Interpretacja 0111-KDIB1-3.4010.778.2025.1.DW

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

(…) (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest Spółką posiadającą siedzibę na terytorium Polski oraz podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej jako: „ustawa o PDOP”). Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2024 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775, dalej jako: „ustawa o VAT”).

Działalność Wnioskodawcy polega na (…). Opracowane technologie pozwalają Wnioskodawcy na zaopatrywanie rynku w rozwiązania (…). Nacisk kładziony na innowacje produktowe powoduje, że coraz większą część asortymentu wytwarzanego przez Wnioskodawcę stanowią (…) innowacyjne, w tym te związane ze (…). Spółka posiada status (…) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej.

W dniu (…) Wnioskodawca uzyskał zezwolenie nr (…) (dalej: „Zezwolenie”) na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (…) (dalej: „SSE”).

Zezwolenie zostało wydane na prowadzenie działalności na terenie SSE rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa, w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie strefy określonych w następujących pozycjach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej: „PKWIU”) (Dz. U. z 2015 r. poz. 1676):

-     (…).

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarła umowy pożyczek dotyczące refinansowania nabytych wcześniej środków trwałych. Spółka zawarła między innymi następujące umowy:

-     Umowa pożyczki nr (…), której przedmiotem było refinansowanie kosztów zakupu zrobotyzowanego stanowiska spawalniczego na kwotę (...) PLN;

-     Umowa pożyczki nr (…) na kwotę (...) PLN, w ramach której otrzymane środki zostały Spółce udzielone w związku z wykonywaną przez Spółkę działalnością gospodarczą, a zabezpieczeniem umowy pożyczki były przedmioty wprost wskazane w umowie, tj. szlifierka taśmowa (...), frezarka CNC wraz z oprzyrządowaniem oraz wózek podnośnikowy z napędem elektrycznym jazdy i podnoszenia;

-     Umowa pożyczki nr (…), na podstawie której otrzymane środki pieniężne zostały przeznaczone na zrefinansowanie zakupu wózka jezdniowego podnośnikowego na kwotę (...) PLN.

(dalej łącznie: „Pożyczki” lub „Umowy pożyczek”).

Jednocześnie, Wnioskodawca podkreśla, że w przyszłości może zawrzeć inne umowy pożyczek o analogicznym charakterze i sposobie wykorzystania, tj. dotyczące refinansowania wydatków poniesionych na nabycie środków trwałych, przy czym środki z tych pożyczek również mogą być wykorzystywane na finansowanie bieżącej działalności gospodarczej Spółki, obejmującej zarówno działalność opodatkowaną, jak i zwolnioną z podatku CIT.

Zgodnie z postanowieniami zawartych Umów pożyczek, środki pieniężne otrzymane przez Spółkę zostały przeznaczone na refinansowanie wydatków poniesionych na zakup środków trwałych, takich jak: zrobotyzowane stanowisko spawalnicze, szlifierka taśmowa, frezarka CNC czy wózek podnośnikowy. Celem otrzymanych Pożyczek było zwrócenie Spółce środków wcześniej wydatkowanych na nabycie ww. środków trwałych.

W praktyce jednak, z uwagi na fakt, że środki pieniężne otrzymane z tytułu zaciągniętych Pożyczek zostały przekazane Spółce już po dokonaniu zakupu środków trwałych ze środków własnych, otrzymane Pożyczki nie zostały bezpośrednio wykorzystane na zakup przedmiotowych środków trwałych wskazanych w Umowach pożyczek. W konsekwencji, środki pieniężne pochodzące z Pożyczek finansowały działalność operacyjną Spółki i zostały wykorzystane na potrzeby bieżącej działalności, w tym na finansowanie codziennych wydatków związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Tym samym, choć formalnie otrzymane Pożyczki miały charakter refinansujący zakup środków trwałych, faktycznie środki te służyły finansowaniu szeroko rozumianej bieżącej działalności gospodarczej Spółki (tj. zarówno działalności opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT).

