Opłata wstępna (czynsz inicjalny) wynikająca z umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego, wykorzystywanego w sposób mieszany, stanowi koszt uzyskania przychodów potrącalny jednorazowo w dacie jej poniesienia, tj. w dacie ujęcia jej w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury. Wysokość opłaty wstępnej, w szczególności w sytuacji gdy stanowi ona około 50% lub 60% wartości początkowej leasingowanego samochodu osobowego, ma znaczenie dla możliwości jednorazowego zaliczenia tej opłaty do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia.
Podatnik podatku CIT planuje zawierać umowy leasingu operacyjnego samochodów osobowych, które będą używane zarówno w działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych. Zawarcie każdej umowy będzie uwarunkowane zapłatą bezzwrotnej opłaty wstępnej (czynszu inicjalnego), która ma charakter jednorazowy i nie stanowi opłaty za poszczególne okresy korzystania z samochodu.…
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
16 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawca planuje zawierać w przyszłości umowy leasingu operacyjnego samochodów osobowych, które będą wykorzystywane w sposób mieszany, tj. zarówno na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza.
Umowy leasingu będą spełniały warunki określone w art. 17b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Zawarcie umów leasingu będzie uzależnione od uiszczenia przez Wnioskodawcę opłaty wstępnej (czynszu inicjalnego), która:
· będzie warunkiem zawarcia umowy leasingu,
· będzie miała charakter bezzwrotny,
· zostanie udokumentowana fakturą VAT,
· zostanie ujęta w księgach rachunkowych Wnioskodawcy zgodnie z zasadami rachunkowości.
Opłata wstępna nie będzie stanowiła zapłaty za korzystanie z przedmiotu leasingu w poszczególnych okresach rozliczeniowych, lecz będzie miała charakter jednorazowy, związany z zawarciem umowy leasingu.
Wysokość opłaty wstępnej może – w zależności od warunków umowy – wynosić istotną część wartości początkowej leasingowanego samochodu osobowego (np. około 50% lub 60%).
W przypadku samochodów osobowych, których wartość przekroczy limity określone w art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, Wnioskodawca będzie stosował właściwe ograniczenia kosztów uzyskania przychodów.
Pytania
1. Czy opłata wstępna (czynsz inicjalny) wynikająca z umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego, wykorzystywanego w sposób mieszany, stanowi koszt uzyskania przychodów potrącalny jednorazowo w dacie jej poniesienia, tj. w dacie ujęcia jej w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury?
2. Czy opłata wstępna powinna być zaliczana do kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu?
3. Czy wysokość opłaty wstępnej, w szczególności w sytuacji gdy stanowi ona około 50% lub 60% wartości początkowej leasingowanego samochodu osobowego, ma znaczenie dla możliwości jednorazowego zaliczenia tej opłaty do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, opłata wstępna (czynsz inicjalny) stanowi koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącalny jednorazowo w dacie jej poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.
Zdaniem Wnioskodawcy, opłata wstępna nie powinna być rozliczana proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu, gdyż nie dotyczy ona konkretnych okresów rozliczeniowych i stanowi warunek zawarcia umowy leasingu.
Zdaniem Wnioskodawcy, wysokość opłaty wstępnej, w tym fakt, że stanowi ona około 50% lub 60% wartości początkowej leasingowanego samochodu osobowego, nie ma wpływu na moment ani sposób jej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem że umowa spełnia definicję leasingu operacyjnego określoną w art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, opłata wstępna ma charakter definitywny i bezzwrotny.
Wysokość opłaty wstępnej może jedynie wpływać na kwotowy zakres kosztów podatkowych, poprzez zastosowanie limitów wynikających z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, nie wpływa natomiast na moment rozpoznania kosztu.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła.
Opłata wstępna ponoszona w związku z zawarciem umowy leasingu operacyjnego:
· jest wydatkiem o charakterze definitywnym i bezzwrotnym,
· warunkuje zawarcie umowy leasingu,
· nie jest przypisana do konkretnych okresów korzystania z przedmiotu leasingu.
W konsekwencji stanowi ona koszt pośredni, który – zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT – jest potrącalny w dacie poniesienia, tj. w dacie ujęcia w księgach rachunkowych, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.
