaka zostałaby przyjęta przez podatnika za taki koszt, gdyby składnik ten został przez niego odpłatnie zbyty. W przypadku umowy leasingu, dany składnik majątku nie mógłby zostać zbyty przez podatnika. Jednocześnie, w związku z kwalifikacją umowy jako leasingu operacyjnego, nie rozpoznaje się przedmiotu leasingu jako środka trwałego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dla którego można ustalić wartość podatkową.

Nie ma zatem możliwości porównania wartości bilansowej i wartości podatkowej składnika majątku, o których mowa w art. 7aa ust. 2 pkt 3 updop.

W konsekwencji, do składnika będącego przedmiotem leasingu, przepis art. 7aa ust. 2 pkt 3 updop nie znajdzie zastosowania, co oznacza że nie dojdzie do powstania dochodu z przekształcenia od tego składnika.

Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy uregulowania, o których mowa w art. 7aa ust. 2 pkt 3 updop, znajdują zastosowanie do opisanych w zaistniałym stanie faktycznym Składników Majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej na podstawie umów leasingu, a w konsekwencji czy doszło do powstania dochodu z przekształcenia w odniesieniu do tych Składników Majątku, należy uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej stwierdzić należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie wiąże organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.