Z uwagi na strategię zarządzania płynnością finansową Spółki, Wnioskodawca przeniósł lub w przyszłości planuje przeniesienie własności nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie wybranych środków trwałych na leasingodawcę w zamian za wynagrodzenie i następnie zawarcie z leasingodawcą umów leasingu finansowego lub leasingu operacyjnego, na podstawie których Spółka jest/będzie uprawniona do korzystania z tych środków trwałych - leasing finansowy zwrotny lub leasing operacyjny zwrotny (dalej jako: „Umowy leasingu operacyjnego zwrotnego/Umowy leasingu finansowego zwrotnego”).

Środki pieniężne otrzymane z tytułu przeniesienia własności nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie wybranych środków trwałych na leasingodawcę nie zostały/zostaną bezpośrednio wykorzystane na finansowanie środków trwałych użytkowanych w ramach leasingu finansowego zwrotnego lub leasingu operacyjnego zwrotnego. W konsekwencji, środki pieniężne pochodzące z tytułu przeniesienia własności nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie wybranych środków trwałych na leasingodawcę finansowały/będą finansowały działalność operacyjną Spółki i zostały/zostaną wykorzystane na potrzeby bieżącej działalności, w tym na finansowanie codziennych wydatków związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Tym samym, choć formalnie otrzymane środki z tytułu przeniesienia własności nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie wybranych środków trwałych na leasingodawcę mają/będą miały charakter refinansujący zakup lub wytworzenie środków trwałych, faktycznie środki te służą/będą służyły finansowaniu szeroko rozumianej bieżącej działalności gospodarczej Spółki (tj. zarówno działalności opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT).

W celu ustalenia wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania oraz dochodu opodatkowanego, Spółka przypisuje koszty uzyskania przychodów do odpowiadającego im źródła przychodów. Tym samym, koszty, dla których możliwe jest bezpośrednie przyporządkowanie do działalności zwolnionej lub opodatkowanej, są alokowane przez Spółkę do odpowiedniego źródła przychodów. W przypadku kosztów uzyskania przychodów, które dotyczą jednocześnie działalności opodatkowanej podatkiem CIT oraz działalności podlegającej zwolnieniu z tego opodatkowania, których Spółka nie jest w stanie przyporządkować do jednego z tych rodzajów działalności, Spółka stosuje tzw. „klucz przychodowy” przewidziany w art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT bądź inny bardziej adekwatny klucz alokacji.

Spółka w tym miejscu nadmienia, iż na jej rzecz (...) 2024 r. została wydana interpretacja indywidualna znak: (...), w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zgodził się ze Spółką, że w przypadku kosztów wspólnych prawidłowe jest zastosowanie przez Spółkę, na potrzeby alokacji kosztów wspólnych pomiędzy działalność zwolnioną z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT i działalność opodatkowaną, innych sposobów podziału tych kosztów aniżeli klucz przychodowy wynikający z art. 15 ust. 2 oraz 2a Ustawy CIT, w szczególności alternatywnych kluczy opisanych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wskazanej interpretacji indywidualnej.

W związku z zawartymi Umowami pożyczek, Umowami leasingu finansowego zwrotnego, Umowami leasingu operacyjnego zwrotnego, Spółka ponosi:

-     w przypadku Umów pożyczek - koszty odsetek od zaciągniętych Pożyczek;

-     w przypadku Umów leasingu operacyjnego zwrotnego - koszty raty kapitałowej i raty odsetkowej;

-     w przypadku Umów leasingu finansowego zwrotnego - koszty raty odsetkowej.

Jako, że Spółka zobowiązana jest do przypisania kosztów uzyskania przychodów do odpowiadającego im źródła przychodów, Spółka powzięła wątpliwość co do prawidłowej alokacji ww. kosztów.

Pytania

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka może alokować koszty odsetek od Pożyczek zaciągniętych na refinansowanie nabytych środków trwałych, z których środki są wykorzystywane w bieżącej działalności Spółki zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT?

2.  Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka może alokować koszty raty kapitałowej i raty odsetkowej od umów leasingu operacyjnego zwrotnego, gdzie celem zawartych umów leasingu operacyjnego zwrotnego była poprawa płynności finansowej Spółki zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT?