Okoliczność wykorzystywania samochodu osobowego w sposób mieszany oraz wysokość opłaty wstępnej nie wpływają na kwalifikację tej opłaty jako kosztu pośredniego, ani na moment jej potrącalności.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zasady opodatkowania stron umowy leasingu podatkiem dochodowym od osób prawnych reguluje rozdział 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
Zgodnie z przepisem art. 17a pkt 1 ww. ustawy o CIT:
ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
Natomiast stosownie do art. 17b ust. 1 ustawy o CIT:
opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 14 stosuje się odpowiednio.
W myśl art. 17b ust. 2 ww. ustawy:
jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie:
1) art. 6,
2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz.U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 i z 1999 r. poz. 484 i 1178)
- do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 17f-17h.
Aby dana umowa mogła zostać uznana za tzw. podatkową umowę leasingu, muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki:
· przedmiotem umowy mogą być wyłącznie rzeczy i prawa stanowiące środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne podlegające amortyzacji, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów,
· jedna ze stron umowy oddaje drugiej przedmiot umowy do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków, za co druga ze stron jest zobowiązana zapłacić.
Jak wynika z powyższego, jeżeli zawarto umowę leasingu spełniającą wymienione wyżej warunki, to ponoszone na jej podstawie opłaty stanowią przychód finansującego i odpowiednio koszt uzyskania przychodów korzystającego.
W celu prawidłowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z przedmiotem leasingu, oprócz spełnienia warunków umowy, należy mieć na uwadze generalną zasadę kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Stosownie do treści ww. regulacji:
kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (…)
Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
· został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
· jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
· pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
· poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
· został właściwie udokumentowany,
· nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Powyższe oznacza, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
Z kolei dla ustalenia momentu zaliczenia ponoszonych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, ważne jest rozpoznanie rodzaju powiązania kosztów z przychodami.
W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
· bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),
· inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
Koszty bezpośrednio związane z uzyskiwanym przychodem to wydatki, których poniesienie przyczynia się wprost do osiągnięcia konkretnych przychodów składających się na całość przychodów osiąganych przez podatnika w roku podatkowym.
Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie. Kosztami takimi są więc w szczególności wydatki związane z całokształtem działalności podatnika, wynikające z konieczności wywiązywania się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa czy warunkujące prowadzenie tej działalności. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.
Kwestia związana z momentem potrącalności kosztów uzyskania przychodów została uregulowana w przepisach art. 15 ust. 4 oraz art. 15 ust. 4b-4h ustawy o CIT.
Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
W świetle powyższego, skoro jak wynika z opisu sprawy, wstępna opłata leasingowa będzie warunkiem zawarcia umowy leasingu, nie będzie stanowiła zapłaty za korzystanie z przedmiotu leasingu w poszczególnych okresach rozliczeniowych, lecz będzie miała charakter jednorazowy, związany z zawarciem umowy leasingu to podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów leasingobiorcy na zasadach przewidzianych dla tzw. kosztów pośrednich, tj. w dacie poniesienia. Wobec powyższego, opłata wstępna, powinna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w momencie poniesienia.
Zgadzam się z Państwem, że opłata wstępna (czynsz inicjalny) stanowi dla Państwa koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącalny jednorazowo w dacie jej poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT. Zatem, opłata wstępna nie powinna być rozliczana proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu, gdyż nie dotyczy ona konkretnych okresów rozliczeniowych i stanowi warunek zawarcia umowy leasingu.
Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 2 jest prawidłowe.
W opisie sprawy wskazali Państwo również, że wysokość opłaty wstępnej, w tym fakt, że stanowi ona około 50% lub 60% wartości początkowej leasingowanego samochodu osobowego, nie ma wpływu na moment ani sposób jej zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem że umowa spełnia definicję leasingu operacyjnego określoną w art. 17b ust. 1 ustawy o CIT, opłata wstępna ma charakter definitywny i bezzwrotny.
Zgadzam się z Państwem, że wysokość opłaty wstępnej może jedynie wpływać na kwotowy zakres kosztów podatkowych, poprzez zastosowanie limitów wynikających z art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT, nie ma natomiast znaczenia dla możliwości jednorazowego zaliczenia tej opłaty do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia.
Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.
Wypróbuj za darmo