3.  Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka może alokować koszty raty odsetkowej od Umów leasingu finansowego zwrotnego, gdzie celem zawartych umów leasingu finansowego zwrotnego była poprawa płynności finansowej Spółki zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Uzasadnienie do pytania nr 1.

Zdaniem Spółki, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym może ona alokować koszty odsetek od Pożyczek zaciągniętych na refinansowanie nabytych środków trwałych, z których środki są wykorzystywane w bieżącej działalności Spółki zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT.

Jak zostało wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Spółka prowadzi działalność zwolnioną z opodatkowania na podstawie uzyskanego Zezwolenia. Dochody z tej działalności są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT, który wskazuje, że zwolnieniu podlegają dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1604), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Takie same uprawnienia do zwolnienia z opodatkowania dochody osiągane w SSE wskazuje art. 12 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1604, dalej: „Ustawa o SSE”): „Dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 4”.

Powyższe przepisy są zatem podstawą do zwolnienia części dochodów Spółki z opodatkowania podatkiem CIT.

Jak wskazuje art. 16 Ustawy o SSE „podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej „zezwoleniem”.

Z kolei w art. 17 ust. 4 Ustawy CIT ustawodawca wskazał, że zwolnienia podatkowe, z tytułów takich jak działalność w specjalnej strefie ekonomicznej prowadzona na podstawie zezwolenia, czy działalność w oparciu o decyzję o wsparciu, „przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu”.

Powyższy przepis podkreśla, że działalność zwolniona z opodatkowania, to ta która wykonywana jest na terenie SSE.

W związku z powyższym, w przypadku podatników prowadzących działalność zarówno opodatkowaną, jak i zwolnioną z podatku dochodowego na podstawie przepisów dotyczących specjalnych stref ekonomicznych, powstaje konieczność prawidłowego przyporządkowania kosztów uzyskania przychodów do odpowiednich źródeł przychodów. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ponoszone przez podatnika wydatki dotyczą zarówno działalności opodatkowanej, jak i zwolnionej, a ich bezpośrednie przypisanie do konkretnego źródła przychodów nie jest możliwe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W przypadku podatników prowadzących działalność zarówno opodatkowaną, jak i zwolnioną z podatku, zastosowanie znajduje art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 2a Ustawy CIT.

Stosownie do art. 15 ust. 2 Ustawy CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

Natomiast, w myśl art. 15 ust. 2a Ustawy CIT, ww. zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania.

W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, środki pieniężne uzyskane przez Spółkę z tytułu zawartych Umów Pożyczek zostały formalnie przeznaczone na refinansowanie wydatków poniesionych wcześniej na nabycie określonych środków trwałych. Jednakże, z uwagi na fakt, że środki te wpłynęły do Spółki już po dokonaniu zakupu tych środków trwałych ze środków własnych, w praktyce nie zostały one wykorzystane bezpośrednio na nabycie konkretnych aktywów, lecz zasiliły ogólną pulę środków finansowych Spółki.

W konsekwencji, środki pieniężne pochodzące z Pożyczek zostały wykorzystane na finansowanie bieżącej działalności gospodarczej Spółki, obejmującej zarówno działalność opodatkowaną podatkiem CIT, jak i działalność zwolnioną z tego podatku na podstawie Zezwolenia na działalność w Specjalnej Strefie Ekonomicznej (SSE). Oznacza to, że środki te służyły pokrywaniu codziennych wydatków operacyjnych, takich jak zakupy materiałów, wynagrodzenia, opłaty eksploatacyjne czy inne wydatki związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, bez możliwości jednoznacznego przypisania ich do konkretnego rodzaju działalności.

W efekcie, ponoszone przez Wnioskodawcę koszty odsetek od tych Pożyczek nie są, w ocenie Spółki, powiązane wyłącznie z działalnością opodatkowaną lub wyłącznie z działalnością zwolnioną. Nie jest możliwe ustalenie, jaka część kosztów odsetkowych dotyczy wyłącznie działalności prowadzonej w oparciu o Zezwolenie, a jaka część dotyczy działalności opodatkowanej. Wynika to z faktu, że środki pieniężne pochodzące z Pożyczek, po ich wpływie na rachunek Spółki, tracą indywidualny charakter i stają się częścią ogólnego kapitału wykorzystywanego do finansowania całokształtu działalności gospodarczej Spółki.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, koszty odsetek od Pożyczek należy traktować jako koszty o charakterze wspólnym dotyczącym działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem CIT jak i opodatkowanej tym podatkiem, których nie można przypisać wyłącznie do jednego źródła przychodów. Sytuacja ta odpowiada przypadkowi, o którym mowa w art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 2a Ustawy CIT, tj. gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów dotyczące jednocześnie działalności opodatkowanej i zwolnionej, a brak jest możliwości ich bezpośredniego przyporządkowania do konkretnego rodzaju działalności. W takim przypadku, zgodnie z przepisami, prawidłowym sposobem alokacji tych kosztów jest zastosowanie klucza przychodowego, odzwierciedlającego proporcję przychodów z działalności opodatkowanej i zwolnionej w ogólnej kwocie przychodów osiągniętych przez Spółkę w danym roku podatkowym.

Takie podejście zapewnia zgodność z zasadą rzetelnego i proporcjonalnego przypisywania kosztów do źródeł przychodów oraz umożliwia prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania i zakresu zwolnienia podatkowego wynikającego z działalności prowadzonej w oparciu o Zezwolenie.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka może alokować koszty odsetek od Pożyczek zaciągniętych na refinansowanie nabytych środków trwałych, z których środki są wykorzystywane w bieżącej działalności Spółki - zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT - stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT.

Uzasadnienie stanowiska Spółki do pytania 2.

Zdaniem Spółki, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka może alokować koszty raty kapitałowej i raty odsetkowej od Umów leasingu operacyjnego zwrotnego, gdzie celem zawartych umów leasingu operacyjnego zwrotnego była poprawa płynności finansowej Spółki - zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT - stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT.

Jak zostało wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Spółka prowadzi działalność zwolnioną z opodatkowania na podstawie uzyskanego Zezwolenia. Dochody z tej działalności są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT, który wskazuje, że zwolnieniu podlegają „dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1604), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami”.

Takie same uprawnienia do zwolnienia z opodatkowania dochody osiągane w SSE wskazuje art. 12 ust. 1 Ustawy o SSE: „Dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 4.”.

Powyższe przepisy są zatem podstawą do zwolnienia części dochodów Spółki z opodatkowania podatkiem CIT.

Jak wskazuje art. 16 Ustawy o SSE „podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej „zezwoleniem”.

Z kolei w art. 17 ust. 4 Ustawy CIT, ustawodawca wskazał, że zwolnienia podatkowe, z tytułów takich jak działalność w specjalnej strefie ekonomicznej prowadzona na podstawie zezwolenia, czy działalność w oparciu o decyzję o wsparciu, „przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu”.

Powyższy przepis podkreśla, że działalność zwolniona z opodatkowania, to ta która wykonywana jest na terenie SSE.

W związku z powyższym, w przypadku podatników prowadzących działalność zarówno opodatkowaną, jak i zwolnioną z podatku dochodowego na podstawie przepisów dotyczących specjalnych stref ekonomicznych, powstaje konieczność prawidłowego przyporządkowania kosztów uzyskania przychodów do odpowiednich źródeł przychodów. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ponoszone przez podatnika wydatki dotyczą zarówno działalności opodatkowanej, jak i zwolnionej, a ich bezpośrednie przypisanie do konkretnego źródła przychodów nie jest możliwe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W przypadku podatników prowadzących działalność zarówno opodatkowaną, jak i zwolnioną z podatku, zastosowanie znajduje art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 2a Ustawy CIT.

Stosownie do art. 15 ust. 2 Ustawy CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

Natomiast, w myśl art. 15 ust. 2a Ustawy CIT, ww. zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania.

W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, celem zawarcia Umów leasingu operacyjnego zwrotnego była/będzie poprawa płynności finansowej Spółki, co w konsekwencji ma wpływ/będzie miało wpływ na działalność gospodarczą Spółki, obejmującą zarówno działalność opodatkowaną podatkiem CIT, jak i działalność zwolnioną z tego podatku na podstawie Zezwolenia na działalność w Specjalnej Strefie Ekonomicznej (SSE). Oznacza to, że koszty raty kapitałowej i raty odsetkowej od leasingu operacyjnego zwrotnego nie są, w ocenie Spółki, powiązane wyłącznie z działalnością opodatkowaną lub wyłącznie z działalnością zwolnioną.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, koszty raty kapitałowej i raty odsetkowej od leasingu operacyjnego zwrotnego należy traktować jako koszty o charakterze wspólnym dotyczącym działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem CIT jak i opodatkowanej tym podatkiem, których nie można przypisać wyłącznie do jednego źródła przychodów. Sytuacja ta odpowiada przypadkowi, o którym mowa w art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 2a Ustawy CIT, tj. gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów dotyczące jednocześnie działalności opodatkowanej i zwolnionej, a brak jest możliwości ich bezpośredniego przyporządkowania do konkretnego rodzaju działalności. W takim przypadku, zgodnie z przepisami, prawidłowym sposobem alokacji tych kosztów jest zastosowanie klucza przychodowego, odzwierciedlającego proporcję przychodów z działalności opodatkowanej i zwolnionej w ogólnej kwocie przychodów osiągniętych przez Spółkę w danym roku podatkowym. Takie podejście zapewnia zgodność z zasadą rzetelnego i proporcjonalnego przypisywania kosztów do źródeł przychodów oraz umożliwia prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania i zakresu zwolnienia podatkowego wynikającego z działalności prowadzonej w oparciu o Zezwolenie.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka może alokować koszty raty kapitałowej i raty odsetkowej od Umów leasingu operacyjnego zwrotnego, gdzie celem zawartych umów leasingu operacyjnego zwrotnego była poprawa płynności finansowej Spółki - zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT - stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT.

Uzasadnienie stanowiska Spółki do pytania 3.

Zdaniem Spółki, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka może alokować koszty raty odsetkowej od Umów leasingu finansowego zwrotnego, gdzie celem zawartych umów leasingu finansowego zwrotnego była poprawa płynności finansowej Spółki - zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT - stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT.

Jak zostało wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Spółka prowadzi działalność zwolnioną z opodatkowania na podstawie uzyskanego Zezwolenia. Dochody z tej działalności są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 Ustawy CIT, który wskazuje, że zwolnieniu podlegają „dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1604), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami”. Takie same uprawnienia do zwolnienia z opodatkowania dochody osiągane w SSE wskazuje art. 12 ust. 1 Ustawy o SSE: „Dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 4.”.

Powyższe przepisy są zatem podstawą do zwolnienia części dochodów Spółki z opodatkowania podatkiem CIT.

Jak wskazuje art. 16 Ustawy o SSE „podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej „zezwoleniem”.

Z kolei w art. 17 ust. 4 Ustawy CIT ustawodawca wskazał, że zwolnienia podatkowe, z tytułów takich jak działalność w specjalnej strefie ekonomicznej prowadzona na podstawie zezwolenia, czy działalność w oparciu o decyzję o wsparciu, „przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu”.

Powyższy przepis podkreśla, że działalność zwolniona z opodatkowania, to ta która wykonywana jest na terenie SSE.

W związku z powyższym, w przypadku podatników prowadzących działalność zarówno opodatkowaną, jak i zwolnioną z podatku dochodowego na podstawie przepisów dotyczących specjalnych stref ekonomicznych, powstaje konieczność prawidłowego przyporządkowania kosztów uzyskania przychodów do odpowiednich źródeł przychodów. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ponoszone przez podatnika wydatki dotyczą zarówno działalności opodatkowanej, jak i zwolnionej, a ich bezpośrednie przypisanie do konkretnego źródła przychodów nie jest możliwe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W przypadku podatników prowadzących działalność zarówno opodatkowaną, jak i zwolnioną z podatku, zastosowanie znajduje art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 2a Ustawy CIT.

Stosownie do art. 15 ust. 2 Ustawy CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

Natomiast, w myśl art. 15 ust. 2a Ustawy CIT, ww. zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania.

W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, celem zawarcia Umów leasingu finansowego zwrotnego była/będzie poprawa płynności finansowej Spółki, co w konsekwencji ma wpływ/będzie miało wpływ na działalność gospodarczą Spółki, obejmującą zarówno działalność opodatkowaną podatkiem CIT, jak i działalność zwolnioną z tego podatku na podstawie Zezwolenia na działalność w Specjalnej Strefie Ekonomicznej (SSE). Oznacza to, że koszty raty odsetkowej od leasingu finansowego zwrotnego nie są w ocenie Spółki powiązane wyłącznie z działalnością opodatkowaną lub wyłącznie z działalnością zwolnioną.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, koszty raty odsetkowej od leasingu finansowego zwrotnego należy traktować jako koszty o charakterze wspólnym dotyczącym działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem CIT jak i opodatkowanej tym podatkiem, których nie można przypisać wyłącznie do jednego źródła przychodów.

Sytuacja ta odpowiada przypadkowi, o którym mowa w art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 2a Ustawy CIT, tj. gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów dotyczące jednocześnie działalności opodatkowanej i zwolnionej, a brak jest możliwości ich bezpośredniego przyporządkowania do konkretnego rodzaju działalności. W takim przypadku, zgodnie z przepisami, prawidłowym sposobem alokacji tych kosztów jest zastosowanie klucza przychodowego, odzwierciedlającego proporcję przychodów z działalności opodatkowanej i zwolnionej w ogólnej kwocie przychodów osiągniętych przez Spółkę w danym roku podatkowym.

Takie podejście zapewnia zgodność z zasadą rzetelnego i proporcjonalnego przypisywania kosztów do źródeł przychodów oraz umożliwia prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania i zakresu zwolnienia podatkowego wynikającego z działalności prowadzonej w oparciu o Zezwolenie.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka może alokować koszty raty odsetkowej od Umów leasingu finansowego zwrotnego, gdzie celem zawartych umów leasingu finansowego zwrotnego była poprawa płynności finansowej Spółki - zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT - stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Specjalne Strefy Ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie, na której możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym wyraźnie stanowi art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1604 dalej: „ustawa o SSE”).

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o SSE,

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT,

Odrębnymi przepisami, do których odsyła przytoczony wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, są przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.).

W związku z powyższym, konieczne jest prowadzenie ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością prowadzoną w strefie oraz działalnością prowadzoną poza terenem strefy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,

Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

-     musi zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-     musi być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-     musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     musi zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

-     musi zostać właściwie udokumentowany,

-     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów.

Wyjątkowo w odniesieniu do kosztów, co do których podatnik nie jest w stanie dokonać takiego podziału, bowiem są to koszty wspólne, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, można zastosować zasadę proporcjonalnego ich rozliczenia.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o CIT,

Stosownie do art. 15 ust. 2a ustawy o CIT,

Należy zauważyć, że powołany powyżej art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT, znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy w danym okresie funkcjonują różne źródła dochodów, tj. opodatkowane i nieopodatkowane/zwolnione i nie ma możliwości ustalenia kosztów uzyskania przychodów przypadających na poszczególne źródła.

Warunkiem niezbędnym do ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

-     faktyczne poniesienie wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów zarówno ze źródeł, z których dochód w części podlega opodatkowaniu, a w części jest zwolniony z opodatkowania;

-     brak możliwości przyporządkowania wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów do dochodów opodatkowanych/zwolnionych z opodatkowania.

Sposób ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodu określony w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy podatnik jednocześnie osiąga dochody ze źródeł, które w części podlegają opodatkowaniu oraz dochody, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem CIT lub są z niego zwolnione i ponosi wydatki, zaliczane do kosztów uzyskania przychodu, których nie można przyporządkować do dochodów opodatkowanych/zwolnionych z opodatkowania. Faktycznie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością, w pierwszej kolejności należy ocenić na podstawie kryteriów określonych w art. 15 i art. 16 ustawy o CIT. Następnie, wydatki, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, powinny zostać przyporządkowane do dochodów z działalności opodatkowanej i nieopodatkowanej (tj. niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym CIT albo zwolnionej z tego podatku). To przyporządkowanie winno nastąpić na podstawie właściwie sporządzonych dokumentów i prowadzonych ksiąg podatkowych. Dopiero, jeżeli nie jest możliwe ich dokładne przyporządkowanie do poszczególnych rodzajów działalności, należy dokonać tego zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT. Ustalenie wysokości kosztów uzyskania przychodów zgodnie z powołaną zasadą ma więc charakter szczególny i może mieć zastosowanie jedynie w stosunku do niektórych kosztów, np. dotyczących zarówno działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i działalności poza strefą, których obiektywnie nie można rozdzielić na dotyczące dochodów zwolnionych od podatku i dotyczące dochodów podlegających opodatkowaniu.

O zaliczeniu określonych wydatków do kosztów związanych z uzyskaniem przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu oraz innych źródeł decyduje podatnik. Podatnik również ustala zasady ewidencjonowania, podziału oraz rozliczenia kosztów, pozwalające na prawidłowe ustalenie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się do dochodów podlegających opodatkowaniu oraz zwolnionych od podatku.

Jak wynika z opisu sprawy, w dniu (…) Spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarła umowy pożyczek dotyczące refinansowania nabytych wcześniej środków trwałych. Zgodnie z postanowieniami zawartych Umów pożyczek, środki pieniężne otrzymane przez Spółkę zostały przeznaczone na refinansowanie wydatków poniesionych na zakup środków trwałych. Celem otrzymanych Pożyczek było zwrócenie Spółce środków wcześniej wydatkowanych na nabycie środków trwałych.

W praktyce jednak, z uwagi na fakt, że środki pieniężne otrzymane z tytułu zaciągniętych Pożyczek zostały przekazane Spółce już po dokonaniu zakupu środków trwałych ze środków własnych, otrzymane Pożyczki nie zostały bezpośrednio wykorzystane na zakup przedmiotowych środków trwałych wskazanych w Umowach pożyczek. W konsekwencji, środki pieniężne pochodzące z Pożyczek finansowały działalność operacyjną Spółki i zostały wykorzystane na potrzeby bieżącej działalności, w tym na finansowanie codziennych wydatków związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Tym samym, choć formalnie otrzymane Pożyczki miały charakter refinansujący zakup środków trwałych, faktycznie środki te służyły finansowaniu szeroko rozumianej bieżącej działalności gospodarczej Spółki (tj. zarówno działalności opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT).

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 10 ustawy o CIT,

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT:

Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że o ile udzielenie pożyczki jest neutralne podatkowo dla stron umowy, o tyle odsetki i inne wydatki z nim związane, do poniesienia których jest zobowiązany pożyczkobiorca, po spełnieniu określonych warunków mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, dla kwalifikacji prawnej wydatków na zapłatę odsetek, stanowiących koszty uzyskania przychodów, istotne znaczenie ma cel ich poniesienia, czyli przeznaczenie środków finansowych uzyskanych w drodze pożyczki. Kwestią wstępną dla oceny możliwości uznania zapłaconych odsetek za koszty podatkowe jest zatem ustalenie związku przyczynowo-skutkowego, jak i gospodarczego pomiędzy ich zapłatą, a przychodami, jakie podatnik osiąga lub ma szansę osiągnąć. Jeżeli zatem pożyczka została poniesiona w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, to świadczenie uboczne, tj. np. odsetki od pożyczki, można uznać jako poniesione w celu uzyskania przychodu.

Uwzględniając powyższe, Spółka może alokować koszty odsetek od Pożyczek, z których środki wykorzystywane są w bieżącej działalności Spółki zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT, stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, bowiem jak wynika z wniosku nie mają Państwo możliwości ustalenia, jaka część kosztów odsetek dotyczy działalności prowadzonej w oparciu o Zezwolenie, a jaka dotyczy działalności opodatkowanej.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.

Jak wynika z opisu sprawy, z uwagi na strategię zarządzania płynnością finansową Spółki, Spółka przeniosła lub w przyszłości planuje przeniesienie własności nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie wybranych środków trwałych na leasingodawcę w zamian za wynagrodzenie i następnie zawarcie z leasingodawcą umów leasingu finansowego lub leasingu operacyjnego, na podstawie których Spółka jest/będzie uprawniona do korzystania z tych środków trwałych - leasing finansowy zwrotny lub leasing operacyjny zwrotny.

W związku z zawartymi Umowami leasingu finansowego zwrotnego, Umowami leasingu operacyjnego zwrotnego Spółka ponosi:

-     w przypadku Umów leasingu operacyjnego zwrotnego - koszty raty kapitałowej i raty odsetkowej;

-     w przypadku Umów leasingu finansowego zwrotnego - koszty raty odsetkowej.

Stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 17f ust. 1 i 2 ustawy o CIT:

Należy zauważyć, iż w przypadku umów leasingu operacyjnego zwrotnego oraz w przypadku umów leasingu finansowego zwrotnego, poniesione koszty tj. raty kapitałowe i raty odsetkowe ponoszone są w celu korzystania ze środków trwałych, które są przedmiotem umów leasingu.

Zatem, nie jest istotne na jaki cel Spółka przeznaczyła środki pieniężne otrzymane z tytułu przeniesienia własności nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie wybranych środków trwałych na leasingodawcę, a w jakim celu wykorzystywane są środki trwałe będące przedmiotem zawartych umów.

W istocie powstałe koszty, tj. koszty raty kapitałowej i odsetkowej w przypadku umów leasingu operacyjnego zwrotnego oraz koszty raty odsetkowej w przypadku umów leasingu finansowego zwrotnego, wynikają z zawarcia z leasingodawcą umów leasingu finansowego/operacyjnego, co stanowi odrębne zdarzenie gospodarcze od samego przeniesienia własności środków trwałych.

Tym samym, w celu kwalifikacji ponoszonych opłat do kosztów uzyskania przychodów działalności opodatkowanej lub zwolnionej, istotne będzie samo przeznaczenie środków trwałych będących przedmiotem umów leasingu, a nie przeznaczenie środków otrzymanych z tytułu przeniesienia własności środków trwałych.

Jeżeli środki trwałe będą wykorzystywane do działalności opodatkowanej koszty ponoszonych opłat winny zostać zaliczone do działalności opodatkowanej. Natomiast, w przypadku gdy będą wykorzystywane do działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie uzyskanego Zezwolenia koszty ponoszonych opłat winny zostać zaliczone do działalności zwolnionej z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.

Dopiero kiedy środki trwałe będące przedmiotem zawartych umów leasingu zwrotnego będą wykorzystywane do obu rodzajów działalności, a nie będziecie Państwo wstanie ustalić jaka część opłat dotyczy działalności opodatkowanej a jaka zwolnionej, Spółka będzie mogła stosować powołany powyżej klucz przychodowy o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.

Uwzględniając powyższe, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 oraz pytania nr 3 należy uznać za nieprawidłowe.

Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka może alokować koszty:

-     odsetek od Pożyczek zaciągniętych na refinansowanie nabytych środków trwałych, z których środki są wykorzystywane w bieżącej działalności Spółki zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT – jest prawidłowe,

-     raty kapitałowej i raty odsetkowej od umów leasingu operacyjnego zwrotnego, gdzie celem zawartych umów leasingu operacyjnego zwrotnego była poprawa płynności finansowej Spółki zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT – jest nieprawidłowe,

-     raty odsetkowej od Umów leasingu finansowego zwrotnego, gdzie celem zawartych umów leasingu finansowego zwrotnego była poprawa płynności finansowej Spółki zarówno opodatkowanej, jak i zwolnionej z podatku CIT stosując klucz przychodowy na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a Ustawy CIT – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

-     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.